Γιατί είναι άσπρα τα στενά; A Place to Bury Strangers στο Gazarte 18/4

To 2009 ήταν η μεθαδόνη στο πρόγραμμα απεξάρτησης από τους My Bloody Valentine, το 2012 ήταν η τέλεια μουσική υπόκρουση για την κρίση, το 2013 μάλλον ήταν στο απόγειο της δημοφιλίας τους που τους κόστισε όμως μια σπασμένη κιθάρα (που κάποιος την πήρε γιατί του φάνηκε λογικό οι aptbs να σπάνε μια κιθάρα σε κάθε ένα από τα 30 λαηβ που κάνουν το χρόνο) και το 2015 είχαμε κατακτήσει την  οικειότητα οπότε το στοιχείο της έκπληξης είχε κάνει πέρα και μείναμε με την αγνή απόλαυση. 

Είναι 2026, η καραφλοχαίτη του Ακερμαν είναι ορατή από την σκοτεινή πλευρά της σελήνης και οι A Place To Bury Strangers είναι στην Ελλάδα τόσο συχνά που λογικά ο Φοίβος Δεληβοριάς τους έχει στη λίστα του για την επόμενη ταράτσα. Το ερώτημα εδώ λοιπόν είναι "γιατί πάει ακόμα ο κόσμος να δει τους aptbs;". 

Πάει γιατί σε όλα τα δελτία τύπου/άρθρα (δεν είναι σίγουρος ο Φαντασμένιος αν αυτά διαχωρίζονται κάπως) υπάρχει η πρόταση "the loudest band in New York". Είναι σαν εσένα που πας στην χ ευρωπαϊκή πόλη που έχει τον χ καθεδρικό που είναι από το χ έτος και είναι στα χ μέρη που πρέπει να δεις και παρότι δεν δίνεις ούτε μισό χ για τη θρησκεία πας για να το ανεβάσεις στο ινσταγκράμ να πάρεις χ views. 

Και η αλήθεια είναι ότι οι aptbs είναι πολύ καλοί στην πόζα. Ο Ακερμαν κοπανάει, πετάει και (και καλά) σπάει την κιθάρα στο πάτωμα του gazarte από το πρώτο τραγούδι. O Φαντασμένιος απόλαυσε το shoegazιαρικο lost feeling το οποίο έσκασε μετά το Song For A Girl From Macedonia το οποίο έχει γραφτεί για μια φαν της μπάντας με την οποία μάλιστα είχαν μιλήσει μετά από συναυλία τους στη γειτονική χώρα. Δυστυχώς λίγη ώρα μετά τη συνάντηση τους η κοπέλα πέθανε καθώς έπεσε πάνω της ένα φορτηγό. Ο Ακερμαν παίζει την (και καλά) σπασμένη κιθάρα, και μαζί του έχει πια τους πάλαι ποτέ Ceremony, Τζον και Σάντρα Φέντοβιτς σε μπάσο και ντραμς αντίστοιχα. Παρέμβαση. Η κα. Φέντοβιτς είναι ό,τι πιο σέξι έχει δει ο Φαντασμένιος σε σκηνή τα τελευταία 30 χρόνια που πάει σε συναυλίες. Στρόμπο φώτα, προβολείς, χαμός, σκέφτεται ο Φαντασμένιος και την παπαλάμπραινα να παίξουν δεν τον χάνουν τον κόσμο. 

Κατά τα γνωστά σε κάποια φάση κατεβαίνουν από τη σκηνή  - σαν τους Godspeed του 2003 - WHAT IS THIS? A CROSSOVER EPISODE? - να παίξουν ένα δύο (;) ηλεκτρονικά (;) τραγούδια (;). Μάστορες στο fomo οι aptbs. Κάνουν έναν κύκλο στη μέση του gazarte όπου μπορούν να τους δουν 20 άτομα και όλοι οι υπόλοιποι κοιτάνε τις χ οθόνες των χ μπροστινών που καταγράφουν για να πάρουν χ καρδούλες και χ views. Εντωμεταξύ αυτό που παίζουν (;) πρέπει να είναι η χειρότερη μουσική (;) που έχει χορέψει ποτέ άνθρωπος τουλάχιστον στο gazarte. Σε κάθε περίπτωση το τρικ έπιασε και κινητοποίησε έναν ικανό αριθμό θεατών που αναμενόμενα τους έσκασε το Dead Beat σαν η μελωδία της ευτυχίας παιγμένη από τους All stars του παραδείσου. Όλα είναι όπως πρέπει να είναι, κατά το Shoegaziκο πρότυπο, ρυθμοί και μελωδίες ξεπροβάλλουν μέσα από τον από τον όχι και τόσο ανυπόφορο θόρυβο. Ενδεικτικά, οι gybe έπαιξαν πιο δυνατά προχτές. 

