In my dreams I'm always strong - Mercury Rev στο Gazarte 29/10

To 1999 οι Mercury Rev έπαιξαν σε ένα γεμάτο Ρόδον (1260 εισιτήρια) ενώ ο δίσκος τους - που για το NME ήταν ο κορυφαίος του 1998 - δεν είχε ακόμα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα. Εκτός από το ραδιόφωνο, το οποίο είχε παίξει σε κάποια φάση και όλη τη συναυλία του ρόδον (για όποια ενδιαφέρεται ο Φάντα την έχει σε κασέτα), μπορούσες να ακούσεις τα Goddess on A hiway και Delta Sun Bottleneck Stomp σε κάποιο από τα μπαρ κλαμπ που έπαιζαν ο Θανάσης Μήνας και ο Χρήστος Δασκαλόπουλος. Αυτή ήταν μια ιστορία που τότε είχε την ταμπέλα του Hype, ωστόσο μακάρι στην παγκόσμια ιστορία του πολιτισμού να έτρωγε ο κόσμος hype τύπου Mercury Rev. 

Οι Mercury Rev δεν είναι ακόμα μία μπάντα. Από το 1989 που σχηματίστηκαν στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης έγραψαν αρκετά χιλιόμετρα στο αντεργκράουντ παύλα κολεγιακό παύλα πειραματικό παύλα ψυχεδελικό ήχο είτε ως μέλη των θεότρελων The Flaming Lips είτε καθοδηγούμενοι από τον "δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν το χάος στο κεφάλι του" David Baker. Στην ανταπόκριση του για το λαηβ του 1999 ο συντάκτης του Ποπ και Ροκ είχε γράψει: τα τρία πρώτα τραγούδια που έπαιξαν από το Deserter's Songs αντιμετωπίστηκαν χλιαρά, λόγω της απρόσμενης ενορχήστρωσης. Λίγους μήνες μετά και στα πλαίσια της εμφάνισης τους στο επερχόμενο rockwave festival 99' o Τάκης Κρεμμυδιώτης, στο ίδιο περιοδικό, τους ρωτάει αν πιστεύουν ότι ο κόσμος περιμένει να ακούσει κάτι διαφορετικό σε σχέση με τις στούντιο εκτελέσεις. Είναι σίγουρο πως αυτό το ερώτημα πέρασε από το μυαλό των περισσότερων που βρέθηκαν στο Gazarte την περασμένη Πέμπτη. 

Οι Mercury Rev μπήκαν στο All Is Dream εντελώς ανάποδα με το Hercules, το τραγούδι που κλείνει το δίσκο για χάρη του οποίου (25 χρόνια από την κυκλοφορία του) βρέθηκαν ξανά στην Αθήνα. Στην πρώτη περιοδεία για αυτό το δίσκο είχαν παίξει και πάλι στο Ρόδον (26 Απριλίου 2002). Σε εκείνη τη συναυλία, τραγούδι-τραγούδι έχτισαν μια ατμόσφαιρα που στο τέλος απελευθέρωσε την ευτυχία όταν ο Donahue τραγούδησε τους στίχους του Hercules "All is one, all is mind, all is lost, and you find all is dream". Αυτό είναι που λένε μαγεία, σκέφτηκε ο νεαρός Φαντασμένιος. 

Δεν ξέρει ο Φαντασμένιος πόσοι τους είχαν ξαναδεί, αλλά σίγουρα μετά από 2-3 τραγούδια το ερώτημα στο κεφάλι τους είχε απάντηση. Οι Mercury Rev δεν είχαν καμία διάθεση να παίξουν τα τραγούδια όπως στους δίσκους. Με τη σιγουριά της μπάντας που κατάφερε να αγγίξει την τελειότητα φέρνοντας την ποπ στην ψυχεδέλεια τραγούδι-τραγούδι έφεραν την ψυχεδέλεια στην ποπ και υπήρξαν στιγμές όπως για παράδειγμα στο φινάλε του Hole που επιβλήθηκαν σε βαθμό που σίγησε και η γαλαρία στο μπαρ. Για να μην μείνει κανείς που δεν κατάλαβε έκλεισαν τη συναυλία με το The Dark is Rising, δηλαδή με το εναρκτήριο τραγούδι του All Is Dream. Και ήταν τόσο τέλειο που σχεδόν ένιωσε ανακούφιση ο Φαντασμένιος που δεν βγήκαν για ανκόρ. Οι Mercury Rev είναι ένα συγκρότημα που δεν ποντάρει στη νοσταλγία, είναι τόσο σπουδαίοι που μπορούν  να σου πάρουν το μυαλό και να το πάνε εκεί που δεν έχει πάει ποτέ παίζοντας ακόμα και τον εθνικό της ύμνο της Ελλάδας.  

