φανταδεκάξι

Αυτό εδώ είναι ευγενική χορηγία μιας εκ των επτά αναγνωστριών του μπλογκ, μανταμ μανιφικ Καθλήν. 

Το συγκρότημα είναι οι The Reds, Pinks and Purples. Τυπικά τους πόντους της 16ης θέσης θα πάρει ο δίσκος τους με τίτλο The Town That Cursed Your Name, ωστόσο στην πραγματικότητα η θέση είναι για τη συνολική τους μουσική προσφορά το 2023. 

Τόσο το όνομα της μπάντας, όσο και τα εξώφυλλα φωνάζουν από μακριά λέξεις κλειδιά, indie, pop, fanzine, c86. Ναι αγαπητές αναγνώστριες εδώ η μουσική εκπέμπει αβάσταχτη αθωότητα, ελαφρά μελαγχολία και κάμποση ανεμελιά. Και θα πουν κάποιοι πως είναι ντεμοντέ και πως δεν έχει να πει κάτι πια το 2023 αλλά κάνουν λάθος. 

Είναι απαραίτητη αυτή η μουσική, όσο θα υπάρχουν αθλητικοί τύποι που θα σπάνε τα κοκάλινα γυαλιά αγοριών που διαβάζουν ποίηση και κομιξ, όσο θα υπάρχουν πανέμορφα κορίτσια που θα βγαίνουν με τα λάθος αγόρια, όσο θα υπάρχουν κάτι απογεύματα την άνοιξη που πέφτει ο ήλιος και είναι όλα όμορφα αλλά δεν έχεις να πας πουθενά, όσο θα υπάρχουν πράσινα λιβάδια για να ξαπλώνουν με τις ώρες νέοι που ξέρουν απέξω όλες τις ταινίες του Καουρισμάκι και όσο δεν απαντιούνται βασικά ερωτήματα όπως γιατί ρε Anne Mari άφησες τον Bobby Wratten ή γιατί ρε Isobele πίκρανες τον Stuart Murdoch;

Λοιπόν, μια χαρά είναι το The Town That Cursed Your Name αλλά στο EP Murder, Oral Sex & Cigarettes κρύβουν πραγματικούς θησαυρούς. Για παράδειγμα η ανθυποShogaze κιθάρα μετά το 3ο λεπτό του A Figure On the Stairs και το ποστ ροκουλι το γλυκούλι  Generator Shows. Μπράβο ρε Κάθλην, μπράβο. Σκάνε οι τραγουδάρες από παντού, Marty as a Youth και Perished in The Afternoon από το EP Everything You Ever Loved, αχ είναι τόσο όμορφα που θέλει να πάρει αγκαλιά τα ηχεία ο Φαντασμένιος. 

η σκληρή αλήθεια για τους Fujiya and Miyagi ~ Fuzz 2/12

 

Βανίλα στομπέρι, βανίλα στρομπέρι, είναι ο ήχος κάπως, εντάξει αρχή είναι θα το βρουν, ε φιου μομεντς λεητερ ο Φαντασμένιος σκεφτόταν αν είχε ποτίσει τα λουλούδια την τρίτη ή την τετάρτη. Εντωμεταξύ οι Fujiya and Miyagi κάτι βρήκαν, χωρίς ωστόσο αυτό να είναι αρκετό για να πάρει το μυαλό του Φάντα από τα λουλούδια του, πρέπει να ρίξει και λίπασμα, έχει καιρό να τους βάλει λίπασμα. 

Το ερώτημα αγαπητές φίλες είναι ένα λοιπόν. Βαριόταν ο Φαντασμένιος γιατί πήγε στους Fujiya ή πήγε στους Fujiya γιατί βαριόταν. Η εύκολη απάντηση είναι πως κακά τα ψέματα αλλά οι Fujiya είναι μια μπάντα για κανα φεστιβαλ ή για σαπορτ. Έχουν 3-4 πραγματικά καλά τραγούδια να σου τραβήξουν λίγο την προσοχή και στο υπόλοιπο είναι μια χαρά ρυθμικό easy listening για το απαραίτητο κους κους πριν το μεην ακτ.  

