Η ζωή του Steve Wynn θα είναι η επόμενη ταινία του Σμαραγδή | The Dream Syndicate στο gagarin 29/01

Νεαρός μορφονιός τύπου Άντονι Κίντις των φτωχών, σκάει στην οθόνη με την ατάκα 3 βινύλια που πρέπει να έχει κάθε σπίτι. Νούμερο ένα, Ok computer, εντάξει κλασικός δίσκος των Radiohead έχει κομματάρες μέσα, γενικά για την εποχή του πάρα πολύ μπροστά και ένα φακτ είναι πως όλος αυτός ο δίσκος γράφτηκε σε ένα στοιχειωμένο πύργο. Ο Φαντασμένιος σαστισμένος, νιώθει οργή για τον εγκέφαλο του που δεν τον προστάτεψε και άργησε να στείλει μήνυμα στον αντίχειρα του, ο νεαρός έχει πιάσει τον Bob Dylan και κάτι λέει για ποίηση. Μα που είναι η Τζεν από το IT crowd να περάσει σίφουνας, σαν τον Άδωνι όταν έτρεχε για να καταθέσει υποψηφιότητα για την ηγεσία της ΝΔ, να αρπάξει το ίντερνετ και να το πετάξει μπροστά στον Πελίστρι να το κλωτσήσει αυτός στον άλλο κόσμο να μην το ξαναδούμε ποτέ.

Κάποιος από τους γονείς ή και τους παππούδες του ινφλουένσερ νεανία ήταν σίγουρα το περασμένο Σάββατο στην έβδομη συναυλία των Dream Syndicate στην Ελλάδα. Ο Steve Wynn - που πρέπει να έχει έρθει 150 φορές - έχει επηρεάσει πάρα πολύ το ελληνικό αλτερνατιβ, οπότε δεν ήταν έκπληξη το γεμάτο Gagarin. Η βραδιά ξεκίνησε με τους Dream Syndicate να κάνουν ουσιαστικά σαπορτ στους εαυτούς τους παίζοντας τραγούδια από την σύγχρονη περίοδο τους. Ακολούθησε ένα σεβαστό διάλειμμα, για να πάρουν τα χάπια τους κοινό και μουσικοί και επέστρεψαν για να παίξουν ολόκληρο το Medicine Show. 

Σύμφωνα με τον Wynn η πρόθεση τους ήταν να κάνουμε όλοι μαζί ένα ταξίδι στο χρόνο - ισχυρίστηκε ότι ακόμα και το σακάκι που φορούσε ήταν του 1984 - ωστόσο τα τραγούδια ακούγονται μάλλον πιο επίκαιρα από τα Dream Syndicate του 21ου αιώνα. Το ταξίδι στο χρόνο είναι μάλλον από τον κόσμο που όταν δεν σηκώνει κινητό με τη θήκη δίπτυχο που έχει τις κάρτες και το χαρτάκι με τους κωδικούς, κρατάει φωτογραφικές μηχανές! Ο Φαντασμένιος που νιώθει μετά από πολύ καιρό νέος επιβεβαιώνει και από κοντά ότι το burn είναι το αγαπημένο του τραγούδι από το Medicine Show. 

Στο encore βγαίνουν με το φοβερό The Side I'll Never Show και ήδη στις πρώτες νότες είναι φανερό πως η μπαρμπαδοσυγκίνηση ανεβαίνει επίπεδο, ενώ με τα Tell Me When its Over και That's What You Always Say έχουν όλοι παραδοθεί στην γλυκιά αγκαλιά της νοσταλγίας. Τελικά το λάηβ ήταν σαν φεστιβαλ που έπαιξαν τρεις μπάντες. Η βραδιά έκλεισε με τον μέγα διασκεδαστή Wynn να βάζει όλο το Gagarin να τραγουδάει Πέμπτη βράδυ χωρίς μουσική το Boston. Γραμμένο για τον Van Morrison στα τέλη των 60ς που όταν ζούσε στη Βοστόνη συνήθιζε να κάνει ντου μεθυσμένος στις εκπομπές του φίλου του Peter Wolf. Στο φλώρικο σύμπαν του Φαντα το τραγούδι μπήκε το 1997 μέσω του cd που είχε το αυγουστιάτικο τεύχος του περιοδικού audio. Φοβερά πράγματα. Το φινάλε πάντως είναι τόσο τέλειο που μέχρι και η πανάθα κερδίζει. Βέβαια, μέχρι να σπάσει το τελευταίο παρεάκι στη Λιοσίων θα το φάει μην τυχόν και μπερδευτεί κανείς και κοιμηθεί βαριά με τον Σαραβάκο στο μυαλό και χάσει το ξυπνητήρι της Παρασκευής. 