Έχουν γράψει κάποιοι κακεντρεχείς ότι το Gazarte είναι η πύλη στον άλλο κόσμο για τα συγκροτήματα δεινόσαυρους.  Οι Mercury Rev πήγαν στον πορτιέρη και του είπαν να κοιτάξει στη γωνία να δει αν έρχονται.

 

Όλα μπλε - Imarhan στο Gazarte 24/10

 

Σήμερα οι άνθρωποι είναι κακοντυμένοι. Μοιάζει σαν να άρχισαν όλοι να ντύνονται χάλια μετά τη δεκαετία του 1960, οπότε δεν θέλω να δείχνω τέτοια ρούχα στις ταινίες μου…». Η δήλωση είναι του Λάζλο Νέμες στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής.

Μια μέρα πριν, το Σάββατο έπαιξαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι Αλγερινοί Imarhan. Οι Imarhan είναι Τουαρέγκ, η νομαδική φυλή που αναφέρεται και ως οι μπλε άνθρωποι της ερήμου. Ίσως γιατί φοράνε εντυπωσιακούς χιτώνες έντονου μπλε χρώματος ή γιατί πολλές φορές η βαφή αφήνει τα σημάδια στο δέρμα τους. Δύο πράγματα μπορούν να είναι ταυτόχρονα αληθή. Οι χιτώνες έχουν πρακτική χρήση, προστατεύουν από τον ήλιο και τον αέρα στην έρημο. Το χρώμα του χιτώνα κατά κανόνα σκουραίνει  όσο χαμηλώνει η οικονομική δυνατότητα, η οποία μπορεί να καθορίσει το πόσο συχνά μπορεί να καθαριστεί η ενδυμασία.

Θα ήταν τέλειο οι Τουαρεγκ που έρχονται για συναυλίες να φέρνουν στο μερτς τις φορεσιές τους. Μια τέτοια πολιτισμική εισβολή θα έφερνε μεμιάς μια στιλιστική αναβάθμιση ενώ σίγουρα υπάρχει και η χρηστική αξία καθώς σε λιγότερο από 30 χρόνια η Ελλάδα θα είναι έρημος. Τι είναι 30 χρόνια, οι Imarhan φέτος συμπλήρωσαν 20. Μια φίλη βλέποντας τους είπε ότι όλα αυτά τα Τουαρεγκ συγκροτήματα είναι στην πραγματικότητα μια παρέα μουσικών που εναλλάσσονται  και δεν τους παίρνουμε χαμπάρι. Κάτι σαν τον μύθο που λέει ότι στο μουντιάλ του 1966 η εθνική της Βόρειας Κορέας έκανε 11 αλλαγές στο ημίχρονο. Όπως και να έχει η συναυλία των Imarhan ήταν σαν μια ζεστή αγκαλιά. Ακούστε αγαπητές φίλες το Azaman Amoutay από τον τελευταίο τους δίσκο, σε αυτό το τραγούδι οι Imarhan μιλάνε για την έλλειψη αλληλεγγύης και εκφράζουν το παράπονο τους για τους γρήγορους ρυθμούς του σύγχρονου τρόπου ζωής.