Τώρα είναι κρίμα, είχαν και αυτές τις πολύχρωμες τελίτσες σαν φόρος τιμής στο θρυλικό  template του fantasmenios.blogspot.com, αλλά η αλήθεια είναι πως το πολύ Fujiya and Miyagi το βαριέται και ο παππάς, και μετά από αυτό κόλλησε ο Φαντα και σκεφτόταν έναν παππά που ακούει Fujiya and Miyagi φανατικά και ήρθε στο λαηβ και βαρέθηκε. Αυτά, τι άλλα; 

Εδώ οφείλει ο Φαντασμένιος να δηλώσει πως είναι άδικο να γυρίζουν τον κόσμο οι Fujiya και η καλύτερη μπάντα που έπαιξε το πιο όμορφο αβαντ φουτουριστικό ροκ να είναι στο σπίτι από το 2017. Και τι δεν θα έδινε ο Φάντα για ένα λαηβακι Baby Guru.

 

φανταδεκαεπτά

Κάμποσοι ορειβάτες πάνω σε μια ομαλή κορυφογραμμή αρκετά κοντά στα σύννεφα. Α ρε σατανάδες Explosions In the Sky με τέτοιο εξώφυλλο θα μπαίνατε στην φανταλίστα ακόμα και αν παίζατε μέσα διασκευή το Pipila22 του Sin Boy.

Τώρα αυτό με το End είναι λίγο πρόεδρος εδεσσαϊκού, στην αρχή αυτοί είπαν πως είναι το τέλος αλλά μετά εμείς μετά είπαμε πως δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή και μετά τους είπαμε πως είναι το τέλος αλλά με μια νέα αρχή. Η αλήθεια είναι πως ο Φαντασμένιος είχε την εντύπωση πως η αρχή της νέας φάσης των EITS ήταν το The Wilderness το 2016 στο οποίο είχαν πειραματιστεί αρκετά έτσι ώστε να κλονιστεί το περίφημο πια θεώρημα Ξαγά που λέει πως "οι Explosions In the Sky παίζουν μόνο ένα τραγούδι". 

Με το End στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε, τα χέρια θα σηκώσουμε στο πρώτο ορθόδοξο ποστ ροκ κρεσέντο του Peace or Quiet και παλιά ποστ ροκ τραγούδια των Mogwai θα θυμηθούμε στα διασταυρωμένα κιθαριστικά ριφ και πλήκτρα του All Mountains.

Ηχητικά είναι όλα ομαλά και όμορφα σαν τις βουνοκορφές του εξωφύλλου. Κορυφαία στιγμή ενδεχομένως το κλασικό ποστ ροκ ξέσπασμα που κόβει στη μέση το Moving on. Moving on ναι και στο τέλος Its never going to stop, Χμ, ειρωνεία του δημοτικού, αλλά εντάξει η φαντασία δεν είναι το δυνατό τους σημείο, και κάπως έτσι τα ερωτηματικά μεγαλώνουν, τι νέα αρχή μπορεί να κάνει ένα συγκρότημα σαν τους Explosions In the Sky; 

Πάντως εδώ σημαντικότερο και από τους δίσκους είναι πότε θα ξαναέρθουν για λαηβ. Aυτό ακριβώς και τίποτα άλλο.

 

φανταδεκαωκτό

Μήπως η φανταλίστα είναι απλά ένα ταξίδι στη μουσική (mega sic); Από την Αμερική στον Νίγηρα και από εκεί στο Μεξικό και τους Lorelle Meets the Obsolete. Μεξικό όχι όπου και όπου αλλά στο Ενσενάντα στην Μπάχα, το μέρος δηλαδή που πήγαινε γοητευτικός και μοναχικός ο Ντίλαν για σερφ - πραγματικά θα έπρεπε να χαίρεστε που δεν πληρώνετε συνδρομή, που αλλού θα διαβάζατε κριτική δίσκου με αναφορά στη θρυλική σειρά του Μπέβερλι χιλς;