(...more awkward pirouettes in the general direction of Hope + Joy...) oxoxoxoxxotheegodspeedyoublackemperor! *Floyd 16/4*

Oι Godspeed You! Black Emperor παίζουν το world police and friendly fire ένα από τα πιο έντονα μέρη του levvez vos skinny fists comme antennas to heaven! ενώ μπροστά τους στην 3η σειρά στέκεται αυτή με το κινητό όρθιο. Αν την ενδιέφερε η πληρέστερη καταγραφή του γεγονότος θα έπρεπε τουλάχιστον να το κρατάει οριζόντια για να καλύπτει όλη τη σκηνή. 

Δεν εγκατέλειψε τη στάση τρίποδου ούτε καν στο τελευταίο λεπτό που ο χαμός των gybe μοιάζει σε ότι πιο κοντινό έχει υπάρξει στη μουσική σε παγκόσμιο κάλεσμα για xoxoxoxoxox ---> επανάσταση <---. Αυτή εκεί κοιτάει τη σκηνή μέσα από την κάμερα, και η αλήθεια είναι ότι τα χρώματα που βλέπει μοιάζουν πιο ζωντανά από την πραγματικότητα.  Εντωμεταξύ η επανάσταση για ακόμα μια φορά δεν ξεκίνησε αλλά τα δοξάρια εκ δεξιών και τα κατσαβίδια εξ αριστερών παίρνουν θέση για το Gathering Storm. Και αυτή κοιτάει τα views. Ενδεχομένως από μέσα της κάνει ανάλυση κόστους-όφελους. <----(ω τι! αντίφαση ..........)  Θα την έπιαναν τα κλάματα αν ήξερε ότι οι GYBE το 2003 κατεβαίναν από τη σκηνή με τα τύμπανα τους, ε ρε views και καρδούλες που θα έπαιρνε. 

Εκείνη τη χρονιά πρέπει να γεννήθηκαν και αρκετά νεαρά άτομα που την περασμένη Πέμπτη μετά την συναυλία ζητούσαν από τους god's pee να τους υπογράψουν τα βινύλια τους. Ξεπερνώντας τις προφανείς αντιφάσεις αυτής της εικόνας - άλλωστε όπως ήδη αναφέρθηκε δεν ξεκίνησε ακόμα η επανάσταση - ένα αίσθημα ελπίδας κυρίευσε τον Φαντασμένιο σαν το HOPE που τρεμοπαίζει στην προβολή που συνοδεύει τους καθιερωμένους ακανόνιστους θορύβους με τους οποίους μπαίνουν στη σκηνή οι ..........Καναδοί. Υπάρχει ελπίδα ότι αυτοί οι νεαροί δεν ασχολούνται με το ποια εισιτήρια views (Metallica ή Βίσση) είναι πιο ακριβά, δεν τους νοιάζει αν το primavera έχει καλέσει ποτέ τους gybe και λογικά  νιώθουν μόνο ετεροντροπή όταν βλέπουν τους συνομήλικους τους να ενθουσιάζονται με τα "ΣΕΑ αταλάντης" (Ο Φαντασμένιος φαντασμενιζει). Δηλαδή ένα τραγούδι (sic εις την ενάτη) που δεν έχει καμία πρόθεση για να βάλει τον ακροατή να σκεφτεί ότι ίσως υπάρχει κάποιο δεύτερο επίπεδο. Εδώ ο ακροατής νιώθει υπέροχα γιατί θα μπορούσε να το έχει γράψει ο ίδιος. Νοσταλγεί ο Φαντασμένιος ..........την εποχή που το ποστ ροκ ήταν της μόδας και οι ψαγμένοι το έκραζαν με το επιχείρημα ότι είναι το πιο ευκολόπαιχτο μουσικό είδος.

