Συναισθηματικός καταιγισμός και χιτς | The Cure στο OAKA 15/07

2 γεμάτοι μήνες αποχή, αποχή ηχηρή, αποχή πέρα για πέρα ηθελημένη, αποχή με νόημα, αποχή μέσα σε θλίψη και θυμό και απογοήτευση. Είναι φανταστικό που πέθαναν επιτέλους οι μουσικές φυλές και μπορεί να πάει ο x φλώρος με μπλουζάκι pavement να δει Metallica και να μην τον δείρουν ή να πάει ο y κάγκουρας με φουσκωτή παντόφλα στον Moby και να τον κοιτάξουν χωρίς μειδίαμα οι εκλέκτικ με τα mk2 αλλά φέτος το καλοκαίρι ξεπεράσατε τα όρια. Κάνατε sold out τα πάντα, τα πάντα, κάνατε sold out τα ημισκούμπρια. Καταλαβαίνετε τι κάνατε; SOLD OUT ΤΑ ΗΜΙΣΚΟΥΜΠΡΙΑ. Και μάλιστα προσπαθείτε να μας πείσετε πως τα Ημισκούμπρια ήταν οι φοβεροι πιονέροι του χιπ χοπ στην Ελλάδα. 

Λοιπόν ο Φαντασμένιος δεν θα σας πει τι να ακούτε και τι να μην ακούτε αλλά πραγματικά Ημισκούμπρια ρε; Πάντως το έναυσμα για την αποχή του Φαντασμένιου από την μπλογκόσφαίρα ήταν το τριήμερο του The Βoy στην Στέγη. Τρεις μέρες στη στέγη για την Αυστραλία του Boy που δεν έχει πάει αλλά την έχει δει στις ταινίες και εντάξει μαλάκες, δεν θα σας πει ο Φαντασμένιος που να πάτε και που να μην πάτε αλλά με αυτά και με αυτά το βλέπει το έργο με 100 χρόνια Μητσοτάκη, 100 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα στην Πανάθα και 100 χρόνια τον Φοίβο Δεληβοριά στην Επίδαυρο. 

Πότε ήταν της μόδας η λέξη δυστοπία; Πριν 5-6 χρόνια; Που να ξέραμε ότι με το που φύγει από τη μόδα και έρθει η σειρά της τοξικότητας θα βλέπαμε τι πραγματικά είναι η δυστοπία. Η μόνη ελπίδα του Φαντασμένιου ήταν οι Cure. Με τους οποίους ήταν βέβαιος ότι είχε ξεμπερδέψει το 2019 αλλά μετά έσκασε αυτό εδώ το έπος και τελικά εμείς θέλαμε και ευτυχώς θα έρθουν Ελλάδα αυτό ακριβώς και τίποτε άλλο. 

Η είσοδος στο πάρκινγκ του ΟΑΚΑ είναι σε συμφωνία με τις δύο πρώτες παραγράφους, μα που είναι όλα τα κιουράκια;;; Ο Matt Berninger των The National κάνει ευχάριστο το περπάτημα στην ντάλα και μετά ακολουθούν κάτι hard rock emo που ο Φαντασμένιος δεν θυμάται πως τους λένε και ούτε τον νοιάζει να θυμηθεί. 

Μία ώρα πριν ξεκινήσει το Αγγλία Αργεντινή και ενώ ο ήλιος δεν έχει πέσει ακόμα ακούγεται η εισαγωγή ενός από τα καλύτερα εισαγωγικά τραγούδια όλων των εποχών, Plainsong. Ο Ρομπερτ Σμιθ εμφανίζεται με τη σειρά του και κάνει μια βόλτα κοιτώντας το μέγα πλήθος με αυτό το γνωστό χαμόγελο που εκπέμπει αγάπη, μελαγχολία, αλληλεγγύη, ενσυναίσθηση, μαζί με την επική μελωδία του Plainsong θέλει ο Φαντασμένιος να πετάξει πάνω από τον κόσμο, να κλάσει πάνω από τους περιφραγμένους vip και να βρεθεί στην αγκαλιά του Σμιθ και να πλαντάξει στο κλάμα σαν να έβλεπε για πρώτη φορά τον Βασιλιά του Γραμματικού. 