Το Datura του ντουέτου Lorelle Meets the Obsolete είναι ένας δίσκος που όταν τον ακούς είναι σαν να βλέπεις τα τεράστια κύματα του ωκεανού να σκάνε. Μια γλυκιά ισορροπία δυναμισμού και αρμονίας. Για παράδειγμα το Invisible ξεκινάει σαν ένα απλό ποστ πανκ τραγουδάκι και του παίρνει 1:15 να κάνει ένα φανταστικο shoegazin γύρισμα το οποίο πάει και πάει σαν σερφερ που έχει πιάσει ένα σπάνια τεράστιο κύμα, το ζει δεν το πιστεύει, είναι απίθανο δεν μπορεί να κρατήσει πολύ ώρα αυτό αλλά να στο τρίτο λεπτό σκάει μια κιθάρα του διαόλου, ο σερφερ τώρα είναι πάνω στον αφρο του κύματος. Χαμός. 

Βέβαια όλα αυτά έχουν τις ρίζες τους στα αρχαία χρόνια της Kraut. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο που ο γερο Iggy που έχει κάνει κάμποσο Βερολίνο τω καιρώ εκείνω διάλεξε για την εκπομπή του στο BBC radio 6 τo Dinamo - εντάξει μόνο και μόνο από το όνομα κάνει μπαμ.

Πάντως αν ο Φαντασμένιος μπορούσε να σώσει ένα πράγμα από αυτό το δίσκο θα ήταν οι μπασογραμμές του Dos Noches. Το μπάσο είναι τόσο όμορφο εδώ που ουσιαστικά οδηγεί τα ριφ στην κιθάρα και τη μελωδία στη φωνή. Ωπα ρε Φαντασμένιο χαλάρωσε λίγο με τα τεχνικά λες και γράφεις στο Wire ασουμε, χτύπα εκεί χάμου μια παρομοίωση να καταλάβει ο κόσμος.

Το Dos Noches είναι ο Ντίλαν μετά από δυο βράδια με τεκίλες ως το πρωί να κάθεται στην παραλία να κοιτάει τον ωκεανό, ο αέρας να του φυσάει τα μαλλιά και στο 1:30 τον σκουντάει από πίσω η Μπρέντα (ή η Κέλλυ ή η Τόνυ,  ό,τι θέλετε) και στη συνέχεια να φασώνονται πάνω στην άμμο ενώ ο ήλιος αρχίζει να δύει. Για όποια δεν κατάλαβε, το μπάσο εδώ είναι ο ήλιος, τα φωνητικά η Μπρέντα και οι κιθάρες το φάσωμα.  

 

φανταδεκαεννιά

Ποιος να του το έλεγε του Φαντασμένιου πως το 2023 θα ασχολείται με την world (sic) μουσική. Να είναι καλά εκείνη η ατομική βόμβα του Mdou Moctar το 2019. Ναι, ένας από τους λόγους που υπάρχει αυτό το μπλογκ είναι για να δοξάζει σε κάθε ευκαιρία τον κορυφαίο μουσικό κάτω από τον ισημερινό, Mdou Moctar. Ο οποίος Moctar μας έχει με το σταγονόμετρο οπότε πέσαμε στα υποκατάστατα, τουτέστιν το δίσκο Sahel του Bombino. Το οποίο είναι άκυρο καθώς ο κύριος Bombino και Moctar είναι, με πλήρες όνομα Omara Moctar και πιο διάσημος είναι καθώς τον έχουν γράψει οι times. Μπόνους το ότι το vice τον είχε ανακηρύξει κορυφαίο κιθαρίστα. Που πας ρε Mdou με δυο ποστ στο fantasmenios.blogspot. που παρεμπιπτόντως δεν είσαι καν Moctar (Mahamadou Souleymane). 

Ψάχνοντας κάποιος για τους Τουαρέγκ στο διαδίκτυο, θα διαβάσει για τις προοδευτικές συνήθειες τους όπως το ότι επιτρέπονται οι προγαμιαίες σχέσεις, καθώς και το ότι θεωρούνται η πιο όμορφη φυλή του κόσμου. Τόση ομορφιά αλλά και τόση δυστυχία καθώς δεν υπάρχει παράγραφος στην ιστορία τους χωρίς τις λέξεις πόλεμος και τρομοκρατία. Μετά δε την εμφάνιση της χούντας το περασμένο καλοκαίρι έχει περάσει σε ακόμα χειρότερη φάση. Και αν για τους μουσικούς που αγαπάνε οι χιψτερ αυτό σημαίνει πως απλά ξεμένουν στην Αμερική - τόσο ο Bombino όσο και ο Moctar προσπαθούν να επιβιώσουν μέσω crowdfunding - για τους Τουαρεγκ στον Νίγηρα και το Μάλι σημαίνει περισσότερο θάνατο. Ας υποθέσουμε πως εδώ ο φάντα γράφει ένα οργισμένο ανάθεμα ή μια μικρή ωδή στο μάταιο και ας περάσουμε στην επόμενη παράγραφο.

