Pylon Again and Again and Again

 

Εδώ Ακραία Μουσικά Φαινόμενα. 

Οι αναγνώστες μας ρωτούν: Υπάρχουν και άλλες μπάντες φοβερές σαν τους Prolapse που δεν έκαναν ποτέ μεγάλη επιτυχία; 

Εμείς απαντάμε: καλώς ήρθατε στο βασίλειο της ανυποληψίας!

 

Η πρώτη μπάντα που έρχεται στο μυαλό του Φαντασμένιου είναι οι Αθηναίοι της Γεωργίας της Αμερικής, Pylon. Ήταν το καταπληκτικό έτος 1979 όταν γνωρίστηκαν στο τοπικό πανεπιστήμιο τα τέσσερα μέλη του ποστ πανκ συγκροτήματος. Κάπου εκεί τους άκουσαν οι επίσης Αθηναίοι B-52s και το πράγμα πήρε τον δρόμο του. 

Είτε διαβάσει κάποια αυτή την παράγραφο, είτε ακούσει δύο λεπτά από τον πρώτο τους δίσκο (πχ το Weather Radio) είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αναφωνήσει, Rapid Eye Movement καηντ οφ σιτ. Πράγματι η κορυφαία μπάντα που έχει δει ποτέ αυτός ο κόσμος είχε σχεδόν παράλληλη πορεία στις αρχές των 80s με τους Pylon. 

Οι Pylon κυκλοφορούν δύο καταπληκτικά LP (Gyrate, Chomp) και περιοδεύουν τον κόσμο. Ο ήχος τους έχει τόση λεπτομέρεια και ακούγεται τόσο σωστός που είναι άδικο να μπουν στην κατηγορία του κολεγιακού ροκ. Ξεχωρίζουν επίσης τα φωνητικά της Vanessa Briscoe Hay που αποτέλεσαν φωτεινό αστέρι για το riot grrrl κίνημα και μπάντες όπως οι Sleater-Kinney. Το διαλύσαν με αφορμή τις άσχημες αντιδράσεις του κόσμου όταν άνοιγαν τις συναυλίες των U2 στο War Tour το 1983. 

Όταν το 1987 το περιοδικό Rolling Stone ανέφερε τους R.E.M. ως την καλύτερη αμερικάνικη μπάντα, ο Bill Berry απαντούσε ότι το σημαντικότερο συγκρότημα της Αμερικής είναι οι Pylon. Δεν έλεγε ψέματα ο ντράμερ των R.E.M. Ο ήχος των  80s R.E.M. και πιο συγκεκριμένα  το ρυθμ σεκσιον τους (έχει διπλή αξία ότι την δήλωση την έκανε ο Berry) μοιάζουν μια σκάλα κάτω από τους Pylon. Πάντως το σπρώξιμο των R.E.M. που είχε αποτυπωθεί και με την διασκευή τους στο Crazy (για κάποιους το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών) είχε ως αποτέλεσμα να επιστρέψουν για να παίξουν μαζί τους στην περίφημη Green World Tour. Στις αρχές των 90s κυκλοφόρησαν το Chain, το οποίο υπό την επήρεια του κιθαριστικού χαμού της εποχής μοιάζει να υπολείπεται σε σπιρτάδα και χωρίς πολλά πολλά οι Pylon το λήγουν ξανά. 

Στα 00s το σπρώξιμο ανέλαβε o James Murphy που επανέκδωσε τα πρώτα δισκάκια στην DFA. Όποια δεν έχει ακούσει ποτέ, ξεκινάει με την πρώτη πλευρά του Gyrate, και είναι βέβαιο πως στο πρώτο ρεφρεν του The Human Body θα νιώσει αυτή τη γλυκιά αγαλλίαση παύλα ευφορία της επανα-ανακάλυψης. 

Υστερόγραφο. Για να ολοκληρωθεί η αποθεραπεία από το επικό λαηβ των Prolapse, ο Φαντασμένιος σας προτείνει να ακούσετε τους Yeah Yeah Noh που είναι κάτι σαν τους Pylon για τους Prolapse. 