 

δέντρα που κάνουν κάμπινγκ και παίζουν με συνθεσάιζερ, σαμπλερς και ντραμς | Snapped Ankles στο gazarte 24/01

Την περασμένη Παρασκευή μια περιποιημένη κυρία ξεκλείδωσε το κινητό και με φωτεινότητα 200% άνοιξε την κάμερα για να τραβήξει το βιντεάκι της. Ο ταξιθέτης της λυρικής, την κοίταξε για λίγο, αλλά με τόσο σημαντικούς ανθρώπους εκεί μέσα είπε να κάνει το μαλάκα. Το ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα των Παπαϊωάννου, Κουμεντάκη και Κουρεντζή ήταν αβάσταχτα συγκινητικό. Θα μπορούσε ο Φαντασμένιος να σκοτώσει αυτόν που ήταν δίπλα στη μαλάκω, θεωρώντας ότι είναι τουλάχιστον φίλος της, και μετά να πάει στην κηδεία και να τραβάει βίντεο την ώρα που τον βάζουν στο χώμα. Αλλά αυτό θα ήταν μαλακία γιατί κατά πάσα πιθανότητα θα τον μπουζούριαζαν και γιατί την επομένη θα έχανε τους Snapped Ankles. Σύμφωνα με τους διοργανωτές πριν δυο μήνες οι Λονδρέζοι θα έρχονταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ενώ τις τελευταίες βδομάδες το πρόμο γύρισε σε πρώτη φορά στην Αθήνα. Λογικό, έψαξαν στα ακραία μουσικά φαινόμενα, δεν βρήκαν ρήβιου, σου λέει δεν έχουν έρθει. Λογικό. Η αλήθεια πάντως είναι ότι οι Snapped Ankles θα έπαιζαν για πρώτη φορά μπροστά στον Φαντασμένιο, τελεία.

Εντωμεταξύ τι κάνουν οι Snapped Ankles στο gazarte; Έχουν θεμελιώσει δικαίωμα για πρόωρη σύνταξη; Και ποιοι είναι όλοι αυτοί που ήρθαν να τους δουν; Γιατί δεν είναι στον boy; Περίεργα πράγματα. Σαν τον ήχο και τη σκηνική παρουσία των Snapped Αnkles. Ξεκίνησαν με το μοτορικ Johnny Guitar Calling Gosta Berlin, βάζοντας σε σκέψεις το Φάντα για το αν μπαίνουν στην κατηγορία ποιοτικό Indie Rock χωρίς κιθάρες, εκεί που το στο ένα άκρο είναι οι Morphine και στο άλλο οι Suicide. Δεν έχουν καμιά σχέση με τους προαναφερθέντες οι Snapped Ankles, και άντε επειδή έχει καιρό να γράψει ο Φάντα να κεράσει λίγο νεημ ντροπινγκ. 

Πέρα από τα προφανή (Can και Fall ντε!), ο Φαντσμένιος ακούει και λίγο Clinic - ενδεχομένως επηρεασμένος από το μασκάρεμα τους - και όσο περνάει η ώρα και σκάει το ρεηβ, του έρχονται στο μυαλό οι τρελιάρηδες Add N to (X). Οι κακεντρεχείς που ήταν πίσω από τον Φαντασμένιο μίλησαν για σετ που θα κόλλαγε σε Indie free στις τέσσερις το πρωί, αλλά ο Φαντασμένιος θα πει πως ήταν άκρως διασκεδαστικό ολντσκουλ σε ευθεία γραμμή με την εμφάνιση των Decius στο an. Συμπερασματικά, καλώς δεν σκότωσε τον διπλανό της μαλάκω ο Φαντασμένιος. 