Είναι πάντως πολύ ενδιαφέρον το πως αλλάζει η σύνθεση του κόσμου σε κάθε λάηβ των GYBE. Το 2010 είχε μέταλλα, το 2018 είχε μαζευτεί η αφρόκρεμα των χιψτερ, το 2022 έμοιαζε με κοσμικό γεγονός και το 2024 ο τίτλος του νέου τους δίσκου συσπείρωσε όλη τη λευτεριά στην Παλαιστίνη από όπου και αν προέρχεται. 

Για την εμφάνιση τους το 2026 ο Φαντασμένιος θέλει να καταγραφεί στα  πρακτικά πως εκτελεστικά δεν ήταν στα καλύτερα τους (εδώ κυρίως την πλήρωσε το καημένο babys in a thundercloud), ωστόσο ο ήχος ήταν τόσο δυνατός που τελικά είναι μεγαλύτερος από τα λόγια και ευρύτερος από τις εικόνες. 

Σύμφωνα με έγκριτες πληροφορίες των ακραίων μουσικών φαινομένων οι Godspeed You! Black Emperor θα κάνουν ένα μεγάλο μεγάλο διάλειμμα μετά από αυτή την περιοδεία. Η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, καθώς στην παύση που είχανε κάνει το 2003 είχε συμβάλει και η κατάσταση με τον πόλεμο στο Ιράκ που κατά τα λεγόμενα του Menuck τους δημιούργησε μια υπαρξιακή κρίση. Ο Φαντασμένιος  θυμάταιxoxoxoxoxoxoxoxoxoxox  την επική εκτέλεση του she dreamt she was a bulldozer she was dreamt she was alone in an empty field σε εκείνο το τελευταίο τους λαηβ πριν την παύση στη Θεσσαλονίκη. O Φαντασμένιος θυμάται την μυρωδιά που έχει το CD του lift yr. skinny fists like antennas to heaven! Οι εμφανίσεις των gybe όλα αυτά τα χρόνια συνοδεύονταν πάντα με μια γλυκιά προσμονή, ήταν ενέσεις ελπίδας και χαράς για όλους τους πολίτες του υπό κατάρρευση/έκπτωτου κόσμου-- αυτούς που θέλουν να νιώσουν λίγο περισσότερο ελεύθεροι-- oxoxoxo

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (Β' τόμος)

Διαπίστωση πρώτη. Το Μάρτιο ο Φαντασμένιος δεν πήγε σε κανένα λάηβ. Ενδεχομένως με αυτή του την στάση να θέλησε να αποτίσει - για ακόμα μια φορά - φόρο τιμής στα τελευταία λαηβ των Last Drive πέρσι τον Μάρτιο. 

Διαπίστωση δεύτερη. Το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έχει πιο πολύ ενδιαφέρον από το κύριο φεστιβαλ του Νοεμβρίου. Μία από της ταινίες που ξεχώρισε ο Φάντα, "Στην Αμερική σαν πήγα" των Αργύρη Θέου και Άγγελου Κοβότσου έχει θέμα τη ζωή του πρωτοπόρου της ελληνικής δισκογραφίας Γιώργου Κατσαρού. 

Διαπίστωση τρίτη. Η ταινία στάθηκε αφορμή να κάνει ο Φαντασμένιος μια βουτιά σε έναν κόσμο με τον οποίο δεν πίστευε ότι μπορεί να βρει κάποιο κοινό τόπο. Άλλωστε για χρόνια αντιστεκόταν στις σειρήνες του κύριου Αργύρη. Τα τραγούδια του Γιώργου Κατσαρού μοιάζουν με χρονογραφήματα ή και ντοκιμαντέρ μικρού μήκους. Είναι το τέλειο μέσο να βρεθείς σε μια άλλη εποχή. Αγαπημένο τραγούδι είναι σίγουρα οι Πυτζάμες όπου ο πιονέρος του ρεμπέτικου με αφορμή την τότε νέα μόδα (μέσα στο τραγούδι έρχεται σε αντίθεση με τον τίτλο και τραγουδάει για τις Πετζάμες) καταγράφει τη ζωή των νέων. 

