4 η καλύτερη μπάντα που δεν διαλύθηκε ποτέ

Οι Mogwai κάνουν αυτό που κάνουν οι Mogwai. Στο δεκάλεπτο περίπου του νέου τους δίσκου, έχουν ξαμολήσει το Hi Chaos και ξέρεις από την πρώτη κιόλας ακρόαση ότι τα καταφέραμε και φέτος. Κυρίες και κύριοι στο #4 της Φανταλίστας η καλύτερη μπάντα που δεν διαλύθηκε ποτέ. 

 

Ακολουθεί σε επανάληψη το λαηβ ρηβιου από εκείνη την Πέμπτη, που ο ουρανός θρυμματίστηκε (ή κάτι τέτοιο) με μια τεράστια έκρηξη που θα χώρεσε μέσα στη σπηλιά. (sic)

 

Κόκκινα φώτα

Ο Martin ίσα που ακουμπάει το τομ του, ο Stuart χαϊδεύει τις χορδές, ο Barry γυρίζει τον ροοστάτη της έντασης πάνω στην κιθάρα του, μια γαλήνη σαν τα ηλιοβασιλέματα που στήνει στις παραστάσεις του ο Παπαϊωάννου σαν μια ωδή στην "καλύτερη ώρα", έως εκείνο το δευτερόλεπτο που  πατάει το πετάλι, εμφανίζεται μια λευκή λάμψη και ταυτόχρονα απελευθερώνεται στο Floyd ο πιο όμορφος θόρυβος που υπάρχει στη γη. Mogwai Fear Satan. Κάθε κύτταρο του Φαντασμένιου νιώθει την απόλυτη ευτυχία, ο ήχος είναι τέλειος, του σκάει με δύναμη στον κορμό του, αλλά δεν τον ενοχλεί. Το ήξερε ότι αυτό θα συμβεί, αυτή είναι η 9η φορά, αλλά και πάλι το σοκ είναι το ίδιο. Τα επόμενα δευτερόλεπτα, η συμπυκνωμένη χαρά εκτονώνεται και δυστυχώς αντικαθίσταται από τη γνωστή πια μετά Mogwaική κατάθλιψη.

 

Choose a Band

Για τους Φαντασμένιους τούτου του κόσμου τα πράγματα είναι απλά. Δουλεύουν, βλέπουν τον Παναθηναϊκό, πάνε στο μπαρ, πάνε διακοπές, πάνε στο πατρικό, πάνε σε κοινωνικές εκδηλώσεις, όλα τα παραπάνω τα συνοδεύουν συνήθως από γερές δόσεις μεμψιμοιρίας και ειρωνείας. Μια φορά στο τόσο έρχεται η ανακοίνωση για συναυλία των Mogwai και ξαφνικά το μέλλον αποκτά ένα ορόσημο και κάπως έτσι όλα τα γύρω γύρω δεν τους ενοχλούν τόσο πολύ. Δεν υπάρχει ερώτημα για το αν θα πάνε οι Φαντασμένιοι, η σχέση εδώ είναι όμοια με τον Iggy Pop και τους ήρωες του Trainspotting. Το ερώτημα είναι πως σχεδόν γεμίζουν το Floyd ντεμοντέ μπάντες τύπου Mogwai.  Μάλλον δεν έπιασαν τόπο τα ποστ στο fb από τους σοφούς γέροντες που αρνούνται το 202κάτι να ακούσουν Mogwai και ποστ ροκ. Υπάρχει μια αλλαγή στη σύνθεση των ανθρώπων που πάνε σε συναυλίες, ο μέσος ορος υλικίας έχει πέσει, οι γνωστοί 300 του 2010 έχουν παραδώσει σκυτάλη. Ίσως αυτά τα παιδιά να γεννήθηκαν λίγο μετά τη συναυλία τρόμο στο Ark το 2003 ή το καλοκαίρι της αγάπης και το rockwave του 2004. 

 

Θανάσης Μήνας revisited #345 

Αλλά να κάπου στην άκρη του μπαρ αχνοφαίνεται ο Θανάσης Μήνας, οπότε θα αρπάξει την ευκαιρία ο Φαντασμένιος για να παραθέσει λίγες γραμμές από ένα κείμενο του για τους Mogwai το 1999 στο Ποπ και ροκ. 

"Οι Mogwai δίνουν την εντύπωση μιας μοντέρνας συμμορίας, που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμη να τα βάλει με τους πάντες και τα πάντα. Όταν ο μεγάλος Stanley Kubrick σκιαγραφούσε την περσόνα του Malcolm McDowell και των υπόλοιπων Droogs στο αξεπέραστο "Clockwork Orange" ίσως μια αντίστοιχη παρέα να είχε στο μυαλό του."

Αυτά γράφονταν την εποχή που οι Mogwai κυκλοφορούσαν δίσκους που υποχρεωτικά είχαν τη λέξη Young στον τίτλο. Αν διάβαζαν τώρα αυτό το απόσπασμα ενδεχομένως να γέλαγαν, όπως έκαναν στο τελευταίο κρεσέντο του Fear Satan, όπου ο Barry ή έκανε κάτι λάθος ή κάτι μη αναμενόμενο το οποίο ακόμα και οι καλύτεροι Mogwaiολογοι θα χρειαστούν VAR για να το πιάσουν. Οι σχεδόν ανέκφραστοι Mogwai είχαν χαμογελάσει και λίγο πριν, όταν ο κόσμος ανταποκρινόμενος στη θέα της παλαιστινιακή σημαίας στον ενισχυτή του Stuart, φώναξε το σχετικό σύνθημα. 

 

Do you like concerts? 

Το πράγμα εδώ φάνηκε από νωρίς. Φοβερός ήχος από τα πρώτα δευτερόλεπτα του God Gets You Back, χαμός στο Hi Chaos που λογικά θα είναι από τα τραγούδια του Bad Fire που θα μπαίνει για πολλά χρόνια στα σετλιστ και ακολουθεί μια wait for it...  μυθική εκτέλεση του Summer. Μετά ο κόσμος απλά παραδόθηκε και με απόλυτη σιωπή παρακολούθησε με το στόμα ανοιχτό - σε μια σπάνια εμφάνιση στα ελληνικά τους σετλιστ - το Cody.  Έκλεισαν το κυρίως σετ με το Lion Rumpus που θα το γράψει ο Φαντασμένιος και πέστε να τον φάτε, του θυμίζει την έκτη αίσθηση της Χριστίνας Κολέτσα, και αυτό δεν είναι κακό.  

Τελικά, όπως έγραψε και ο αγαπημένος λογαριασμός, 3 γκολάκια στη Σκωτία στην μπάλα και άλλα 14 στο Floyd από τους Σκωτσέζους και είμαστε μια χαρά. Και θα είμαστε μια χαρά διότι ο νεαρός Alex Mackey (που το 2016 αντικατέστησε τον John Cummings) φόραγε ζακέτα Robe di Kappa, το οποίο για τον Φαντασμένιο είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι Mogwaiκης διαιώνισης. 

