10 June 2024

Είναι πραγματικά φοβερό

πως αυτό εδώ το μπλογκ είναι το μοναδικό ενεργό που έχει ξεμείνει από τη χρυσή (sic) εποχή της μπλογκόσφαιρας (sic). Βασικά δεν είναι φοβερό, είναι μάλλον θλιβερό και τελικά απόλυτα προβλέψιμο. Οι περισσότεροι γρήγορα κατάλαβαν πως δεν έχει και πολλή πολύ σημασία όλο αυτό ενώ οι πιο ταλαντούχοι σκέτο ή ταλαντούχοι καρχαρίες, γρήγορα μεταπήδησαν στις σουπερ καριέρες τους στην σόου μπιζ. Εδώ δεν υπήρξε ποτέ τέτοιο θέμα καθώς υπάρχει η γνωστή καμπύλη αλληλεπίδρασης με τον Φαντασμένιο. Σε αυτήν εισέρχονται κατά κανόνα 7 άτομα το πολύ κάθε περίοδο και η καμπύλη αποτελείται από τα εξής εννιά στάδια: 1. τι είναι αυτός ρε; 2. χα χα καλούλης ειναι μωρέ πλάκα έχει 3. Καλά τα λες Φάντα μόνο εσύ τα λες 4. χα χα καλούλης είναι 5. χμ κούρασε λίγο. 6. ώπα ώπα, τώρα αυτό το είπε για εμένα;;; 7. κούρασε πολύ 8. Εμένα ειρωνεύτηκε το γραφικό σκουλίκι; 9. Ουστ από εδώ ρε κομπλεξάρα φαντασμένιο. Βάλε και στην εξίσωση την ιδεάρα με το τρίτο πρόσωπο, ε και κάπως έτσι έγινε η ανυποληψία συνήθεια μας. 
Από την άλλη ρε Φαντασμένιο πέρασες την Κυριακή το βράδυ βλέποντας απολαμβάνοντας ντοκιμαντέρ για τον Γ. Σπανό. Και σου έχει μπει στο μυαλό, τόσο που είσαι στο τσακ να χτυπήσεις μια άδεια και να κλειστείς σπίτι για να ακούσεις τα άπαντα. Ναι τόσο καλό είναι το ντοκιμαντέρ "Γιάννης Σπανός: Πίσω απ' τη μαρκίζα" του Άρη Δόριζα. Εδώ χαιρετίζουμε κάθε δημιουργική κίνηση που εξυψώνει την εμμονή.
Δηλαδή ρε Φαντασμένιο θα ήθελες να είσαι ινφλουένσερ ενώ η μισή Ελλάδα ακούει τα ααααααα οουυυυυυυυυ στο ΟΑΚΑ με το κινητό στο χέρι και όσες κουλ φατσούλες περίσσεψαν να ακούει ωωωωεεεεεεεεηηηηηωωωωωωω εεεεεεε ωωωωωωωω των Offspring; Εσένα από Offspring σου αρέσει μόνο το Gotta get away, βασικά η εισαγωγή με τον διαολεμένο ρυθμό που δεν θα μπορούσε να οπτικοποιηθεί καλύτερα από αυτά που συμβαίνουν στο πρώτο λεπτό του βιντεοκλίπ. Τα έχει όλα το γιουτιουμ. Βλέπει τώρα ο Φάντα ένα βίντεο με τον Κρις Μάρτιν να παρακαλάει κανά πεντάλεπτο τον κόσμο να μην βγάλει το κινητό για ένα τραγούδι μόνο. Το τραγούδι υπάρχει σχεδόν από κάθε γωνία. Ωραία ιστορία, όλοι γελάνε στο τέλος.