 

αυθεντικά και τεκμηριωμένια ~ Prolapse και Bokomolech στην Αρχιτεκτονική 19/02

 

Την περασμένη εβδομάδα βγήκε στις αίθουσες το βραζιλιάνικο  νέο νουάρ "o μυστικός πράκτορας" που μεταξύ άλλων παίζει λίγο με τον χρόνο με ένα εύρημα που θυμίζει τον αντάρτη που ανακαλύπτουν οι Κυνηγοί του Αγγελόπουλου σχεδόν 30 χρόνια από τη λήξη του εμφυλίου. Πλέον διαθέσιμο και για στρημ. Αλλά τι να το κάνουμε το στρημ όταν την περασμένη Κυριακή βγήκαν 12 φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή την πρωτομαγιά του 1944. 

Περνώντας στο ελαφρύ πολιτιστικό ρεπορτάζ θα μπορούσε η πρώτη εμφάνιση των Prolapse στην Αθήνα να έμοιαζε με ένα ακόμα φάντασμα από το παρελθόν. Και η αλήθεια είναι πως η νοσταλγία ήταν βασικό συστατικό όταν ο Φαντασμένιος τους είχε δει πριν κάποια χρόνια, στο πατάρι μιας παμπ, λίγες ώρες μετά από εκείνο το απολαυστικό διπλό της πανάθας του Ιβαν στον Βόλο. 

Θες ότι ήταν η δεύτερη φορά για τον φαντασμένιο, βασικά το ποστ κανονικά θα ήταν ένα παραλήρημα επιδειξιομανίας του Φαντασμένιου που θα ήταν η δεύτερη φορά που τους έβλεπε, στο ποστ κανονικά θα έγραφε διακόσιες φορές ότι αυτή ήταν η δεύτερη φορά και άλλες τόσες ότι δεν μπορεί καν να σας περάσει από το μυαλό πόσο τέλειο ήταν εκείνο το λαηβ. Να είναι ότι η συναυλία δεν ήταν στο gazarte; Να είναι τα σαρκαστικά σχόλια του Mick όπως το "απίστευτο που ζείτε ακόμα"; Οι Prolapse δεν θύμισαν ποτέ ότι είναι μια μπάντα δεινοσαύρων. 

Σίγουρα τους έδωσε ώθηση η γεμάτη αρχιτεκτονική, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να παίζεις σε μια ξένη χώρα που νιώθεις ότι σε αγαπάνε σε σχέση με τα πατάρια της Αγγλίας.  Η πρώτη λέξη που είπε η Linda στο μικρόφωνο ήταν "ουάου". Ουάου είπε και ο Φαντασμένιος όταν συνειδητοποίησε ότι ο ήχος τους είναι καταπληκτικός από το πρώτο δευτερόλεπτο. 

Το μεγαλείο των Prolapse είναι τριαδικό. Έχουν την καλύτερη εν ενεργεία ριθμ σεκσιον, την βλέπει από ψηλά ο Mark E. Smith και του σηκώνεται, την βλέπουν οι Fontaines DC από τα χαμηλά και κρατάνε σημειώσεις. Γράφει, γράφει ο Φαντασμένιος και θα μείνει από μπαταρία (βάζει το καλώδιο του τροφοδοτικού σαν βύσμα ηλεκτρικής κιθάρας). Οι Prolapse έχουν τρεις κιθάρες που θα μπορούσαν να πάρουν παραμάζωμα τα φιλαράκια τους Mogwai ή να σου δημιουργήσουν μια ακαταμάχητη λαχτάρα να ξαναδείς τους Sonic Youth. Δεν είναι απλά πράγματα αυτά.

Μπροστά στη σκηνή η Linda και ο Mick περιφέρονται νευρικά, χορεύουν, ανταλλάσσουν στίχους, ατάκες, μοιάζουν περισσότερο με ηθοποιούς σε θεατρική παράσταση. Και από πίσω γίνεται ο κακός χαμός. H σετλιστ δεν έχει καμία σημασία - βασικά τίποτα δεν έχει σημασία - όλα είναι τέλεια, κάθε δευτερόλεπτο είναι μια αποθέωση θορύβου, μελωδίας και πρόζας. Όλα είναι τόσο αδιανόητα όμορφα στην καλύτερη indie συναυλία των τελευταίων εκατό χρόνων. Όλοι είναι χαρούμενοι, αυτοί γιατί παίζουν για πρώτη φορά μπροστά σε τόσο κόσμο, και ο κόσμος γιατί βγάζει επιτέλους το μεγαλύτερο απωθημένο από αυτά που έμαθε από το σέκσιον του μετροπολις ποστ ροκ αλτερνατιβ. 