 

~~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~~

 

Bonus top-5 2025 λαηβ

 

1. The Last Last Drive

2. Fontaines DC

3. The fucking Warmduscher

4. Sunn O)))

5. New Candys (ω ναι, πέταξαν κοτζαμ Mogwai έξω από την 5άδα)

 

Το Σάββατο, ο ουρανός θα θρυμματιστεί (ή κάτι τέτοιο) με μια τεράστια έκρηξη που θα χωρέσει μέσα στη σπηλιά. Mogwai στο Floyd 9/10

 

Κόκκινα φώτα

Ο Martin ίσα που ακουμπάει το τομ του, ο Stuart χαϊδεύει τις χορδές, ο Barry γυρίζει τον ροοστάτη της έντασης πάνω στην κιθάρα του, μια γαλήνη σαν τα ηλιοβασιλέματα που στήνει στις παραστάσεις του ο Παπαϊωάννου σαν μια ωδή στην "καλύτερη ώρα", έως εκείνο το δευτερόλεπτο που  πατάει το πετάλι, εμφανίζεται μια λευκή λάμψη και ταυτόχρονα απελευθερώνεται στο Floyd ο πιο όμορφος θόρυβος που υπάρχει στη γη. Mogwai Fear Satan. Κάθε κύτταρο του Φαντασμένιου νιώθει την απόλυτη ευτυχία, ο ήχος είναι τέλειος, του σκάει με δύναμη στον κορμό του, αλλά δεν τον ενοχλεί. Το ήξερε ότι αυτό θα συμβεί, αυτή είναι η 9η φορά, αλλά και πάλι το σοκ είναι το ίδιο. Τα επόμενα δευτερόλεπτα, η συμπυκνωμένη χαρά εκτονώνεται και δυστυχώς αντικαθίσταται από τη γνωστή πια μετά Mogwaική κατάθλιψη.

 

Choose a Band

Για τους Φαντασμένιους τούτου του κόσμου τα πράγματα είναι απλά. Δουλεύουν, βλέπουν τον Παναθηναϊκό, πάνε στο μπαρ, πάνε διακοπές, πάνε στο πατρικό, πάνε σε κοινωνικές εκδηλώσεις, όλα τα παραπάνω τα συνοδεύουν συνήθως από γερές δόσεις μεμψιμοιρίας και ειρωνείας. Μια φορά στο τόσο έρχεται η ανακοίνωση για συναυλία των Mogwai και ξαφνικά το μέλλον αποκτά ένα ορόσημο και κάπως έτσι όλα τα γύρω γύρω δεν τους ενοχλούν τόσο πολύ. Δεν υπάρχει ερώτημα για το αν θα πάνε οι Φαντασμένιοι, η σχέση εδώ είναι όμοια με τον Iggy Pop και τους ήρωες του Trainspotting. Το ερώτημα είναι πως σχεδόν γεμίζουν το Floyd ντεμοντέ μπάντες τύπου Mogwai.  Μάλλον δεν έπιασαν τόπο τα ποστ στο fb από τους σοφούς γέροντες που αρνούνται το 202κάτι να ακούσουν Mogwai και ποστ ροκ. Υπάρχει μια αλλαγή στη σύνθεση των ανθρώπων που πάνε σε συναυλίες, ο μέσος ορος υλικίας έχει πέσει, οι γνωστοί 300 του 2010 έχουν παραδώσει σκυτάλη. Ίσως αυτά τα παιδιά να γεννήθηκαν λίγο μετά τη συναυλία τρόμο στο Ark το 2003 ή το καλοκαίρι της αγάπης και το rockwave του 2004. 

 

Θανάσης Μήνας revisited #345 

Αλλά να κάπου στην άκρη του μπαρ αχνοφαίνεται ο Θανάσης Μήνας, οπότε θα αρπάξει την ευκαιρία ο Φαντασμένιος για να παραθέσει λίγες γραμμές από ένα κείμενο του για τους Mogwai το 1999 στο Ποπ και ροκ. 

"Οι Mogwai δίνουν την εντύπωση μιας μοντέρνας συμμορίας, που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμη να τα βάλει με τους πάντες και τα πάντα. Όταν ο μεγάλος Stanley Kubrick σκιαγραφούσε την περσόνα του Malcolm McDowell και των υπόλοιπων Droogs στο αξεπέραστο "Clockwork Orange" ίσως μια αντίστοιχη παρέα να είχε στο μυαλό του."

Αυτά γράφονταν την εποχή που οι Mogwai κυκλοφορούσαν δίσκους που υποχρεωτικά είχαν τη λέξη Young στον τίτλο. Αν διάβαζαν τώρα αυτό το απόσπασμα ενδεχομένως να γέλαγαν, όπως έκαναν στο τελευταίο κρεσέντο του Fear Satan, όπου ο Barry ή έκανε κάτι λάθος ή κάτι μη αναμενόμενο το οποίο ακόμα και οι καλύτεροι Mogwaiολογοι θα χρειαστούν VAR για να το πιάσουν. Οι σχεδόν ανέκφραστοι Mogwai είχαν χαμογελάσει και λίγο πριν, όταν ο κόσμος ανταποκρινόμενος στη θέα της παλαιστινιακή σημαίας στον ενισχυτή του Stuart, φώναξε το σχετικό σύνθημα. 

 

Do you like concerts? 

Το πράγμα εδώ φάνηκε από νωρίς. Φοβερός ήχος από τα πρώτα δευτερόλεπτα του God Gets You Back, χαμός στο Hi Chaos που λογικά θα είναι από τα τραγούδια του Bad Fire που θα μπαίνει για πολλά χρόνια στα σετλιστ και ακολουθεί μια wait for it...  μυθική εκτέλεση του Summer. Μετά ο κόσμος απλά παραδόθηκε και με απόλυτη σιωπή παρακολούθησε με το στώμα ανοιχτό - σε μια σπάνια εμφάνιση στα ελληνικά τους σετλιστ - το Cody.  Εκλεισαν το κυρίως σετ με το Lion Rumpus που θα το γράψει ο Φαντασμένιος και πέστε να τον φάτε, του θυμίζει την έκτη αίσθηση της Χριστίνας Κολέτσα, και αυτό δεν είναι κακό.  

Τελικά, όπως έγραψε και ο αγαπημένος λογαριασμός, 3 γκολάκια στη Σκωτία στην μπάλα και άλλα 14 στο Floyd από τους Σκωτσέζους και είμαστε μια χαρά. Και θα είμαστε μια χαρά διότι ο νεαρός Alex Mackey (που το 2016 αντικατέστησε τον John Cummings) φόραγε ζακέτα Robe di Kappa, το οποίο για τον Φαντασμένιο είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι Mogwaiκης διαιώνισης. 

 

Ρυτιδ φεστιβαλ 15/06 (fontaines dc, Mogwai, Nick Cave)

Δεύτερη μέρα του φεστιβαλ "πάνε τα νιάτα φύγανε" και ξεκίνημα με τους Fontaines d.c. τους οποίους ο Φαντασμένιος τους είχε δει στη death disco το 18 ωστόσο δεν βρίσκει το σχετικό ποστ να πετάξει το λινκ, σε κάθε περίπτωση οι ίδιοι 2-3 χιλιάδες που ήταν στη death disco βρέθηκαν από νωρίς στην πλατεία νερού να απολαύσουν το μπανεράκι με τη γραμματοσειρά που παραπέμπει σε πιο σκληρά πράγματα, γενικά δώστου του indie fan αναφορά σε χαρντ κορ και μεταλ και πάρτου την ψυχη (βλέπε και εξώφυλλα idles). Οι Fontaines είναι πολύ του στυλ παιδιά με μάλλον επιτηδευμένη παραφωνία τον τραγουδιάρη που την έχει δει σκληρός καριόλης. Ασουμε δεν με νοιάζει τίπορα, scarface μπλούζα, φόρμα και άρβυλα, σε φάση φιλαράκι το μπουφάν σου και το κινητό σου. Και ενδεχομένως αν πετύχει το βλέμμα να σε ψαρώσει και να του τα δώσεις αλλά στην πραγματικότητα είναι για να του κάνεις ένα ΤΣΟΥ ΡΕ ΛΑΚΗ να γελάσεις και να φύγεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Έτσι ήταν το λάηβ, καλό όταν θύμιζαν prolapse, βασικά καλό ήταν γενικότερα και αν πρέπει να υπάρχει μια δυσαρέσκεια αυτή θα πρέπει να έρχεται από τους  Fontaines που ένιωσαν για τα καλά το χάσμα των γενεών καθώς μάλλον ήταν οι πιο νέοι σε μια ακτίνα 5χλμ. Οπότε αντί να έχουν από κάτω ένα χαμό από νέους που ζουν το ροκ εν ρολ και δεν δίνουν δεκάρα, είχαν τα μπαρμπάδια που με σταυρωμένα τα χέρια σκεφτόντουσαν αν τους ενοχλεί ή όχι που ο τύπος πάνω στην σκηνή κάνει τον Ian Curtis. 