Στο Sahel η μουσική είναι μελωδική, οριακά σπαρακτική αλλά χωρίς εξάρσεις. Σίγουρα πιο "βρώμικο" από το υποψήφιο για Grammy Deran αλλά και πάλι κάμποσο μακρυά (περίπου 18 θέσεις) από τον ήχο του λατρεμένου Mdou. Για ξεκίνημα ο Φαντασμένιος θα σας πρότεινε τo Ayes Sachen και το Si Chilan (δύο μέρες), τραγούδι που ο Bombino παίζει σε διάφορες εκδοχές για πάνω από 15 χρόνια. 

O Bombino τραγουδάει για την πατρίδα του, για χαμένους έρωτες, για τις συνεχείς συγκρούσεις και τους ανθρώπους που έχασε. Παρότι τραγουδάει στα ταμασεκ δεν υπάρχει κίνδυνος να χαθεί κάποιος στην μετάφραση - η μουσική είναι μεγαλύτερη από τα λόγια και έχει μεγαλύτερο εύρος από τις εικόνες.  Και εδώ οι εικόνες είναι όπως το 2007 όταν κατά τη διάρκεια μιας ακόμα εξέγερσης των Τουαρέγκ, η κυβέρνηση σκότωσε δυο μουσικούς του Bombino. "Η μουσική είναι σημαντική, η μουσική ενώνει τον κόσμο και μέσα από την μουσική νιώθουμε περήφανοι" λέει ο Bombino σε μια συνέντευξη στο npr και βάζει στη θέση του τον κάθε Φαντασμένιο που ας υποθέσουμε πως έχει γράψει πιο πάνω ένα οργισμένο ανάθεμα ή μια μικρή ωδή στο μάταιο. 

φανταείκοσι

 

Εδώ μιλάμε για την πιο βαριά φανέλα στη φανταλίστα. Βασικά μιλάμε για την πιο βαριά φανέλα αυτή τη στιγμή στην μουσική το έτος 2023 τελεία και παύλα. Έχουμε και λέμε, Mike Mills (μπάσο στους REM), Peter Buck (κιθάρα στους REM), Scott McCaughey (μέγας συνεργάτης των REM) και Steve Wynn των Dream Syndicate. Όλοι αυτοί μαζί με την ντράμερ Linda Pitmon είναι οι The Baseball Project και κυκλοφόρησαν φέτος τον τέταρτο τους δίσκο Grand Salami Time! με τον οποίο μπαίνουν για πρώτη φορά σε φανταλίστα. 

Ένας δίσκος της μουσικής ροκ με θέμα το άθλημα του Baseball. Μουσικά ναι σωστά μαντέψατε ρε σατανάδες και REM θυμίζουν και Dream Syndicate θυμίζουν. Στιχουργικά πάλι σωστά μαντέψατε ρε σατανάδες, δεν βγάζει άκρη ο φαντασμένιος, τρέχα γύρευε τι λένε. Αλλά εντάξει ο Φαντασμένιος έχει έρθει εδώ για τη ζωή όχι για τις πληροφορίες. Και στην τελική πόσο βαθύ να είναι το νόημα όταν μιλάς για ένα άθλημα στο οποίο δεν έχει ομάδα ο Παναθηναϊκός; Λοιπόν επειδή σας βλέπει ο Φάντα που βαριέστε θα σας πασάρει τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου, βουρ στο Journeyman και στο Disco Demolition. 