H συναυλία είναι στο encore και ο Φαντασμένιος με το σεσημασμένο ιστορικό   στα φιλοσοφικά (μαλάκα Μανουσόπουλε) έχει μπροστά του τη λύση. Ξεκινάμε με τα ρούχα και οι συνθήκες σιγά σιγά ωριμάζουν έως τη στιγμή που ο μέγας Mdou Moctar λύνει το πρόβλημα με τα χαρτιά του και έρχεται στην Ελλάδα για συναυλία. Εκεί σε αυτό το λαηβ γινόμαστε όλοι Τουαρεγκ, κατεβαίνουμε πορεία με τα άλογα τη Συγγρού, πετάμε την Αφροδίτη Παναγιωτάκου και τους κολαούζους της που είναι ντυμένοι σαν δωδεκάχρονα αμερικανάκια των 90s από τη στέγη, ανοίγουμε το ταμείο του Ωνάση παίρνουμε τα κλειδιά από τα καράβια και τα μοιράζουμε στον κόσμο. Σαν καταιγίδα της ερήμου σε μια εβδομάδα δεν υπάρχουν πλούσιοι στη χώρα και ο Ολυμπιακός πέφτει στη β' εθνική. 

 

Δεν πάμε στα ίδια λάηβ μέρος Β' | Oren Ambarchi στην πλύφα 18/10

Ας υποθέσουμε ότι πρόσφατα σας ανακάλυψαν οι παλιοί συμμαθητές που οργανώνουν πάρτι για τα 30 χρόνια αποφοίτησης ενώ επίσης πρόσφατα σας έχει κυριεύσει μια εμμονή γιατί είχατε κάτω από τη βάση στα φιλοσοφικά.  

Κουλ φατσούλες με το χέρι στο πιγούνι να παρακολουθούν με πλήρη αφοσίωση τον Oren Ambarchi να υφαίνει (δώστε επιτέλους ένα βραβείο μπλογκινγκ στον Φαντασμένιο) νότα, νότα έναν ήχο που γέμιζε κάθε κυβικό εκατοστό στην πλύφα. Πλήρης αφοσίωση με ολίγη ανατριχίλα και μικρές παρεμβολές από το φως κάποιας οθόνης.

Κοιτάτε τη λίστα με τα ονόματα και προσπαθείτε να θυμηθείτε φάτσες, καταστάσεις, μέρη, που και που σκάει μια γλυκιά ανάμνηση, κάτι αστείο αλλά δεν κρατάει πολύ, το επόμενο όνομα θα στραβώσει το στόμα και θα επαναφέρει τη δυσφορία ξανά και ξανά. Η δυσφορία σας καταβάλλει, τώρα πια σκάνε κύματα δυσφορίας τα οποία αν κρατούσαν ταμπέλα (ναι τα κύματα να κρατάνε ταμπέλα) αυτή θα έγραφε, γιατί έπρεπε να περάσω τα παιδικά μου χρόνια με όλους αυτούς τους μαλάκες;  

Κάποια στιγμή η ένταση δυναμώνει, εντάξει δεν είναι ότι θα σπάσει τα τζάμια (που η πλύφα δεν έχει) αλλά τελικά ο κύριος Oren δεν είναι τόσο ακίνδυνος όσο ενδεχομένως υποδηλώνει το ντροπαλό βλέμμα και τα κόκκινα παπούτσια του.   

Τους φαντάζεσαι να χορεύουν Σφακιανάκη ενώ προηγούμενως έχουν τσουγκρίσει τα κλειδιά των SUV και σε πιάνει πάλι μια μελαγχολία γιατί πάντα σκεφτόσουν πως στο reunion θα ήσουν σαν τον Τζον Κιουζακ στο συμβόλαιο θανάτου.

Ο θόρυβος είναι κάθαρση και βλέπεις μπροστά σου τον παπάρα τον Μανουσόπουλο (ας πούμε ότι έτσι λέγεται αυτός που σας είχε βάλει 9 στα φιλοσοφικά) να πνίγεται από τους βόμβους και καθώς τα μάτια του βγαίνουν σαν την ρετσίνα από το ξύλο η καρδούλα σου αντί για δυσφορία νιώθει μια γλυκιά ανακούφιση. Τα φώτα ανάβουν και δεν είσαι σίγουρος αν όλα αυτά που έγιναν ήταν πραγματικότητα. Μέχρι να δεις τον  Αηντά παραδίπλα να μανουριάζει, και τον Oren Ambarchi να δέχεται αμήχανα τις επευφημίες από τις κουλ φατσούλες.

Ήταν μια μικρή νίκη της εναλλακτικής κοινότητας της Αθήνας - μπράβο καλή μας πώρωση. 