Ο ήλιος έπεσε και μπρος στους πάνσοφους έμπειρους θεατές ξεπρόβαλαν οι Mogwai. Τα παλιά τα χρόνια όταν οι Mogwai έπαιζαν support στους Manic Street Preachers, έλεγαν πως όσο έβλεπαν το κοινό να αδιαφορεί τόσο ήθελαν να τους κάνουν να υποφέρουν, στόχος τους κάθε βράδυ ήταν να τους χαρίσουν το πιο εφιαλτικό 45πτο της ζωή τους. Κάπως έτσι ήταν τα πράγματα στην πλατεία νερού, ίσως λίγο πιο ευγενικά καθότι όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος ηρεμεί ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΑΛΑΣΕ CAVAκια ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΣΚΑΣΕ ΤΟ ΩΣΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΣΤΟ SATAN πόσο καύλα που οι ρυτίδες στις φατσούλες σας έμοιαζαν σαν το γκραν κανιον από τους βόμβους We're No Here, ηχητική τρομοκρατία από Σκωτία στη μάπα σας, εντάξει μια χαρά ήταν, τυπικοί Mogwai σχεδόν πάντα η αδημονία πριν το λαηβ είναι πιο απολαυστική από το ίδιο το λαηβ αλλά εκείνα τα τελευταία 15 λεπτά με το κουτσουρεμένο SATAN αχ αυτά τα 15 λεπτά πέτα με σαν ρεύμα μέσα στην πίστα 15 λεπτά Mogwai ΟΛΗ ΣΑΣ Η ΖΩΗ ρεεεεεεεε.

Break. Και πάλι μια ώρα να στήνουν και να στήνουν και εντάξει είχε και ένα τραγούδι R.E.M, αλλά μήπως να φέρνατε κύριοι του Release τον Γιώργο Αυτιά να τον βγάζατε στο νεκρό χρόνο να λέει τι παίζει με τις συντάξεις, να ρωτάει ο φαν από κάτω με 15 χρόνια βαρέα και 3 χρόνια εξαγοράσιμα στα πόσα χρόνια βγαίνω στη σύνταξη;

Και πάμε στο κυρίως πιάτο, τον Nick Cave. Ασπρόμαυρος έως σέπια στην οθόνη ένα πιάνο που όποτε καύλωνε πολύ πέρναγε πάταγε δυο πλήκτρα και έφευγε μπουμ μπουμ μπεημπι γκριλ κραη κραη μπουμ μπουμ και δώστου πέρα δώθε σαν τον Σεφερλή όταν κάνει τον Ρουβά ένα πράγμα και δίνει και το μικρόφωνο στη νεαρή φαν η οποία όμως δεν ξέρει τους στίχους (με Mogwai δεν έχουμε τέτοια προβλήματα) και πάλι μπουμ μπουμ κραη κραη λίγο κιθάρα της προκοπής στο τζουμπιλι και μετά πυξ λαξ χωρίς το λαϊκό, δεν είχαμε και θέμα με τον ήχο - ήμαρτον ρε Release όλα λάθος - βαρέθηκε ο Φαντασμένιος και έφυγε όπως και το 98 στους pulp. Τότε ίσως με μια απορία γιατί όλοι αυτοί κάνουν έτσι, τώρα να είναι καλά η εμπειρία δεν παίζει να χάσω ούτε λεπτό στην κίνηση για τούτο εδώ το μπουμ μπουμ κραη κραη. 

Στο δρόμο για την επιστροφή τέρμα husker du για να ξεπλυθούν από τη μίρλα τα αφτιά.

κανονικοτητα ~ Mogwai - As The Love Continues

Η παράδοση λέει πως όταν οι Mogwai έχουν νέο δίσκο εμφανίζονται πάντα στην εκπομπή της Μαίρη Αν Χομπς στο BBC. Φέτος μια από τις πρώτες ερωτήσεις ήταν "αυτός είναι ο 10ος δίσκος, πώς το βλέπετε; Είναι κάτι ιδιαίτερο;". Φανταστική ερώτηση για μια μπάντα που είναι στον κόσμο της σε μια ευθεία γραμμή από την αρχή. Ε πώς να το είδαν, ξεκίνησαν τον δίσκο με μια μικρή ιστορική αναδρομή. Ξεκίνημα με τον νταγκλαρισμένο Powers των Fuck Buttons να λέει " To The Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth" το οποίο είναι ενδεχομένως μια αναφορά στο μονόλογο που άνοιγε το Young Team. Στη συνέχεια και για πέντε λεπτά μελωδίες και ριφ θυμίζουν κάποιες από τις κορυφαίες στιγμές της μπάντας (friend of the night - killing all the flies - jim morrsion) της εποχής όπου αν έλεγες σε κάποιον μουσικοινφλουενσερ ότι ακούς ποστ ροκ σε έστελνε για εξορκισμό. Όχι πως έχει κάποια σημασία αυτό ε, ειδικά για μια μπάντα σαν τους Mogwai - ευθεία γραμμή λέμε, και το είπε και η Μαίρη Αν Χομπς στην αρχή της εκπομπής "αν σου αρέσουν οι Mogwai, σου αρέσουν για πάντα." και έχει δίκιο. Ωπα εδώ ξεφύγαμε.

Παρένθεση: Πώς την έχεις δει έτσι σε Φαντασμένιο και αναφέρεις δυο φορές την Μαίρη Αν Χομπς; Άντε πες την και Μαιρούλα, πέτα και δυο ιστορίες με ταξί και βάλε πάνω τίτλο Mr Fantasmenios Nothing Days. 

Παρένθεση 2: Το καλοκαίρι του 2017 έγραφες μεσιε Φαντασμένιε πως το Every country's sun είναι ο χειρότερος τους δίσκος.

Ευτυχώς που καμία από τις χιλιάδες αναγνώστριες του blog δεν θα μπει στη διαδικασία να κάνει αναφορά στη google για εξαπάτησιν από μπλογκερ που κατέχει την τέχνη της φαντασμενίασης. Διότι το κοινό εδώ είναι φανταστικό και έχει καταλάβει πως εδώ και πέντε χρόνια τούτο το μπλογκ αποφάσισε να αναφέρεται μόνο στο θηλυκό γένος. Το οποίο παίζει να είναι και το μόνο σωστό που κάνει. Στην άλλη μεριά το χειρότερο που κάνει είναι να κράζει δισκάκια που σας σερβίρουν οι χιπι χιπι αρέσουν. Διότι να έρχεται η ώρα, να τα λουστεί ο φαντασμένιος - τα τελευταία ποστ έχουν σχόλια λες και έχουμε 2008. Το Every country's sun εξακολουθεί να είναι ο χειρότερος τους δίσκος αλλά είναι ένας πάρα πολύ όμορφος δίσκος. Απλά ο Φαντασμένιος είναι φαντασμένιος και του πήρε τέσσερα χρονάκια να το καταλάβει. Εντάξει με το As the love continues δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, καταλαβαίνεις κάθε φορά πως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ σημαντικό το οποίο άγιε μου Kevin Shileds κάνε το θαύμα σου να μην είναι το τελευταίο τους, τι κωλοτίτλος τίγκα στο υπονοούμενο είναι αυτός ρε. Με το Ritchie Sacramento πετυχαίνουν και αυτό που προσπαθούν καμιά 20αρια χρόνια, έβγαλαν ένα πολύ καλό τραγούδι με φωνητικά.