Σχετικά με την αμφίεση τους σαν πρασινάδες ή δέντρα, ο Φαντασμένιος χαιρετίζει την προσπάθεια τους να μετατρέψουν μια τυπική Indie rock συναυλία σε διαδραστικό περφορμανς (βάλανε τον κόσμο να κάνει τους γλάρους!) ωστόσο του κλώτσαγε μια μικρή μικρή μικρή μικρή λεπτομέρεια, o φροντμαν φόραγε ένα σμαρτγουοτς. Είναι σαν τις ταινίες εποχής που αν πετύχει το λάθος ο Φάντα μετά είναι σαν να βλέπει το making of. Ήταν αδύνατο λοιπόν να μπει στο κονσεπτ το οποίο μάλλον ήταν δέντρα που κάνουν κάμπινγκ και παίζουν με συνθεσάιζερ, σαμπλερς και ντραμς. Σημαντική λεπτομέρεια της λεπτομέρειας ήταν ότι το ψηφιακό ρολόι έδειχνε την ώρα με δείκτες, το οποίο παίζει να είναι πιο δήθεν αχταρμάς και από τραγούδι του The Boy.  

Ποια είναι η συχνότητα φαντασμένιο; Decius στο an 10/01

Τι είναι η ψυχαγωγία; Κατά τον Αμπροουζ Μπιρς (Το Αλφαβητάρι του Διαβόλου) είναι κάθε είδος διασκέδασης που οι επιδρομές του σταματάνε μια ανάσα από τον θάνατο και την μελαγχολία. Εντάξει μπορεί να μοιάζει λίγο προβοκατόρικος αυτός ο ορισμός αλλά ακόμα και η πιο συντηρητική απόδοση της ψυχαγωγίας είναι σίγουρα αρκετά μακρυά από τον τρόπο που διασκεδάζουν οι άνθρωποι το είκοσι-εικοσι-φεύγα. Είναι μεγάλο το θέμα, ίσως όχι τόσο μεγάλο όσο το παουερμπανκ της κοπέλας που τσάταρε ατάραχη ενώ στην Κουζίνα του Γ. Κουτλή σερβίρονταν, με άρτιο τρόπο, επίκαιρα - παρότι γραμμένη στα 50s - υπαρξιακά ερωτήματα.

Σύμφωνα με το άρθρο "Ξαφνικά όλοι φοβούνται να χορέψουν σε κλαμπ και συναυλίες" της Wall Street Journal το πρόβλημα δεν είναι στο τσατ αλλά στην κάμερα των κινητών που καταγράφουν τα πάντα. Υπάρχει και το παράδειγμα του αγανακτισμένου Tyler The Creator που στην παρουσίαση του νέου του δίσκου απαγόρευσε εντελώς τα κινητά. Μπράβο και στον Tyler μπράβο και στην WSJ αλλά για τις περισσότερες που είδαν τους Κορυβαντίωντες Decius το περασμένο Σάββατο στο an αυτά ακούγονται πρωτοεπίδες χαζομάρες. 

Ψυχαγωγία μπρο ακόμα και στο γεμάτο an που όσο ιστορικό και κόζι και και και και και όλα τα και της γης, όταν είναι τόσο γεμάτο είναι λάθος, ανθυγιεινό και επικίνδυνο. Ιδανικές συνθήκες θα έλεγε κάποιος για τον υποχθόνιο Lias Saudi που για μια ώρα έδειξε πως το είκοσι-είκοσι-φεύγα είναι ένας από τους ελάχιστους φροντμεν που βλέπει τη σκηνή ως φυσικό χώρο τέχνης. Αφού χόρεψε, τραγούδησε και ποιος ξέρει τι άλλο, στο τέλος στάθηκε στην άκρη και κοίταξε σαν Ρωμαίος αυτοκράτορας σχεδόν επικριτικά το an. Αυτά τα κάνει χρόνια τώρα με τους fat whites, αλλά έπρεπε να σκάσει ένα "αυτό που συμβαίνει τώρα" για να τον απολαύσει και όλη η χιψτερ μέση ηλικία.  