Ήταν τόσο ισοπεδωτικοί οι Prolapse που παραλίγο να γυρίσουν το ματς της πανάθας (η Σέλτικ από την άλλη δεν είχε καμία ελπίδα) και το χειρότερο από όλα δεν του πάει του Φαντασμένιου να σας τα πρήξει με το ότι είναι η δεύτερη φορά που τους είδε. Διότι είναι μια πραγματικότητα το ότι ο Φαντασμένιος τους είδε πρώτος. Ακόμα μια σοβαρή ένδειξη της ιστορικότητας της βραδιάς είναι ότι έσβησαν από το μυαλό την πολύ καλή εμφάνιση των Bokomolech, που η αλήθεια είναι ότι ως ευγενικοί οικοδεσπότες δεν έριξαν τα βαριά χαρτιά και έκαναν μια τίμια υποστηρικτική εμφάνιση. 

 

twee όπως πρέπει - Lucky Now, Lande Hekt

Κανονικά αυτό το ποστ έπρεπε να ανεβεί πριν από ένα μήνα τουλάχιστον, να έχει προηγηθεί δηλαδή της περιόδου των εταιρικών εκδηλώσεων κοπής της πίτας. Είναι ο δίσκος που θα βάλεις να ακούσεις όταν μπεις στο αμάξι είτε είσαι σε κάποια μικρή εταιρεία που έκανε την γιορτή (sic)  εντός ωραρίου, με δώρα πιο μίζερα από τον Παναθηναϊκό του Αλαφούζου, είτε έφαγες στην μάπα την κορπορεητ μπουζουκομαλακία. Η ειρωνεία εδώ είναι πως το Lucky Now της Lande Hekt ξεκινάει με ένα τραγούδι (Kitchen II) που το σκηνικό είναι η κουζίνα του γραφείου 

First time I saw you I was filling my water
Feeling terrified, like a lamb to the slaughter
You'd just given up working office shifts
Day after day; makes you feel like shit

Η φωνούλα της είναι σαν ένα τεράστιο ντεπον για το κεφάλι σου που υποφέρει από τα ηλίθια αστεία των μεθυσμένων συναδέλφων που βρήκαν ευκαιρία να βγάλουν όλα τα απωθημένα τους μια τρίτη βράδυ. 

To δεύτερο και ομότιτλο του δίσκου τραγούδι, έχει μια αβάσταχτα όμορφη μελωδία που σαν κολλύριο θα ξεπλύνει τα μάτια σου από τις εικόνες με τα στημένα χαμόγελα και το υπερβολικό έως κιτς ντύσιμο. Με το που τελειώσει η γέφυρα με την κιθαρούλα και μπει στο προτελευταίο ρεφρεν ένα τσακ πιο χαμηλά είναι σίγουρο πως θα νιώσεις μια γλυκιά αγαλλίαση. Αν ένα διπλό λεωφορείο πάει να πέσει πάνω σου είναι σίγουρο ότι από μπροστά σου θα πέρναγαν σε κλάσματα δευτερολέπτου οι Belle, η Sarah, το Sense, η C86 και το NME.

Αν μπορέσεις να ξεφύγεις ποτέ από αυτό το έπος, τότε ετοιμάσου να σκοντάψεις σε κάμποσα διαμαντάκια, κάποια πιο δυναμικά (Favorite Pair of Shoes, A Million Broken Hearts) και κάποια πιο εσωτερικά (Middle of The Night). Όπως πρέπει δηλαδή. 