"Φτάσαμε 2021 ρε Φαναντασμένιο και οι Mogwai αντιγράφουν Smashing Pumpkinks των 90s;" διερωτάται σπουδαίος Mogwaiολόγος. Και που είναι το κακό απαντάει ο Φαντασμένιος, βασικά όχι μόνο δεν είναι κακό αλλά είναι τέλειο. Ναι οι Mogwai παίζουν με τον δικό τους τρόπο Smashing Pumpkins (Ceiling Granny) και κάπως έτσι οι νεαρές αναγνώστριες θα ακούσουν για πρώτη φορά το Siamese Dream και μετά Black Sabbath και μετά Μπετόβεν και δεν έχει κανένα νόημα αυτη η κουβέντα. Το μόνο που έχει σημασία είναι πως είναι θλιβερό που δεν θα περιοδεύσουν οι Mogawai με αυτό το δυναμίτη στη σετλιστ.

Και πριν προλάβουν να σβήσουν οι δίοδοι εκπομπής φωτός σκάει ο Stetson για να δικαιώσει τον Φαντασμένιο, δείχνοντας  πως το σαξόφωνο πάει σε άλλο σύμπαν μια ποπ σύνθεση (Pat Stains). 

Ο δίσκος παραδοσιακά τελειώνει με ένα έπος - It's what  I Want To Do, Mum, το οποίο επιβεβαιώνει αυτό που είχε γραφτεί το 1997 σε μια σχολική εφημερίδα "If the stars had a sound, it would sound like this." ε ας φύγουμε από τη γη να πάμε στα αστέρια να ακούμε όλη την ώρα Mogwai. 

 

my style post rocks ~ mogwai στο academy 1/12

Οι Mogwai έχουν έρθει τόσες φορές στην Ελλάδα που υπάρχει ικανοποιητικό δείγμα για στατιστική επεξεργασία των εμφανίσεων τους. Προσπαθούσε να θυμηθεί ο Φαντασμένιος αν έχουν παίξει ποτέ 1 Δεκεμβρίου, ενδεχομένως να είχε ανακοινωθεί κάποτε αλλά μετά να άλλαξε η ημερομηνία. Το σίγουρο είναι πως αυτό ήταν το τέταρτο λαηβ επί της Πειραιώς και το συμπέρασμα που βγαίνει ως τώρα είναι πως από Πειραιώς 1 έως 210 οι Mogwai παίζουν καλά, ενώ από Πειραιώς 211 και κάτω γράφουν ιστορία. 

Για την ιστορία ας σημειωθεί πως έπαιξαν το 2 rights make 1 wrong το οποίο χρώσταγαν από το λαηβ στο plissken (τότε κάτι του είχε χαλάσει του Barry και το παράτησαν στην εισαγωγή). Στα αξιοσημείωτα καταγράφεται η παρουσία του Αlex Μackay, o οποίος λογικά προσελήφθη ως ο αντι-Cummings για τις περιοδίες, ωστόσο μοιάζει πιο πολύ για βοηθός του Barry. Βασικά ο τύπος πως να το πει ο Φαντα και να μην παρεξηγηθεί, χμ, είναι κάπως, δηλαδή, χμ, μοιάζει λίγο άσχετος. Τα ρούχα, το μαλλί, το σώμα, η κίνηση δεν είναι Mogwai. Δηλαδή αν έχουν σκοπό να το πάνε σε ανανέωση προς αυτή την κατεύθυνση τότε δεν θα τα πάμε καλά. 

Συγγνώμη για την my style post rocks παρένθεση, πάμε στα πιο σημαντικά, δηλαδή στη μαλακία που σας δέρνει και κάνετε παλαμάκια σε λαηβ των Mogwai. Μα παλαμάκια ρε; Δηλαδή εσείς είστε ικανοί να κάνετε παλαμάκια και σε συναυλίες του Μότσαρτ ή των Sex Pistols. Εντάξει αυτά γίνονται όταν έχει πολύ κόσμο, δεν ξέρει ο Φάντα αν έγινε sold-out αλλά αν ήταν τότε μιλάμε για το πιο ανθρώπινο που έχει γίνει ποτέ σε αυτή τη χώρα.

Ένα μεγάλο μπράβο στον τύπο πίσω από τον Φάντα που φώναξε στο Satan το ΠΑΜΕ την κατάλληλη στιγμή, μισό δευτερόλεπτο πριν το κρεσέντο. Βασικά αυτή η στιγμή μαζί με το σεσημασμένο πια δευτερόλεπτο του I'm Jim Morrison I'm Dead -το οποίο στην στούντιο εκτέλεση είναι στο 3:57 ενώ στη ζωντανή εκδοχή λίγο πιο σύντομα (προχτες στο 3:22)- αρκούν για να έρχονται για συναυλίες οι Mogwai μέχρι να φτάσει ο ΠΑΟΚ τον γάβρο στις κούπες.

pic via Alma Barxo

το καλοκαίρι του Φαντασμένιου | Οι Mogwai, οι Arcade Fire

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το καλοκαίρι. Ένας σκασμός λεφτά για να κολυμπάμε παρέα με τσούχτρες σε κατουρημένο νερό, να μας τρώνε τα κουνούπια, να μας βαράει ο ήλιος στο κεφάλι, να γεμίζουμε άμμο το αμάξι, για να λέμε μια δυο μέρες που οι συνθήκες είναι σχετικά καλές πως τώρα είναι η καλύτερη ώρα για μπάνιο. Το μόνο καλό είναι πως υπάρχει φρέσκο παγωτό και είναι πιο εύκολο το πάρκινγκ στην Αθήνα. Στα της μουσικής ο Φαντασμένιος δεν άκουσε πολλά νέα πράγματα, όχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί μονοπωλεί τα ακουστικά του ο περίφημος δίσκος της χρονιάς δεκαετίας. Ο οποίος σίγουρα δεν είναι ο τελευταίος των Arcade Fire. Θα μπορούσε αν όλα τα τραγούδια στέκονταν στο ύψος του σπουδαίου put your money on me το οποίο είναι σαν τη φωτεινή πλευρά του rip των Portishead. Αχ Geoff. Τα έλεγε ο Φαντασμένιος από το ρηφλεκτορ, αλλά ποιος τον ακούει τον Φαντασμένιο;

