12 Ιανουαρίου 2026

Ποια είναι η συχνότητα φαντασμένιο; Decius στο an 10/01


Τι είναι η ψυχαγωγία; Κατά τον Αμπροουζ Μπιρς 
(Το Αλφαβητάρι του Διαβόλου) είναι κάθε είδος διασκέδασης που οι επιδρομές του σταματάνε μια ανάσα από τον θάνατο και την μελαγχολία. Εντάξει μπορεί να μοιάζει λίγο προβοκατόρικος αυτός ο ορισμός αλλά ακόμα και η πιο συντηρητική απόδοση της ψυχαγωγίας είναι σίγουρα αρκετά μακρυά από τον τρόπο που διασκεδάζουν οι άνθρωποι το είκοσι-εικοσι-φεύγα. Είναι μεγάλο το θέμα, ίσως όχι τόσο μεγάλο όσο το παουερμπανκ της κοπέλας που τσάταρε ατάραχη ενώ στην Κουζίνα του Γ. Κουτλή σερβίρονταν, με άρτιο τρόπο, επίκαιρα - παρότι γραμμένη στα 50s - υπαρξιακά ερωτήματα.
Σύμφωνα με το άρθρο "Ξαφνικά όλοι φοβούνται να χορέψουν σε κλαμπ και συναυλίες" της Wall Street Journal το πρόβλημα δεν είναι στο τσατ αλλά στην κάμερα των κινητών που καταγράφουν τα πάντα. Υπάρχει και το παράδειγμα του αγανακτισμένου Tyler The Creator που στην παρουσίαση του νέου του δίσκου απαγόρευσε εντελώς τα κινητά. Μπράβο και στον Tyler μπράβο και στην WSJ αλλά για τις περισσότερες που είδαν τους Κορυβαντίωντες Decius το περασμένο Σάββατο στο an αυτά ακούγονται πρωτοεπίδες χαζομάρες. 
Ψυχαγωγία μπρο ακόμα και στο γεμάτο an που όσο ιστορικό και κόζι και και και και και όλα τα και της γης, όταν είναι τόσο γεμάτο είναι λάθος, ανθυγιεινό και επικίνδυνο. Ιδανικές συνθήκες θα έλεγε κάποιος για τον υποχθόνιο Lias Saudi που για μια ώρα έδειξε πως το είκοσι-είκοσι-φεύγα είναι ένας από τους ελάχιστους φροντμεν που βλέπει τη σκηνή ως φυσικό χώρο τέχνης. Αφού χόρεψε, τραγούδησε και ποιος ξέρει τι άλλο, στο τέλος στάθηκε στην άκρη και κοίταξε σαν Ρωμαίος αυτοκράτορας σχεδόν επικριτικά το an. Αυτά τα κάνει χρόνια τώρα με τους fat whites, αλλά έπρεπε να σκάσει ένα "αυτό που συμβαίνει τώρα" για να τον απολαύσει και όλη η χιψτερ μέση ηλικία 
Ο Φαντασμένιος δεν ξέρει αν οι Decius είναι αυτό που συμβαίνει τώρα ή πριν τέσσερα χρόνια ή αν θα συμβεί κάποτε αλλά αυτή η ολντ σκουλ Acid House μουσική με τον Lias  - σε όποια κατάσταση - είναι σίγουρα ένα πολύ καλό είδος διασκέδασης και πάλι καλά που υπήρχαν τόσα κινητά διότι το επόμενο στάδιο θα ήταν να έρθουμε ακόμα πιο κοντά και από την πολλή τριβή να βάλουμε φωτιά στο an και να φτάσουμε μια ανάσα από τον θάνατο και την μελαγχολία. 
 