Ο Φαντασμένιος δεν ξέρει αν οι Decius είναι αυτό που συμβαίνει τώρα ή πριν τέσσερα χρόνια ή αν θα συμβεί κάποτε αλλά αυτή η ολντ σκουλ Acid House μουσική με τον Lias  - σε όποια κατάσταση - είναι σίγουρα ένα πολύ καλό είδος διασκέδασης και πάλι καλά που υπήρχαν τόσα κινητά διότι το επόμενο στάδιο θα ήταν να έρθουμε ακόμα πιο κοντά και από την πολλή τριβή να βάλουμε φωτιά στο an και να φτάσουμε μια ανάσα από τον θάνατο και την μελαγχολία. 

 

Θέλω να πάρω τα βουνά No Violet

Που να το διαβάζεις άραγε αυτό; Αν ο χώρος που βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή έχει στέρεο τότε βάλε να παίζει το Honeslty, Honestly των No Violet. Αν το διαβάζεις στο laptop τότε απολαμβάνεις το νέο υπέροχο μινιμαλιστικό λουκ των ακραίων μουσικών φαινομένων. Μετά από 19 χρόνια ήρθε το τέλος για το σκούρο μπλε φόντο με τις πολύχρωμες τελίτσες και τα υποκίτρινα γράμματα. 

Το μη φιλικό για τον χρήστη στήσιμο του μπλογκ για πολλές ήταν μια απεικόνιση της Φαντασμένιας στρυφνότητας. Είναι που είναι δύσκολο να βγει νόημα με αυτά που γράφει ο Φαντασμένιος, σου έσκαγε και το φόντο ωδή στον στιγματισμό και ζήτω το βασίλειο της ανυποληψίας. Το νέο σχέδιο ενδεχομένως να είναι μια στροφή στην εξωστρέφεια. Οι πιο παρατηρητικές  θα έχετε ήδη προσέξει ότι ο Φαντασμένιος  εδώ και κάμποσο καιρό χρησιμοποιεί εκτεταμένα την έντονη γραφή (bold). Φοβερά πράγματα καθώς πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες έπρεπε να ξέρεις να γράφεις κώδικα για να κάνεις μια λέξη bold στο blog. Τώρα είναι απλά ένα κλικ, μπορεί ο Φαντασμένιος να το βάλει εδώ και εδώ και εδώ και εκεί και όπου θέλει. 

Αν διαβάζεις σε λαπτοπ απολαμβάνεις το λευκό φόντο, που ήταν και η πρόθεση του τεχνικού τμήματος των ακραίων μουσικών φαινομένων. Αν το διαβάζεις από το κινητό λογικά αναρωτιέσαι αν εδώ έχουμε ακόμα μια εξυπνάδα του Φαντασμένιου, καθώς το φόντο σίγουρα δεν είναι λευκό. Στην πραγματικότητα την πατήσαμε καθώς το τεχνικό τμήμα ακόμα δεν έχει βρει λύση. Για να μην καταδικάσουμε όμως από την πρώτη στιγμή την ενδεχομένη στροφή του μπλογκ προς τις μάζες, θα προτείνει ο Φαντασμένιος, να πάρουμε όλοι μαζί δύο βαθιές ανάσες και να πούμε πως τελικά το φόντο είναι λευκό. 

Το φόντο είναι λευκό, το φόντο είναι λευκό λοιπόν και λογικά έχεις διαβάσει δύο φορές την παραπάνω παράγραφο οπότε το Honestly, Honestly έχει φτάσει στο 1:35 όπου η τραγουδίστρια με μια κάποια ένταση με κάποιο άγχος τραγουδάει το ρεφρεν (sic). Εμείς όμως θα περιμένουμε να πάει στο 1:48, περιμένουμε, 1:49, One mississippi και μπαμ έσκασε το κιθαριστικό άδειασμα (sic). Τι είναι το κιθαριστικο άδειασμα; Μπας και είναι ένα ποστ ροκ κρεσέντο που όμως δεν πάει προς τα πάνω, πάει προς τα κάτω σαν ποτάμι; Εντάξει τα βρήκε σκούρα ο Φαντασμένιος αλλά εδώ σήκωσε τα χέρια ψηλά με δαύτους ο μάστορας της δισκοκριτικής με name-dropping Clinton (από το Norman). Ο συνάδελφος (sic) ακούει Potrishead, ενδεχομένως από τα σπαρακτικά φωνητικά αλλά δεν μπορεί να αποκλειστεί εδώ και το παιχνίδι του μυαλού καθώς οι No Violet είναι από το bristol. 