Απογοήτευση και από τον δίσκο που κυκλοφορούν αύριο οι Mogwai. Προσπάθησε αρκετά ο Φαντασμένιος με αυτό το δίσκο, καθώς νόμιζε πως οι καλοί σκοτσέζοι δεν υπήρχε περίπτωση να αμαυρώσουν το καλό όνομά τους με αδιάφορη κυκλοφορία. Στην πρώτη ακρόαση ο Φαντασμένιος πίστεψε πως φταίνε τα ακουστικά, στη δεύτερη σκέφτηκε πως κατέβασε λάθος δίσκο ή πως τα τραγούδια είναι μαϊμού Mogwai. Δεν. Ωστόσο η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και ο Φαντασμένιος προσπάθησε και πάλι να το ακούσει, δεν μπορεί, κάτι θα έχουν να πουν, πάντα έχουν κάτι να πουν, είναι και χαζός ο Φαντασμένιος δώστου άλλη μία μπας και πάρεις χαμπάρι ρε, αλλά τίποτα τίποτα τίποτα. Μετά από 10 λεπτά δημιουργεί μια αίσθηση άνοστης βαρεμάρας. Παίζει και να μην υπάρχει αυτό, αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει. Ακόμα και οι τίτλοι είναι σούπα. Τι Old Poisons ρεεε; Το Coolverine είναι το μόνο τραγούδι που σώζεται, αλλά θα ήταν το πιο αδύναμο σε οποιαδήποτε από τις τελευταίες τους κυκλοφορίες. Γαμώ των Dave Fridmann μου γαμώ, ακούγονται σαν μπάντα που θα γράψει το NME πως είναι οι νέοι Radiohead ή σαν πρόχειρο side project των Twilight Sad. Υπάρχει μια υποψία -βλέπε 20 Size- πως το πάνε προς το Rock Action αλά 2 Rights make 1 Wrong, όμως με τις υποψίες δεν κάνουμε δουλειά και στην τελική περνάνε τα χρόνια  και έχει βγει και ο δίσκος της δεκαετίας εικοσαετίας οπότε δεν θα κάτσουμε να σκάσουμε κυρ Mogwai που βγάλατε τον μακράν χειρότερο δίσκο της ως τώρα αψεγάδιαστης πορείας σας. Ε μα. Τσάμπα το ταξίδι στην Αμερική για να το γράψετε, αντί να εμπνευστείτε από το αντιτραμπικό κίνημα και να βάλετε φωτιά στους ενισχυτάς κυκλοφορείτε ένα δίσκο που είναι σαν να τον ηχογραφήσατε με το χειρότερο τζετ λαγκ. Ενδεχομένως όλα αυτά να είναι μπούρδες και για όλα να φταίει το καλοκαίρι, ενδεχομένως ε.

bigger than words and wider than pictures | Mogwai στο Plissken 06/06/2015

Ο ορισμός του ποιοτικού μπουκώματος

Υπάρχει ένα λάθος στην πρώτη παράγραφο τούτου εδώ του ποστ. Εκεί που γράφει "πολύ καλό και γεμάτο σε σημείο που μπουχτίζεις από ποιότητα. Παράδειγμα το λάηβ των Twilight Sad", το σωστό είναι Mogwai στο plissken. Επίσης ο κανόνας που αναφέρεται στην πρώτη παράγραφο ετούτου του ποστ απέκτησε νέα φοβερή εξαίρεση τη στιγμή που σχεδόν στο μέσο του set οι Mogwai (με το) Fear Satan άδειαζαν κυριολεκτικά ή μη κάθε είδους  σωματικό υγρό όσων παρακολουθούσαν. Ό,τι τέλος πάντων είχε μείνει μετά το I'm Jim Morrison I'm Dead. Σε μισή ώρα η δουλειά είχε γίνει και όσοι έφτασαν μετά τους αυτούς που είναι στη μόδα είδαν μόνο ένα εξαιρετικό φινάλε.

Postwave is shite
Καμιά φορά ο Φαντασμένιος τα λέει πολλά και θα νομίζετε πως είναι κανένας φανατικός. Εδώ ο άλλος έγραψε πως δεν μπορεί να ακούσει το 2015 Mogwai γιατί είναι ντεμοντέ. Το 1996 άκουγε και γούσταρε αλλά τώρα δεν μπορεί άλλο, βαρέθηκε. Ακούει μόνο φρέσκα πράγματα, Savages. Εμ και αυτοί δεν βάρεσαν εκεί μια διάλυση και ένα reunion να είναι χιπ. Όπως νιώθει κανείς και αν μπορεί να βρει κάποια συσχέτιση στην ποιότητα της μουσικής με τι μόδα, πάει πάσο ο Φάντα. Όλα καλά είναι, όλα χρειάζονται και δεν σας λέει ο Φαντασμένιος με τι να περάσετε καλά, μην του λέτε με τι θα διαλύσει τον αυχένα του. 
Μετά την εμφάνιση των Mogwai ο Φαντασμένιος σκεφτόταν αν μόλις έζησε το επόμενο σημείο της γραμμής που περνάει από εδώ και πάει στο θεό. Δεν μπορούσε να ακούσει άλλο μουσική ακόμα και όταν στη σκηνή είναι ο Mikal Cronin φίλος του αη Ty Segall που έχει δοξαστεί ουκ ολίγες φορές εδώ. Και ενώ ήταν έτοιμος να πάρει το 100 για διατάραξη της κοινής ησυχίας ή για τοποθέτηση βόμβας, είδε χαρούμενους νέους και νέες να χορεύουν και θυμήθηκε αυτό:
Μην αφήνετε τους πολέμιους του ξεφαντώματος να κερδίσουν γιατί το σωστό είναι να περνάτε καλά". S. Albini, an club 04/06/15
Λογικά από τα 45 ακτς που ούτε καν είδε ο Φαντασμένιος τα 10 θα ήταν δυο φορές καλύτερα από τους Mogwai. Ε και; Δεν είναι βιντεογκέιμ το φεστιβάλ -και κατ επέκταση η μουσική που ακούμε-   για να τελειώσουμε όλες τις πίστες.

Ιστορία μου / αμαρτία μου
Η εμφάνιση των Mogwai στο plissken ήταν μάλλον η καλύτερη που έχουν δώσει επί ελληνικού εδάφους. Σε ένταση μπορεί να συγκριθεί με το πρώτο λαηβ (στο Arc;) το 2003, που παίξανε τόσο δυνατά που έφευγε τρομαγμένος από τις πρώτες σειρές ο κόσμος. Δεν είναι πως τους πάει η Πειραιώς γιατί η συναυλία που έδωσαν το 2012 στο fuzz ήταν άκρως υποτονική. Στο rockwave το 2004 ο Φαντασμένιος ήταν τόσο "χαρούμενος" που ίσα που θυμάται τον Stuart να εύχεται καλή επιτυχία στην Εθνική Ελλάδος του Ρεχάγκελ, ενώ στο φεστιβάλ του Σύριζα το 2005 είχαν καλύτερο setlist (είχαν παίξει το αγαπημένο tracy) αλλά με τους ενισχυτές σε safe mode (εμ τότε το κόμμα ήταν στο 3%). Και το 2009 στο Γκαγκάριν είχαν παίξει φοβερά αλλά κάτι τον είχε χαλάσει τον Φαντασμένιο τότε, αλλά ποιος τα θυμάται τώρα αυτά. Λοιπόν το φετινό ήταν το καλύτερο χωρίς όμως να παίξουν όσο καλύτερα μπορούν. Και αυτό είναι ένας  καλός λόγος για να κάνετε τακτικά τσεκ απ γιατί την επόμενη φορά που θα έρθουν ίσως να είναι καλύτεροι από τέλειοι που ήταν.

Κάτι μαλακίες που γράφει ώρες ώρες ο Φαντασμένιος
Ευτυχώς που δεν διαβάζει κανείς, αλλά και να διάβαζε σιγά μην έχει φτάσει ως εδώ κάτω. Ίσως είναι το χειρότερο από τα χειρότερα που έχει γραφτεί σε αυτό το μπλογκ αλλά θα το γράψει ο Φαντασμένιος ελπίζοντας πως και να το διαβάσει κάποιος θα τον συγχωρέσει. Θα το γράψει και με μικρά μικρά γράμματα μπας και γλυτώσει το κράξιμο.  Όταν έπαιζαν το I'm Jim Morrison I'm Dead ήταν όλα τέλεια. Είχε δροσιά, είχε άπλα, ο ήχος ήταν απίστευτος. Οι Mogwai στα μάτια του Φάντα είχαν μεταμορφωθεί σε μια γιγάντια πούτσα. Η πούτσα κατέληγε στον Φαντασμένιο ο οποίος με αυτή γάμαγε τα σύννεφα και τον αέρα. Είχε περίπου δέκα οργασμούς. Τα ίδια και στο fear satan. Χαμός. Χαμός.
Τελικά μετά από 20 χρόνια και 6 λάηβ μοιάζει πιο κατανοητή από ποτέ η φράση: If the stars had a sound, it would sound like this. Μέχρι την επόμενη φορά.
 