Η ζωή του Steve Wynn θα είναι η επόμενη ταινία του Σμαραγδή | The Dream Syndicate στο gagarin 29/01

Νεαρός μορφονιός τύπου Άντονι Κίντις των φτωχών, σκάει στην οθόνη με την ατάκα 3 βινύλια που πρέπει να έχει κάθε σπίτι. Νούμερο ένα, Ok computer, εντάξει κλασικός δίσκος των Radiohead έχει κομματάρες μέσα, γενικά για την εποχή του πάρα πολύ μπροστά και ένα φακτ είναι πως όλος αυτός ο δίσκος γράφτηκε σε ένα στοιχειωμένο πύργο. Ο Φαντασμένιος σαστισμένος, νιώθει οργή για τον εγκέφαλο του που δεν τον προστάτεψε και άργησε να στείλει μήνυμα στον αντίχειρα του, ο νεαρός έχει πιάσει τον Bob Dylan και κάτι λέει για ποίηση. Μα που είναι η Τζεν από το IT crowd να περάσει σίφουνας, σαν τον Άδωνι όταν έτρεχε για να καταθέσει υποψηφιότητα για την ηγεσία της ΝΔ, να αρπάξει το ίντερνετ και να το πετάξει μπροστά στον Πελίστρι να το κλωτσήσει αυτός στον άλλο κόσμο να μην το ξαναδούμε ποτέ.

Κάποιος από τους γονείς ή και τους παππούδες του ινφλουένσερ νεανία ήταν σίγουρα το περασμένο Σάββατο στην έβδομη συναυλία των Dream Syndicate στην Ελλάδα. Ο Steve Wynn - που πρέπει να έχει έρθει 150 φορές - έχει επηρεάσει πάρα πολύ το ελληνικό αλτερνατιβ, οπότε δεν ήταν έκπληξη το γεμάτο Gagarin. Η βραδιά ξεκίνησε με τους Dream Syndicate να κάνουν ουσιαστικά σαπορτ στους εαυτούς τους παίζοντας τραγούδια από την σύγχρονη περίοδο τους. Ακολούθησε ένα σεβαστό διάλειμμα, για να πάρουν τα χάπια τους κοινό και μουσικοί και επέστρεψαν για να παίξουν ολόκληρο το Medicine Show. 

Σύμφωνα με τον Wynn η πρόθεση τους ήταν να κάνουμε όλοι μαζί ένα ταξίδι στο χρόνο - ισχυρίστηκε ότι ακόμα και το σακάκι που φορούσε ήταν του 1984 - ωστόσο τα τραγούδια ακούγονται μάλλον πιο επίκαιρα από τα Dream Syndicate του 21ου αιώνα. Το ταξίδι στο χρόνο είναι μάλλον από τον κόσμο που όταν δεν σηκώνει κινητό με τη θήκη δίπτυχο που έχει τις κάρτες και το χαρτάκι με τους κωδικούς, κρατάει φωτογραφικές μηχανές! Ο Φαντασμένιος που νιώθει μετά από πολύ καιρό νέος επιβεβαιώνει και από κοντά ότι το burn είναι το αγαπημένο του τραγούδι από το Medicine Show. 

Στο encore βγαίνουν με το φοβερό The Side I'll Never Show και ήδη στις πρώτες νότες είναι φανερό πως η μπαρμπαδοσυγκίνηση ανεβαίνει επίπεδο, ενώ με τα Tell Me When its Over και That's What You Always Say έχουν όλοι παραδοθεί στην γλυκιά αγκαλιά της νοσταλγίας. Τελικά το λάηβ ήταν σαν φεστιβαλ που έπαιξαν τρεις μπάντες. Η βραδιά έκλεισε με τον μέγα διασκεδαστή Wynn να βάζει όλο το Gagarin να τραγουδάει Πέμπτη βράδυ χωρίς μουσική το Boston. Γραμμένο για τον Van Morrison στα τέλη των 60ς που όταν ζούσε στη Βοστόνη συνήθιζε να κάνει ντου μεθυσμένος στις εκπομπές του φίλου του Peter Wolf. Στο φλώρικο σύμπαν του Φαντα το τραγούδι μπήκε το 1997 μέσω του cd που είχε το αυγουστιάτικο τεύχος του περιοδικού audio. Φοβερά πράγματα. Το φινάλε πάντως είναι τόσο τέλειο που μέχρι και η πανάθα κερδίζει. Βέβαια, μέχρι να σπάσει το τελευταίο παρεάκι στη Λιοσίων θα το φάει μην τυχόν και μπερδευτεί κανείς και κοιμηθεί βαριά με τον Σαραβάκο στο μυαλό και χάσει το ξυπνητήρι της Παρασκευής.