Ο Σμιθ τραγουδάει Pictures of you και η αγαλίαση είναι τέτοια που ο Φαντασμένιος δεν βλέπει καν τα δισεκατομμύρια κινητά. Στην πραγματικότητα είναι το ίδιο λαηβ με το 2019, το ένα χιτ μετά το άλλο σαν  το καλύτερο εμπορικό ροκ ραδιόφωνο ή το απόλυτο καλοκαιρινό ροκ κλαμπ. Ο ήχος είναι Φανταστικός, το ίδιο τα φώτα και οι προβολές στις οθόνες, και ο Σμιθ σαν βράχος να δίνει τα πάντα σε κάθε τραγούδι. Κάπου διάβασε ο Φαντασμένιος ότι είναι κρίμα να έχουν τόσους ύμνους αλλά να παίζουν όλα αυτά τα χαζοτράγουδα και η αλήθεια είναι πως ήταν τεράστια απογοήτευση το ότι δεν έπαιξαν κανένα τραγούδι από τον τελευταίο τους δίσκο. Βέβαια αν οι Cure έπαιζαν 3-4 ψαγμένα και άλλα τόσο τραγούδια από το Songs Of Α Lost World, μάλλον θα άφηναν δυσαρεστημένα όλα αυτά τα παιδιά που πέρσι το καλοκαίρι έζησαν τον πρώτο μεγάλο χωρισμό τον οποίο περάσαν με απανωτές ακροάσεις του lovesong ή που ένιωσαν την ζεστή συντροφιά του Boys Dont Cry σαν αντίδοτο στην τοξική αρρενωπότητα με την οποία βρέθηκαν για πρώτη φορά αντιμέτωπ@ τον περασμένο χειμώνα. 

To κυρίως μέρος που κλείνει με το disintegration το οποίο είχε την τιμητική του και σίγουρα ευχαρίστησε την νεαρά που κράταγε ένα χαρτόνι που έγραφε ότι αυτό είναι το καλύτερο τους δισκάκι. Στο ανκορ έπαιξαν ακόμα 47 χιτς, όλοι είναι χαρούμενοι και στο τέλος ο Σμιθ κάνει πάλι την βόλτα του στη σκηνή με αυτό το χαμόγελο που το βλέπεις και νομίζεις ότι είναι μόνο για σένα. Με το που πέσει αυλαία η Αγγλία βάζει γκολ αλλά σαν να μην θέλει να χαλάσει την Cureική χαρμολύπη θα φάει δύο και θα αποκλειστεί πριν προλάβουν να γυρίσουν σπίτι οι περισσότεροι από τους 15(;) χιλιάδες που βρέθηκαν στο OAKA.   

Πάντως, αν γινόταν το χατίρι των εκλέκτικ εστετ τύπου Φαντασμένιου, το πιο πιθανό θα ήταν οι Cure να παίζουν στο gazarte και το Ejekt να το έκλειναν αυτοί οι σαπορτ που ούτε τους θυμάται αλλά ούτε και θέλει να τους θυμηθεί το Φαντασμένιος.  

 

Διαβάζοντας το Wire στην Γαύδο - Tinariwen στο Floyd 16/5

Και να που σε λιγότερο από δύο χρόνια από την εμφάνιση τους μαζί με τον μέγα Bombino στον Λυκαβηττό, οι Tinariwen είναι και πάλι στην Αθήνα. Αυτή τη φορά στο Floyd, χωρίς κερκίδες και ταξιθεσία, μια επιλογή σίγουρα πιο συμβατή με τη μουσική τους. Το θέμα της συμβατότητας ήταν κυρίαρχο το περασμένο Σάββατο. Το λαηβ του 2024  το παρακολούθησαν σίγουρα και κάμποσοι που λίγους μήνες μετά βρέθηκαν στο φεστιβάλ στον Χελμό. Εκεί τις πρώτες πρωινές ώρες μπροστά από τις χουπα σκηνές είναι βέβαιο ότι κάποιος έβαλε στο τζεμπιελ ένα  ψαγμένο-από-τη-Σαχαρα-φίλε-παίζουν-με-στολές-είναι-πολύ-τρου-τα-παλικαριά-ρε (Sastanaqqam). Δύο μήνες μετά, τα τραγούδια των Tinariwen έπαιζαν σε όλες τις σωστές καβάτζες. 