Disco Demolition; Χμ, είναι 1979 και η disco είναι η απόλυτη μόδα και ο Steve Dhal είναι ένας από τους rock Dj που έχασε τη δουλειά του γιατί ο σταθμός που δούλευε το γύρισε στη δίσκο. Ο Dhal έπιασε δουλειά σε έναν αντίπαλο rock σταθμό κηρύσσοντας το μίσος του για ντίσκο σε κάθε ευκαιρία. Η κορύφωση της αντι-ντισκο μανίας του ήταν η διοργάνωση του Disco Demolition, δηλαδή μιας από τις προωθητικές ενέργειες των Chicago White Sox για να μαζέψουν στο γήπεδο περισσότερο κόσμο. Προς έκπληξη ακόμα και των ίδιων των διοργανωτών το στάδιο γέμισε. Στο διάλειμμα ο Dhal ανατίναξε ένα κιβώτιο με ντίσκο δίσκους αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή, σε λίγα λεπτά η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο καθώς χιλιάδες κόσμου μπήκε μέσα στο γήπεδο και τύφλα να έχουν τα επεισόδια Ιωνικός - Ολυμπιακός το 1997. Long live rock n roll έγραφε ένα πανό που κρατούσαν κάποιοι από τους γραφικούς πολέμιους της ντίσκο ενώ την ίδια στιγμή κάποιοι πιο δίπλα κάνουν σεξ. Χαμός. Αυτή την απίστευτη ιστορία την έκαναν ένα 3λέπτο τραγούδι οι Baseball Project. Εδώ και το επικό βιντεοκλίπ. Ιδιοφυές. Κοίτα να δεις που σε ένα δίσκο για το Baseball υπάρχει η καλύτερη αφήγηση ιστορίας για το 2023. 

Φανταλίστα 2023, αυθεντικά και τεκμηριωμένα, πάμε γερά στο Παναθηναϊκός Ολυμπιακός τον Γενάρη για νεοποστ πανκ ντεμολισιον. 

 

Ed Dowie και The Magnetic Fields | 22/11 στο Floyd

Έχουν έρθει όλοι. Το κοινό είναι ένα 80% μπαρπαδίαση και 20% κοινό Plissken. Οι Plissken είναι οι πιο φακαμπλ νέοι, όμορφοι και καλοντυμένοι. Οι μπαρμπάδες από την άλλη έχουν έρθει αποφασισμένοι να δείξουν σε όλους πως μόνο αυτοί αγαπάνε τους Magnetic Fields. Μετά το πρώτο τραγούδι ένας μύστης διακόπτει τον χορό του και φωνάζει στην μπάντα να παίξουν fucking louder (sic). Ο Φαντασμένιος τσιμπιέται, βγάζει τα γυαλιά, τα καθαρίζει, ξανακοιτάει τη σκηνή και βλέπει ένα τεράστιο listen to the magnetic fields. Ok στο σωστό μέρος είμαστε, συνεχίζουμε. Από πίσω ένας μεγαλύτερος μύστης τραγουδάει, τραγουδάει καλά πάνω στις νότες και ξέρει τους στίχους. Μπράβο του αυτό ήθελε ο Φαντασμένιος, να βλέπει τον Μέριτ και να του τραγουδάει στο αφτί ο μύστης. Μπόνους η ιστορία που είπε για τους Magnetic Fields. Για αυτό πλήρωσε 25 ευρώ ο Φαντα για να ακούσει το βιωματικό σου φίλε μου, μπράβο σου. 

Ψάχνοντας μια γωνιά χωρίς καβλωμένους magnetic fields fans έπεσε σε ένα κοπάδι πλισκεν φανς. Αυτοί ήταν πολύ χαρούμενοι, είχαν κάνει τα στοριζ τους οπότε όπως ήταν πολύ λογικό λέγανε τα νέα τους. Λογικό. Στο μεταξύ ο Φάντα συνεχίζει τη βόλτα και ενώ είναι σχεδόν 4 μέτρα από τη σκηνή ξεκινάει το all my little words. Είναι τεράστια η συγκίνηση, ο κόσμος τραγουδάει, και δακρύζει. Αχ τι γλυκό είναι και ένας που τραγουδάει τα δικά του, κάτι σαν διασκευή των κορε ύδρο, φανταστικός και αυτός, μπράβο του. Λίγα ήταν τα 25e. Θα πεις αγαπημένη μου αναγνώστρια πως ήταν χαμηλά ο ήχος. Και θα σου πει ο Φάντα, έχεις ακούσει ποτέ δίσκο των Magnetic Fields με τον ροοστάτη στον ενισχυτή πάνω από το 25%; Βέβαια αυτό θέλει ένα άλλο πλαίσιο, ένα χώρο που αν δεν μοιάζει με μπουζούκια τουλάχιστον θα έχει καρέκλες.