02 June 2024

το φλασκί του φαντασμένιου - 19/04 Grails στο Temple

Γλυκιά Συμμορία. Μπαίνει ο Μόσχος στο μπαρ, κάθεται και παραγγέλνει μια κοκα κόλα, εντωμεταξύ βγάζει το φλασκί του και κατεβάζει μια γουλιά, ο σερβιτόρος φέρνει το αναψυκτικό και ο Μόσχος πολύ φυσικά το συμπληρώνει με το φλασκί του. Αυτό ήταν, ο νεαρός Φαντασμένιος έπρεπε να αποκτήσει φλασκί. Και κάπου εδώ χωρίζουν οι δρόμοι του κουλνες με το φλασκί. Αρκεί η πληροφορία πως αυτό αποκτήθηκε από γνωστή - τω καρώ εκείνω -  αλυσίδα ειδών δώρου. Το φλασκί έχει χωρητικότητα δύο ποτών - συνήθως βότκα - και είναι σωτήριο από τότε που ο Φάντα αποφάσισε πως δεν θέλει να κάτσει όρθιος σε λαηβ πάνω από 2 ώρες. Να είναι καλά τα σοσιαλ που μαρτυράνε τις ώρες εμφάνισης και έτσι συνήθως ο γερομπλόγκερ μπαίνει στο λαηβ 5-10 λεπτά πριν την έναρξη της μπάντας που θέλει να δει. Από covid και μετά τα περισσότερα έχουν κόσμο οπότε γλιτώνει την ουρά στο μπαρ. Παράπλευρη απώλεια είναι πως έχει πάψει να βλέπει τα σαπορτ. Τα 2 ποτά είναι ιδανική ποσότητα για ένα λαηβ εως 80 λεπτά οπότε δεν χρειάζεται να φύγει από τη θέση του και να αναγκαστεί να ακουμπήσει ή ακόμα χειρότερα να αλληλεπιδράσει με κάμποσους ανθρώπους. Οι Grails παίζουν σε ένα μισοάδειο Temple διαλύοντας το επιχείρημα του Φαντασμένιου πως από τον Covid και μετά όλα τα δημόσια θεάματα έχουν κόσμο.  
Πριν από 6 χρόνια είχαν καταρρίψει και την θεωρία του πως κανένα μεην ακτ δεν βγαίνει στη σκηνή πριν τις 10. Τότε είχε προλάβει δύο τραγούδια, τώρα - δηλαδή πριν από περίπου δυο μήνες - κάτι η κούραση της παρασκευής, κάτι η μπόρα που έφαγε στο δρόμο δεν βοηθάνε να συγκεντρωθεί σε αυτό που γίνεται στη σκηνή. Μοιάζει η μόνη πηγή ενέργειας στο χώρο να είναι ο αηνταααααα. 
Το περιβόητο φλασκί είναι στη μέση όταν έσκασε σαν βόμβα το New Prague, καθότι τις λιγες φορές που μπορούσε να συγκεντρωθεί σε αυτό που συνέβαινε στη σκηνή σκεφτόταν πόσο αδιάφορος ήταν ο περσινός τους δίσκος ενώ τον σκούνταγε και ο Τεόντοσιτς δίπλα με σχόλια του τύπου "δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτός ο ντραμερ που βαράει αλλού για αλλού είναι στους Om". Στον προτζέκτορα παίζει κάτι σαν αισθησιακή ταινία των 70s - άσχετο αλλά πρέπει να δείτε οπωσδήποτε το Όργια σε τιμή ευκαιρίας -  το φλασκί τελειώνει την καλύτερη ώρα ενώ παίζει το Origin-Ing. Και πάνω που έρχεται αυτή η γλυκιά ευφορία - η οποία ξέρει ο φάντα πως σε δέκα λεπτά θα αντικατασταθεί σε επείγουσα ανάγκη για νούμερο ένα στον πρώτο όροφο του τεμπλ - βγαίνουν για να κλείσουν το σετ με τη διασκευή του Space Prophet Dogon από Sun City Girls και έτσι απλά με 20 λεπτά όλα και όλα ενδιαφέρουσας μουσικής καταγράφονται στη λίστα με τα τίμια λαηβ. 
Εντωμεταξύ έχουν κυκλοφορήσει φοβερό δίσκο ο Mdou Moctar και οι Fat White Family, δύο μπάντες που πρέπει οπωσδήποτε να δει λαηβ ο Φάντα το συντομότερο. Αυτά.  
 

31 March 2024

θες να ακούσεις δύο δίσκους και να περάσεις καλά; Fantasmenios.blogspot.gr είναι για σένα, παμ

17 χρόνια αυθεντικός και τεκμηριωμένος Φαντασμένιος στο ιντερνετ ευθεία γραμμή στην ανυποληψία, την ανακρίβεια και τη γραφικότητα. Κόντρα στα p4k και τους χιπι χιπι, ωδή στην εμμονή και τον Παναθηναϊκό. Καλά κρυμμένο μυστικό σαν την παρκουρ σκηνή στα όργια σε τιμής ευκαιρίας του Βόγλη (1974), 30 χρόνια μπροστά από το Casino Royale  James Bond. Με τουπέ Βασίλη Δανιήλ παμ. 
 