Το 2024 ο Φαντασμένιος έγραφε ότι πρόκειται για τους Πυξ Λαξ των Τουαρεγκ, μετά από δέκα λεπτά στο Floyd στα ματιά του - από όσο τουλάχιστον μπορούσε να δει μέσα από το μπαφοατμοσύννεφο - έχουν μεταμορφωθεί σε Ματούλες Ζαμάνες. Από κάτω οι παρέες είχαν πάρει θέση σε μπλοκ, από εδώ η παραλία του Αη Γιάννη λίγο πιο πέρα η Σούγια με τον παραλιάρχη να καπνίζει μια ντουντούκα, Σαμοθράκη, Ηρακλειά, Τήλος πολύ δυνατή, φαίνεται να έχουν κάνει πατέντα με το αηκος και ατμίζουν το καλαματιανό τους. Λογικά το περασμένο σάββατο έκλεισαν όλα τα ντιλ και μοιράστηκαν όλες οι καβάτζες για το επερχόμενο καλοκαίρι. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι κινήσεις των χεριών που ξεχώριζαν από τον κεφαλο-ορίζοντα έμοιαζαν σαν εικόνα από μπουζούκια. Ω ναι αν ακολουθούσες την κίνηση προς τα κάτω θα έβλεπες ένα τσιφτετέλι. Ο Alhassane Ag Touhami δίνει το σύνθημα για χορό σαν Τουαρέγκ Bez (Ηappy Mondays), ο ήχος είναι πάρα πολύ καλός, η σετλιστ παίζει ισόποσα ξεσηκωτικά και της τάβλας και δεν αργεί να πέσει και η πρώτη λευτεριά στην Παλαιστίνη, την οποία οι Tinariwen υποδέχονται με χαμόγελο. 

Βέβαια η Παλαιστίνη από την Αθήνα είναι τέσσερις φορές πιο κοντά σε σχέση με το Αζαγουαντ που προέρχονται οι Tinariwen. Το χαμόγελο των Tinariwen είναι ένας χαιρετισμός στο οικουμενικό ζήτημα της Παλαιστίνης, οι νέοι από κάτω που το φωνάζουν νομίζουν ότι όποιος φοράει ένα μαντίλι στο κεφάλι είναι Άραβας. Στην πραγματικότητα οι Τουαρέγκ ζουν για πάνω από 20 χρόνια σε έναν πόλεμο που εμπλέκονται Αμερικάνοι, Γάλλοι, λοιποί Ευρωπαίοι, Τζιχαντιστές και Ρώσοι, το να τους φωνάζουμε για την Παλαιστίνη είναι σαν να πηγαίνουμε στην κηδεία του Μίκη Θεοδωράκη και να λέμε στους δικούς του ότι λυπούμαστε για τον θάνατο του Όζι Οζμπορν. 

Πάντως ήταν τέτοια η χαρά των Τinariwen μπρος στο ξαναμμένο Floyd που θα χαμογέλαγαν και θα έκαναν παλαμάκια ακόμα και αν ακουγόταν το γνωστό σύνθημα για τον dpg (ΠΚΠΓ).  Ο Φαντασμένιος κρατάει για ακόμα μια φορά το ανκορ τους που ήταν μαγικό. Αυτή τη φορά του πήρε το μυαλό το Imidiwan Afrik Temdam που δεν ήταν στο σετλιστ του 24. Με αυτά και με αυτά και ενώ ο κόσμος έβγαινε έξω με τα πνευμόνια να ουρλιάζουν για λίγο οξυγόνο ο Φαντασμένιος σκέφτεται ότι οι Tinariwen θα έρχονται για πάντα στην Ελλάδα, είναι έτοιμοι για Χελμό όπου θα ρίχνουν και μια διασκευή Μάλαμα ενώ σε μερικά χρόνια θα παίζουν στα πανηγύρια στην Ικαρία. Έως τότε μακάρι ο Mdou Moctar να λύσει τα προβλήματα με τα χαρτιά του και να έρθει επιτέλους στην Ευρώπη για να εκπληρωθεί το μεγαλύτερο φαντασμένιο συναυλιακό απωθημένο.   

 

Ο Ναός της διασκέδασης (μέρος β')

Το Στέκι της Λίτσας δεν πήγε πολύ καλά, ίσως γιατί ο κόσμος Λίτσα άκουγε και Λίτσα δεν έβλεπε. Και κάπως έτσι ένα απόγευμα το όνομα αλλάζει σε "Το Στέκι της Γειτονιάς". Ξεκάθαρο οικουμενικό μήνυμα το οποίο συνοδεύτηκε από γραπτή δήλωση σε μαυροπίνακα ότι πωλούνται ντόπια προϊόντα. Και ενώ εσείς πολύ λογικά σκέφτεστε τι παράγουν τα άνω Πατήσια, ο Φαντασμένιος φαντάζεται τραπεζάκια γεμάτα με μπουκαλάκια των 200ml και αλληλέγγυους σε κατάσταση αρεοπαγίτη να κουνάνε το κεφάλι προς τα πίσω και να φωνάζουν ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ! ΜΑΥΡΕ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ενώ γίνεται ο χαμός στο 2ο μέρος του Στρόβιλου Ειρμού των Καθαρός Χαλκός. Για να μην έχουμε τίποτα παρεξηγήσεις ας το γράψει ξεκάθαρα ο Φαντασμένιος. Ο δίσκος των Καθαρός Χαλκός είναι ένας συναρπαστικός ποστ ροκ δίσκος. 