Φανταένα

 Και τι δεν έκαναν οι Mogwai το 2014. Η μουσική τους παίζει στην Ελληνική τηλεόραση (πέρσι στο #3),  βγάλαν δίσκο, βγάλανε επανεκδόσεις, βγάλανε EP, μέχρι και ουίσκι βγάλανε. Και θα μιλάγαμε για το απόλυτο έτος Mogwai αν δικαιωνόταν ο αγώνας που κάνανε για "ναι" στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας. Αυτό, και να έκανε η Celtic ακόμα ένα νταμπλ. 
Συνεχίζοντας την παράδοση των ευφάνταστων ειρωνικών τίτλων, οι Mogwai ονόμασαν Rave Tapes το δίσκο στον οποίο τα ηλεκτρονικά στοιχεία στον ήχο τους είναι πιο εμφανή από ποτέ. Η αλλαγή κατεύθυνσης ήταν απόλυτα προβλέψιμη για όσους πρόσεχαν τα support acts που διάλεγαν τα τελευταία χρόνια, βλέπε Jon Hopkins, Fuck Buttons και Pye Corner Audio. Όσοι κολλημένοι μιλάνε ακόμα για αναμασημένο βαρετό post rock ας ακούσουν μια φορά αυτό το ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; Και θα το γράψει ο Φαντασμένιος και ας τον πείτε γραφικό (πάλι). Είναι σαν οι Velvet Undergound να διασκευάζουν Χατζιδάκι. Εκτός από τρυφερές στιγμές, οι Mogwai συνεχίζουν να προσφέρουν υψηλής απόδοσης ηχητική τρομοκρατία, όπως μαρτυρούν τα ντοκουμέντα από την πρόσφατη εμφάνιση τους στο p4k fest (λινκ εδώ στο 26:00). Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο καλύτερα παίζουν λαηβ το Mogwai Fear Satan, και είναι πραγματικά τυχεροί όσοι έζησαν αυτό που γίνεται το 33:18. Συγκίνηση. 
2014. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο Barry Burns είναι ο πιο κουλ άνθρωπος στον πλανήτη και οι Mogwai το καλύτερο συγκρότημα που δεν διαλύθηκε ποτέ.

~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~

Φανταλίστα 2014

1. Mogwai - "Rave Tapes"  

2. Andy Stott - "Faith In Strangers"   

3. Brian Jonestown Massacre - "Revelation" 

4. Baby Guru - "Marginalia"  

5. Have A Nice Life - "The Unnatural World" 

6. Ty Segall - "Manipulator"  

7. Ekoplekz - "Unfidelity"  

8. Ariel Pink - "Pom Pom"  

9. Goat - "Commune"  

  10. Lawrence English - "Wilderness Of Mirrors"

11. Eno & Hyde - "High Life"

12. Twilight Sad - "Nobody Wants To Be Here And Nobody Wants To Leave"  

13. Dean Blunt - "Black Metal" 

14. Nothing - "Guilty Of Everything"  

15. Interpol - "El Pintor"  

16. Actress - "Ghettoville"  

17. Starfoxxx - "Baby I'm Off Drugs And I'm Ready To Marry You" 

 
18. Foxygen - "...And Star Power"   

19. Beck - "Morning Phase"  

 
20. Cheatahs - "Cheatahs"   

[04] Mogwai / Hardcore Will Never Die But You Will

Σε mini-cast έκδοση ο Φαντασμένιος μιλά για το απόλυτο #04

[04] Mogwai | Hardcore Will Never Die But You Will by Fantasmenios on Mixcloud

ή στα ακραία μουσικά φαινόμενα 27-02-2011

---------ο---------

ως τώρα
[05] Panda Bear / Tomboy
[06] Melodium / Petit Jama
[07] Real Estate / Days
[08] The Fall / Ersatz GB
[09] Psychedelic Horseshit / Laced
[10] The Field / Looping State of Mind

[11] RingoDeathstarr / Colour Trip

[12] Washed Out / Within and Without
[13] Cults / Cults

[14] Belong / Common Era

[15] M83 / Hurry Up, We are dreaming

[16] Hypermagic / Sugar

[17] The Blanche Hudson Weekend / You Always Loved Violence

[18] Wooden Shjips / West
[19] Girls Names / Dead To Me
[20] Chain And The Gang / Music's Not For Everyone

Όλες οι συμμετοχές για την blogovison2011 εδώ

κακό όνειρο #6 | Mogwai - The Mogwai Young Team

Ένας από τους δυο δίσκους της λίστας που θα μπορούσε να μαντέψει ακόμα και κάποιος που έχει διαβάσει μισό ποστ. Τι είναι οι Mogwai;
Είναι η δήλωση που κάνανε για τα support λαιβ στους τότε (1998) μεγάλους και τρανούς Manic Street Preachers (Από ένα αρχαίο ποπ&ροκ):

"Οι περισσότεροι φαν των Manic Street Preachers που δεν μας είχαν ξανακούσει, έδειχναν ενοχλημένοι, ή ακόμα και τρομοκρατημένοι. Έτσι, μας είχε γίνει έμμονη ιδέα να ανεβαίνουμε πάνω στη σκηνή και να τους φοβίζουμε, να τους χαρίζουμε τα 45 πιο δυσάρεστα λεπτά της ζωής τους!"

----------------ο----------------

Έως την 21/10/11 απαγορεύονται απεργίες, επαναστάσεις, πόλεμοι, χρεοκοπίες, λιμοί, σεισμοί και καθετί που μπορεί να αποτρέψει τη κάθοδο των Μοgwai στην Αθήνα. Οι οποίοι μάλλον έχουν βάλει στοίχημα πως θα παίξουν σε όλα τα λαιβάδικα της Αθήνας. Την 5η αυτή φορά θα δοκιμάσουν τα όρια των ηχείων του fuzz.

fantasmenios+mogwai=L.F.E.

Φεβρουάριος 2011. Η P J Harvey αντιγράφει τη Monika μας, ο M J Simao κάνει δυο τρίπλες στο ματς με την ΑΕΚ, και όλοι οι "αεράτοι" μπλογκερς προτιμούν τον Ζακ-Υβ Κουστώ των φτωχών. Ο κόσμος καταστρέφεται και ο Φαντασμένιος ακούει Mogwai. Γιατί από τα απειρομπιτς μουσικής που υπάρχουν εκεί έξω, αυτός δεν ξεκολλάει από τους Σκώτους; Αφού μπορεί να βρει τα πάντα στο διαδίκτυο* γιατί συνεχίζει ακάθεκτος προς την ταμπέλα "μας τα έπρηξες, πες και τίποτα άλλο";

Γιατί το Hardrock Hardcore Will Never Die But You Will είναι ένας μεγάλος δίσκος. Ουσιαστικά οι Mogwai προσπερνούν το Hawk is Howling (Το i'm jim morison, i'm dead ήταν όντως ο ειρωνικός αποχαιρετισμός στο κλασικό post rock) κρατώντας μόνο τους εύθυμους τίτλους, και συνεχίζουν από το Mr. Beast. Ζυγίζουν με ακρίβεια λυρισμό, μελωδία, καφρίλα, πειραματισμό, δημιουργώντας έτσι ένα μοναδικό ήχο, που όπως υποδεικνύει πιο εύστοχα από ποτέ το εξώφυλλο του δίσκου προορίζεται για σουπερ ηχεία που απαντώνται σε σκοτεινούς συννεφιασμένους αστικούς (και προαστιακούς) τόπους. mogwai's not dead.