Το ντεμπούτο ομότιτλο τους δισκάκι κυκλοφόρησε προς το τέλος της περασμένης χρονιάς εκτός και από το απευθείας κλασικό Honestly, Honestly, έχει κάμποσα όμορφα τραγούδια που μπορούν με ευκολία να σας κάνουν να νιώσετε σκατά. Όπως νιώθει ο Φαντασμένιος παρότι το περασμένο Σάββατο είδε την παραφυάδα των Χειμερινών Κολυμβητών, Θέλω Πάρω τα Βουνά. Το σχήμα επικεντρώθηκε σε αστικά και λαϊκά τραγούδια του μεσοπολέμου με ξεχωριστή στιγμή την φανταγαπημένη κόρη του βουνού, δηλαδή του τραγουδιού με την πιο όμορφη μελωδία που έχει υπάρξει ποτέ. Από τα πιο σύγχρονα ξεχώρισε η σπάνια  εκτέλεση του Ερημικού Βίου από τον δίσκο του Θ. Θεοδωρίδη, Θέλω να πάρω τα βουνά. Κορυφαία στιγμή της βραδιάς ήταν σίγουρα η μετά χορωδίας εκτέλεση του Άσμα Ασμάτων το οποίο έχει μια σπαρακτική, αβάσταχτη ομορφιά. Εδώ το λινκ με την ηχογράφηση του δίσκου με την Αρβανιτάκη που δυστυχώς δεν συγκρίνεται με τις λαηβ εκτελέσεις.  

Αυτό το σπαρακτική, αβάσταχτη ομορφιά ίσως να σας κάνει λίγο δήθεν, λίγο σάλτσα, αλλά μπορεί να βγάζει και κάποιο νόημα αν δεν έχετε κλείσει τους No Violet και τώρα ακούτε το What's About to Begin. Τα ξερά ντραμς, οι σπούκι φωνούλες κόντρα στον ρυθμό, οι υπέροχες συγχορδίες και το ξεσπασματάκι τόσο όσο στο τέλος, είναι και δεν είναι grunge, θα μπορούσε να ακούγεται σε σειρά του Πάνου Κοκκινόπουλου αλλά και στο φεστιβαλ all tomorrow's parties που είχαν την επιμέλεια οι Mogwai ή οι Godspeed You! Black Emperor. Πάντως οι ίδιοι σε μια συνέντευξη τους (λινκ) λένε πως είναι σαν οι Warpaint να έχουν καταληφθεί από τους Sonic Youth σε μια κατάληψη που είναι γεμάτη από ταινίες τρόμου σε βίντεο και παλιά πεταλάκια για κιθάρες. 

Τσάμπα η αλλαγή του φόντου, δεν κινδυνεύουν οι Servers της google με σεντόνι ακαταλαβίστικο 1 εκ. λέξεων, άσε που ξέχασε να βάλει και bold ο Φαντα. φακ.

1 σπασμένα παιδιά φτιάχνουν γαμάτη σταυροβελονιά

Ο Φαντασμένιος δεν ξέρει από μπιτ αλλά αυτό εδώ είναι μια σταυροβελονιά pan panικών θεμάτων, ένας χαμός από Αμπελόκηπους και κλεμμένα διαστημόπλοια. Κυλάει αβίαστα, ευχάριστα, την μία σου σκάει την μπάλα στη μούρη, την άλλη σου πετάει το πιο σέξι ενδεχομένως που ακούστηκε ποτέ, ε ναι είναι η αγάπη.