Στα εγχώρια χαμός γίνεται με την κασέτα Paradise Metal  του π. Διονύσιου Ταμπάκη. Την αρχή έκανε το boomkat αλλά η ανάγκη για ανακάλυψη νέας μουσικής που ξεφεύγει από τα γνωστά τον έφερε έως το Pitchfork. Ακούγοντας τον δίσκο ο Φαντασμένιος άλλες φορές ένιωθε ότι ακούει όντως ένα κρυμμένο διαμάντι και άλλες φορές ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα επικό τρολάρισμα της αβαντ χιπι χιπι ντιγκιν ιν δε κρειτς κοινότητας. Βέβαια όπως έχει πει και μια σοφή φίλη του μπλογκ, δύο πράγματα μπορούν να είναι ταυτόχρονα αληθή. Εντωμεταξύ στο στέκι της γειτονιάς έχει μπει τηλεόραση που δεν παίζει αθλητικά ενώ ο μαυροπίνακας πλέον γράφει "Ψωμί στα ξύλα". Φαντάζεται ο Φαντασμένιος όλους τους θαμώνες με ένα αχνιστό ψωμί μπροστά τους, και από πίσω να παίζουν οικογενειακές ιστορίες. Ένας Ταμπάκης τραβιέται σε αυτό το σκηνικό.  

Μέχρι να αποκαλυφθεί η απάτη ή ότι η αλήθεια τελικά βρίσκεται στους παπαροκάδες ο Φαντασμένιος εύχεται οι κουλ χιπι να πέσουν κάποια στιγμή πάνω στη μουσική που έγραψε ο Χριστόδουλος Χάλαρης για την ταινία του Θ. Αγγελόπουλου, ο Μεγαλέξαντρος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με παραδοσιακή μουσική από την Ήπειρο έως τον Έβρο σε υψηλή πιστότητα. Τόσο υψηλή που δύσκολα μπορεί να ταιριάξει με το ύφος του Στεκιού της γειτονιάς που πλέον μαζί με τα τραπέζια έχει αποκτήσει και ένα βαρέλι με ψηλά σκαμπό. Είναι βέβαιο πως οι Ιταλοί αναρχικοί της ταινίας με το που έβλεπαν το βαρέλι θα χάνονταν γρήγορα στα στενά που βγάζουν στην πατησιών.  

 

Ο ναός της διασκέδασης (μέρος Α)

Στην φανταγειτονιά πριν κάποιους μήνες άνοιξε ένα καινούργιο μπαρ(;). Το μέρος δεν είχε όνομα και δεν ήταν καταγεγραμμένο στην γκουγκλ. Πρόκειται για ένα χώρο περίπου 20τμ με μια μπάρα σε σχήμα Γ και λίγα στρογγυλά σκούρα ξύλινα τραπέζια με τις κλασικές άβολες καρέκλες καφενείου με ψάθα. Θα μπορούσε να ήταν μια νέα εκδοχή του μπαρ της Μάχης; Ο Φαντασμένιος φαντάζεται ότι είναι αργά το βράδυ, κάθεται στην μπάρα και στα ηχεία παίζει ένα lo-fi διαμαντάκι από από τα κάμποσα που έχει το Double Exposure, ο δεύτερος δίσκος των Penny Arcade. To rear view mirror ή το We used to be friends θα ήταν τέλεια στο δρόμο για το τελευταίο ποτό, μαζί με οποιοδήποτε σχεδόν τραγούδι από τον πρώτο δίσκο Slaughter του Juno - τρελο - Valentine. 