 

Πάμε στα ίδια λαηβ | The Charlatans στο Floyd 17/10

 

Έως σήμερα δεν υπήρχε καμία αναφορά στους The Charlatans σε 1143 ποστ σε 19 χρόνια σε ετούτο το μπλογκ. Από εδώ και πέρα θα έχουμε πιο πολλά δεδομένα και λιγότερες απόψεις καθώς ο Φαντασμένιος είναι σε διαδικασία φιλοσοφικής ανασυγκρότησης (διαβάζει την Νοοσοφία του Ν. Καρβέλα) μετά την πρόσφατη ανακάλυψη (βλέπε προηγούμενο ποστ) ότι έβγαλε το λύκειο με κάτω από τη βάση στα φιλοσοφικά. 

Μία μέρα πριν από τη συναυλία των Charlatans στο Floyd χτυπάει το κινητό του Φαντασμένιου "που είσαι ρε μαλάκα; που χάθηκες 30 χρόνια, ετοιμάζουμε reunion, σε βάζω στο γκρουπ, που είσαι ρε μαλάκα;" Ε που να είμαι, να εδώ τα ίδια το βράδυ θα πάω σε μια συναυλία, που εντάξει δεν είναι ότι τρελαίνομαι, δηλαδή δύο τραγούδια μου αρέσουν όλα και όλα, αλλά εντάξει δεν υπάρχει κάτι καλύτερο να κάνεις από μια συναυλία Σάββατο βράδυ, δηλαδή μου αρέσουν οι συναυλίες, και στην τελική μπορεί να έχουμε καμιά ιστορία τύπου Inspiral Carpets και να ξυπνήσω την Κυριακή να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να πω "γράφεις εσύ δημόσια την άποψη σου περί μουσικής;" 

Ο Φαντασμένιος είναι δέκα λεπτά στο Floyd και μοιάζει χαμένος. Γιατί έχει τόσο πολύ κόσμο; Ποιοι είναι όλοι αυτοί; Γιατί είναι ο Αηντααααα εδω; Είναι με την united ή την city οι Charlatans; Φιλοσοφικά ανεπαρκής, μένει με τα ερωτήματα και στέκεται στην άκρη, θα μιλήσουν τα δεδομένα. 

Η σκηνική παρουσία. Ο φροντμαν Tim Burgess ντυμένος στα λευκά μοιάζει φρεσκότατος - κάποιοι είπαν πως το τούτο του φέρνει πολύ σε Αφροδίτη Παναγιωτάκου - και κουλ στεητ αουτ οφ 90s γυρίζει τη σκηνή και κάνει αυτές τις χαρακτηριστικές κινήσεις με τα χέρια που είναι κάτι μεταξύ προπονητή μπάσκετ και παρκαδόρου σε πλοίο. Κατά τα λοιπά ο κιθαρίστας (Mark Collins;) ήταν ίδιος ο Τουρνάς ενώ ο Μπασίστας έμοιαζε να βαριέται περισσότερο και από τον Φαντασμένιο.

Η μουσική παρουσία. Εν μέσω άπειρων τεχνικών προβλημάτων - λες και ηταν σε ανοιχτό φεστιβάλ με 200 μπάντες - παίξανε τα δύο τραγούδια που αρέσουν στον Φαντασμένιο, ωστόσο αυτό το μόνο που ήξεραν όλοι (δώστε ρε μαλάκες ένα βραβείο μπλογκινγκ στον Φάντα) το σκότωσαν. Το σκότωσαν επιπέδου δεν πρέπει να έχει εκτελεστεί τόσο χάλια τραγούδι στην Ελλάδα τα τελευταία 200 χρόνια. 

Και κάπως έτσι έρχονται όλα στη θέση τους. Δεν πα να φωνάζει ο Αηντα και να κουνιούνται αυτοί που θα ξαναπάνε σε συναυλία το καλοκαίρι του 2027, αυτή ήταν η χειρότερη συναυλία που είδε ο Φαντασμένιος τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει λοιπόν λόγος που δεν υπήρχε αναφορά σε δαύτους, όπως αγαπητέ φίλε του 1997, υπάρχει λόγος που χαθήκαμε τα τελευταία 30 χρόνια. Και δεν είναι η αιτία ο παπάρας ο Μανουσόπουλος που είχε βάλει στο μάτι τον νεαρό Φαντασμένιο γιατί προφανώς τον ενοχλούσαν οι πανέξυπνες παρατηρήσεις του μαθητή του. Κάποια ψήγματα έπαρσης εδώ δικαιολογούνται γιατί εκτός από την μελέτη της Νοοσοφίας ο Φάντα παρακολουθεί επισταμένα την Παναγιωτάκου τελευταία.