Bolts Of Melody ήταν ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Adam Franklin των Swervedriver. Μετά το κράτησε ως όνομα του συγκροτήματος με το οποίο έπαιζε τη μουσική του. 10 χρόνια μετά και ενώ έχει παρεμβληθεί η επανένωση των Swervedriver με λαηβ και δίσκους, οι Bolts of Melody κυκλοφορούν τον νέο τους δίσκο, Film Noir. Κατά βάση ορχηστρικό, οπότε κινηματογραφικό ναι, αλλά όχι τόσο ξεκάθαρα Noir, είναι ένας δίσκος για τον Κυριακάτικο καφέ άντε το πολύ πολύ να παίξει και στο αμάξι στη εθνική, καθότι έχει και το μοτορικ στοιχείο μέσα. Εντωμεταξύ διαβάζετε για Adam Franklin και για Swerdriver αλλά μη νομίζετε πως θα τους συναντήσετε πουθενά. Αντίθετα η συμμετοχή των Besnard Lakes στο The village Sleeps φωνάζει από μακρυά όπως και το σόλο - τι άλλο; δεκαπέντε δευτερολέπτων του J Mascis στο Black Flower. Οι καλύτερες στιγμές του δίσκου το ατμοσφερικ Vibratube, το όνομα και πράμα Suzuki's Dream και το 555 που μάλλον και το πιο σωστό δόλωμα.
 
Τώρα αν έχετε ντέρτια και θέλετε μουσική υπόκρουση μείνετε μαζί μας να σας παρουσιάσουμε τους στρεητ αυοτ φρομ Σικάγο Friko με τον πρώτο τους δίσκο Where we've been, Where we go from here. Ηχητικά μοιάζουν με ακατέργαστους Arcade Fire με ολίγη από Bright Eyes λόγω κυρίως των φωνητικών του - προφανώς ελληνικής καταγωγής - Νίκο Καπετάν. Η εισαγωγή στο Crashing Through μοιάζει με φόρο τιμής στους συντοπίτες Smashing Pumpkins. Σε ένα φαντασμένιο κόσμο οι Friko θα ήταν σουπερ σταρς και θα έπαιζαν στο ημίχρονο του Σουπερ μπολ. Αγαπημένο τραγούδι το Statues.