H προφανής επιλογή είναι σίγουρα ο βελβετικός ύμνος, moving along. Στο μπαρ αυτό λογικά συχνάζουν τα σπασικλάκια της indie οπότε αν ο ψαγμένος dj επιλέξει το Graveyard Choir είναι βέβαιο ότι η κουβέντα με παράθεση ονομάτων για το τι αυτό θυμίζει θα πάει ως το πρωί. Στο τέλος όλες θα τσουγκρίσουν στην μνήμη του Lou Reed. Παρεμπιπτόντως, για τον μπροστάρη των Children of the Pope και μέλος της σεσημασμένης fat white family παρέας, Juno Valentine, τα έχουμε ξαναπεί εδώ, ψαχτείτε. 

 

Λίγες εβδομάδες αργότερα το μυστηριώδες μπαρ απέκτησε ταμπέλα και τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο. Δυστυχώς όταν περνάει ο Φάντα από εκεί δεν έχει κινητό για να το βγάλει φωτογραφία, και καθώς δεν υπάρχει στο γκουγκλ δεν μπορεί να είναι σίγουρος ποιο ακριβώς ήταν το όνομα. Ας το λέμε το Στέκι της Λίτσας. Σε αυτή τη φάση η χρήση του χώρου θυμίζει ψαγμένο καφενείο.

Ο Φαντασμένιος δεν είδε κανένα πεχλιβάνη κρεμασμένο στον τοίχο οπότε σκέφτηκε ότι νωρίς το απόγευμα τα πρώτα τσίπουρα θα μπορούσαν να έχουν για μουσική υπόκρουση τον νέο δίσκο Malarial Dream του Alvarius B. (Αλαν Μπίσοπ). Η πρώτη επιλογή είναι το Swanικο Mako ενώ το Unfinished Business που κλείνει το δίσκο θα ήταν σαν κάθετη του Ζινταν πάρε βάλε στον καταπληκτικό δίσκο των Radwan Moumneh (Jerusalem In My Heart) and Frédéric Oberland (Oiseaux-Tempête) που κυκλοφόρησε η constellation records.

Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του τραγουδιού Dagger Eyes ο Φαντασμένιος ένιωσε σίγουρος πως το Eternal Life No End θα είναι στους δίσκους της χρονιάς. 

Σας βλέπει ο Φαντασμένιος που τον λέτε φαντασμένιο αλλά να μην δει ποτέ ξανά τους My Bloody Valentine είναι σίγουρος ότι μέχρι και μπουζούκι ακούει σε αυτό το δίσκο. Οπότε ναι θα μπορούσε να παίζει σε ένα μαγαζί που λέγεται Στέκι της Λίτσας. Το μόνο θέμα εδώ είναι ότι όσες φορές πέρασε ο Φαντασμένιος από εκεί δεν είδε ούτε Λίτσα, ούτε Λίζα. Στην πραγματικότητα δεν θυμάται να βλέπει κάποιον σε αυτό το μαγαζί αλλά να μη σώσει να δει τον Mdou Moctar από κοντά, είναι σίγουρος ότι αυτό υπάρχει. 

Μείνετε μαζί μας εδώ συντονισμένιες στο επόμενο επεισόδιο ο Φαντασμένιος θα διηγηθεί τη συνέχεια της συναρπαστικής ιστορίας αυτού του καλά κρυμμένου μυστικού της διασκέδασης της Αθήνας. 

 

Γιατί είναι άσπρα τα στενά; A Place to Bury Strangers στο Gazarte 18/4

To 2009 ήταν η μεθαδόνη στο πρόγραμμα απεξάρτησης από τους My Bloody Valentine, το 2012 ήταν η τέλεια μουσική υπόκρουση για την κρίση, το 2013 μάλλον ήταν στο απόγειο της δημοφιλίας τους που τους κόστισε όμως μια σπασμένη κιθάρα (που κάποιος την πήρε γιατί του φάνηκε λογικό οι aptbs να σπάνε μια κιθάρα σε κάθε ένα από τα 30 λαηβ που κάνουν το χρόνο) και το 2015 είχαμε κατακτήσει την  οικειότητα οπότε το στοιχείο της έκπληξης είχε κάνει πέρα και μείναμε με την αγνή απόλαυση. 

Είναι 2026, η καραφλοχαίτη του Ακερμαν είναι ορατή από την σκοτεινή πλευρά της σελήνης και οι A Place To Bury Strangers είναι στην Ελλάδα τόσο συχνά που λογικά ο Φοίβος Δεληβοριάς τους έχει στη λίστα του για την επόμενη ταράτσα. Το ερώτημα εδώ λοιπόν είναι "γιατί πάει ακόμα ο κόσμος να δει τους aptbs;". 