 Έχει αρχή, μέση και τέλος, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, θα μπορούσε το τέλος να είναι οι ατελείωτες πυγολαμπίδες, σαν την φαντασίωση που είχε ο μικρός φαντασμένιος ότι υπάρχει ένα μιλκο που δεν τελειώνει ποτέ, αλλά τελικά μείναμε στα 6:35, μόνο. Θα μπορούσε το τέλος να ήταν μετά τα κορε υδρικα μπασίματα στο αυτά τα πράγματα θέλουνε χρόνο. Το αυτά τα πράγματα θέλουν χρόνο είναι τόσο τέλειο που δεν σου πάει να του φωνάξεις "εντάξει ρε Παναγιώτη και άλλοι αγαπήσαμε αλλά δεν γράψαμε 111 τραγούδια, κάπου φτάνει". 

Δεν φτάνει όμως και είναι καταπραϋντικό το πραγματικό τέλος, μέχρι να νιώσεις καλά. Και όλα αυτά αφού πρώτα σου έχει περάσει τη σούβλα (εδώ κολλάει και η μπάλα στην μούρη) με το Μαμά, Μπαμπά το οποίο ακολουθεί σαν σφαλιάρα το Νιώσιμο. Η αρχή θα μπορούσε να ήταν το burialικο Μέσα Στα Σύννεφα αλλά τελικά η αρχή είναι το Γιγάντιο Χνούδι διότι έπρεπε να ξεκαθαριστεί ότι δεν ξέρει τι θέλει να φτιάξει αλλά ξέρει τι θέλει να χαλάσει. Μεγάλες κουβέντες θα πει κάποια, που δεν έχει δει τις συναυλίες του Pan Pan. 

Ο Φαντασμένιος δεν ξέρει από μπιτ αλλά αυτό εδώ είναι μια γερή δόση ελπίδας, όλα μπορούν να χαθούν και να καταρρεύσουν αλλά αυτός ο δίσκος θα μείνει. Αυτός ο δίσκος θα μείνει γιατί μια μελωδική μελαγχολική γραμμή, γαμεί, ζητάει εγγραφή, Στέρεο Νόβα εξυμνεί, ομολογεί, ανάγκη επιτακτική, να τα πει, δεν είναι απλά μια φωνή, είναι κραυγή, του Καρέτσα η ντριπλα η κλειστή,  εδώ μιλάμε για το μέλλον. γιο.