Διαπίστωση τέταρτη. Μετά από 2 μέρες φουλ στο ρεμπέτικο, έστω και αν πρόκειται για την πρωτόλεια μορφή του είδους  χωρίς μπουζούκι είναι σίγουρο πως χρειάζεται κάτι πολύ καλό για επαναφορά στο 2026. To DISCOMBOBULATED των Hen Ogledd της παρέας δηλαδή του Richard Dawson είναι η ιδανική επιλογή. Εδώ η όποια προσπάθεια για περιγραφή είναι καταδικασμένη. Η εύκολη λύση είναι να πετάξεις ένα δύο προσδιορισμούς μπροστά από τη λέξη φολκ, αλλά και πάλι μοιάζει άδικο. Μήπως να το βάζατε να παίξει; Έτσι μπράβο, κάντε και εσείς κάτι.

 

Διαπίστωση πέμπτη. Το OOO των Special Friend είναι το απόλυτο indie διαμαντάκι του 2026. Ολίγον μοτορικ, ολίγον σουγκειζιν, είναι η πεταλουδίτσα του εξωφύλλου που έχει φάει το απαγορευμένο φρούτο και τρέχει μαζί με τη γάτα στους απέραντους αγρούς. O δίσκος των Παριζιάνων (Clipping) είναι σίγουρο πως στους παλιούς θα φέρει στο μυαλό τους Camera Obscura, με την καλή έννοια (αγνό παρθένο Indie 100%). 

 

 

Διαπίστωση έκτη. Δίσκοι σαν το Goose των Treeboy and Arc δεν βγαίνουν κάθε μέρα. Εντάξει μπορεί να βγαίνουν κάθε χρόνο διότι είμαστε στην εποχή Fontaines D.C. και Idles αλλά και πάλι ακούστε το Red και κάντε τα κουμάντα σας διότι αν έχει μείνει ένα ψήγμα δικαιοσύνης σε τούτον τον κόσμο τότε πρέπει να το πάρει η παρέα από το Leeds και του χρόνου τέτοια εποχή να φωνάζει για τα 20 χρόνια του blog ο Φάντα ότι ήταν ο πρώτος που έγραψε για τους νέους βασιλιάδες του post punk rock.

διάφοροι φαντασμένιοι - pan pan στο Floyd 3/4

 

Ο Φαντασμένιος του 2006 για την επιστροφή από την βραδινή έξοδο: Το παν είναι ο σωστός προγραμματισμός ο οποίος ξεκινάει αντίστροφα, στην καλύτερη των περιπτώσεων η επιστροφή θα γίνει με το πρώτο τρένο στις 5 κ κάτι από την Ομόνοια. Αν ο προϋπολογισμός είναι στενός - τότε πρέπει η έξοδος να γίνει όσο πιο αργά γίνεται. Σε κάθε περίπτωση ακόμα και στις ιδανικές οικονομικές συνθήκες - δηλαδή πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα χωρίς συναυλίες - είναι καλύτερα να πάνε τα λεφτά με βότκα αμφιβόλου ποιότητας στο όποιο μπαρ παρά σε ταξί. Διότι το ταξί μετά τα μεσάνυχτα σπάνια είναι ανώδυνο. 

Πετάγεται ο Φαντασμένιος του 2013 και λέει για τότε που είχε πάρει ένα ταξί το οποίο στο ραδιόφωνο έπαιζε εκκλησιαστικούς ύμνους.  Στη σύντομη διαδρομή η έμφυτη τάση του Φαντασμένιου να εκδηλώσει ενσυναίσθηση προς τον οδηγό ξύπνησε θύμισες από τις εποχές του κατηχητικού και παραλίγο να στείλει τον νεαρό μπλογκερ κατευθείαν στον άγιο ελευθέριο για την πρωινή λειτουργία. Ο Φαντασμένιος του 2051 χαμογελά, και ο Φαντασμένιος του 2026 παίρνει το λόγο με εμφανή ενθουσιασμό. 

Χτες το βράδυ η κούρσα ξεκίνησε από χαμηλά στην Πειραιώς. Ο Σπυρίδων (βαθμολογία 4.8) στα 2/3 της διαδρομής παρέθεσε όλα τα προβλήματα του κλάδου. Έως που σε κάποια φάση έπεσε σε μια λακκούβα. Πω ρε φίλε μετακίνηση 5ου σπονδύλου, αφού τα ξέρεις τα μέρη πες κάτι. Και ο Φαντασμένιος (του 2026) του λέει αφού έχουν γεμίσει όλη την Ελλάδα μπαλαντέζες ρε φίλε. Αυτό ήταν. ο Σπυρίδων έγινε Σπύρος και ο Κώστας κάτι (βαθμολογία 5.0) Φαντασμένιος, και για το υπόλοιπο της διαδρομής καταγράφεται στην ιστορία ως μια ωδή στον σαρκασμό και την ειρωνεία. 