Πάει γιατί σε όλα τα δελτία τύπου/άρθρα (δεν είναι σίγουρος ο Φαντασμένιος αν αυτά διαχωρίζονται κάπως) υπάρχει η πρόταση "the loudest band in New York". Είναι σαν εσένα που πας στην χ ευρωπαϊκή πόλη που έχει τον χ καθεδρικό που είναι από το χ έτος και είναι στα χ μέρη που πρέπει να δεις και παρότι δεν δίνεις ούτε μισό χ για τη θρησκεία πας για να το ανεβάσεις στο ινσταγκράμ να πάρεις χ views. 

Και η αλήθεια είναι ότι οι aptbs είναι πολύ καλοί στην πόζα. Ο Ακερμαν κοπανάει, πετάει και (και καλά) σπάει την κιθάρα στο πάτωμα του gazarte από το πρώτο τραγούδι. O Φαντασμένιος απόλαυσε το shoegazιαρικο lost feeling το οποίο έσκασε μετά το Song For A Girl From Macedonia το οποίο έχει γραφτεί για μια φαν της μπάντας με την οποία μάλιστα είχαν μιλήσει μετά από συναυλία τους στη γειτονική χώρα. Δυστυχώς λίγη ώρα μετά τη συνάντηση τους η κοπέλα πέθανε καθώς έπεσε πάνω της ένα φορτηγό. Ο Ακερμαν παίζει την (και καλά) σπασμένη κιθάρα, και μαζί του έχει πια τους πάλαι ποτέ Ceremony, Τζον και Σάντρα Φέντοβιτς σε μπάσο και ντραμς αντίστοιχα. Παρέμβαση. Η κα. Φέντοβιτς είναι ό,τι πιο σέξι έχει δει ο Φαντασμένιος σε σκηνή τα τελευταία 30 χρόνια που πάει σε συναυλίες. Στρόμπο φώτα, προβολείς, χαμός, σκέφτεται ο Φαντασμένιος και την παπαλάμπραινα να παίξουν δεν τον χάνουν τον κόσμο. 

Κατά τα γνωστά σε κάποια φάση κατεβαίνουν από τη σκηνή  - σαν τους Godspeed του 2003 - WHAT IS THIS? A CROSSOVER EPISODE? - να παίξουν ένα δύο (;) ηλεκτρονικά (;) τραγούδια (;). Μάστορες στο fomo οι aptbs. Κάνουν έναν κύκλο στη μέση του gazarte όπου μπορούν να τους δουν 20 άτομα και όλοι οι υπόλοιποι κοιτάνε τις χ οθόνες των χ μπροστινών που καταγράφουν για να πάρουν χ καρδούλες και χ views. Εντωμεταξύ αυτό που παίζουν (;) πρέπει να είναι η χειρότερη μουσική (;) που έχει χορέψει ποτέ άνθρωπος τουλάχιστον στο gazarte. Σε κάθε περίπτωση το τρικ έπιασε και κινητοποίησε έναν ικανό αριθμό θεατών που αναμενόμενα τους έσκασε το Dead Beat σαν η μελωδία της ευτυχίας παιγμένη από τους All stars του παραδείσου. Όλα είναι όπως πρέπει να είναι, κατά το Shoegaziκο πρότυπο, ρυθμοί και μελωδίες ξεπροβάλλουν μέσα από τον από τον όχι και τόσο ανυπόφορο θόρυβο. Ενδεικτικά, οι gybe έπαιξαν πιο δυνατά προχτές. 

(...more awkward pirouettes in the general direction of Hope + Joy...) oxoxoxoxxotheegodspeedyoublackemperor! *Floyd 16/4*

Oι Godspeed You! Black Emperor παίζουν το world police and friendly fire ένα από τα πιο έντονα μέρη του levvez vos skinny fists comme antennas to heaven! ενώ μπροστά τους στην 3η σειρά στέκεται αυτή με το κινητό όρθιο. Αν την ενδιέφερε η πληρέστερη καταγραφή του γεγονότος θα έπρεπε τουλάχιστον να το κρατάει οριζόντια για να καλύπτει όλη τη σκηνή. 