 

~~~~~~~ο~~~~~~~

 

1. Pan Pan - Υπεραστική Μουσική
2. Decius - Vol. II (Splendour & Obedience)  
3. Insecure Men - A Man For All Seasons 
4. Mogwai - The Bad Fire
5. Horsegirl - Phonetics On and On 
6. Sharp Pins - Radio DDR
7. The Moonlandingz - No Rocket Required
8. Under Ether - Loose like feather
9. Prolapse - I Wonder When They Going To Destroy Your Face
10. Prins Obi - The Secret Life of Mara Gibb
11. M(h)aol - Something Soft 
12. 93MillionMilesFromTheSun -  Let Go
13  Dwarfs of East Agouza - Sasquatch Landslide
14. BRNDA - Total Pain
15. Steve Querlat - Swallow
16. Ethel Cain - Perverts
17. Floral Image -  Gone Down Meadowland
18. Peter Harris Fritz Catlin Lee Scratch Perry - Mercy
19. The Cords - The Cords
20. Marley Mackey & Saul Adamczewski - The Coward 

2 Κορυβαντιώντες

Τι έχουμε εδώ; Στο εξώφυλλο είναι φυσικά ο Βαγγέλης Μαρινάκης ο οποίος ξεκίνησε το έργο του (sic) διώχνοντας τον παιχταρά Σισέ, σε χρόνο ρεκόρ έκανε την παράγκα του Κόκκαλη να μοιάζει με ταινία του Μπομπ Σφουγγαράκη, αγόρασε εφημερίδες, κανάλια, ραδιόφωνα, τον Πειραιά, θέατρα, e-shop,  αγόρασε και άλλες ομάδες στο εξωτερικό, έγραψε στίχους, αγόρασε δέκα θέατρα, αγόρασε εσένα, αγόρασε τον άλλο ενδεχομένως να έχει αγοράσει και αυτό το μπλογκ. 

Αν έκανε κάποιος ένα διάγραμμα (σαν αυτό που είχαν στο Yanqui U.X.O. οι Godspeed) που θα έδειχνε τις σχέσεις εξάρτησης με τον κύριο Βαγγέλη είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κατέληγε σε όλους τους ανθρώπους που ζουν σε αυτή τη χώρα.

Οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή τη χώρα, κάποιες φορές εκδηλώνουν την αλληλεγγύη τους  στον Παλαιστινιακό λαό, είναι υπέρ της ισότητας, στέκονται κατά του ρατσισμού, κατά του Πούτιν, υπέρ της Ουκρανίας ή κατά της Ουκρανίας και υπέρ του Πούτιν και υπέρ του Ιράν, σίγουρα κατά της Αμερικής αλλά υπέρ του Μάρκ Τζέικομπς, κατά του Τραμπ, υπέρ των Idles, κατά της της θρησκείας, υπέρ της περιφοράς επιταφίου, κατά του Μλαντένοβιτς, όχι στο βιομηχανικό κρέας, ναι στις φωτισμένες κολοκύθες, ναι στα φανταστικά τσιπάκια, ναι στη μαγειρίτσα, όχι στη ζάχαρη, όχι στον Σεφερλή, ναι στον Παπασημακόπουλο, και όλα αυτά με μια σιγουριά τόσο μεγάλη που φαίνεται από το φεγγάρι. Στο έργο παίζει για πρώτη φορά σοβαρά το ερώτημα "θα αντέξει η Ευρώπη;", ω ναι εδώ μιλάμε για σοβαρή παρακμή οπότε ιδανικές συνθήκες για δεύτερο μέρος Decius "Splendour and Obedience". 

Οι βετεράνοι της acid house/techno Liam και Luke May (Trashmouth records), o Quinn Whalley των Warmduscher μαζί με τον διάολο Lias Saoudi (αν χρειάζεται να τον γκουγκλάρεις για τον Φαντασμένιο είσαι στο ίδιο επίπεδο με τους ψηφοφόρους του Άδωνι) κυκλοφόρησαν το σάουντρακ της πτώσης του δυτικού πολιτισμού. Απόγονοι του Τραϊανού Δέκιου διώκουν τους Χριστιανούς κορυβαντιόμενοι. Ο Κορύβας (ανιψιός του Δάρδανου) έστειλε στη μάνα του, Κυβέλη, κάτι περίεργα δαιμόνια, κάτι παράξενους χθόνιους μισόθεους που χόρευαν ακατάπαυστα χτυπώντας κρόταλα ή ό,τι άλλο έβρισκαν πρόχειρο και έκαναν όργια που δεν θα τα τολμούσε ούτε δεσπότης*.

Οι Decius είναι ό,το πιο χθόνιο και βέβηλο έχει ο δυτικός πολιτισμός, είναι τα ναρκωτικά που οι μανούλες φοβόντουσαν ότι θα πέσουν στο ποτό μας, είναι ο ήχος από τις αντιθέσεις μας, είναι η τυπική ανατολίτικη κατάσταση που λέγεται έκσταση (στάση εκτός), δηλαδή το πρόσκαιρο πέταγμα της ψυχής έξω από το σώμα*.  

 