Ρε Φαντασμένιο του 2026 αυτό έγινε το βράδυ που έπαιξε για δεύτερη φορά στο Floyd o pan pan; Είπε ο μελλοντικός Φαντασμένιος του 2051.

Ω ναι, είναι αυτό που γέμισε ο pan pan τη σκηνή με όσα μπαίνουν στις πυγολαμπίδες, ήταν μια εικόνα από ένα  Superbowl που στην αρχή του αντί να περνάνε μαχητικά πάνω από το στάδιο πέταγαν μπισκότα. Ήταν δηλαδή,  ακόμα ένα όμορφο βράδυ με ένα αδυσώπητο σετλιστ σε ένα νησάκι ελεύθερης και ασφαλούς έκφρασης. Ο Παν Παν μπορεί να δει την ομορφιά ακόμα και στην αττική οδό (εκεί που οι άλλοι είδαν ασχήμια αυτός είδε τον κωδικό). Μόνο εκεί που λέει ότι κλωτσάει την μπάλα με το έντεκα στην πλάτη χάνει τον Φαντασμένιο γιατί στιγμιαία πάει να φύγει το μυαλό στον Μπακασέτα. Μετά βέβαια υπάρχει ο στίχος να γυρνάω στη χαρά, χωρίς να γυρνάω διακόπτη, που η αλήθεια είναι ότι σου γυρνάει τον διακόπτη και οκ ριχτό, Καλλιόπη. Οι 2000+ άνθρωποι στο Floyd ήταν μάλλον ο πυρήνας για αυτά που έγιναν μετά. Τι έκανε λέει;;; (ρωτάει με απορία βαθιά σχηματισμένη στα σκούρα πράσινα του μάτια ο Φαντασμένιος του 2013).  

Πώς κάνεις έτσι ρε, είπε με πολύ κουλ ύφος ο Φαντασμένιος του 2051.  Στην τελική αυτά τα λαηβ ήταν μόνο η αρχή, για να καταλάβεις, πριν μια εβδομάδα άνοιξε ακόμα ένας πολυχώρος τέχνης αφιερωμένος στον Pan Pan, το Koon four στην Πάτρα. (Υπάρχει το Koon Ι στο Πολύγωνο, το Koon 2 στο Κορωπί και το Koon 111 στον Βόλο). Φαντασμένιε του 2013 να ξέρεις ότι έχεις σπάνιας ομορφιάς mp3 στον σκληρό σου. Ο Φαντασμένιος του 1996 έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό. Ρε παιδιά όντως πήρα ταξί και έγινα φίλος με τον ταξιτζή; Επίσης πείτε μου τι θα γίνει στη ρεβάνς με τον Αγιαξ και επιβεβαιώστε μου ότι όντως δεν πέθανα έως το 2010.

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (Α' τόμος)

Το ραδιόφωνο παίζει το What do you want form me? των Monaco. Είχε βγει ακριβώς πριν από 29 χρόνια και θυμάται ο Φαντασμένιος πόσο το λαχταρούσε τότε. Έπιανε θέση μπρος στο ράδιο και περίμενε, σαν σαλιγκάρι τη βροχή, τη στιγμή που θα το έπαιζε ο ρόδον. Ο Κιλισμανής κάποιες φορές το έβαζε δύο φορές, η προπασχαλινή περίοδος του 97' ήταν τα τέσσερα απολαυστικά λεπτά των Monaco. Ο Φαντασμένιος δυναμώνει το ράδιο μπας και νιώσει ένα ψεγάδι από την ευτυχία του τότε αλλά φευ, δεν υπάρχει τίποτα πια εκεί. Ίσως η απόλαυση να ήταν αντίδραση στις πενταήμερες υπερβολικές δόσεις λαικοποπ αλά Φοίβος. 