Δεν εγκατέλειψε τη στάση τρίποδου ούτε καν στο τελευταίο λεπτό που ο χαμός των gybe μοιάζει σε ότι πιο κοντινό έχει υπάρξει στη μουσική σε παγκόσμιο κάλεσμα για xoxoxoxoxox ---> επανάσταση <---. Αυτή εκεί κοιτάει τη σκηνή μέσα από την κάμερα, και η αλήθεια είναι ότι τα χρώματα που βλέπει μοιάζουν πιο ζωντανά από την πραγματικότητα.  Εντωμεταξύ η επανάσταση για ακόμα μια φορά δεν ξεκίνησε αλλά τα δοξάρια εκ δεξιών και τα κατσαβίδια εξ αριστερών παίρνουν θέση για το Gathering Storm. Και αυτή κοιτάει τα views. Ενδεχομένως από μέσα της κάνει ανάλυση κόστους-όφελους. <----(ω τι! αντίφαση ..........)  Θα την έπιαναν τα κλάματα αν ήξερε ότι οι GYBE το 2003 κατεβαίναν από τη σκηνή με τα τύμπανα τους, ε ρε views και καρδούλες που θα έπαιρνε. 

Εκείνη τη χρονιά πρέπει να γεννήθηκαν και αρκετά νεαρά άτομα που την περασμένη Πέμπτη μετά την συναυλία ζητούσαν από τους god's pee να τους υπογράψουν τα βινύλια τους. Ξεπερνώντας τις προφανείς αντιφάσεις αυτής της εικόνας - άλλωστε όπως ήδη αναφέρθηκε δεν ξεκίνησε ακόμα η επανάσταση - ένα αίσθημα ελπίδας κυρίευσε τον Φαντασμένιο σαν το HOPE που τρεμοπαίζει στην προβολή που συνοδεύει τους καθιερωμένους ακανόνιστους θορύβους με τους οποίους μπαίνουν στη σκηνή οι ..........Καναδοί. Υπάρχει ελπίδα ότι αυτοί οι νεαροί δεν ασχολούνται με το ποια εισιτήρια views (Metallica ή Βίσση) είναι πιο ακριβά, δεν τους νοιάζει αν το primavera έχει καλέσει ποτέ τους gybe και λογικά  νιώθουν μόνο ετεροντροπή όταν βλέπουν τους συνομήλικους τους να ενθουσιάζονται με τα "ΣΕΑ αταλάντης" (Ο Φαντασμένιος φαντασμενιζει). Δηλαδή ένα τραγούδι (sic εις την ενάτη) που δεν έχει καμία πρόθεση για να βάλει τον ακροατή να σκεφτεί ότι ίσως υπάρχει κάποιο δεύτερο επίπεδο. Εδώ ο ακροατής νιώθει υπέροχα γιατί θα μπορούσε να το έχει γράψει ο ίδιος. Νοσταλγεί ο Φαντασμένιος ..........την εποχή που το ποστ ροκ ήταν της μόδας και οι ψαγμένοι το έκραζαν με το επιχείρημα ότι είναι το πιο ευκολόπαιχτο μουσικό είδος.

Είναι πάντως πολύ ενδιαφέρον το πως αλλάζει η σύνθεση του κόσμου σε κάθε λάηβ των GYBE. Το 2010 είχε μέταλλα, το 2018 είχε μαζευτεί η αφρόκρεμα των χιψτερ, το 2022 έμοιαζε με κοσμικό γεγονός και το 2024 ο τίτλος του νέου τους δίσκου συσπείρωσε όλη τη λευτεριά στην Παλαιστίνη από όπου και αν προέρχεται. 

Για την εμφάνιση τους το 2026 ο Φαντασμένιος θέλει να καταγραφεί στα  πρακτικά πως εκτελεστικά δεν ήταν στα καλύτερα τους (εδώ κυρίως την πλήρωσε το καημένο babys in a thundercloud), ωστόσο ο ήχος ήταν τόσο δυνατός που τελικά είναι μεγαλύτερος από τα λόγια και ευρύτερος από τις εικόνες. 

Σύμφωνα με έγκριτες πληροφορίες των ακραίων μουσικών φαινομένων οι Godspeed You! Black Emperor θα κάνουν ένα μεγάλο μεγάλο διάλειμμα μετά από αυτή την περιοδεία. Η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, καθώς στην παύση που είχανε κάνει το 2003 είχε συμβάλει και η κατάσταση με τον πόλεμο στο Ιράκ που κατά τα λεγόμενα του Menuck τους δημιούργησε μια υπαρξιακή κρίση. Ο Φαντασμένιος  θυμάταιxoxoxoxoxoxoxoxoxoxox  την επική εκτέλεση του she dreamt she was a bulldozer she was dreamt she was alone in an empty field σε εκείνο το τελευταίο τους λαηβ πριν την παύση στη Θεσσαλονίκη. O Φαντασμένιος θυμάται την μυρωδιά που έχει το CD του lift yr. skinny fists like antennas to heaven! Οι εμφανίσεις των gybe όλα αυτά τα χρόνια συνοδεύονταν πάντα με μια γλυκιά προσμονή, ήταν ενέσεις ελπίδας και χαράς για όλους τους πολίτες του υπό κατάρρευση/έκπτωτου κόσμου-- αυτούς που θέλουν να νιώσουν λίγο περισσότερο ελεύθεροι-- oxoxoxo