* με πλάγια γραφή είναι αποσπάσματα από τους λαούς των Βαλκανίων του Β. Ραφαηλίδη

 

3 Σας γαμάει ο Saul. Σας γαμάει.

 

Αν δεν έχει χάσει το μέτρημα ο Φαντασμένιος, αυτός είναι ο 2ος δίσκος του κύριου Saul Adamczewski στην φετινή φανταλίστα. Ως Insecure Men είχε πιάσει κορφή το 2018 με ένα κομψοτέχνημα της avant pop που κυκλοφόρησε λίγο μετά την αποτοξίνωση του. Ο ίδιος δήλωνε τότε πως η διαδικασία της ηχογράφησης ουσιαστικά ήταν μέρος της θεραπείας του.  

Στο μεσοδιάστημα o Saul ξανακύλησε και τον έδιωξαν από τους Fat White Family. Η Domino αρνήθηκε να κυκλοφορήσει το επικό Adventures in Limbo το οποίο για κάποιους μήνες υπήρχε μόνο στο youtube. Σε ένα από τα συχνά του παραληρήματα στο ινσταγκραμ παραπονιόταν γιατί η Fat Possum δεν κυκλοφορούσε τον δεύτερο δίσκο των Insecure Men. Οι σχολιαστές του διαδικτύου κατέληγαν στο συμπέρασμα πως οι δύο εταιρείες φοβόντουσαν ότι θα έσκαγαν καταγγελίες εις βάρος του αν κυκλοφορούσαν κάτι. 

Χωρίς φίλους και λεφτά, με μόνη συντροφιά τα οπιούχα υποκατάστατα και με την έτσι και αλλιώς ευαίσθητη ψυχική υγεία του στα χειρότερα της, έφτασε στο σημείο να θεωρεί τον θάνατο ως μια αναμενόμενη εξέλιξη. Κάπου εκεί έκανε το πιο απλό, ζήτησε βοήθεια από τη μητέρα του. Στο σπίτι της πέρασε τα πρώτα επώδυνα στάδια της αποτοξίνωσης και στη μούρη σας μπάσταρδοι! Η δευτέρα (ή τρίτη) παρουσία είναι γεγονός. Με τον καιρό τα βρήκε με τους Fat White (αμην) και είχε μια σύντομη παθιασμένη σχέση. Στα μουσικά έκανε κάμποσα λάηβ και κυκλοφόρησε το In Limbo και το αδερφάκι του ως The Coward (στο φετινό 20) . 

Το Α Man For All Seasons ηχογραφήθηκε μέσα στο 2025. Στο Time Ιs a Ηealer προς στο τέλος σκάει ένας βόμβος που θα μπορούσε να συνοψίζει όλα όσα πέρασε, ακολουθούν γέλια και όποια κατάλαβε, κατάλαβε. To μαύρο και άραχνο Graveyard (Of Our Love)  και το γλυκύτατο Alien είναι για τον χωρισμό του. Το Tulse Hill Station είναι η περιοχή που ζούσε σε ένα άθλιο διαμέρισμα την εποχή που ήταν ένα βήμα πριν το τέλος. Τότε έκανε παρέα μόνο με εθισμένους στους οποίους συνήθιζε να παίζει με μια ακουστική κιθάρα, όταν αυτοί έγνεφαν θετικά κράταγε τη μελωδία. Ενδιαφέρουσα μεθοδολογία για να γραφτεί ένας δίσκος που απογειώνεται αν της πετάξεις μια αποτοξίνωση και έναν χωρισμό.

Ηχητικά το άλλοτε σούπερ ταλέντο της βρετανικής μουσικής το έχει ρίξει στην κάντρι (λόγω της μαμάς του) αλλά και σε πιο περίεργα βομβοειδή. Για όσες από εσάς το λέει η καρδούλα σας μπορείτε να πέσετε με τα μούτρα στην playlist που έχει ανεβάσει στο youtube με τίτλο "deep bog sound 2".  Εκεί έχει από Coil έως Μακεδονίτικα αλά Mahmut Muzafer και από László Moholy-Nagy έως Horaţiu Rădulescu. Οι Βαλκανικές αναφορές υπάρχουν και στο εξώφυλλο το οποίο είναι εμπνευσμένο (sic) από την γνωστή φωτογραφία του Σέρβου εγκληματία πολέμου Αρκάν. Εντάξει ο τύπος έχει διδακτορικό στην αυτοκαταστροφή, σιγά μην φοβηθεί ότι θα τον κράξουν τύποι που μετράνε τις θερμίδες και αγχώνονται μην βρεθούν με παλιά έκδοση IOS. Αυτοί έτσι και αλλιώς νεοναζί τον ανεβάζουν φασίστα τον κατεβάζουν. 

Ο φαντασμένιος σκέφτεται πως ο πρώτος δίσκος είχε την φάτσα της Μέρκελ στην μια μεριά του βινυλίου και γελάει ειρωνικά, εντωμεταξύ από πίσω παίζει ο τεράστιος ύμνος Cleaning Bricks που έχει γράψει μαζί με τον Nathan Saudi (όποια ρωτήσει που παίζει αυτός να πάει το ποντίκι πάνω δεξιά και να πατήσει το x, και αηντε) και γελάει τόσο δυνατά και τόσο ειρωνικά που του πέφτει ένα μπροστινό δόντι.