Αν πάντως για οποιοδήποτε λόγο έχετε βρεθεί στην ανάγκη για πλύση αφτιών ο Φαντασμένιος σας προτείνει το νέο δισκάκι του Cut Worms, Transmitter. Ο Max Clarke - γνωστός (sic) ως Cut Worms - ηχογράφησε το δισκάκι παρέα με τον Jeff Tweedy στο στούντιο του κύριου Wilco στο Σικάγο. Στις λίγες δισκοκριτικές που θα βρείτε στο ιντερνετ θα διαβάσετε πως θυμίζει George Harrison και Bob Dylan, ίσως γιατί είναι ντεμοντέ ο όρος αμερικάνα. Ο Clinton από το norman (μάστορας της παράθεσης ονομάτων) γράφει για Woods και Teenage Funclub σε πιο ακουστική βερσιον. Ο Φαντασμένιος τα βλέπει και πετάει στο τραπέζι τους Lano Places. Εδώ κανονικά έπρεπε να υπάρχει ένα λινκ, είναι σίγουρος ο Φαντασμένιος πως αυτά τα 19 χρόνια υπάρχει τουλάχιστον ένα ποστ ή έστω μια αναφορά στους Νορβηγούς που το 2001 κυκλοφόρησαν το καταπληκτικό Indie διαμαντάκι Everyone Likes To Be Lonely. 

Φοβερό που δεν υπάρχει μια αναφορά εδώ μέσα για το Soda 'n' Water που η κοπελιά του ζητάει λεφτά για να βάλει τραγούδι στο τζουκ μποξ και αυτή διαλέγει αν είναι ποτέ δυνατόν Spice Girls, και κάπως έτσι που τη βλέπουν να κρατάει και τη σόδα της νομίζουν όλοι ότι είναι η κόρη του. Ω μα τους άγιους Belle And Sebastian και Field Mice μαζί, αυτό είναι το Ρίτα Ριτάκι του Indie! Μα είναι δυνατό ρε Φαντασμένιο να μην έχεις γράψει κάτι για το New Year's  Eve in Acapulco; Για το Isolation Street, το σπαρακτικό Is It You? Εδώ δεν μιλάμε για έναν ακόμα δίσκο εδώ μιλάμε για μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς του Indie. Τυχερές όσες δεν το έχετε ακούσει, θα σας αλλάξει τη ζωή. Και σας το λέει εγγυημένα το Φαντασμένιος ότι το χρούτσου χρούτσου που θα κάνει η καρδούλα σας στην πρώτη ακρόαση κρατάει για τουλάχιστον 25 χρόνια. Ε μετά από 25 χρόνια βάλτε να ακούσετε και το Transmitter του Cut Worms.

Τώρα μπορείτε να κοιτάξετε τον εαυτό σας να κοιμάται όσο γυρίζει το ρολόι - Heavenly | Τemple 28/02

Συναυλία των Heavenly με πάρτι της ομάδας pure. Η νοσταλγία εδώ είναι τόσο στάνταρ όσο τα περιοδικά για αυτοκίνητα σε ανδρικά κομμωτήρια. Βέβαια η πραγματικότητα είναι ότι η νοσταλγία ήταν βασικό στοιχείο των περί της Sarah records συγκροτημάτων από όταν αυτά εμφανίστηκαν στα τέλη των 80s. Νοσταλγία από τα 60s έως την Postacard Records και τις περίφημες κασέτες του NME C81 και C86. Όση ώρα γκουγκλάρετε ή λέτε στα ρομποτ να σας πουν για την C81 ο Φαντασμένιος θα σας πρότεινε να βάλετε να παίξει το Portland Town από τον δίσκο που οι Heavenly κυκλοφόρησαν μια μέρα πριν από το λαηβ τους στο Temple. 

Θα μπορούσε να είναι 1991 ή 2002, είναι 2026 και δεν έχει πραγματικά καμία σημασία. Όπως δεν έχει σημασία να γράψει ο Φαντασμένιος πως ήταν η συναυλία των Heavenly. Ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες έλλειψης κάποιων βασικών στοιχείων όχι μόνο για μια συναυλία, όπως το οξυγόνο και ο χώρος, αν από τα ηχεία παίζουν τα P.U.N.K. και atta girls χάνουν νόημα οι λέξεις. Όσο σκέφτεστε πότε είχαν νόημα οι λέξεις σε αυτό το μπλογκ, ο Φαντασμένιος θα σας πρότεινε να ακούσετε ένα από τα καλύτερα τραγούδια που βγήκαν στην μεγάλη κρίση των 10s. Από τις καλύτερες στιγμές του Τεντ που με τους Pillow το 1996 τραγούδαγε we will never forget what made us so pure pure pure!! Αν το έχει κάποια ας το στείλει στη γραμματεία πληζ. 