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (Β' τόμος)

Διαπίστωση πρώτη. Το Μάρτιο ο Φαντασμένιος δεν πήγε σε κανένα λάηβ. Ενδεχομένως με αυτή του την στάση να θέλησε να αποτίσει - για ακόμα μια φορά - φόρο τιμής στα τελευταία λαηβ των Last Drive πέρσι τον Μάρτιο. 

Διαπίστωση δεύτερη. Το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έχει πιο πολύ ενδιαφέρον από το κύριο φεστιβαλ του Νοεμβρίου. Μία από της ταινίες που ξεχώρισε ο Φάντα, "Στην Αμερική σαν πήγα" των Αργύρη Θέου και Άγγελου Κοβότσου έχει θέμα τη ζωή του πρωτοπόρου της ελληνικής δισκογραφίας Γιώργου Κατσαρού. 

Διαπίστωση τρίτη. Η ταινία στάθηκε αφορμή να κάνει ο Φαντασμένιος μια βουτιά σε έναν κόσμο με τον οποίο δεν πίστευε ότι μπορεί να βρει κάποιο κοινό τόπο. Άλλωστε για χρόνια αντιστεκόταν στις σειρήνες του κύριου Αργύρη. Τα τραγούδια του Γιώργου Κατσαρού μοιάζουν με χρονογραφήματα ή και ντοκιμαντέρ μικρού μήκους. Είναι το τέλειο μέσο να βρεθείς σε μια άλλη εποχή. Αγαπημένο τραγούδι είναι σίγουρα οι Πυτζάμες όπου ο πιονέρος του ρεμπέτικου με αφορμή την τότε νέα μόδα (μέσα στο τραγούδι έρχεται σε αντίθεση με τον τίτλο και τραγουδάει για τις Πετζάμες) καταγράφει τη ζωή των νέων. 

Διαπίστωση τέταρτη. Μετά από 2 μέρες φουλ στο ρεμπέτικο, έστω και αν πρόκειται για την πρωτόλεια μορφή του είδους  χωρίς μπουζούκι είναι σίγουρο πως χρειάζεται κάτι πολύ καλό για επαναφορά στο 2026. To DISCOMBOBULATED των Hen Ogledd της παρέας δηλαδή του Richard Dawson είναι η ιδανική επιλογή. Εδώ η όποια προσπάθεια για περιγραφή είναι καταδικασμένη. Η εύκολη λύση είναι να πετάξεις ένα δύο προσδιορισμούς μπροστά από τη λέξη φολκ, αλλά και πάλι μοιάζει άδικο. Μήπως να το βάζατε να παίξει; Έτσι μπράβο, κάντε και εσείς κάτι.

 

Διαπίστωση πέμπτη. Το OOO των Special Friend είναι το απόλυτο indie διαμαντάκι του 2026. Ολίγον μοτορικ, ολίγον σουγκειζιν, είναι η πεταλουδίτσα του εξωφύλλου που έχει φάει το απαγορευμένο φρούτο και τρέχει μαζί με τη γάτα στους απέραντους αγρούς. O δίσκος των Παριζιάνων (Clipping) είναι σίγουρο πως στους παλιούς θα φέρει στο μυαλό τους Camera Obscura, με την καλή έννοια (αγνό παρθένο Indie 100%). 

 

 

Διαπίστωση έκτη. Δίσκοι σαν το Goose των Treeboy and Arc δεν βγαίνουν κάθε μέρα. Εντάξει μπορεί να βγαίνουν κάθε χρόνο διότι είμαστε στην εποχή Fontaines D.C. και Idles αλλά και πάλι ακούστε το Red και κάντε τα κουμάντα σας διότι αν έχει μείνει ένα ψήγμα δικαιοσύνης σε τούτον τον κόσμο τότε πρέπει να το πάρει η παρέα από το Leeds και του χρόνου τέτοια εποχή να φωνάζει για τα 20 χρόνια του blog ο Φάντα ότι ήταν ο πρώτος που έγραψε για τους νέους βασιλιάδες του post punk rock.