----------ο----------

*εκτός από τα τρία πρώτα EP των Appliance (βασικά για το time and space ep καίγεται ο φαντασμένιος). Ααα και το ep από τη συνεργασία Lambchop με Hands off Cuba το 2005.

Ω, είναι ωραία στο παράδεισο

Στο παράδεισο: Έχει σοκολάτες, η πανάθα είναι πρώτη και οι τηλεοράσεις παίζουν όλη μέρα το καινούργιο dvd των Mogwai. Στο οποίο ο πεφωτισμένος σκηνοθέτης Vincent Moon εκπληρώνει τη φαντασίωση* όλων των γνήσιων φίλων του συγκροτήματος. Τοποθετεί το θεατή πάνω στη σκηνή και του δίνει την ευκαιρία να νιώσει σαν ο έκτος mogwai!

-------------ο-------------

*Η φαντασίωση σε κόμικ από τον pan pan

lots of whys make you wise (τρενοπροβλήματα)

Τα σαββατοκύριακα για τη διαδρομή Πειραιά- Κηφισιά με τον ηλεκτρικό χρειάζονται δυο ώρες, 3 τρένα και 2 λεωφορεία. Ακόμα και αν έχεις συντροφιά το απίθανο Doors Open του Rankin, ακόμα και αν στα αυτιά σου ο Skinner σου τραγουδάει το απίστευτο "A blip on a screen/ You don’t know me/ I think about you/ And what you’ll grow to be", ακόμα και αν μια πανέμορφη γυναίκα ακολουθεί την ίδια διαδρομή, ακόμα και αν είσαι ο Δαλάι Λάμα, κατεβαίνοντας είναι βέβαιο πως θα νιώσεις μια ροπή προς το βανδαλισμό, την τρομοκρατία, τον πόλεμο, την καταστροφή, το διάβολο. Ξεπερνώντας το αρχικό σοκ πιθανόν να διερωτηθείς "τι με κράτησε στη ζωή; γιατί δεν έπεσα στο ποτάμι στο Φάληρο; γιατί δεν έπεσα να με πατήσει ένα ταξί στην Καλλιθέα; γιατί δεν έπεσα από το σταθμό στα Πατήσια; γιατί δεν έπεσα στις γραμμές στην Ειρήνη; γιατί; γιατί; γιατί; γιατί; γιατί;".

--------------ο--------------

Εδώ το καλό το podcast ή πιο σωστά mogcast. Παρεμπιπτόντως ο νέος δίσκος των Errors για τον οποίο ο Stuart παραληρεί στο twitter του, ακούγεται πολύ ευχάριστα. Δες και μόνος σου αν δεν πιστεύεις.

primary alternative

Από τα Peel-ικά συγκροτήματα ο φαντασμένιος ξεχωρίζει τους (τι άλλο;) Σκωτσέζους Delgados. Από την αρχή της καριέρας τους (1994) έως το τέλος (2005) οι Delgados ηχογραφούν τακτικά Peel Sessions. Τα τραγούδια αυτά κυκλοφόρησαν το 2006 σε ένα διπλό CD. 29 τραγούδια απολαυστικής δυναμικής κιθαριστικής ποπ ή και ατμοσφαιρικής μελωδικής ροκ, με έξυπνες εναλλαγές γυναικείων και αντρικών φωνητικών. Μαζί με τα καλύτερα τραγούδια των Delgados συνυπάρχουν αρμονικά πάντοτε πετυχημένες διασκευές είτε όταν είναι αναμενόμενες όπως στην περίπτωση του California Uber Alles είτε όταν ρισκάρουν παίζοντας Electric Light Orchestra!

Δυστυχώς η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται για τους Delgados, και το διπλό CD δεν λειτούργησε όπως πριν 10 χρόνια η συλλογή Where' d You Learn To Kiss That Way? η οποία χάρισε δόξα στους field mice (έστω και μετά θάνατο).

Ίσως αυτό που δεν πέτυχαν με με τις μουσικές τους κυκλοφορίες, να έρθει από την εταιρία τους Chemical Underground. Στα περίφημα στούντιο "Chem19" της οποίας ηχογραφήθηκαν και συνεχίζουν να ηχογραφούνται οι καλύτεροι δίσκοι στο νησί. Σε όλο το νησί! Το όνομα του ντράμερ της μπάντας Paul Savage, βρίσκεται (με την ιδιότητα του παραγωγού) στα εσώφυλλα θρυλικών δίσκων των Arab Strap και Mogwai, ενώ πιο πρόσφατα μπλέχτηκε και με τους νέους και αγαπημένους Twilight Sad.

-----------------------ο-----------------------

Άντε άρπατο.

7 μέρες πριν την αλλαγή

Και ενώ έξω μυρίζει η αλλαγή, μέσα ο φαντασμένιος θυμήθηκε πως στις περυσινές κοινές τους εμφανίσεις, οι Mogwai και οι Fuck Buttons έδιναν ένα EP. Άρπατο και προβληματίσου. Οι Fuck Buttons κάνουν το Mogwai Fear Satan δικό τους όπως είχε συμβεί παλιότερα και στις περιπτώσεις των Surgeon, u zig και my bloody valentine. Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι. Άι στο διάολο με τη Beatle-ο-παράγκα πια!

----------------ο----------------

Άρπατα και τα Mogwai fear Satan remix από το kicking a dead pig.

pic via flickr

Τόπος στα γερατειά | Breakfast At Sulimays

Που πάει αυτός ο κόσμος; Ο Joe η Ann και ο Bill σχολιάζουν τους νέους δίσκους των wilco, andrew bird ή παίρνουν συνεντεύξεις από τους fuck buttons και τους mogwai!

--------------o--------------

εδώ όλα τα επεισόδια της γεροντοπαρέας. (Link από fieldmoon)

mogwai στου gagarin: ο νέος τσε | μέρος Γ

Βαρέθηκα να βλέπω τη φάτσα του μια εβδομάδα τώρα. Η νέα φωτογραφία δεν υπόκειται σε περιορισμούς και μπορεί ο καθένας να τη χρησιμοποιήσει για κάθε σκοπό. T-shirts, κούπες κλπ

-------------ο-------------

Στο http://twitter.com/plasmatron o Stuart ποστάρει setlist από τα live και ατάκες όπως:

In a taxi on my way home from glasgow airport after a 3 plane ordeal to get back from Greece. The shows were good and the PΑΟK Hercules..

just saw some "reviews" of the Yeah Yeah Yeahs" album by folks who'd listened to 5 songs illegally. fuck the internet. seriously

waiting by my latop hoping in vain that Celtic sign someone in the next 53 minutes

γκε γκε???

mogwai στου gagarin: μια φαντασμένια ιστορία | μέρος Β

Το ποστ που ακολουθεί είναι κατάλληλο μόνο για άτομα άνω των 18 ετών. Παρακαλώ απομακρύνεται τα παιδιά από την οθόνη.

-------

Αφού δεν είχε πόρτα στο Gagarin έγινε sold out. Οι mogwai φυσικά και ήταν καλοί. Το setlist πολύ καλό αλλά ο κόσμος ΞΕΝΕΡΩΤΟΣ. Εκτός από έναν τύπο. Τον εικονιζόμενο ποστ ροκ ελληνάρα. Ο οποίος προφανώς ενοχλήθηκε από τις διάφορες ατάκες του fantasmeniou του στιλ "τι beatles και μαλακίες ρε! mogwai.. μόνο mogwai!!" και προς το τέλος ξέσπασε του στιλ "τι θα γίνει ρε φιλαράκι ναούμ; μας τα έπρηξες;".