10 March 2024

Αυτό δεν είναι ένα ποστ για την Μαρίνα Σάττι

Ο Φαντασμένιος αγώνας δικαιώθηκε. Tα indie διαμαντάκια σκάνε από παντού, το 2024 βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για καλύτερη μουσική χρονιά της δεκαετίας και βλέπουμε. Και πως μπορεί να είναι αλλιώς όταν η χρονιά ξεκινάει με νέο δίσκο οι Sleater- Kinney. 
Στα πρώτα οκτώ δευτερόλεπτα του Little Rope δεν ακούγεται σχεδόν τίποτα. Αυτό είναι ένα ικανό χρονικό διάστημα για να δυναμώσει κάποιος την ένταση πιστεύοντας πως κάτι δεν πάει καλα, στο μεταξύ οι πρώτοι ήχοι από το hell έχουν φτάσει, μια ξερή κιθάρα και η Corin Tucker περιγράφει την κόλαση, και μέχρι να σου περάσει από το μυαλό πως έχεις την ένταση στο 8/10 τσουπ στο πενήντα δευτερόλεπτο σκάει το ουρλιαχτό και ξαμολιούνται τα ριφ του διαόλου από παντού, αηνταααααααααα. Εδώ η παραγωγή είναι φανταστική και οι ιδέες θυμίζουν καυλωμένη μπάντα φαινόμενο που μετά από μεγάλο κόπο της δίνεται η ευκαιρία να γράψει τον πρώτο δίσκο.  Οι Sleater-Kinney είναι ένα πολύ καλό συγκρότημα που όταν όμως ξεφεύγει από τα στάνταρ του ξεφεύγει η κατάσταση τόσο που η γαματοσύνη φαίνεται από το διάστημα. Σαν τις κιθάρες από το 1:05 έως το το 1:22 στο Six Mistakes, έχει την αίσθηση ο Φαντασμένιος πως θα μπορούσε να αλλάξει η φορά της γης αν κράταγε παραπάνω. Τα Needlessly Wild, Dress Yourself και Untidy Creature στέκονται άνετα δίπλα στα καλύτερα τραγούδια της δισκογραφίας τους. Το Little Rope είναι ενδεχομένως καλύτερο από το No Cities To Love, ακούσατε ακούσατε - μιλάμε εδώ γράφεται ιστορία. 
Και υπάρχει και το τραγούδι Say it like you mean it το οποίο είναι μια κατηγορία μόνο του. Πέρα από την καλή μουσική, τη μελωδία, τον ρυθμό και τα λόγια, εδώ είναι η αποθέωση της ερμηνείας. Οι στίχοι μοιάζει να εκτοξεύονται από την αορτή της Tucker. Ο Φαντασμένιος θα κάνει καλή διατροφή και θα ζήσει πολλά χρόνια για να σας θυμίζει τι κομματάρα είναι το Say it like you mean it. Πόσο του έβαλε το p4k; 7.7; Πόσο γραφικό είναι να βάζει κάποιος δεκαδικό σε μουσικοκριτική, βασικά πόσο γελοίο είναι να βάζει βαθμό, βασικότερα βασικά δεν έχει κανένα νόημα να γράφει κάποιος για δίσκους που δεν του αρέσουν. Για παράδειγμα ποιο το νόημα να γράψει ο Φαντασμένιος για τον νέο δίσκο των Idles TANGK; 
To TANGK ξεκινάει σιγά σε φάση κολπάκι για να δυναμώσει ο άλλος την ένταση αλλά όταν έρχεται ο ήχος τελικά ακούγεται ένας μπουκωμένος Thom Yorke. Συγχαρητήρια αγαπητές φίλες, η γραμμή που σας ενώνει με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη απέκτησε ακόμα ένα σημείο. Και ενώ ο Φαντασμένιος τσεκάρει αν όντως αυτό το πράγμα είναι Idles ξεκινάει να φωνάζει ο μαν, τσα τσα τι τι το το κο κο σι σι ΑΣΤΑ ΔΙΑΛΑ κο τσι τσι οι Idles τα τα τα τα η Σάττι, ΑΣΤΑ ΔΙΑΛΑ με τους κάγκουρες και τις πόζες εκεί χάμου. Ακόμα ένας δίσκος των Idles λοιπόν που θα λατρέψετε, μπράβο σας. O Φάντα με ημι-ξινισμένο ημι-ειρωνικό ύφος αλά Thora Birch στο Ghost World πατάει να παίξει η τελευταία κυκλοφορία της paisley shirt records, το Tourist-Language των Flowertown. Η δισκογραφική έχει όνομα εμπνευσμένο από τραγούδι των Television Personalities και στις ετικέτες κάτω γράφει anti-post-punk. "I just - I Can't relate to 99% of humanity" που λέει με απόγνωση ο Σίμουρ στο Ghost World.  