 

 

Δεν πάμε στα ίδια λάηβ μέρος Α' | Fotoform / Sugar Fot The Pill / Iceblynk

Φαντασμένιος, περπατάει μόνος του Παρασκευή στην πόλη, αργά, μετά τα μεσάνυχτα. Τέτοια ώρα βγαίναμε έξω, τώρα μόνος πρέπει να αντέξω την απουσία σου, σκέφτεται. Έτσι έχουν τα πράγματα, καθώς όπως φαίνεται δεν πάμε στα ίδια λαηβ. Για σκέψου που ήσουν την περασμένη Παρασκευή που ο Φανατσμένιος ήταν στην Death Disco για το Just Gazing Festival. Τι φανταστικός, φαντασμένιος και εντελώς ευθυγραμμισμένος στο θρυλικό The Scene That Celebrates Itself τίτλος για μια εκδήλωση που εντάξει δεν έχει και σημασία πόσο κόσμο είχε, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. 

Το σημαντικό είναι αυτό που είπε η τραγουδίστρια των Sugar For The Pill ανεβαίνοντας στη σκηνή, "ευχαριστούμε όσους ήρθατε, θα γίνουμε περισσότεροι, εμείς εδώ θα είμαστε με τέτοιες εκδηλώσεις για να στηρίζουμε αυτόν τον ήχο". Ένα τεράστιο μπράβο έλαμψε πάνω από τον Φαντασμένιο, μακάρι ο θεός Kevin Shields, να κόβει χρόνια στον Φαντασμένιο να τα δίνει στους Sugar For The Pill που έφεραν δύο μικρές Shoegaze μπάντες από την Αμερική, και όλα αυτά στα 12e. Είπαμε μπράβο; 

Μπράβο ρε Sugar For The Pill, χορτάσαμε πια με τα ΟΑΚΑ, τις ουρές, τα τοκεν, τις οθόνες, τα πυροτεχνήματα, τα QR code, τα κότερα, τα ελικόπτερα, τα νέον γράμματα και λέιζερ οράματα, τους χορηγούς και τα vip. Εναλλακτική σκηνή σημαίνει λάηβ με μικρούς χώρους που πας κυρίως για να στηρίξεις τη σκηνή και όχι για να πεις ότι πήγες ή να ελπίζεις ότι κάποιος θα σε δει. Τη σκηνή ρε γαμώ το κερατό μου, τη σκηνή! Η σκηνή βέβαια είχε από κάτω και κάποιες τουρίστριες τύπου μπάτσελορ σπρινγκ μπρεηκ που μέσα στου τουρισμού την ανοχή, είδαν φως και μπήκαν. Με τον χορό τους και την θετική τους διάθεση προσέθεσαν ακόμα ένα σουρεαλ λιθαράκι που σε ένα χώρο σαν την Death Disco έμοιαζε σαν μια ακόμα Shoegaze αντίθεση.

Μπράβο ρε Sugar For The Pill που φέρατε το ντουέτο Fotoform από το Σιάτλ που μπορεί να μην τον πολυκέρδισαν τον Φαντασμένιο, γιατί σκεφτόταν συνέχεια ότι του λείπουν τα ντραμς. Αλλά και στην τελική, ποιος είναι ο Φαντασμένιος; Και αν θέλετε να ξέρετε ο Φαντασμένιος στην 3η λυκείου είχε κάτω από τη βάση στα φιλοσοφικά. 