Pylon Again and Again and Again

 

Εδώ Ακραία Μουσικά Φαινόμενα. 

Οι αναγνώστες μας ρωτούν: Υπάρχουν και άλλες μπάντες φοβερές σαν τους Prolapse που δεν έκαναν ποτέ μεγάλη επιτυχία; 

Εμείς απαντάμε: καλώς ήρθατε στο βασίλειο της ανυποληψίας!

 

Η πρώτη μπάντα που έρχεται στο μυαλό του Φαντασμένιου είναι οι Αθηναίοι της Γεωργίας της Αμερικής, Pylon. Ήταν το καταπληκτικό έτος 1979 όταν γνωρίστηκαν στο τοπικό πανεπιστήμιο τα τέσσερα μέλη του ποστ πανκ συγκροτήματος. Κάπου εκεί τους άκουσαν οι επίσης Αθηναίοι B-52s και το πράγμα πήρε τον δρόμο του. 

Είτε διαβάσει κάποια αυτή την παράγραφο, είτε ακούσει δύο λεπτά από τον πρώτο τους δίσκο (πχ το Weather Radio) είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αναφωνήσει, Rapid Eye Movement καηντ οφ σιτ. Πράγματι η κορυφαία μπάντα που έχει δει ποτέ αυτός ο κόσμος είχε σχεδόν παράλληλη πορεία στις αρχές των 80s με τους Pylon. 

Οι Pylon κυκλοφορούν δύο καταπληκτικά LP (Gyrate, Chomp) και περιοδεύουν τον κόσμο. Ο ήχος τους έχει τόση λεπτομέρεια και ακούγεται τόσο σωστός που είναι άδικο να μπουν στην κατηγορία του κολεγιακού ροκ. Ξεχωρίζουν επίσης τα φωνητικά της Vanessa Briscoe Hay που αποτέλεσαν φωτεινό αστέρι για το riot grrrl κίνημα και μπάντες όπως οι Sleater-Kinney. Το διαλύσαν με αφορμή τις άσχημες αντιδράσεις του κόσμου όταν άνοιγαν τις συναυλίες των U2 στο War Tour το 1983. 

Όταν το 1987 το περιοδικό Rolling Stone ανέφερε τους R.E.M. ως την καλύτερη αμερικάνικη μπάντα, ο Bill Berry απαντούσε ότι το σημαντικότερο συγκρότημα της Αμερικής είναι οι Pylon. Δεν έλεγε ψέματα ο ντράμερ των R.E.M. Ο ήχος των  80s R.E.M. και πιο συγκεκριμένα  το ρυθμ σεκσιον τους (έχει διπλή αξία ότι την δήλωση την έκανε ο Berry) μοιάζουν μια σκάλα κάτω από τους Pylon. Πάντως το σπρώξιμο των R.E.M. που είχε αποτυπωθεί και με την διασκευή τους στο Crazy (για κάποιους το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών) είχε ως αποτέλεσμα να επιστρέψουν για να παίξουν μαζί τους στην περίφημη Green World Tour. Στις αρχές των 90s κυκλοφόρησαν το Chain, το οποίο υπό την επήρεια του κιθαριστικού χαμού της εποχής μοιάζει να υπολείπεται σε σπιρτάδα και χωρίς πολλά πολλά οι Pylon το λήγουν ξανά. 

Στα 00s το σπρώξιμο ανέλαβε o James Murphy που επανέκδωσε τα πρώτα δισκάκια στην DFA. Όποια δεν έχει ακούσει ποτέ, ξεκινάει με την πρώτη πλευρά του Gyrate, και είναι βέβαιο πως στο πρώτο ρεφρεν του The Human Body θα νιώσει αυτή τη γλυκιά αγαλλίαση παύλα ευφορία της επανα-ανακάλυψης. 

Υστερόγραφο. Για να ολοκληρωθεί η αποθεραπεία από το επικό λαηβ των Prolapse, ο Φαντασμένιος σας προτείνει να ακούσετε τους Yeah Yeah Noh που είναι κάτι σαν τους Pylon για τους Prolapse.