29 February 2024

Floyd in a postnoise era ~ Years of Youth Pan Pan ~ 24/02

Βασικά δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι για αυτό το λαηβ. Τι άλλο να γράψω; Αλλά ήταν απόγευμα και ήμουν κολλημένος στην Αττική οδό λίγο πριν το δαχτυλίδι και άκουγα το νέο τραγούδι των Godspeed You! Black Emperor. Το παίξανε πρώτη φορά λαηβ το περασμένο Σάββατο (λινκ). Τρέχα γύρευε ποιο ποπ τραγούδι έχουν κατακλέψει πάλι, αλλά δεν έχει καμιά σημασία, σημασία για τους Gybe δεν έχει το τι αλλά το πως. Και το πως είναι ακόμα μια φορά επικό, ειδικά αυτά που κάνουν από το 10:45 και μετά, ένα ριφ σαν φωτιά στις κεραίες, και το τύμπανο να βαράει απόκοσμα και δυνατά, και μπροστά είναι τα πελώρια σύννεφα, κόκκινο και γκρι, η πιο γλυκιά κίνηση όλων των εποχών, και ώπα ώπα, το ίδιο Σάββατο στο Floyd σε κάποια φάση στο λαηβ των Years of Youth και Pan Pan έμοιαζε σαν να κάνουν διπλή προβολή από πίσω αλά gybe; Είμαι εδώ για να κάνω τρελά μασαπ για τα λαηβ του pan pan. 
Μέρος Α'. Οι Years of Youth και Pan Pan παίζουν με τη σειρά ολόκληρο το δίσκο τους "λύκοι στον Άρη". Το οπτικό μέρος είναι σε πλήρη συμφωνία με το απίστευτο Artwork του δίσκου, η μουσική είναι πιο σκοτεινή, μελαγχολική, και όλα τα λεφτά η αντίθεση με τα παιδιά από κάτω που έχουν έρθει πεινασμένα για χορό. 
Το νέο στοιχείο σε αυτό το λαηβ είναι η προβολή των στίχων σε υπέρτιτλους, δίνει μια άλλη προοπτική στην παρακολούθηση μιας ποπ συναυλίας, αυξάνει σίγουρα το επίπεδο προσήλωσης από εκεί και πέρα η απόλαυση είναι δεδομένη. Ο ήχος πολύ καλός, στο ζυγίζει ένα τόνο θυμίζει να γαμάνε κουμπιά. Αγαπημένη στιγμή. Μαζί φυσικά με τον μόνο παράδεισο που υπήρξε ποτέ. Εδώ η μελωδία είναι αβάσταχτα μελαγχολική, τα βίζουαλς, η Λαμπρινή Γκόλια VASSIŁINA να χορεύει, πανέμορφο, ένας δίσκος για το 1987, έτος ορόσημο για τους σαρανταφευγα. Για τα παιδιά από κάτω είναι πιο κοντά στην επιστημονική φαντασία.  Δεν μπορούν να πουν πως δεν συνέβησαν όλα αυτά το 1987 όπως δεν μπορούσε κατά τα φοιτητικά του χρόνια ο Φαντασμένιος να πει με σιγουριά πως δεν κυκλοφορούσαν δεινόσαυροι από τις 6 έως τις 8 το πρωί. 
Μέρος Β'. Τα λαηβ του Pan Pan είναι νησάκια ελπίδας, χαράς και αγάπης. Είχε και η Καλλιόπη γενέθλια και όποιο κατάλαβε, κατάλαβε. Πολύ υπονοούμενο έχει και τούτο το ποστ, αντίθετα ο pan pan τα λέει στα ίσια. ΟΧΙ ΣΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ. Απλά πράγματα. Εδώ μάλλον σημασία έχει το τι και όχι το πως. Detroit Attica κάτσε και φτιάξε ένα beat, ξεκίνησα από το Κορωπί και τώρα είμαι στο ΟΑΚΑ. Στο ΟΑΚΑ.
 

26 February 2024

Θες να περάσεις καλά; Therapy? | Gagarin 10/02

Όλα είναι ένα ψέμα μια ανάσα μια πνοή
Αν υπήρχε λίγη τσίπα δεν θα κάνατε εκπομπή
Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει Σάββατο και Κυριακή
Bike it! Ελαααααααααα
Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια
Δεν λέμε για αυτοκίνητα κουβάδες με καρούλια
ανέβα πάνω στη σέλα μας και κράτα τα χερούλια
Bike it! Ελαααααααααα
Από το συνεργείο έρχομαι, στον λαστιχά πηγαίνω, σκούτερ και βέσπα πιάτζιο φέρνει κοντά το αύριο - έβγα έξω χορηγέ! σπονσορά μας στοργικέ!
Bike it! Ελαααααααααα
Μέρα δωδεκάμισι και βράδυ στις εφτάμισι
εφτά λεπτά και Σάββατα και έχετε καθαρίσει
πηγαίνετε Εξάρχεια που έχει παρθένα φύση
Bike it! Ελαααααααααα
Τα λόγια ανορθόγραφα και όλο από κάπου χάνει
ανόητε Τσακίρογλου χαμένε Ντρενογιάννη
στο δρόμο μας μουτζώνουνε
μπλόκα μας σταματάνε
Bike it! Ελαααααααααα
Πιάσε πέτα σοκοφρέτα
εφτά λεπτά μοτοσυκλέτα 
γκάζια γκάζια και άλλα γκάζια
με βροχές και με χαλάζια
Bike it! Ελαααααααααα
 