06 Ιανουαρίου 2026

Θέλω να πάρω τα βουνά No Violet

Που να το διαβάζεις άραγε αυτό; Αν ο χώρος που βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή έχει στέρεο τότε βάλε να παίζει το Honeslty, Honestly των No Violet. Αν το διαβάζεις στο laptop τότε απολαμβάνεις το νέο υπέροχο μινιμαλιστικό λουκ των ακραίων μουσικών φαινομένων. Μετά από 19 χρόνια ήρθε το τέλος για το σκούρο μπλε φόντο με τις πολύχρωμες τελίτσες και τα υποκίτρινα γράμματα. 
Το μη φιλικό για τον χρήστη στήσιμο του μπλογκ για πολλές ήταν μια απεικόνιση της Φαντασμένιας στρυφνότητας. Είναι που είναι δύσκολο να βγει νόημα με αυτά που γράφει ο Φαντασμένιος, σου έσκαγε και το φόντο ωδή στον στιγματισμό και ζήτω το βασίλειο της ανυποληψίας. Το νέο σχέδιο ενδεχομένως να είναι μια στροφή στην εξωστρέφεια. Οι πιο παρατηρητικές  θα έχετε ήδη προσέξει ότι ο Φαντασμένιος  εδώ και κάμποσο καιρό χρησιμοποιεί εκτεταμένα την έντονη γραφή (bold). Φοβερά πράγματα καθώς πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες έπρεπε να ξέρεις να γράφεις κώδικα για να κάνεις μια λέξη bold στο blog. Τώρα είναι απλά ένα κλικ, μπορεί ο Φαντασμένιος να το βάλει εδώ και εδώ και εδώ και εκεί και όπου θέλει. 
Αν διαβάζεις σε λαπτοπ απολαμβάνεις το λευκό φόντο, που ήταν και η πρόθεση του τεχνικού τμήματος των ακραίων μουσικών φαινομένων. Αν το διαβάζεις από το κινητό λογικά αναρωτιέσαι αν εδώ έχουμε ακόμα μια εξυπνάδα του Φαντασμένιου, καθώς το φόντο σίγουρα δεν είναι λευκό. Στην πραγματικότητα την πατήσαμε καθώς το τεχνικό τμήμα ακόμα δεν έχει βρει λύση. Για να μην καταδικάσουμε όμως από την πρώτη στιγμή την ενδεχομένη στροφή του μπλογκ προς τις μάζες, θα προτείνει ο Φαντασμένιος, να πάρουμε όλοι μαζί δύο βαθιές ανάσες και να πούμε πως τελικά το φόντο είναι λευκό. 
Το φόντο είναι λευκό, το φόντο είναι λευκό λοιπόν και λογικά έχεις διαβάσει δύο φορές την παραπάνω παράγραφο οπότε το Honestly, Honestly έχει φτάσει στο 1:35 όπου η τραγουδίστρια με μια κάποια ένταση με κάποιο άγχος τραγουδάει το ρεφρεν (sic). Εμείς όμως θα περιμένουμε να πάει στο 1:48, περιμένουμε, 1:49, One mississippi και μπαμ έσκασε το κιθαριστικό άδειασμα (sic). Τι είναι το κιθαριστικο άδειασμα; Μπας και είναι ένα ποστ ροκ κρεσέντο που όμως δεν πάει προς τα πάνω, πάει προς τα κάτω σαν ποτάμι; Εντάξει τα βρήκε σκούρα ο Φαντασμένιος αλλά εδώ σήκωσε τα χέρια ψηλά με δαύτους ο μάστορας της δισκοκριτικής με name-dropping Clinton (από το Norman). Ο συνάδελφος (sic) ακούει Potrishead, ενδεχομένως από τα σπαρακτικά φωνητικά αλλά δεν μπορεί να αποκλειστεί εδώ και το παιχνίδι του μυαλού καθώς οι No Violet είναι από το bristol. 
Το ντεμπούτο ομότιτλο τους δισκάκι κυκλοφόρησε προς το τέλος της περασμένης χρονιάς εκτός και από το απευθείας κλασικό Honestly, Honestly, έχει κάμποσα όμορφα τραγούδια που μπορούν με ευκολία να σας κάνουν να νιώσετε σκατά. Όπως νιώθει ο Φαντασμένιος παρότι το περασμένο Σάββατο είδε την παραφυάδα των Χειμερινών Κολυμβητών, Θέλω Πάρω τα Βουνά. Το σχήμα επικεντρώθηκε σε αστικά και λαϊκά τραγούδια του μεσοπολέμου με ξεχωριστή στιγμή την φανταγαπημένη κόρη του βουνού, δηλαδή του τραγουδιού με την πιο όμορφη μελωδία που έχει υπάρξει ποτέ. Από τα πιο σύγχρονα ξεχώρισε η σπάνια  εκτέλεση του Ερημικού Βίου από τον δίσκο του Θ. Θεοδωρίδη, Θέλω να πάρω τα βουνάΚορυφαία στιγμή της βραδιάς ήταν σίγουρα η μετά χορωδίας εκτέλεση του Άσμα Ασμάτων το οποίο έχει μια σπαρακτική, αβάσταχτη ομορφιά. Εδώ το λινκ με την ηχογράφηση του δίσκου με την Αρβανιτάκη που δυστυχώς δεν συγκρίνεται με τις λαηβ εκτελέσεις.  
Αυτό το σπαρακτική, αβάσταχτη ομορφιά ίσως να σας κάνει λίγο δήθεν, λίγο σάλτσα, αλλά μπορεί να βγάζει και κάποιο νόημα αν δεν έχετε κλείσει τους No Violet και τώρα ακούτε το What's About to Begin. Τα ξερά ντραμς, οι σπούκι φωνούλες κόντρα στον ρυθμό, οι υπέροχες συγχορδίες και το ξεσπασματάκι τόσο όσο στο τέλος, είναι και δεν είναι grunge, θα μπορούσε να ακούγεται σε σειρά του Πάνου Κοκκινόπουλου αλλά και στο φεστιβαλ all tomorrow's parties που είχαν την επιμέλεια οι Mogwai ή οι Godspeed You! Black Emperor. Πάντως οι ίδιοι σε μια συνέντευξη τους (λινκ) λένε πως είναι σαν οι Warpaint να έχουν καταληφθεί από τους Sonic Youth σε μια κατάληψη που είναι γεμάτη από ταινίες τρόμου σε βίντεο και παλιά πεταλάκια για κιθάρες. 
Τσάμπα η αλλαγή του φόντου, δεν κινδυνεύουν οι Servers της google με σεντόνι ακαταλαβίστικο 1 εκ. λέξεων, άσε που ξέχασε να βάλει και bold ο Φαντα. φακ.