Από την άλλη και οι Magnetic Fields τι να σου κάνουν; Mια χαρά έπαιξαν, μελωδικά και ειρωνικά αλλά τι να σας τα λέει ο Φάντα εσείς τα ξέρετε καλύτερα. Δεν είναι να μπλέκεις με εσάς σε τέτοια λαηβ καθώς την έχετε τόση μεγάλη την αγάπη για τους Magnetic Fields που είναι πραγματικά απίστευτο που έμεινε χώρος για το επικό μείγμα καπνού από μπαφιλα, τσιγαρίλα και καμμένη αλδεΰδη ηλεκρονικού τσιγάρου. Στο τέλος έφυγε και ένα μπουκάλι, και το σχόλασαν οι Magnetic Fields δυο τραγούδια νωρίτερα. Διακοπή λοιπόν και το λαηβ παίρνει με 0-3 στα χαρτιά ο Ed Dowie.

 

Η αλήθεια είναι αγαπητές πανέμορφες αναγνώστριες πως και κανονικά να γινόταν το ματς λαηβ, πάλι ο κύριος Ed Dowie θα κέρδιζε. Ήταν τα μαύρα χρόνια του covid που ζέσταινε με όμορφες μελωδίες την καρδούλα του φαντασμένιου και το δισκάκι του the obvious I - εδώ στην φανταλίστα του 21. Η εμφάνιση του στο Floyd είναι ο ορισμός του κατάλληλου λαηβ την κατάλληλη στιγμή. 

Ο αγαπητός τεράστιος κύριος Ed Dowie βγήκε στη σκηνή μπρος σε περίπου 10 άτομα. Τόσοι είναι αυτοί που έχουν χωνέψει τη νέα πραγματικότητα σύμφωνα με την οποία οι συναυλίες στην Ελλάδα ξεκινάνε στην ώρα τους. 

Το στήσιμο στη σκηνή ήταν ενδεχομένως πολύ λάθος καθώς ο γλυκύτατος Ed καθόταν σε ένα τεράστιο τραπέζι με αποτέλεσμα να φαίνεται με δυσκολία και μόνο από συγκεκριμένες γωνίες. Το τι είχε πάνω σε αυτό το τραπέζι λογικά δεν θα το μάθουμε ποτέ. Λίγος κόσμος, ο κύριος Ed μοιάζει αγχωμένος και εύθραυστος, ωστόσο όλα αυτά που θα μπορούσαν να  δημιουργήσουν ένα τέρας αμηχανίας που θα έτρωγε τον Special Guest, μετατράπηκαν σε ένα μαγικό μισάωρο.

Ο τεράστιος Ed Dowie παίζει το ένα έπος μετά το άλλο, Red Stone, Then Send Them, Obvious I γεμίζουν το Floyd. Tα φώτα, οι μελωδίες, η φωνούλα του, ο Φαντασμένιος δεν θέλει να είναι πουθενά αλλού εκείνη τη στιγμή. Δεν έχει σημασία που δεν έχει έρθει κανείς, δεν έχει σημασία που το φλασκί είναι ακόμα γεμάτο, πότε πέρασαν 30 λεπτά; Παίζει το Dear Florence. Εδώ, πέρα από τη μελωδία θα έχουμε και κορύφωση. Το ωωωωωω στο τέλος δημιουργεί μια δίνη όμορφων συναισθημάτων, ο Φαντασμένιος κοιτάει κάτω, νομίζει πως θα πετάξει - ας όψονται τα μαγνητικά πεδία.

Ο Ed με ένα ακόμα γλυκό χαμόγελο χαιρετάει τον κόσμο, φεύγει και όποιο κατάλαβε, κατάλαβε.