Αυτή είναι η απομαγνητοφώνηση από ένα σποτάκι της εκπομπής Bike it! στον Ρόδον 94,4FM την εποχή 1994-96. Και είναι ο λόγος που το συγκεκριμένο λαηβ ρηβιου (sic) άργησε 2 εβδομάδες είναι γιατί ο Φαντασμένιος έψαχνε τις κασέτες από τις εκπομπές του Ρόδον 94,4 FM.
Το Bike it ήταν μια 7λέπτη εκπομπή για τις μοτοσυκλέτες και παρότι ο νεανίας Φαντασμένιος δεν καβάλαγε ούτε ποδήλατο την άκουγε φανατικά γιατί ήταν αγνά διασκεδαστική.  Οι πανέξυπνες ατάκες των Τσακίρογλου - Ντρενογιάννη σε συνδυασμό με τις γκαζιάρικες μουσικές (επικό sic) ήταν σίγουρη απόλαυση. Και ήταν η εμμονή τους με τους Therapy? που έκανε τον Φαντασμένιο να δει με συμπάθια τους άγριους Ιρλανδούς, την εποχή του ρομαντισμού, της εσωστρέφειας καθότι τω καιρώ εκείνω ήταν μόνιμα ερωτικά και κοινωνικά δυσλειτουργικός έως στραπατσαρισμένος και άκουγε μόνο R.E.M.  Μόνο R.E.M. και1-2 τραγούδια dEUS. Κανένας χώρος για άλλες μπάντες, πόσο μάλλον του σκληρού ήχου. 
Therapy? η μουσική του αύριο... Σήμερα! Αυτό έγραφε η αφίσα τις Di-Di για το λαηβ της μπάντας στην τεχνόπολη τον Ιούνιο του 1994 κάτι που δεν είχε συγκινήσει τον συνεσταλμένο έφηβο φάντα. Θα περάσουν τριάντα χρόνια νύστας  -κατά τα οποία είχε πέσει κάμποσες φορές με τα μούτρα στα Troublegum και Internal Love - για να τους δει για πρώτη φορά πριν από δύο Σάββατα στο Gagarin 205.
Οι Therapy? είχαν τόση όρεξη και ενέργεια που διέλυσαν από την αρχή οποιαδήποτε υποψία για αρπαχτή, κουρασμένα παλικάρια και περασμένα μεγαλεία. Παίξανε ένα γεμάτο σετ, διασκεδαστικό όσο δεν πάει άλλο, ο κόσμος φυσικά από κάτω με χαμόγελο Ευτυχή Μπλέτσα και Άντι Σάμπεργκ μαζί. Κατά πάσα πιθανότητα οι Therapy? δεν ήταν ποτέ η μουσική του αύριο αλλά με την εμφάνιση τους έδειξαν πως δεν είναι μόνο η μουσική του χτες. Για παράδειγμα το Poudland of Hope and Glory από το περσινό τους δισκάκι ήταν άνετα στις καλύτερες στιγμές του σετλιστ. Fun fun fun αλλά και μια κάποια επική συγκίνηση όταν έπαιξαν το Die Laughing. Το Die Laughing είναι τόσο τεράστιο τραγούδι που είναι ικανό να σου σηκώσει την τριχούλα ακόμα και εκτέλεση από τη χορωδία των Ουρσουλίνων. Πόσο μάλλον στο σχεδόν γεμάτο γκαγκάριν. Therapy? Ελααααααααααααα
 
note: Το Diane είναι διασκευή από Husker Du. To γραγούδι είναι για την Diane Elizabeth Edwards η οποία ήταν ένα από τα θύματα του serial killer Joseph Ture Jr.
Diane Elizabeth Edwards

Read more at: https://www.songmeaningsandfacts.com/diane-by-therapy/
Diane Elizabeth Edwards