γρήγορες σκέψεις του μεθυσμένιου φαντασμένιου:

1. ok του τα έπρηξα, γιατί δεν πάει πιο πέρα; τα εισιτήρια μας είναι στην ίδια σειρά;
2. εμ δεν είμαι στην πρώτη σειρά. Είμαι πίσω γωνία.
3. είναι παρασκευή, είμαι μεθυσμένος, είμαι σε ροκ συναυλία, δεν είμαι στο θέατρο, δεν είμαι στο θέατρο, καλά τι λέω; είμαι στους mogwai, είμαι στους mogwai, είμαι στους mogwai, είμαι στους mogwai, είμαι στους mogwai, είμαι στους mogwai, είμαι στους mogwai.
4. δηλαδή θα με δείρει;
5. είναι πιο κοντός, τον έχω!

Τη δύσκολη εκείνη στιγμή του fantasmeniou του βγήκε το ελιτίστικο του στιλ: "ρε άντε γαμήσου, σου δίνω 30 ευρώ τώρα να μου πεις ποιο τραγούδι είναι αυτό που παίζουν και από ποιο δίσκο;;; πες ρε μαλάκα! πες! δεν θες τα 30;"
O ποστ ροκ ελληνάρας δεν απάντησε. Ξύλο ευτυχώς δεν φάγαμε. Και ζήσανε αυτοί καλά (πήγαν σπίτι όπου αφού έκαναν μπαφο, γκρίνιαξαν ακούγοντας μερικά μεγαμπιτς ποστ ροκ) και ο fantasmenios καλύτερα μιλώντας με τον Martin (για τη Celtic, το βηματοδότη του και τους fuck buttons..).

----------ο----------

Φαντασμένιο συμπέρασμα: Οι Mogwai φταίνε για όλα. Έπρεπε να παίξουν τόσο δυνατά ώστε να τρυπήσουν τα ηχεία του κωλογκαγκάριν, να σπάσουν τα σπυράκια από τα κοριτσάκια και να ματώσουν τα αυτιά αυτών που μίλαγαν τις ήρεμες στιγμές.

mogwai στου gagarin: ο ελιτισμός του fantasmeniou | μέρος Α

Το ποστ που ακολουθεί είναι κατάλληλο μόνο για άτομα άνω των 18 ετών. Παρακαλώ απομακρύνεται τα παιδιά από την οθόνη.

Επιπλέον το παρόν ποστ είναι ιστορικό καθώς θα σηματοδοτήσει την αρχή της πτώσης του fantasmeniou. Οι χιλιάδες αναγνώστες του fantasmeniou θα τον μισήσουν και θα έχουμε την επιστροφή στις παλιές καλές εποχές των έξι κλικ.

-------

Κανονικά την Παρασκευή το βράδυ έπρεπε το Gagarin να έχει πόρτα. Με πορτιέρη τον Stuart.

Stuart: Τι άκουγες στο αμάξι πριν έρθεις;

ποστ ροκ Eλληνάρας: Last Shadow Puppets

Stuart: Last Shadow Puppets? δεν μπαίνεις! δεν μπαίνεις!!

***

Stuart: τι ομάδα είσαι;

ποστ ροκ Eλληνάρας: δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο

Stuart: δεν σου αρέσει το ποδόσφαιρο; ουστ μωρή πετούγια!!

***

Stuart: τι μουσική ακούς;

ποστ ροκ Eλληνάρας: post rock!

Stuart: θα σε αφήσω να μπεις αλλά μην κάνεις σουτ όλη την ώρα περιμένοντας να ακούσεις τίποτα βιολιά.. και μην γκρινιάζεις μετά αν σε πονάνε τα αυτάκια σου..

***

Stuart: τι ομάδα είσαι;

ποστ ροκ Eλληνάρας: Ολυμπιακός

Stuart: στρίψε σκατόγαβρε μη σε δει ο Martin και σε κάνει μιλκομπούκαλο

***

Stuart: τι ήπιες πριν έρθεις;

ποστ ροκ Eλληνάρας: τίποτα, θα πάρω μια μπίρα με 5 ευρώ από το μπαρ

Stuart: μπράβο μαλάκα! άντε αγόρασε ένα μπλουζάκι και φύγε. μετά πήγαινε στο Bios και πες πως τα σπάσαμε γαμήσαμε και σου πήραμε το μυαλό.

------------ο------------

Την Τετάρτη η συνέχεια του ποστ όπου τα ακραία μουσικά φαινόμενα θα αποκαλύψουν τον ποστ ροκ Ελληνάρα!

13. Mogwai - The Hawk is Howling

Στο παναθηναϊκό #13 είναι οι Mogwai, ακολουθεί fantasmenios σε επανάληψη:

Η πρώτη επαφή του fantasmeniou με το Hawk is Howling ήταν ένα πρωινό σαν όλα τα άλλα στο γραφείο. Ο fantasmenios βάζει τα ακουστικά και τους Σκότους να παίζουν. Η ένταση δυναμώνει και μετά από δυο ακροάσεις:

1. Φεύγει ο δίπλα
2. Είναι οι πρώτες 2 ώρες του μήνα που δεν ακούει έστω μια φορά το rip

Οι Mogwai είναι ίσως οι πρώτοι που δήλωσαν πως η μουσική post rock, ή πιο σωστά το μοτίβο: σιγά σιγά αργόσυρτα και ξάφνου ένα ξέσπασμα, έχει εξαντληθεί. Άλλωστε οι ίδιοι από τις αρχές κιόλας της μεγαλειώδους πορείας τους είχαν φτάσει το θέμα σε οριακό σημείο (βλ. Like Herod). Ίσως λοιπόν οι Mogwai να μην έχουν λόγο ύπαρξης. Και ίσως ο τίτλος του εναρκτήριου τραγουδιού I'm Jim Morrison, I' m dead να είναι μια προσωπική υπενθύμιση. Βέβαια όπως έλεγε και ένας παλιός φίλος ο αυτοσαρκασμός δείχνει βάθος χαρακτήρα. Και μάλλον αυτό "σώνει" τους Σκότους. Δεν είναι αυτοί που θα σώσουν τη μουσική, δε θα κυκλοφορήσουν το δίσκο της χρονιάς. Πιθανόν ο μέσος όρος ηλικίας του κοινού τους να αυξάνει. ΑΛΛΑ αυτά μικρή σημασία έχουν όταν πιάνουν τις κιθάρες. Μπορούν να είναι σκληροί έως κάφροι και μελωδικά από δραματικοί έως αστείοι. Είπα μελωδία και θυμήθηκα πως η αγαπημένη μελωδία του fantasmeniou είναι αυτή του Tracy από το young team. Από τότε που άκουσε το τραγούδι η μελωδία του είναι σαν να τον έχει στοιχειώσει, σαν να πέρασε στα κύτταρα του. Από τότε όταν δεν ακούει μουσική έχει πάντα στο μυαλό του αυτήν την απλή μελωδία. Ακούγεται σαν αρρώστια αλλά δεν είναι. Αρρώστια θα ήταν να του έχει κολλήσει η μελωδία από κάνα 7'' που πήρε στο μοναστηράκι με 20 σεντς (ιστορικές στιγμές 4 με 5 την παρασκευή που πέρασε.. λινκ). Στα του δίσκου για να μην πολυλογούμε, οι Σκότοι κυκλοφόρησαν ακόμα ένα πολύ καλό δίσκο ορχηστρικής ροκ πάνω στο γνωστό τρίπτυχο ροκ, ειρωνεία και μελωδία. Αν σου άρεσαν τα προηγούμενα δισκάκια τους τότε θα σου αρέσει και αυτό, αν δεν σου άρεσαν τα προηγούμενα τότε είσαι χαζό.
Για το άνωθεν κείμενο συνεργάστηκε χωρίς να το ξέρει ο Fieldmoon.

---------ο---------

Τα αποτελέσματα από την ψηφοφορία των blogs για τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς που τελειώνει.. ..συγκεντρωμένα από το lkrory21 εδώ.