Μπράβο Sugar For The Pill ντοτ κομ που φέρατε και τους Iceblynk από τη Νέα Υόρκη που επιβεβαίωσαν όσους λένε ότι τα shoegaze λαηβ είναι σαν το μπάσκετ, όλα κρίνονται στο τελευταίο δεκάλεπτο. Εντάξει κανείς δεν το έχει ξαναπεί, και καλά κάνει και δεν το έχει πει, αλλά πράγματι, οι Iceblynk στο τελευταίο τραγούδι κέρασαν μια μεγαλειώδη Shoegaze ανατριχίλα. Τώρα setlist εδώ δεν υπάρχει, καθώς δεν πάμε στα ίδια λαηβ, αλλά δέκα τραγούδια έχουν όλα και όλα οι Iceblynk, τσεκάρετε, όλο και κάποιο θα σας αρέσει. 

Περπατάει μόνος του λοιπόν ο Φαντασμένιος, ίσως γιατί κάποτε είχε πάρει κάτω από τη βάση στα φιλοσοφικά ή γιατί μέσα σε όλο αυτό το θόρυβο της πόλης που τον μπέρδεψε σε σημείο που χρειάστηκε να ψάξει για να βρει την Death Disco, είναι πιο όμορφο να έχει στο μυαλό του μόνο αυτό το τελευταίο ριφ από το το λαηβ των Iceblynk. 

  

Ty Segall στο Floyd 25/09 | H 3η παρουσία

 

Επειδή περνάνε τα χρόνια και ενδεχομένως κάποιες από εσάς να μην έχετε πλήρη εικόνα επί του θέματος Ty Segall, καλό είναι να ξέρετε ότι ο Καλιφορνέζος μουσικός έχει δοξαστεί όσο λίγοι σε τούτο το μπλογκ. Κάποιοι λένε ότι το fantasmenios.blogspot.gr ήταν το πρώτο ελληνικό μέσο (sic) που έγραψε για αυτόν ενώ μετά την δεύτερη εμφάνιση του στο an, αναφέρεται ως ο Αη Ty ο Πανζουρλιστής και ανακηρύχθηκε πολιούχος του μπλογκ. Από εκεί και πέρα ο Ty σιγά σιγά αποτραβήχτηκε από το Punk Rock και το έριξε στις τρομπέτες και τα βλάχικα με αποτέλεσμα την Ty αποστασιοποίηση του Φαντασμένιου που οδήγησε στην αποκαθήλωση του μετά  από εκείνο το λαηβ στο Gagarin.

Από τότε έχουμε χορτάσει τις τομές του Μητσοτάκη, είδαμε ΑΕΚ και ΠΑΟΚ να παίρνουν πρωταθλήματα και φτάσαμε στο σημείο τα συναυλιακά καλοκαίρια να είναι λιγότερο ροκ από συνέντευξη της Παναγιωτάκου στην κεντρική σκηνή της στέγης της. Σε αυτό το σκηνικό εμφανίστηκε ο Ty για την 3η παρουσία του, με τον πιο punk rock δίσκο του της τελευταίας δεκαετίας. 

Σαν άλλος Μεγαλέξαντρος του Αγγελόπουλου, που ξεπροβάλλει σιγά σίγα από τον γκρεμό στο Σούνιο,  το κλαρίνο του Χάλαρη δένει την εικόνα και οι Άγγλοι (Ξένες Δυνάμεις) τρομαγμένοι υποχωρούν προς τα πίσω, στον ναό του Ποσειδώνα. Όπου κλαρίνο του Χάλαρη βάλτε τις συγχορδίες του Feel και το Floyd για λίγο γεμίζει από την σουπερμαντολίνι του Ty που πριν από 14 χρόνια έσκαγε σε απανωτά κύματα γαματωσύνης στο an και έκανε συντρίμμια όποιον έλεγε τη λέξη χιψτερ. Τόσο τέλειο που έτσι μέσα στην τρέλα στο μυαλό του Φαντασμένιου πέρασε η εικόνα του Francis Black  στη Μαλακάσα το 2004. Αχ να μην ήταν ο covid-19 και η τουριστική λαίλαπα με τα Airbnb, είναι σίγουρος ο Φαντασμένιος πως θα χωράγαμε και πάλι στο an με την γλυκιά του τσιγαρίλα να κάνουμε σκόνη τους φασαίους αυτή τη φορά. Αλλά θέλαμε Floyd, με μπλουζάκια 100e, και τον εξαερισμό να μας χτυπάει στη μούρη μη τυχόν και μας έρθει καμιά έξαψη και φύγει κάνας ιδρώτας. 

Η μουσική ήταν δυνατή, όλα έμοιαζαν υπέροχα αλλά και κάπως προβλεπόμενα. Ευτυχώς που κάποια στιγμή χάλασε η μπότα στα ντραμς και για να γεμίσει το κενό στη ροή του προγράμματος ο Ty έπαιξε έναν Μπόουι (πάλι καλά που δεν μίλησε με τον AI εικοσάχρονο του εαυτό). Το πρόβλημα διορθώθηκε πριν παίξει και Ρόρυ Γκάλαχερ ενδεχομένως. Τη διακοπή αυτή την πληρώσαμε βέβαια, καθώς στο encore έπαιξε μόνο ένα τραγούδι. 

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι ο Φαντασμένιος μπορεί να κολλήσει Αγγελόπουλο παντού και ότι το χειρότερο λαηβ του Ty Segall είναι ό,τι καλύτερο θα δείτε φέτος. 

 

150 Αυγούστου

Η ιστορία έχει ως εξής. Οι The Go από το Ντιτρόιτ κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο Whatcha Doin' το 1999 στην Sub Pop. Το 2001, που ήταν κάτι σαν 1967 έκδοση 2.0, παρέδωσαν στην εταιρεία τον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "Free Electricity" τον οποίο η Sub Pop απέρριψε ως αντιεμπορικό. Μετά από 25 χρόνια η Sup Pop αποφάσισε να το κυκλοφορήσει και επίσημα (είχε κυκλοφορήσει κάποτε και ως μπουτλεγκ). Αυτή η ιστορική αναδρομή παρέα με το καταπληκτικό Secular Centrury Man ρίχνουν αβίαστα τους The Go στην Φαντασμένια αγκαλιά. Αν και το πιο σωστό θα ήταν να πέσει σε κάνα υπόγειο που θα μυρίζει μπίρα και δεν θα υπάρχει ηχείο με ξύλο που να έχει λιγότερους από 100 ομόκεντρους κύκλους. Το Into Outer Space είναι για αγκαλιά ενώ το χαοτικό τριπαριστό 11λεπτο(!) Blood Run Sun (μην ξεχνάτε αγαπητές ότι βρισκόμαστε στο 1967) είναι μάλλον ο λόγος που τους έφαγε η μαρμάγκα. Δεν πιστεύω να κοιτάζει κάποια το εξώφυλλο και να έχει την παραμικρή απορία για το τι παίζουν;

Μένουμε στο 2001, αλλά φεύγουμε από το 1967 για να πάμε στους Interpol που κυκλοφόρησαν το This Mirror Weights A Ton. Οι τρε σικ ποστ πανκερς αποφάσισαν λίγο πριν χαιρετίσουν την μέση ηλικία να ασχοληθούν με την πολιτική. Και όλο αυτό θα ήταν πολύ αστείο αν δεν είχε ως αποτέλεσμα το επικό Wounded Soldier, ένα τραγούδι εμπνευσμένο από τον πόλεμο στην Ουκρανία, που μπαίνει στα τραγούδια του αιώνα. Κατά τα λοιπά οι Interpol κάνουν Intepol με όλα τα γνώριμα ριφ, τα σχεδόν πατενταρισμένα κοψίματα όπως αυτό στο 1:45 του See out Loud. Τυπική πρώιμων Interpol είναι και η δομή του δίσκου που από το πρώτο τραγούδι επιδιώκει την άμεση συναισθηματική φόρτιση. Η οποία επανέρχεται κάμποσες φορές σε πιο ήπιες δόσεις στα Iron city, So Rides The Reindeer και Enemy. Παίζουν με φλώρικες αναφορές, όπως στην εντελώς INXS εισαγωγή του Wings Of Fire ή το τέλος του Bird And The Serpent που ο Φαντασμένιος δεν είναι σίγουρος αν θα πεταχτούν από κάπου οι New Order ή θα τραγουδήσει ξαφνικά το Right Be Side You η Sophie B. Ηawkins. Κλείσιμο βαρύ και ασήκωτο με το Sudden που τιμά την παράδοση των Leif Erikson  και The Lighthouse.