Read more at: https://www.songmeaningsandfacts.com/diane-by-therapy/

29 January 2024

μπαρμπαδίαση 2022 μέρος Γ' | Ride στο gagarin 16/12/2022

Ο Φαντασμένιος έχει γράψει για 211 λαηβ. Έχει ακόμα γράψει για λαηβ πριν πάει, για λαηβ που δεν έχει πάει και για λαηβ που δεν έχουν γίνει. Ε σήμερα θα γράψει για ένα λαηβ που είχε γίνει πρόπερσι, τη συναυλία των Ride στο Gagarin για τα 30 χρόνια του Nowhere. 
Οι Ride είχαν να έρθουν από τον Απρίλιο του 1993, όταν είχαν παίξει δυο βράδια στο Ρόδον αλλά τω καιρώ εκείνω ο νεανίας Φάντα άκουγε μόνο Scorpions. 29 χρόνια μετά ο Φάντα περιμένει πως και πως να κάνει τικ στο κουτάκι "να δω λαηβ την αγία τριάδα του Shoegaze, My Bloody Valentine, Slowdive και Ride". 
Εμ κύριε Φαντασμένιο μας ειδοποιούν από το κοντρόλ πως είστε για τον πούτσο εντελώς. Εμ κύριε Φαντασμένιο οι Ride είχαν έρθει και το 2019 και είχατε πάει να τους δείτε και μας γράφατε και απόψεις εδώ. Συνεχίστε κύριε Φαντασμένιο. Συνεχίστε.
Το Gagarin σχεδόν γέμισε από μπαρπάδες καθώς το γνωστό δυσλειτουργικό γκρινιάρικο καταθλιπτικό αλτερνατιβ αθηναϊκό νέησον έδωσε σύσσωμο παρόν. Οι Ride βγαίνουν στη σκηνή και η αλήθεια είναι πως ο ενθουσιασμός του κόσμου είναι έκδηλος. Ο κόσμος είναι εκεί, τραγουδάει, χειροκροτεί, φωνάζει, μέχρι και παλαμάκια κάνει στο ρυθμό. Οι Ride παίζουν το Nowhere ολόκληρο. Ο Gardener χαμογελά που και που, είπε και στο μικρόφωνο για τα παλιά λαηβ, ο Φαντασμένιος χασμουριέται, ο Andy Bell αν δεν κράταγε την κιθάρα λογικά θα χασμουριόταν και αυτός. Ρε μπας και είχαν ξεχάσει και οι Ride ότι είχαν έρθει το 2019;
Ο Φαντασμένιος αλλάζει θέση, ίσως μια αλλαγή στην προοπτική να βοηθήσει. Πάει και κάθεται πίσω από δύο εικοσάρηδες. Ω ναι, να μην σώσει να δει ξανά τον Kevin Shields o Φάντα, ήταν δυο εικοσάρηδες στο λαηβ των Ride. Εχουμε φτάσει στο encore και επιτέλους παίζουν κομμάτια από το Going Blank Again, OX4, twisterella και κλείνουν με Leave Them All Behind. Για ακόμα μια φορά αυτός ο δίσκος είναι σωσίβιο, εδώ διώχνει την βαρεμάρα αλλά στο παρελθόν έχει σώσει καρδούλες κάτι μαύρα βράδια που δεν σε χώραγε ο κόσμος και δεν ήξερες που είναι, κάτι ταξίδια που πήγαινες ή έφευγες από την αβάσταχτη λύπη της απόρριψης αλλά και σε κάποιες λίγες ηρωικές στιγμές. Είναι βέβαιο πως το Going Blank Again είναι μακράν ο καλύτερος δίσκος των Ride, απορεί ο Φάντα πως οι περισσότεροι θεωρούν το Nowhere καλύτερο. To Going Blank Again είναι ένας δίσκος με μαγικές ιδιότητες, είναι σαν βηματοδότης, βασικά τα εικοσάχρονα σχεδόν φασώνονται. Τι άλλο να γίνει δηλαδή;

07 January 2024

rapid eye movement #5

 
Επανεκκίνηση του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια του ιντερνετ αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος.

11 Ιανουαρίου του 1992 το Nevermind πάει στο #1 στο billboard, μέσα στη χρονιά συμπληρώνεται η πατέντα για το φορματ mp3 και τον Δεκέμβριο ο Dr. Dre βγάζει το Chronic. Στην Ευρώπη το νέο μεγάλο όνομα είναι οι Ace of Base, ενώ οι τότε δυσλειτουργικοί νέοι πριν προλάβουν να συνέλθουν από το τσουνάμι του Loveless ακούνε το Going Blank Again των Ride. Οι υποκινητές του Grunge, Sonic Youth, βγάζουν το Dirty, οι Pixies έχουν σταματήσει αλλά εκείνη τη χρονιά κυκλοφορούν οι Pavement τον πρώτο τους δίσκο Slanted and Enchanted.
Αυτή τη χρονιά λοιπόν οι R.E.M. που έχουν κάνει το μπαμ με το Out of Time είναι έτοιμοι για το επόμενο βήμα, που όπως πάντα θα είναι διαφορετικό. Διαφορετικό αλλά και πάλι εκτός εποχής (sic) αφήνουν τον Buck με το μαντολίνο και το μπουζούκι του. Σαν από αντίδραση που πατήσανε τα 30 ενώ οι σειρές τους Husker Du και Replacements έχουν αποσυρθεί. Με το Automatic for the people (ο τίτλος είναι μια επιγραφή σε ένα εστιατόριο στην Αθήνα της Γεωργίας) οι R.E.M. καταφέρνουν να εδραιωθούν ως το καλύτερο συγκρότημα στον κόσμο. Επίσης για τους λάτρεις της στατιστικής είναι το πιο συνηθισμένο νο1 στις λίστες με τους καλύτερους δίσκους των R.E.M.
Ο δίσκος ξεκινάει με το Drive ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ, ένα τραγούδι μια κατηγορία μόνο του. Δεν είναι μπαλάντα (sic), δεν είναι μετα-ροκ, δεν είναι slow core, δεν είναι alt. country, είναι ένα άλλο πράγμα με έναν ρυθμό που διεγείρει ταυτόχρονα συναισθήματα ενθουσιασμού, λύπης και πόνου, με ένα φανταστικό καθαρτικό ριφ στην κιθάρα. Είναι απίστευτο πως όλο αυτό το πράγμα ξεκίνησε από ένα τραγούδι που απρόσμενα αγαπάει ο Stipe, το Rock On του David Essex
Το υπερτεράστιο χιτ Everybody Hearts είναι το δικό τους φιλαράκι, όλοι κάποια στιγμή ένιωσαν. Όλοι. Ας μην ξεχνάμε πως τω καιρω εκείνω ήταν σε πλήρη εξέλιξη ο ιστορικός χωρισμός παύλα η μεγάλη προδοσία της Κέλλυ και του Ντύλαν στην γλυκούλα Μπρέντα. Βέβαια οι R.E.M. σε μια ακόμα επίδειξη δεν μας νοιάζει τι λέει το μάρκετινγκ, το έβγαλαν 4ο single ένα μήνα μετά το The Sidewinder Sleeps Tonite. Το οποίο και αυτό με τη σειρά του έχει έναν περίεργο σπόρο έμπνευσης, το The Lion Sleeps Tonight. Η αναφορά είναι τόσο ξεκάθαρη που ο Stipe στην αρχή του τραγουδιού κάνει και το χαρακτηριστικό "τι ρι ρι, τι ρι ρι " φωνητικό. Αυτό που δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο είναι τι λέει στο ρεφρέν. Το κoλινκγ τσαρβέκαλα που ακούγεται στην πραγματικότητα είναι "Call me when you try to wake her up". Σε συνέχεια δυσνόητων αναφορών το άλλο μεγάλο χιτ του δίσκου είναι το Man on the Moon για τον κωμικό Κάουφμαν, το οποίο θα γίνει και ταινία μετά από μερικά χρόνια. Εδώ οι κιθάρες είναι Made in Byrds και το ύφος Mott The Hoopleικο.  
Ο Φαντασμένιος έχει ιδιαίτερη αδυναμία στο Ingoreland, το οποίο είναι σαν εμβόλιμη παρεμβολή από το 80s κιθαριστικό παρελθόν και σημάδι για αυτά που θα ακολουθήσουν. Στο μυαλό του Φάντα είναι ο μεγάλος αδερφός του Departure από το New Adventures in Hi-Fi. Επίσης το έρμο το Try Not to Breath που το τρώει το ωστικό κύμα του Drive, έχει μια από τις ομορφότερες μελωδίες που έχουν γράψει ποτέ. 
Το Automatic for the people μοιάζει να είναι ο πιο Stipe δίσκος. Οι κακεντρεχείς θα πουν πως είναι σαν έντεχνος δίσκος, ο Φαντασμένιος θα πει πως μαζί με το το New Adventrures in Hi-Fi κάνουν μια φοβερή κιβωτό μουσικής με αναφορές από τα 70s. 

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /