Ο Ναός της διασκέδασης (μέρος β')

Το Στέκι της Λίτσας δεν πήγε πολύ καλά, ίσως γιατί ο κόσμος Λίτσα άκουγε και Λίτσα δεν έβλεπε. Και κάπως έτσι ένα απόγευμα το όνομα αλλάζει σε "Το Στέκι της Γειτονιάς". Ξεκάθαρο οικουμενικό μήνυμα το οποίο συνοδεύτηκε από γραπτή δήλωση σε μαυροπίνακα ότι πωλούνται ντόπια προϊόντα. Και ενώ εσείς πολύ λογικά σκέφτεστε τι παράγουν τα άνω Πατήσια, ο Φαντασμένιος φαντάζεται τραπεζάκια γεμάτα με μπουκαλάκια των 200ml και αλληλέγγυους σε κατάσταση αρεοπαγίτη να κουνάνε το κεφάλι προς τα πίσω και να φωνάζουν ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ! ΜΑΥΡΕ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ενώ γίνεται ο χαμός στο 2ο μέρος του Στρόβιλου Ειρμού των Καθαρός Χαλκός. Για να μην έχουμε τίποτα παρεξηγήσεις ας το γράψει ξεκάθαρα ο Φαντασμένιος. Ο δίσκος των Καθαρός Χαλκός είναι ένας συναρπαστικός ποστ ροκ δίσκος. 

Στα εγχώρια χαμός γίνεται με την κασέτα Paradise Metal  του π. Διονύσιου Ταμπάκη. Την αρχή έκανε το boomkat αλλά η ανάγκη για ανακάλυψη νέας μουσικής που ξεφεύγει από τα γνωστά τον έφερε έως το Pitchfork. Ακούγοντας τον δίσκο ο Φαντασμένιος άλλες φορές ένιωθε ότι ακούει όντως ένα κρυμμένο διαμάντι και άλλες φορές ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα επικό τρολάρισμα της αβαντ χιπι χιπι ντιγκιν ιν δε κρειτς κοινότητας. Βέβαια όπως έχει πει και μια σοφή φίλη του μπλογκ, δύο πράγματα μπορούν να είναι ταυτόχρονα αληθή. Εντωμεταξύ στο στέκι της γειτονιάς έχει μπει τηλεόραση που δεν παίζει αθλητικά ενώ ο μαυροπίνακας πλέον γράφει "Ψωμί στα ξύλα". Φαντάζεται ο Φαντασμένιος όλους τους θαμώνες με ένα αχνιστό ψωμί μπροστά τους, και από πίσω να παίζουν οικογενειακές ιστορίες. Ένας Ταμπάκης τραβιέται σε αυτό το σκηνικό.  

Μέχρι να αποκαλυφθεί η απάτη ή ότι η αλήθεια τελικά βρίσκεται στους παπαροκάδες ο Φαντασμένιος εύχεται οι κουλ χιπι να πέσουν κάποια στιγμή πάνω στη μουσική που έγραψε ο Χριστόδουλος Χάλαρης για την ταινία του Θ. Αγγελόπουλου, ο Μεγαλέξαντρος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με παραδοσιακή μουσική από την Ήπειρο έως τον Έβρο σε υψηλή πιστότητα. Τόσο υψηλή που δύσκολα μπορεί να ταιριάξει με το ύφος του Στεκιού της γειτονιάς που πλέον μαζί με τα τραπέζια έχει αποκτήσει και ένα βαρέλι με ψηλά σκαμπό. Είναι βέβαιο πως οι Ιταλοί αναρχικοί της ταινίας με το που έβλεπαν το βαρέλι θα χάνονταν γρήγορα στα στενά που βγάζουν στην πατησιών.  

 

διάφοροι φαντασμένιοι - pan pan στο Floyd 3/4

 

Ο Φαντασμένιος του 2006 για την επιστροφή από την βραδινή έξοδο: Το παν είναι ο σωστός προγραμματισμός ο οποίος ξεκινάει αντίστροφα, στην καλύτερη των περιπτώσεων η επιστροφή θα γίνει με το πρώτο τρένο στις 5 κ κάτι από την Ομόνοια. Αν ο προϋπολογισμός είναι στενός - τότε πρέπει η έξοδος να γίνει όσο πιο αργά γίνεται. Σε κάθε περίπτωση ακόμα και στις ιδανικές οικονομικές συνθήκες - δηλαδή πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα χωρίς συναυλίες - είναι καλύτερα να πάνε τα λεφτά με βότκα αμφιβόλου ποιότητας στο όποιο μπαρ παρά σε ταξί. Διότι το ταξί μετά τα μεσάνυχτα σπάνια είναι ανώδυνο. 

Πετάγεται ο Φαντασμένιος του 2013 και λέει για τότε που είχε πάρει ένα ταξί το οποίο στο ραδιόφωνο έπαιζε εκκλησιαστικούς ύμνους.  Στη σύντομη διαδρομή η έμφυτη τάση του Φαντασμένιου να εκδηλώσει ενσυναίσθηση προς τον οδηγό ξύπνησε θύμισες από τις εποχές του κατηχητικού και παραλίγο να στείλει τον νεαρό μπλογκερ κατευθείαν στον άγιο ελευθέριο για την πρωινή λειτουργία. Ο Φαντασμένιος του 2051 χαμογελά, και ο Φαντασμένιος του 2026 παίρνει το λόγο με εμφανή ενθουσιασμό. 

Χτες το βράδυ η κούρσα ξεκίνησε από χαμηλά στην Πειραιώς. Ο Σπυρίδων (βαθμολογία 4.8) στα 2/3 της διαδρομής παρέθεσε όλα τα προβλήματα του κλάδου. Έως που σε κάποια φάση έπεσε σε μια λακκούβα. Πω ρε φίλε μετακίνηση 5ου σπονδύλου, αφού τα ξέρεις τα μέρη πες κάτι. Και ο Φαντασμένιος (του 2026) του λέει αφού έχουν γεμίσει όλη την Ελλάδα μπαλαντέζες ρε φίλε. Αυτό ήταν. ο Σπυρίδων έγινε Σπύρος και ο Κώστας κάτι (βαθμολογία 5.0) Φαντασμένιος, και για το υπόλοιπο της διαδρομής καταγράφεται στην ιστορία ως μια ωδή στον σαρκασμό και την ειρωνεία. 

Ρε Φαντασμένιο του 2026 αυτό έγινε το βράδυ που έπαιξε για δεύτερη φορά στο Floyd o pan pan; Είπε ο μελλοντικός Φαντασμένιος του 2051.

Ω ναι, είναι αυτό που γέμισε ο pan pan τη σκηνή με όσα μπαίνουν στις πυγολαμπίδες, ήταν μια εικόνα από ένα  Superbowl που στην αρχή του αντί να περνάνε μαχητικά πάνω από το στάδιο πέταγαν μπισκότα. Ήταν δηλαδή,  ακόμα ένα όμορφο βράδυ με ένα αδυσώπητο σετλιστ σε ένα νησάκι ελεύθερης και ασφαλούς έκφρασης. Ο Παν Παν μπορεί να δει την ομορφιά ακόμα και στην αττική οδό (εκεί που οι άλλοι είδαν ασχήμια αυτός είδε τον κωδικό). Μόνο εκεί που λέει ότι κλωτσάει την μπάλα με το έντεκα στην πλάτη χάνει τον Φαντασμένιο γιατί στιγμιαία πάει να φύγει το μυαλό στον Μπακασέτα. Μετά βέβαια υπάρχει ο στίχος να γυρνάω στη χαρά, χωρίς να γυρνάω διακόπτη, που η αλήθεια είναι ότι σου γυρνάει τον διακόπτη και οκ ριχτό, Καλλιόπη. Οι 2000+ άνθρωποι στο Floyd ήταν μάλλον ο πυρήνας για αυτά που έγιναν μετά. Τι έκανε λέει;;; (ρωτάει με απορία βαθιά σχηματισμένη στα σκούρα πράσινα του μάτια ο Φαντασμένιος του 2013).  

Πώς κάνεις έτσι ρε, είπε με πολύ κουλ ύφος ο Φαντασμένιος του 2051.  Στην τελική αυτά τα λαηβ ήταν μόνο η αρχή, για να καταλάβεις, πριν μια εβδομάδα άνοιξε ακόμα ένας πολυχώρος τέχνης αφιερωμένος στον Pan Pan, το Koon four στην Πάτρα. (Υπάρχει το Koon Ι στο Πολύγωνο, το Koon 2 στο Κορωπί και το Koon 111 στον Βόλο). Φαντασμένιε του 2013 να ξέρεις ότι έχεις σπάνιας ομορφιάς mp3 στον σκληρό σου. Ο Φαντασμένιος του 1996 έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό. Ρε παιδιά όντως πήρα ταξί και έγινα φίλος με τον ταξιτζή; Επίσης πείτε μου τι θα γίνει στη ρεβάνς με τον Αγιαξ και επιβεβαιώστε μου ότι όντως δεν πέθανα έως το 2010.

1 σπασμένα παιδιά φτιάχνουν γαμάτη σταυροβελονιά

Ο Φαντασμένιος δεν ξέρει από μπιτ αλλά αυτό εδώ είναι μια σταυροβελονιά pan panικών θεμάτων, ένας χαμός από Αμπελόκηπους και κλεμμένα διαστημόπλοια. Κυλάει αβίαστα, ευχάριστα, την μία σου σκάει την μπάλα στη μούρη, την άλλη σου πετάει το πιο σέξι ενδεχομένως που ακούστηκε ποτέ, ε ναι είναι η αγάπη.

 Έχει αρχή, μέση και τέλος, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, θα μπορούσε το τέλος να είναι οι ατελείωτες πυγολαμπίδες, σαν την φαντασίωση που είχε ο μικρός φαντασμένιος ότι υπάρχει ένα μιλκο που δεν τελειώνει ποτέ, αλλά τελικά μείναμε στα 6:35, μόνο. Θα μπορούσε το τέλος να ήταν μετά τα κορε υδρικα μπασίματα στο αυτά τα πράγματα θέλουνε χρόνο. Το αυτά τα πράγματα θέλουν χρόνο είναι τόσο τέλειο που δεν σου πάει να του φωνάξεις "εντάξει ρε Παναγιώτη και άλλοι αγαπήσαμε αλλά δεν γράψαμε 111 τραγούδια, κάπου φτάνει". 

Δεν φτάνει όμως και είναι καταπραϋντικό το πραγματικό τέλος, μέχρι να νιώσεις καλά. Και όλα αυτά αφού πρώτα σου έχει περάσει τη σούβλα (εδώ κολλάει και η μπάλα στην μούρη) με το Μαμά, Μπαμπά το οποίο ακολουθεί σαν σφαλιάρα το Νιώσιμο. Η αρχή θα μπορούσε να ήταν το burialικο Μέσα Στα Σύννεφα αλλά τελικά η αρχή είναι το Γιγάντιο Χνούδι διότι έπρεπε να ξεκαθαριστεί ότι δεν ξέρει τι θέλει να φτιάξει αλλά ξέρει τι θέλει να χαλάσει. Μεγάλες κουβέντες θα πει κάποια, που δεν έχει δει τις συναυλίες του Pan Pan. 

Ο Φαντασμένιος δεν ξέρει από μπιτ αλλά αυτό εδώ είναι μια γερή δόση ελπίδας, όλα μπορούν να χαθούν και να καταρρεύσουν αλλά αυτός ο δίσκος θα μείνει. Αυτός ο δίσκος θα μείνει γιατί μια μελωδική μελαγχολική γραμμή, γαμεί, ζητάει εγγραφή, Στέρεο Νόβα εξυμνεί, ομολογεί, ανάγκη επιτακτική, να τα πει, δεν είναι απλά μια φωνή, είναι κραυγή, του Καρέτσα η ντριπλα η κλειστή,  εδώ μιλάμε για το μέλλον. γιο.

 

~~~~~~~ο~~~~~~~

 

1. Pan Pan - Υπεραστική Μουσική
2. Decius - Vol. II (Splendour & Obedience)  
3. Insecure Men - A Man For All Seasons 
4. Mogwai - The Bad Fire
5. Horsegirl - Phonetics On and On 
6. Sharp Pins - Radio DDR
7. The Moonlandingz - No Rocket Required
8. Under Ether - Loose like feather
9. Prolapse - I Wonder When They Going To Destroy Your Face
10. Prins Obi - The Secret Life of Mara Gibb
11. M(h)aol - Something Soft 
12. 93MillionMilesFromTheSun -  Let Go
13  Dwarfs of East Agouza - Sasquatch Landslide
14. BRNDA - Total Pain
15. Steve Querlat - Swallow
16. Ethel Cain - Perverts
17. Floral Image -  Gone Down Meadowland
18. Peter Harris Fritz Catlin Lee Scratch Perry - Mercy
19. The Cords - The Cords
20. Marley Mackey & Saul Adamczewski - The Coward 

Η Ζία και οι άλλοι. The Dandy Warhols - Goodbye Bedouin - Sisters Of Your Sunshine Vapor | 11/07 Πάτρα

Θεωρίες συνωμοσίας 

Τα ακραία μουσικά φιανόμενα βρέθηκαν στην αγαπημένη Πάτρα για τη συναυλία των Goodbye Bedouin και των Dandy Warhols. Τι άλλο θα κάνει ο Φαντασμένιος για να μην σας λείψει εσάς η μουσική ενημέρωση; ΤΙ ΑΛΛΟ; Στην Πάτρα στα παλαιά σφαγεία έφτασε μέσα στην καρδιά του αδυσώπητου καλοκαιριού για να δει το καλύτερο (;) το μοναδικό (;) το καλύτερο μοναδικό (;) κιθαριστικό συγκρότημα - μετά τους Boko - στην Ελλάδα. Οι Goodbye Bedouin ή Bedouin για τους πιο ψαγμένιους, η πιο ταλαιπωρημένη μπάντα του ντουνιά - με αλλαγή ονόματος, εξώδικα, κορωνοϊούς - νάτοι πάνω στη σκηνή με τον ήλιο να γυαλίζει στις κιθάρες τους. 

Ο ήχος είναι τέλειος, ο ρυθμός, οι κιθάρες, όλα είναι όπως πρέπει και μα τους άγιους Last Drive παίζουν και καινούργια τραγούδια. Τι γίνεται ρε παιδιά, τι έπαθε ο Φαντασμένιος και του αρέσουν όλα; Που είναι ο βλοσυρός, γκρινιάρης, ελιτιστής, δυσλειτουργικός Φαντασμένιος που όλες αγαπήσατε; Τι θα γίνει με αυτή την γιγάντια ευτυχία, τους φίλους, τα ποτά και τον κύριο Τέϊλορ-Τέϊλορ να παρακολουθεί με το σαγόνι να έχει φτάσει στον περιφερειακό καθώς τους έβλεπε να παίζουν ένα από τα νέα τραγούδια, το Anatolia ενδεχομένως. Και τότε, εντελώς ξαφνικά (τους) σταματάνε. Για να τηρηθεί το πρόγραμμα; Γιατί ήταν τόσο καλοί που δεν θα ήθελε να βγει μετά ο Τέϊλορ-Τέϊλορ; Για να την σπάσουν στον Φαντασμένιο;  Μπορεί να είναι ακόμα μια στιγμή Bedouin, τίποτα δεν θα είναι εύκολο για αυτούς. 

 

Θεωρίες συνωμοσίας (και άλλες)

Τα τελευταία χρόνια ακούγεται όλο και πιο συχνά η άποψη πως οι τεχνικοί στήνουν τον ήχο με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να ακούγεται καλύτερα στο κινητό σε σχέση με ένα πολύ καλό συναυλιακό ηχοσύστημα. Οι Goodbye Bedouin ως αυθεντικοί ντεμοντέ δεν δίνουν σημασία στα κοινωνικά δίκτυα και τις καρδούλες, οπότε δεν έχουν σχέση με τέτοιες πρακτικές. Αυτός λογικά είναι ο λόγος που ο ήχος τους ήταν καλύτερος και από τους φερόμενους headliners, The Dandy Warhols. 

 

Το πραγματικό σαπορτ 

 Ακολούθησαν τα φερόμενα ως φιλαράκια των Dandys από το Ντιτρόιτ Sisters Of Your Sunshine Vapor. Αυτοί έπαιξαν 100% το ρόλο του σαπορτ, δηλαδή είχαν μέτριο ήχο και κατάφεραν να διακόψουν τα πηγαδάκια - για την εμφάνιση των πραγματικών φίλων των Dandys, Bedouin - μόνο όταν έβαλαν τα πολύ δυνατά τους ψυχοθορυβώδη με ολίγη από μοτορικ (Ντιτρόιτ καλέ), όπως στο Black Mind ενδεχομένως. Να κάτι τέτοια γράφει ο Φαντασμένιος για να νομίζετε πως είναι είναι σπασίκλας και ξέρει όλη την Indie απέξω.

Εντωμεταξύ η συναυλία γίνεται σε ένα ανοιχτό χώρο και η αρένα (sic) είναι χωρισμένη σε φτωχούς και πλούσιους. Επίσης το κινητό δεν έχει σήμα και οι νεότεροι έχουν μπλοκάρει που δεν μπορούν να ρωτήσουν τα ρομποτ τι στο διάολο είναι αυτό το Ε που γράφει το κινητό τους. Στην Πάτρα. Στην κομμουνιστική Πάτρα. Θα ήταν σίγουρα η πιο σουρεαλ καλοκαιρινή στιγμή αν δυο μέρες μετά δεν έβγαζαν οι Kneecap φωτογραφία με το φουλ φεις στην Ακρόπολη.

 

Τα 58(;) I love you

που λέει ο Τέϊλορ-Τέϊλορ στο i love you θα ήθελε ο Φαντασμένιος να τα αφιερώσει ένα-ένα στην Ζία. Ο τρόπος που χόρευε, που έπαιζε μουσική, ο ανεμιστήρας που φύσαγε τα μαλλιά της, κάθε της κίνηση, κάθε της βλέμμα, έμοιαζαν όλα μαγικά. Ήταν αδύνατο για τους υπόλοιπους σχεδόν βαλσαμωμένους Dandy Warhols να κρατήσουν την προσοχή κάποιου θεατή για πάνω από μερικά δευτερόλεπτα. Μουσικά οι The Dandy Warhols απέδειξαν πως είναι μια τίμια μπάντα που έχει δυόμιση καλούς δίσκους και μπορούν να παρουσιάζουν ένα απολαυστικό σετλιστ. Ενδεχομένως η καλύτερη στιγμή του λαηβ να ήταν το ξεκίνημα με το περήφανο shoegaze Ride. Και κάπου εκεί σκέφτεται ο Φαντασμένιος πως στην πραγματικότητα οι Dandy Warhols έχουν περισσότερα καλά τραγούδια από τους Oasis για τους οποίους μάλλον είστε λίγο υπερβολικοί. Δώστε προσοχή δε, όταν σας λέει υπερβολικούς ο Φαντασμένιος. 

 

140+ χρόνια θα ζήσουν όσοι είδαν τους Bokomolech στην Κουμουνδούρου 5/7

11 λόγοι για να μην πάει καλά μια συναυλία:

  

1. Να γίνεται σε ανοιχτό χώρο. Ναι τραβάτε εσείς στα φεστιβαλ να κοιτάτε τις οθόνες ο Φαντασμένιος πάντα θα προτιμάει τα κλειστά μικρά βένιου. Όσο πιο χωμένα στη γη τόσο καλύτερα. Είχε νιώσει μια αποστροφή το 1998 στους Rolling Stones στο OAKA όταν έσκασαν τα πυροτεχνήματα αλλά ένιωσε σίγουρος για το πως πρέπει να είναι τα λαηβ όταν μια εβδομάδα μετά είδε τα Διάφανα Κρίνα να ισοπεδώνουν το Μαντζάτο στα Γιάννενα. 

2. Να γίνεται στα μέσα του Καλοκαιριού. Εντάξει αυτό δεν θέλει πολύ εξήγηση, δεν υπάρχει τίποτα καλό στο καλοκαίρι. Εκτός ίσως από το γεγονός ότι δεν παίζει η Πανάθα. 

3. Να έχει ελεύθερη είσοδο. Η σίγουρη συνθήκη για να μαζευτούν ένα σωρό άσχετοι οι οποίοι στην καλύτερη  μετά το πρώτο δεκάλεπτο ψάχνουν τρόπο για να φύγουν.

3. Να γίνεται στα πλαίσια ενός δημοτικού φεστιβαλ. Η ακόμα πιο σίγουρη συνθήκη για να μαζευτούν ένα σωρό άσχετοι οι οποίοι ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ μετά το πρώτο δεκάλεπτο ψάχνουν τρόπο για να φύγουν.

4. Να γίνεται από τον Δήμο Αθηναίων. Ο μύθος λέει πως ο Jonathan Rhys Meyers άκουγε Nick Drake για να μοιάζει αβάσταχτα θλιμμένος κατά απαίτηση του ρόλου του στο Velvet Goldmine . Ο Φαντασμένιος στη θέση του θα έβλεπε απλά τη λίστα Δημάρχων της Αθήνας. 

5. Να έχει παιδάκια σκυλάκια γατάκια. Γνωστό και ως σύνδρομο του Νιάρχου (εδώ ένα σχετικό ποστ). 

6. Να ζητάει ο κόσμος τραγούδια λες και είναι πανηγύρι σε κάνα χωριό. Λες και δεν έχουν όλες οι μπάντες προκαθορισμένο σετλιστ. Εξαίρεση εδώ αποτελούν οι Χειμερινοί Κολυμβητές.

7.  Να έχει κατσαρίδες. Αυτές τις μεγάλες που θα μπορούσαν να έχουν και ΑΦΜ.  

8. Να έχει πάνω από 30 βαθμούς Κελσίου. Βλέπε 2.

9. Ο χώρος να έχει κερκίδες. Δεν γίνεται να καταλάβεις παύλα απολαύσεις ροκ συναυλία καθιστός. Άσε που μπαίνουν όλοι σε μουντ λες και θα δουν την 9η του πουτσίνι και μοιράζουν τα σσσσουτ και τα επικριτικά βλέμματα  σαν θείτσες σε Κυριακάτικη λειτουργία.

10. Οι κερκίδες να είναι από πέτρα ή τσιμέντο. Είναι αυτή η φανταστική αίσθηση που κάθεσαι και νομίζεις ότι έχεις γίνει ένα με την πυρακτωμένη κερκίδα. 

11. Να γίνεται στην Πλατεία Κουμουνδούρου. Τι καλό μπορεί να γίνει σε μια πλατεία που από τη μια μεριά είναι ο Σύριζα και από την άλλη ήταν στάνταρ σημείο για αλκοτέστ;

 

Το Σάββατο 5/7 (με πάνω από 30oC στην καρδιά του καλοκαιριού) οι Bokomolech έπαιξαν στο ανοιχτό θεατράκι με τις τσιμεντένιες κερκίδες στην πλατεία Κουμουνδούρου στα πλαίσια φεστιβάλ του δήμου Αθηναίων, με ελεύθερη είσοδο, αρκετά παιδάκια, κατσαρίδες και παραγγελιές από τον κόσμο! 

 

Και όμως, για τους Bokomolech τίποτα δεν είναι αδύνατο και κατάφεραν να το κάνουν γιορτή. Σε αυτό βοήθησε μια μικρή παρέα αποφασισμένων θεατών που - να τους έχει ο Άγιος Θανάσης Μήνας καλά - αγνόησε γάμησε και τους 11 παραπάνω κανόνες και μαζί με τους Boko μετέτρεψαν ένα μάλλον καταδικασμένο λαηβ σε ιστορικό.

Για την ιστορία και μόνο να σημειώσει ο Φαντασμένιος πως ο ήχος ήταν ανώτερος των προσδοκιών του χώρου, οι Bokomolech είχαν τρομερή διάθεση και ένα εξαιρετικό setlist, το οποίο στο τέλος το πήρε ο αέρας και είχαμε τη χαρά να ακούσουμε το πιο υπέροχο απροβάριστό crazy water.

Ο Φαντασμένιος νιώθει ότι ίσως ζήσει 140 χρόνια μετά από αυτή τη συναυλία.

 

Σάββατο του Λαζάρου για τo indie των 90s / Bokomolech, Lost Bodies στην Αρχιτεκτονική 12/4

Φεστιβάλ εντύπου και μάλιστα του αυτοχαρακτηριζόμενου ως fanzine περιδικού lung, χαλαρό ωρολόγιο, ανύπαρκτος εξαερισμός, τσιγαρίλα που ένιωθες ότι μπορείς να την αγκαλιάσεις και να της κάνεις γλυκό έρωτα. Indie των 90s δεύρο έξω! 

Αχ καταραμένη νοσταλγία, μας έχεις διαλύσει. 

Ζούμε την εποχή που μπορείς να ακούς όλη τη μέρα μουσική από όλο τον κόσμο και από όλες τις εποχές αλλά εμείς νοσταλγούμε την εποχή που πασχίζαμε να μαζέψουμε ένα πεντοχίλιαρο και μετά περνάγαμε ώρες στο μετρόπολις να δούμε που αυτό θα κάτσει. Και πόσες μαλακίες δίσκους ακούγαμε με τις ώρες γιατί απλά είχαμε κάνει μια λάθος επιλογή; Νοσταλγούμε τα περιοδικά της εποχής, που τα μαθαίναμε απ' έξω γιατί θα μας έπαιρνε μισή ζωή να βάλουμε στο ράφι τα μισά από αυτά που διαβάζαμε. Πως αλήθεια να ακούγονται "τα κορυφαία pop δημιουργήματα του Ben Watt, Marine Drive Και Abaude" στα οποία αναφέρεται ο Τάκης Κεμμυδιώτης στην κριτική του στο The Boy With The Arab Strap τον Οκτώβριο του 1998 στο Ποπ και Ροκ; Ο νεαρός φάντα θα πούλαγε την ψυχή του στον διάβολο για να μπορούσε να παίρνει όσα cd θέλει από το μετρόπολις και στη συνέχεια να επιλέγει μόνος του τι του αρέσει και τι όχι. 

Από την άλλη είναι και η γνωστή - χιλιογραμμένη σε τούτο το μπλογκ - κατά Θόδωρο Αγγελόπουλο  εκπλήρωση του πρώτου βλέμματος. Έτσι όταν παίζει Prolapse ενώ η σκηνή είναι έτοιμη για να βγουν οι Bokomolech ο Φαντασμένιος νιώθει αυτό το όμορφο συναίσθημα της οικειότητας. Δεν έχει σημασία που η εμφάνιση των Boko ήταν σαν τον Παναθηναϊκό του Αταμάν Οκτώβρη μήνα. Είναι χαρούμενος μόνο και μόνο που τους βλέπει στη σκηνή, ξέρει πως είναι θέμα χρόνου να βρεθεί σε μια συναυλία τους και να σκεφτεί  - για χιλιοστή φορά - πως είναι αδιανόητο το ότι αυτή η μπάντα δεν έκανε καριέρα στο εξωτερικό. Με αφορμή τούτο το λαηβ διαπίστωσε πως έχει γράψει ελάχιστα για Bokomolech στα χίλια χρόνια που έχει το μπλογκ. Σε μια μικρή προσπάθεια αποκατάστασης αυτής της ιστορικής αδικίας αρπάξτε το top-5 του Φάντα για Boko:

1. Worthewait

2. Last Weak

3. Afraid

4. End

5. When I leave

 

Από την άλλη τι να πει κανείς για τους έτερους ήρωες των 90s Lost Bodies. Δεν θα πει τίποτα διότι οι Lost Bodies είναι οι Lost Bodies, δεν τους αγγίζει η νοσταλγία, το αν το μαγαζί δέχεται κάρτες ή θέλει μόνο μετρητά ή αν από κάτω παρακολουθούν φοβερές προσωπικότητες. Ε και αφού φέτος έχουμε τα 25 χρόνια του Ηigh Fidelity τσουπ και το top-5 για Lost Bodies.

1. Μετάνοια

2. Γελάστε

3. Αρκετά

4. Χάνομαι

5. Παγκοσμιοποίηση

 

Μιλώντας για χαμένα κορμιά παύλα φοβερές προσωπικότητες η διοργάνωση μπορεί να κριθεί επιτυχημένη μόνο και μόνο διότι σε αυτή παρευρέθη ο πραγματικός φαντασμένος του ίντερνετ, ο ένας και μοναδικός Μάνος Ραγιάδης ή Raggedy Man. Απίθανο ότι δεν έχει πεθάνει ακόμα και απίστευτα παρήγορο για τον Φάντα να ξέρει πως υπάρχει ακόμα ένας ενεργός μπλογκερ, οποίος μάλιστα πρέπει να έχει μπει ήδη στην 8η δεκαετία της ζωής του. 

 

Μπράβο λοιπόν στο περιοδικό lung για την εκδήλωση, είχε και στήριξη και από τον κόσμο και από τις μπάντες, μια χαρά. Βέβαια εδώ έχουμε πιστοποίηση στον κομπλεξισμ σχολιασμό, οπότε διαβάζοντας το τελευταίο τεύχος ο Φάντα παρατήρησε πως  οι περισσότεροι δίσκοι ήταν από το 2024. Άραγε ποιος δεν είχε δει σε όλες τις λίστες τον δίσκο που κυκλοφόρησαν οι Moin τον Οκτώβριο του 2024; Για να μην πούμε για κάποιους που τους είχαν στις λίστες τους το 2022 (μπράβο τους). Το lung δεν έχει εντελώς χαρακτήρα φανζιν ή τουλάχιστον η οπτική του στο οπαδιλίκι (fan) της μουσικής είναι αρκετά ευρύ για τα γούστα του Φάντα. Ωστόσο στα καλά του θυμίζει fractal, μοιάζει με φρουρό της αλτερνατιβ κοινότητας (ζην).  

 

σαν φαντομάς στους Last Drive στο Gagarn 19/03

 Ο Φαντασμένιος την Τετάρτη 19/03/2025 βρέθηκε στο Gagarin για να δει ξανά τους Last Drive. Ναι, ναι και ναι, ούτε 48 ώρες από όταν έγραφε 1 εκ λέξεις για την και καλά τελευταία συναυλία Last Drive νάτος πάλι υποψήφιος για τα βραβεία Πυξ Λαξ 2025. 

Πάμε λοιπόν, οι Last Drive κέρδισαν για ακόμα μια φορά με την εμφάνιση τους το αθηναϊκό κοινό. Όχι όχι όχι σταμάταααααααα. Τι να γράψει ο Φαντασμένιος; Πάμε από το τέλος του προηγούμενου. Πού είχαμε μείνει; Στο πόσο σωτήρια είναι η πλαϊνή πόρτα του Gagarin στα sold out. Η πόρτα ήταν σωτήρια πράγματι αλλά μετά του έκατσε ένας κόμπος του Φαντασμένιου που δεν έλεγε να φύγει. Ναι ήταν το τελευταίο αλλά αυτοί θα παίξουν ακόμα τρεις φορές,  πως να αντέξει ο Φαντασμένιος να ζει μια ζωή κανονική όταν ξέρει πως αυτοί θα παίζουν εκεί. Αλλά όταν κάτι το θέλεις πολύ συνωμοτεί όλο το συμπ ΣΤΑΜΑΤΑ ΦΑΝΤΑ ΣΤΑΜΑΤΑΑΑΑΑΑΑΑ. 

Εδώ λοιπόν έγινε κάτι μαγικό, εμφανίστηκε ο Άρης με εισιτήριο. Ό,τι να ναι και αυτός. Το επόμενο συναίσθημα ήταν σαν να έχει βάλει κάποιος στο μιξερ την επιστροφή του Λέτο στην πανάθα, τη μέρα που οι MBV επέστρεψαν στη δισκογραφία το 2013, και όλες τις φόρες που οι πρώην γύρισαν πίσω απεγνωσμένα και παρακάλαγαν. 

Το σχέδιο σε γενικές γραμμές θα μείνει το ίδιο με μια μικρή τροποποίηση, αυτή τη φορά θα σταθεί στα αριστερά ο Φαντασμένιος. Κατά τα άλλα όχι περιττές κινήσεις, μακρυά από αντιπερισπασμούς, ευτυχώς αυτή τη φορά δεν υπήρχε η κάμερα να πηγαίνει πέρα δώθε πάνω από την πλατεία.

Ο ήχος κατά τα γνωστά δυνατός, το setlist έχει αρκετές αλλαγές, ένα συναίσθημα ολοκλήρωσης γεμίζει τον Φαντα όταν ακούει το It's all over now baby blue, περίεργο που δεν κλείνουν το σετ με αυτό, πάντως φαίνεται να έχουν βρει τη φόρμα τους, παίζουν καλύτερα, χαμογελάνε συνέχεια, το απολαμβάνουν. ο Alex K. λέει πως όλο αυτό το βλέπουν σαν μια ανατολή. Ο κόσμος είναι πιο μαζεμένος από το Σάββατο, αλλά τουλάχιστον στις πρώτες σειρές νιώθεις την γιορτή.

 Δύο φίλοι στα 40 φεύγα μοιάζει να έχουν έρθει στο καπάκι από τη δουλειά, ενδεχομένως να έχουν χρόνια να πάνε σε συναυλία, χορεύουν και μοιάζουν 20 χρόνια νεότεροι, δίπλα κάποιοι πιτσιρικάδες, οι Drive κάνουν μια σωστή παύση όταν ακούγεται το σύνθημα για την Παλαιστίνη. Λείπει ο αηντα ενώ θα μπορούσε να είναι και ο Peter Buck εδώ. Ο πιο μουσικοσπασικλας R.E.M. είχε δηλώσει πριν το λαηβ τους το 1998 πως έχει κάποιες κυκλοφορίες των Last Drive. 

"Αυτό το τραγούδι το αφιερώνουμε σε όλες τις μπάντες που έχουμε παίξει μαζί". Δεν είναι Iggy, δεν είναι Stooges, το έπαιξαν και το Σάββατο, αλλά τώρα ο υποψιασμένος  Φαντασμενιος απολαμβάνει όσο δεν πάει την εκτέλεση τους στο Revolution των Spacemen 3. Δεν θα παίξουν το A Glass Of Broken Dreams, για να γκρινιάζει ο Φάντα ότι δεν άκουσε και τα πέντε αγαπημένα του τραγούδια στα τελευταία λαηβ, αλλά θα κλείσουν το κύριο σετ παίζοντας στη σειρά (όπως και στο δίσκο) τα Every Night και Night of The Phantom, δηλαδή τα τραγούδια που έδωσαν στον Αγγελόπουλο για την ταινία του Τοπίο στην Ομίχλη. 

Οι Last Drive είναι πολύ σημαντικοί όχι μόνο για τη μουσική αλλά για όλη την εναλλακτική κουλτούρα. Μαζί με τους Στέρεο Νόβα, την εποχή της αργής επικοινωνίας, ήταν κάτι παραπάνω από ένα σωσίβιο για ένα μικρό έθνος που δεν ήθελε να βουτήξει στο πέλαγος από μπουζούκια και λουλούδια. 

Στο encore αυτή τη φορά είχε I love cindy, Bad Roads χαμό και Gone Gone Gone κατά τα γνωστά αγνή παρθένα διασκέδαση. Κλείσανε με μια όχι τόσο καλή εκτέλεση του Blue Moon, το οποίο δεν έχει καμία λογική διότι οι Last Drive παίζουν καλύτερα.

Τελικά ο Άρης είναι πιο σωτήριος και από την πλευρική πόρτα του Gagarin, σαν σκηνοθέτης άλλαξε το τέλος από τετελεσμένο ξεκάθαρο και αβάσταχτο σε πιο ρευστό, ανοιχτό σε διάφορες ερμηνείες. Και αφού το βλέπουν έτσι οι drive θα το δει και ο Φάντα, η εποχή του διωγμού των παλεοαλτερνατιβ έχει περάσει, η εναλλακτική σκηνή είναι εδώ και αλλάζει τα πράγματα, το καλοκαίρι θα γεμίσει το ΟΑΚΑ, οπότε ποια νοσταλγία, εδώ μιλάμε για το μέλλον. Καλά να περάσετε όσοι τους δείτε αυτες τις μέρες, απολαύστε την κάθε στιγμή, Fun Fun Fun χωρίς κανένα έλεος  - αντίο Last Drive!

 

The Last Last Drive - Gagarin 15/3

Σε 2 εβδομάδες τούτο το μπλογκ συμπληρώνει 18 χρόνια με πάνω από χίλια ποστ, 226 από τα οποία έχουν θέμα τις συναυλίες. Δύσκολο να τους βάλεις την ταμπέλα λαηβ ρίβιου καθώς δεν θα βρεις ποτέ τη φράση "κέρδισαν με την εμφάνιση τους το αθηναϊκό κοινό". Η αποστροφή του κύριου Φαντασμένιου στις κοινοτοπίες δοκιμάζεται όσο ποτέ ξανά όταν το θέμα είναι οι τελευταίες συναυλίες των Last Drive. Φαίνεται ήδη από τον τίτλο. Εδώ τα τετριμμένα είναι τα βιωματικά, είναι οι ιστορίες που αποδεικνύουν πως ο συντάκτης ήταν τότε και μετά είχε ακούσει και μετά ο Alex K. του είχε χαμογελάσει και κάποτε τους είχε δει και μια κοπέλα και ένα ποτό και δύο μπέρμπον και εν κατακλείδι την έχει μεγάλη την Last Drive. Εδώ στο φαντασμενιος μπλογκσποτ βέβαια ο βαθμός επίδρασης είναι μηδαμινός οπότε θα του γαμήσει στο βιωματικό ο Φάντα.

~Πολύ πριν από τη συναυλία

Πριν πάνε στη συναυλία οι μουσικόφιλοι πρέπει να επιλέξουν τη συναυλία και να αγοράσουν εισιτήριο. Παλιότερα τα sold out ήταν σπάνια οπότε συνήθως οι μουσικόφιλοι τα αγοράζανε στην πόρτα ή το πολύ πολύ καμιά εβδομάδα πριν από κάποιο δισκάδικο του κέντρου. Πλέον τα αγοράζουν μήνες πριν και τα αποθηκεύουν στο ηλεκτρονικό πορτοφόλι. Κάποιοι τα τυπώνουν σε A4 για να μην έχουν καθυστερήσεις στην πόρτα και να μην τσακώνονται με τον πορτιέρη για την φωτεινότητα του κινητού. Κάποιοι μπαίνουν με προσκλήσεις, και καθότι η πρόσκληση προσθέτει πόντους γαματοσύνης είναι ικανοί να περάσουν κάμποσες ώρες για να βρουν την πρόσκληση. Αν η συναυλία γίνει sold out τότε το ενδιαφέρον μεγαλώνει κατακόρυφα και ψάχνουν για εισιτήριο ακόμα και αυτοί που δεν είχαν σκοπό να πάνε. Κάποιες φορές τα συγκροτήματα προσθέτουν επιπλέον ημερομηνίες. Έτσι έκαναν και οι Last Drive

~Λίγο πριν από τη συναυλία

Το ντύσιμο είναι πολύ σημαντικό καθώς αν ο μουσικόφιλος πάρει ένα σχόλιο του τύπου "τι ωραία μπλούζα" ή "τι γαμάτο συγκρότημα!" έχει αποσβέσει το μισό του εισιτηρίου. Υπάρχουν και οι μεγάλοι αγνοί οπαδοί που η αγάπη τους σπάει όλα τα φράγματα του κουλνες και πάνε στη συναυλία με t-shirt της μπάντας που παίζει. Κάποιοι φέρνουν και μπακπακ όπου κρύβουν μπίρες τις οποίες κάνει πως ψάχνει ο πορτιέρης κατά την είσοδο. Ο Φαντασμενιος έχει πάντα το φλασκί του, όχι γιατί είναι τσιγκούνης, αλλά κυρίως γιατί δεν θέλει να πηγαινοέρχεται στο μπαρ. Για τους last drive ο Φαντασμένιος επέλεξε ένα καλό ουίσκι, ελαφρύ τεχνικό πανωφόρι και ένα μαύρο t-shirt με πράσινα γράμματα dash the henge που πάνε με τα μάτια του. Την μπλούζα του την έχει κάνει δώρο ο κολλητός του που δυστυχώς δεν θα ήταν στο λαηβ, όπως δεν ήταν και στο reunion τον Μάιο του 2007. 

~Πολύ λίγο πριν από τη συναυλία

Οι μουσικόφιλοι μιλάνε και κάποιοι από αυτούς είναι τόσο σπουδαίοι που θεωρούν ότι η παρουσία τους είναι πιο σημαντική από την ίδια τη συναυλία. Ο στόχος του Φαντασμένιου ήταν να μπει κοιτώντας μόνο μπροστά, ιδανικά δέκα λεπτά πριν ξεκινήσει το σετ, ίσα ίσα να πιει το πρώτο ποτό. Τον Μάιο  του 2007 καθόταν αριστερά, πριν το τελευταίο σκαλοπάτι, το περασμένο Σάββατο κάθισε δεξιά, καθότι ο Θόδωρος στη σκηνή που παίζει το Every Night στο τοπίο της ομίχλης είχε τους ήρωες να κάθονται δεξιά της σκηνής. Πόσο γεμάτοι νιώθετε άραγε τώρα που ξέρετε αυτή την πληροφορία; Η θέση στη συναυλία είναι σημαντική, κάποιοι έχουν στανταρ θέσεις, το σημαντικό είναι οι γείτονες να μην μυρίζουν, καπνίζουν, αερίζονται, κατουριούνται, διψάνε. Κάποιοι αποφεύγουν τους ψηλούς αλλά η θεωρία του Φάντα είναι πως σε sold out πίσω από αυτούς υπάρχει πάντα ο απαραίτητος ζωτικός χώρος. 22:04 βγαίνουν στη σκηνή, τα τελευταία χρόνια όλες οι συναυλίες ξεκινάνε στην ώρα τους.

~Στη συναυλία

Οι Last Drive μπαίνουν κατά τα γνωστά, οι ενισχυτές στο τέρμα και όποιον πάρει ο χάρος. Ο κόσμος ακολουθεί, δεν χρειάζεται κάποια ειδική περίσταση για να κερδίσουν τον κόσμο με το setlist τους οι Last Drive. "Όσοι έχουν περάσει από την μπάντα είναι για πάντα στην μπάντα" λέει ο Alex K. και στη σκηνή ανεβαίνει ο P. Pep. Παρά τις προβλέψεις, δεν έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση υπερμπαρπαδίασης. Το αντίθετο μάλλον, οι κάτω των 40 είναι αρκετοί γεγονός που επιβεβαιώνει τη σπουδαιότητα του συγκροτήματος για το ροκ σε αυτή τη χώρα. 

Αυτή δεν είναι ακόμα μια συναυλία, υπάρχει μια φοβερή ατμόσφαιρά χαράς και θετικής ενέργειας που κυριαρχεί στο χώρο παρά τις αρκετές παρεμβολές από κάμερες που πάνε πέρα δώθε, μπακπακ, μπίρες, ανθρώπινες μυρωδιές, τσιγάρα απλά, τσιγάρα ηλεκτρονικά, τσιγάρα ενισχυμένα, όλα αναμενόμενα, δεν θα μας χαλάσει τίποτα τη γιορτή. Μόνο θα γελάσουμε με τους πραγματικούς χίπι φαντασμένους (αυτούς που την έχουν πολύ μεγάλη την last drive) όταν η επίσημη τους γαμάτη φωτογράφος τους έβαλε στο σκόπευτρο και ο ενθουσιασμός τους πήγε από το τέσσερα στο δέκα.

Οι Last Drive θυμούνται το reunion του 2007 Και αφιερώνουν ένα τραγούδι στον Νίκο Τριανταφυλλίδη. Κάποια στιγμή ανεβαίνει στη σκηνή και ο Θάνος Αμοργινός, χαμός στα Shot With Crystal Balls in My Hands και Killhead Therapy, το ένα έπος μετά το άλλο και στο Have Mercy η εντροπία αυξάνει επικίνδυνα. Οι Drive φεύγουν από τη σκηνή μετά από δύο ώρες που μοιάζουν δέκα λεπτά. Και κάπου εδώ τα ψέμματα τελειώνουν, για όσες δεν έχουν εισιτήριο για τα επόμενα λαηβ είναι τώρα ή ποτέ. Στο πρώτο ανκόρ λογικά το Gagarin κουνήθηκε 2-3 εκατοστά από τη θέση του, στο gone gone gone μπορεί η μετατόπιση να ήταν και καθ' ύψος. Στο δεύτερο ανκόρ μπλε φώτα, blue moon και καταλαβαίνετε, για αυτό σε αυτά τα λαηβ είναι καλό να πηγαίνει κάποιος μόνος του. Βέβαια κάποια στιγμή σε ένα γρήγορο σκανάρισμα ο Φαντασμένιος είδε και άλλους που ένιωσαν κάπως πιο έντονα το αίσθημα της απώλειας. Είναι και αυτά τα νεαρά κωλόπαιδα που το ευχαριστιούνται τόσο πολύ και νομίζει ο Φαντασμένιος ότι τους κοιτάει μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή στην τελευταία σκηνή στους Απόντες του Γραμματικού. Βέβαια για αυτούς δεν είναι τόσο η τελευταία συναυλία των Last Drive αλλά ακόμα μία πολύ καλή ροκ εντ ρολ συναυλία όπου ο τραγουδιστής είπε τα αντιφασιστικά του ενώ στην μπότα των ντραμς υπάρχει και μια παλαιστινιακή σημαία. Φυσικά και δεν υπάρχει κάτι λάθος σε όλο αυτό.

~Λίγο μετά τη συναυλία

Το μόνο καλό με το Gagarin είναι η πλευρική πόρτα που ανοίγει στα sold out. Ο Φαντασμένιος σε λίγα λεπτά περπατάει στους άδειους δρόμους και σκέφτεται πόσο σωτήρια είναι αυτή η πόρτα. Καθότι συνήθως μετά τις συναυλίες ο κόσμος μιλάει, και ειδικά μετά από αυτή τη συναυλία καταλαβαίνετε πως έχει να πει πολλά. Ήταν μια πολύ καλή συναυλία και γενικά αυτό είναι το νόημα, να πηγαίνει ο κόσμος να περνάει καλά. Εδώ όμως αυτό που έχει συμβεί είναι όμορφο αλλά και αβάσταχτα μελαγχολικό. Όπως σε εκείνη τη σκηνή στο τοπίο στην ομίχλη που οι ήρωες της ταινίας είναι σε μια τεράστια συννεφιασμένη παραλία και ένας από αυτούς πάει στο τζουκ μποξ και βάζει το The Night o The Phantom. 

~Μετά τη συναυλία

Υπερβολική φαντασμενίαση για ακόμα μια φορά. Λοιπόν αν θες κάτι σε κιθάρα άκου το The Pattern Speaks των SKLOSS. yo.

Floyd in a postnoise era ~ Years of Youth Pan Pan ~ 24/02

Βασικά δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι για αυτό το λαηβ. Τι άλλο να γράψω; Αλλά ήταν απόγευμα και ήμουν κολλημένος στην Αττική οδό λίγο πριν το δαχτυλίδι και άκουγα το νέο τραγούδι των Godspeed You! Black Emperor. Το παίξανε πρώτη φορά λαηβ το περασμένο Σάββατο (λινκ). Τρέχα γύρευε ποιο ποπ τραγούδι έχουν κατακλέψει πάλι, αλλά δεν έχει καμιά σημασία, σημασία για τους Gybe δεν έχει το τι αλλά το πως. Και το πως είναι ακόμα μια φορά επικό, ειδικά αυτά που κάνουν από το 10:45 και μετά, ένα ριφ σαν φωτιά στις κεραίες, και το τύμπανο να βαράει απόκοσμα και δυνατά, και μπροστά είναι τα πελώρια σύννεφα, κόκκινο και γκρι, η πιο γλυκιά κίνηση όλων των εποχών, και ώπα ώπα, το ίδιο Σάββατο στο Floyd σε κάποια φάση στο λαηβ των Years of Youth και Pan Pan έμοιαζε σαν να κάνουν διπλή προβολή από πίσω αλά gybe; Είμαι εδώ για να κάνω τρελά μασαπ για τα λαηβ του pan pan. 

Μέρος Α'. Οι Years of Youth και Pan Pan παίζουν με τη σειρά ολόκληρο το δίσκο τους "λύκοι στον Άρη". Το οπτικό μέρος είναι σε πλήρη συμφωνία με το απίστευτο Artwork του δίσκου, η μουσική είναι πιο σκοτεινή, μελαγχολική, και όλα τα λεφτά η αντίθεση με τα παιδιά από κάτω που έχουν έρθει πεινασμένα για χορό. 

Το νέο στοιχείο σε αυτό το λαηβ είναι η προβολή των στίχων σε υπέρτιτλους, δίνει μια άλλη προοπτική στην παρακολούθηση μιας ποπ συναυλίας, αυξάνει σίγουρα το επίπεδο προσήλωσης από εκεί και πέρα η απόλαυση είναι δεδομένη. Ο ήχος πολύ καλός, στο ζυγίζει ένα τόνο θυμίζει να γαμάνε κουμπιά. Αγαπημένη στιγμή. Μαζί φυσικά με τον μόνο παράδεισο που υπήρξε ποτέ. Εδώ η μελωδία είναι αβάσταχτα μελαγχολική, τα βίζουαλς, η Λαμπρινή Γκόλια VASSIŁINA να χορεύει, πανέμορφο, ένας δίσκος για το 1987, έτος ορόσημο για τους σαρανταφευγα. Για τα παιδιά από κάτω είναι πιο κοντά στην επιστημονική φαντασία.  Δεν μπορούν να πουν πως δεν συνέβησαν όλα αυτά το 1987 όπως δεν μπορούσε κατά τα φοιτητικά του χρόνια ο Φαντασμένιος να πει με σιγουριά πως δεν κυκλοφορούσαν δεινόσαυροι από τις 6 έως τις 8 το πρωί. 

Μέρος Β'. Τα λαηβ του Pan Pan είναι νησάκια ελπίδας, χαράς και αγάπης. Είχε και η Καλλιόπη γενέθλια και όποιο κατάλαβε, κατάλαβε. Πολύ υπονοούμενο έχει και τούτο το ποστ, αντίθετα ο pan pan τα λέει στα ίσια. ΟΧΙ ΣΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ. Απλά πράγματα. Εδώ μάλλον σημασία έχει το τι και όχι το πως. Detroit Attica κάτσε και φτιάξε ένα beat, ξεκίνησα από το Κορωπί και τώρα είμαι στο ΟΑΚΑ. Στο ΟΑΚΑ.

 

φανταπέντε

 

Αυτό ενώ το ακούει ο Φάντα, νιώθει πως ο δίσκος τον κοιτάει όπως η Λυγερή στο εξώφυλλο. Στην πραγματικότητα αγαπάει τα πάντα σε αυτό το δίσκο, το προστατευτικό πλαστικό, τα πολλά μπλε που έχει το artwork, τα κίτρινα γράμματα AΝΔΡΟΜΕΔΑ FM, τους στίχους, όλους του στίχους, ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ ΜΟΝΟΣ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ, που είναι σαν να κοιτάνε οι Κόρε Ύδρο, το πως παίζουν με τα φωνητικά ο τραγουδιστής και η Καλλιόπη, το Κορωπί στο φόντο και φυσικά η μουσική, η πιο τέλεια μουσική που έχουν γράψει, η παραγωγή, είναι όλα στη θέση τους, ακριβώς εκεί που πρέπει να είναι, τα echo tides έγραψαν το ok computer του 21ου αιώνα ενδεχομένως. 

Ο δίσκος σταματάει να κοιτάει και λέει 

"ας υποθέσουμε Φαντασμένιο πως αυτή τη στιγμή η φωτιστή υδρόγειος που έχεις στο σαλόνι σκάει και πιάνει φωτιά το σπίτι, μπορείς να πάρεις μόνο ένα δισκάκι από το 2023, τι θα πάρεις;"

Φ: Εσένα θα πάρω Ανδρομέδα FM, μην με κοιτάς έτσι. Ξέρω γιατί με κοιτάς, εντάξει δεν είναι προσωπικοί οι λόγοι που σε έβαλα στο 5.

Α: Προσωπικοί; Tι προσωπικοί ρε; Είμαι δίσκος των echo tides, τι είναι αυτά που λες;

Φ: Εντάξει 20/12 σήμερα, δεν σε πολυνοιάζει κιόλας ε

A: Εδώ ποτέ δεν μας ακούει κανείς

Φ: Κοίτα Ανδρομέδα μου, εγώ σε αγαπάω και ας μην έχεις μέσα την λαμποργκίνι του Φαντασμένιου. Σε αγαπάω γιατί παρότι δεν είσαι δικιά μου, σε νιώθω πολύ κοντά, σαν να σε ξέρω χρόνια. Μου θυμίζεις πράγματα όπως για παράδειγμα τα Διάφανα Κρίνα που πιστεύω πως ούτε καν πίστευες πως έχεις μέσα σου. Την ίδια στιγμή δεν μπορώ να σε φανταστώ άλλη εποχή, είσαι το 2023.

Α: Άσε τα γενικόλογα. Ποιο τραγούδι μου σου αρέσει πιο πολύ;

Φ: Έχω περάσει διάφορες φάσεις, και με την κορδέλα και με την έξοδο αλλά θα πω γεύση μπαταρίας. Εντάξει ξέρεις πόσο αγαπάω το 2 τραγούδια σε 1 αλλά εδώ είναι κάτι παραπάνω, η ερμηνεία της Καλλιόπης, το ρεφρεν, με διαλύουν, φτάνει αυτό το απροσδιόριστο που εκπέμπεις και στο τελευταίο μου κύτταρο. Είναι χαρά; είναι καύλα; Είναι μελαγχολία; Διαστέλλεις το χρόνο Ανδρομέδα μου, δεν μπορώ να πιστέψω πως όλα αυτά έγιναν μόνο σε 4:10.

Α: Ευχαριστώ Φάντα μου. Τι πιστεύεις πως θα γίνει τώρα;

Φ: Δεν ξέρω, αλλά μου αρκεί που φτάσαμε ως εδώ. Σε έβλεπα στο γκαγκάριν και σκεφτόμουν πως είσαι τόσο όμορφη που δεν θα κάνω μουτράκια που τα echo tides δεν παίζουν τα παλιά την λαμποργκίνι.

 

Κιτσοπούλου πικ εν ρολ με τον Pan Pan | από τις 22/06 έως 15/07

Το απόλυτο μασαπ. Μέρες τώρα είχε ο Φαντασμένιος στα ντραφτ το λαηβ ρηβιου (σικ) για αυτό που έκανε ο pan pan την πέμπτη 22 Ιουνίου 2023 από τις 22:00 έως σχεδόν τα μεσάνυχτα στην Τεχνόπολη. Κάθε μέρα το βράδυ αυτό μεγάλωνε ολο και πιο πολύ στο μυαλό του Φάντα οπότε σκέφτηκε να το ανεβάσει στο τέλος της καλοκαιρινής συναυλιακής σεζον. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα ενδεχομένως να είναι ΤΟ τέλος οπότε θα ήταν ιδανικό να μείνει εδώ μόνιμο εξώφυλλο ένα ποστ για τον παν παν. 

Το λαηβ του Pan pan ήταν προγραμματισμένο 3 μέρες πριν από τις δεύτερες εκλογές.  3 εβδομάδες μετά από αυτές τις εκλογές παίζουν στην Επίδαυρο οι σφήκες της Λένας Κιτσοπούλου. Την Παρασκευή δεν έχει πολύ κόσμο, δεν έχει αντιδράσεις αλλά εμφανίζονται στο ιντερνετ οι πρώτες αφοριστικές κριτικές. Το Σάββατο τα πράγματα είναι αλλιώς, έχει κόσμο, η κίνηση θυμίζει βραδιά sold out. Στο δρόμο για την είσοδο σελφι, σχόλιο για τα αμάξια, για τα ρούχα, τουαλέτες, φορητά a/c, ο φαντασμένιος το βλέπει το κακό να έρχεται, τι κάνουν όλοι αυτοί εδώ; Στη σκηνή μια τεράστια μπασκέτα, πλαστικές καρέκλες και τραπέζια, πανηγύρι στο χωριό με ντεγκουστασιον Καραθάνο. Ο κόσμος γελάει δυνατά, μωρέ λες να την γλιτώσουμε; 

Τραγούδια για τον Μπιμπίλα και τον Κούγια, οι σφήκες είναι μια πρόφαση. Ο Αγγελόπουλος γύριζε στην χούντα τον Θίασο με μια άδεια που έγραφε πως πρόκειται για μια διασκευή πάνω στο μύθο των Ατρειδών. Η Κιτσοπούλου έχει σκοπό να τα πει όλα, για τον Σύριζα, για τον κούλη, για την αστυνομική βία, για τον Φιλιππίδη, το ναυάγιο στην Πύλο, την παγκόσμια επανάσταση, τον καπιταλισμό, την Ελλάδα, την Ελλαδάρα, μέχρι για την τελευταία τρίχα από τα αρχίδια σου είπε. Μόνο για το μούφα πρωτάθλημα της ΑΕΚ δεν είπε κάτι - η φάση είναι διάλεξε το θέμα που θα παρεξηγηθείς. Ο Σκυφτούλης μπινελικομονολογεί όταν σηκώνεται ο πρώτος "Αίσχος, ντροπή για την Επίδαυρο". Η Κιτσοπούλου τα λέει και σε κάθε αλήθεια οι μεν να φεύγουν, οι δε χειροκροτούν.

 

Των Αγγλών τα κανόνια

κι η νέα διαταγή,

έκαναν τους αντάρτες,

να τρέχουν σα λαγοί..

Το πουλί του Σκόμπυ 

είναι κόμποι κόμποι

κι αν λυθούν οι κομποι

τι θα γίνει Σκόμπυ

 

 

Ο από πίσω να απορεί "τι θέλει να πει ο ποιητής;". Από κάτω στη γιορτή της δημοκρατίας ένα γορίλας και ένας νεκρός ψηφίζουν. 3 εβδομάδες μετά από τις εκλογές που μας οδήγησαν σε μια βουλή με 65% φασίστες κάποιοι αναρωτιούνται τι θέλει να πει ο ποιητής. Στο τέλος η Κιτσοπούλου ραπάρει και κρατάει ένα όπλο. Περνάει η σκέψη πως είναι αληθινό. Αίσχος, ντροπή για την Επίδαυρο, ΜΑΣ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙΤΕ.

Ήρθαν για να κράξουν, δεν ήξεραν, έχουν μεγαλώσει διαβάζοντας Αριστοφάνη και ένιωσαν προδομένοι; Όλα αυτά είναι δικαιολογίες. Η Κιτσοπούλου πάτησε πολλά κουμπιά, κάποιο θα τους πετύχαινε. Πως θα ξεφύγουμε από όλο αυτό. Πως θα γίνει να πεθάνουν όλα αυτά τα μπαρμπάδια του μαζί τα φάγαμε; Στο τέλος υπερένταση, σφήκες ξε σφήκες αυτός είναι ο ορισμός της τέχνης, να δημιουργεί συναισθήματα, να πονάει το στομάχι λες και σε δέρνανε 2 ώρες, αλλά και είναι αυτή η αόρατη κορδέλα που ενώνει τους ανθρώπους και είναι που δεν νιώθω μόνος, τράβα πιο πέρα κυρ Καμύ δεν είναι ώρα ακόμα - απόψε γιορτάζουμε όπως εκείνο το βράδυ στην τεχνόπολη. 

Μια θάλασσα από υπέροχους ανθρώπους. Ο Pan pan δεν είχε σκοπό να παίξει απλά για να τους ευχαριστήσει. Το είχε κάνει στο gagarin αυτό, αυτό το βράδυ είχε σκοπό να τους πάει ένα βήμα παραπέρα. Ουσιαστικά άλλαξε την ενορχήστρωση σε όλα τα τραγούδια. Το σετ είχε απίστευτη ροή, κάθε δευτερόλεπτο μια έκρηξη συναισθημάτων, ο ήχος είναι φανταστικός - τα μπιτ - τα λόγια - οι φωνές. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΕΔΩ. Η συγκίνηση που κυριαρχούσε (για τον γεροφάντα  τουλάχιστον) ως συναίσθημα στα πρόσφατα λαηβ του pan pan πάει σε δεύτερο επίπεδο. Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά, εδώ κάθε φαντακύτταρο νιώθει την ευτυχία και την αγάπη. Πέρασαν διάφοροι αδιάφοροι αλλά εδώ φαίνεται πως μπορούμε να ζήσουμε τα πάντα. Αυτό δεν είναι ακόμα ένα λαηβ, εδώ αναβοσβήνει η ελπίδα - το κατά GYBE HOPE - στην πραγματικότητα μετά από αυτό δεν μπορούμε καν να φανταστούμε πως θα είναι το καλύτερο του λαηβ. 

υγ. Γιώργο κόψε την πλάκα ρε πούστη

streaming screaming | Ξύλινα Σπαθιά - τροφή για τα θηρία

 

Συνέχεια των ποστ με δισκάκια που δεν υπάρχουν στις υπηρεσίες ακρόασης μουσικής. Και όμως! Πάτε και δίνετε 6,99 το μήνα και δεν μπορείτε να ακούσετε το μοναδικό EP των Ξύλινων Σπαθιών! Το Τροφή για τα θηρία κυκλοφόρησε το 1999. Το ομότιτλο τραγούδι και το "τώρα αρχίζω και θυμάμαι" τα έπαιζαν πριν τα κυκλοφορήσουν στα λαηβ τους κατά την πειραματική φάση (sic) τους. Ήταν η εποχή που τους την είχε βαρέσει και είχαν πειράξει όλα τα τραγούδια τους με αποτέλεσμα την ενδεχομένως πιο ενδιαφέρουσα περίοδο τους ως προς τα λαηβ τουλάχιστον. Σημείο αναφοράς είναι σίγουρα η εμφάνιση τους στο rockwave στη φρεατίδα το 98. Το 1998. 

Σε αυτό το EP υπάρχει το πιο αλλόκοτο τραγούδι των Σπαθιών. Τα "διαστημόπλοια" ένα σχεδόν ορχηστρικό, μποσανοβικό έπος. Κολλητικό και απολαυστικό σαν αεράκι που σου φυσάει το στην παραλία. Επίσης σε αυτό το EP υπάρχει ένα από τα 5 καλύτερα τραγούδια των σπαθιών. Κακά τα ψέματα, τα Σπαθιά είναι για συναισθηματικούς τύπους και το "Χάθηκα" είναι φτιαγμένο για άπειρες ώρες στην επανάληψη, με το βλέμμα στο ταβάνι ή στο κενό και το μυαλό χαμένο (sic). Αβάσταχτο ντέρτι σαν να έβαλε μαζί κάποιος στο μπλέντερ τη φωτιά στο λιμάνι, το ατλαντίς, την Μπρέντα, τον Ντίλαν, την Ηρώ και τον ψηλό. 

 

top-5 Σπαθιών:

1. Χάθηκα

2. Μόνο Αυτό

3. Αντλαντίς

4. Φωτιά στο λιμάνι

5. Βροχοποιός

echo tides ντουζ πουαντ στο 6dogs 19/05

 Λοιπόν δεν έχει νόημα να γράψει ο Φαντασμένιος για το λαηβ. Τι να γράψει; Οτι με τον Μητσοτάκη στα 2 χλμ ήταν λογικό να έχει τεχνικά προβλήματα;  Οτι καλά ήταν; Δηλαδή πόσο καλά μπορεί να είναι χωρίς λαμποργκίνι στο σετ. 

Ο Φαντασμένιος θα σας γράψει τι θα γίνει από εδώ και πέρα.

Μετά το λαηβ στην τεχνόπολη του Παν παν. Μισό λεπτό. Και αν έχει γράψει μαλακίες ο Φαντασμένιος σε τούτο το μπλογκ, η φράση "το λαηβ στην τεχνόπολη του παν παν" ακούγεται υπερκουκουρούκου. Και όμως έτσι είναι γιατί έτσι πάει. Λοιπόν μετά το λαηβ του στη τεχνόπολη ο παν παν θα ανακοινώσει την διάλυση του παν παν. Ναι του εαυτού του. θα ευχαριστήσει τον κόσμο για την αγάπη του, θα αποτραβηχτεί ως τον Σεπτέμβρη οπότε και θα ανακοινώσει λαηβ με echo tides τον Οκτώβριο στο gagarin205. Χαμός παρότι η λαμποργκίνι είναι και πάλι εκτός σετ. Η Ανδρομέδα όσο περνάει ο καιρός κερδίζει τους μουσικοκριτικούς και την Ρένα Μόρφη η οποία πείθει τον Πορτοκάλογλου να φέρει echo tides στο μουσικό κουτί. Εκεί θα παίξουν διασκευές Ζαμπέτα, Χατζιδάκι, κορε ύδρο, Mogwai και Strokes. Φυσικά θα παίξουν όλες τις μεγάλες τους επιτυχίες εκτός από την λαμποργκίνι.  29/02/2024 σκάει το νέο single από το νέο τους δίσκο. Το τραγούδι έχει παίξει ήδη σε διαφορετικό edit στο τελευταίο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου του Maestro χωρίς να αναφέρεται η μπάντα στα credits. Χ Α Μ Ο Σ. Ακολουθούν 3 sold-out στο Fuzz, το λαηβ τελειώνει τα φώτα ανάβουν και ο κόσμος από κάτω φωνάζει disco, disco, disco αλλά χωρίς καμία ανταπόκριση. Ο Pan pan σε συνέντευξη του στον ζαν καντε παπαδόπουλο στο αθηνόραμα δηλώνει "ο pan pan τελείωσε για μένα, δεν πρόκειται να παίξω τραγούδια του όσο ζω". 

Μάρτιο ανακοινώνεται η υποψηφιότητα pan pan και Καλλιόπης για την eurovision. Στο διαδίκτυο ξεσπάει πόλεμος, στην πρώτη γραμμή Χατζηστεφάνου, Καπουτζίδης, Φράγκος, Hulot, Μόνικα, Παπαδάτος και Καρπετόπουλος. Απόψεις. Το τραγούδι πάει άπατο με ένα 12αρι από την Λιθουανία γιατί είχε μέσα τον στίχο "σαν πάσα του Σάρας την καδιά μας βαράς". 

Το καλοκαίρι η μπάντα παίζει σε γεμάτο Λυκαβηττό. Ο κόσμος κρεμάει στα βράχια πανό "disco, disco, disco" και τραγουδάει την ανισόπεδη για τουλάχιστον μια ώρα πριν βγει το opening act. 

Οι echo tides βγαίνουν και παίζουν ένα επαγγελματικό σετ με όλα τα τραγούδια πειραγμένα, υπάρχει ένταση στον κόσμο, φεύγουν από τη σκηνή αλλά δεν παίζει μουσική, τα φώτα ανάβουν και ο κόσμος τραγουδάει την disco. Βγαίνει η Καλλιόπη με μια κιθάρα και τραγουδάει το Now They'll Sleep των Belly. Χ Α Μ Ο Σ. Ο Φαντασμένιος για πρώτη φορά ξεχνάει την λαμποργκινι, στο μυαλό του σκάει ο Stipe το 99 στον Άγιο Κοσμά να τραγουδάει suspicious minds, φακ δε θέλω να φύγουμε από δω. 

μπαρμπαδίαση 2023 | Στέρεο Νόβα στην Ελευσίνα 4/2

Ελευσίνα, πολιτιστική πρωτεύουσα του 2023. Ο καλλιτεχνικός κόσμος με το χέρι στο πιγούνι να τσακώνεται για την φάλαινα και αν χμ και αν πφ. 100μ από την είσοδο να έχουν αράξει οι κάγκουρες υπολοίπου αττικής και βαράνε οι Αργυροί από φτιαγμένα σμαρτάκια. Νεον γράμματα, λειζερ οράματα, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ κυρίες και κύριοι ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Από λεπτό σε λεπτό είναι να σκάσει και η κακοκαιρία μπάρμπαρα οπότε τι καλύτερο από ένα λαηβ σε ανοιχτό χώρο με τους Στέρεο Νόβα. Από κάτω όλη η εναλλακτική Αθήνα, ένας κεραυνός αρκεί για να πάρουν ανάσα οι σερβερς του ίνστα και να πεθάνουν τα κροσοβερ μπαρ. Εντάξει δεν ήταν όλη η εναλλακτική Αθήνα, δεν είχαν έρθει και καλλιτέχνες που έχουν κάνει την πορεία τους μέσα από θυσίες, σκληρή δουλειά και όχι στηριζόμενοι σε γνωριμίεςχααχαχααχχααχχαχχαχααχχαχαχαχα θα σκάσει και η φάλαινα από το γέλιο. Δεν έγινε το κακό, κάθε άλλο, το κρύο και οι ψιχάλες συμπλήρωσαν τέλεια το σκηνικό με το παλιό εργοστάσιο και τους στερο νοβες τσιμεντόλιθhead.

Οι μνήμες, πάνε τα νιάτα φύγανε, οι κάγκουρες απέξω, οι μητσοτάκηδες, οι κασιδιάρηδες, η πανάθα που πέφτει πάλι ηρωικά, οι φίλοι, εδώ η μουσική είναι σε δεύτερο πλάνο η λέξη κλειδί είναι συναισθήματα. Ελευσίνα, εδώ "πάνω στη γη και κάτω από τα σύννεφα", οι Στέρεο Νόβα είναι 200 χρόνια τώρα σαν ντεπόν για την παρακμή που δεν τελειώνει, είναι η φωνούλα που σπάει την σκατίλα. Μοιάζει λίγο να έχει πάθει η ψυχολογία της ύλης ο φάντα, αλλά λογικά το πιάσατε το νόημα, στο αιώνιο αυτοί ή εμείς, οι Στέρεο Νόβα είναι στο εμείς δαγκωτό. Επανερχόμενιος στην εκδήλωση, η κορύφωσης ήρθε στο τέλος με το φανταστικό βίντεο κλαμπ από τον Ουρανό. Ο οποίος ουρανός του έσκασε για πρώτη φορά του Φάντα εδώ στην Ελευσίνα πριν από τον κοβιντ σε ένα ηβεντ για την πολιτιστική. Βιωματικούλι χε χε. Θυμάται ο γεροφάντα να το απολαμβάνει στο αμάξι παρέα με Σκάτζ, μα είναι δυνατόν να μοιάζει η λεωφόρος Αθηνών το πιο ωραίο μέρος στη γη;  

pan pan όπως λέμε ο Antetokounmpo να γαζώνει τη μεσοτοιχία - Gagarin 11/11

 O pan pan την παρασκευή 11/11 (😉) έπαιξε σε ένα γεμάτο - sold-out (μαζί με το παιδί τραύμα) - Gagarin. Ο κόσμος δεν σταμάτησε να χορεύει και να τραγουδάει με πάθος όλους τους στίχους. Κάτι τέτοιο πριν 10-15 χρόνια που ήμασταν αφάνταροι και μιλάγαμε για ομνικορντ έμοιαζε με όνειρο ή το πολύ πολύ καλή ιδέα για καρέ σε κομικ. Στην πραγματικότητα ο pan pan έχει κάνει το δικό του Αντετοκούνμπο. Και στον φαντασμενομικρόκοσμο αυτό είναι το ίδιο καυλωτικό. Ο φαντασμαγορικός pan pan απαντάει σε όλες τις ερωτήσεις. 

Πάνε οι νέοι σε λαηβ; Ακούνε οι νέοι καλή μουσική; Υπάρχει ελπίδα και ομορφιά έξω από τους μικρόκοσμους; Μπορείς κανείς ο Φαντασμένιος να χαίρεται τόσο πολύ για κάποιον άλλο; Είναι αυτοί οι στίχοι οι καλύτεροι που έχουν ακουστεί ποτέ σε αυτή τη σκηνή; Είναι το πιο τέλειο πράγμα στον κόσμο να καταλαβαίνεις πως υπάρχουν και άλλοι που δεν ένιωσαν ούτε μια φορά ΚΑΝΟΝΙΚ@; Είναι οι echo tides καλύτεροι από τον pan pan; Αυτό το βράδυ ο φαντασμένιος είδε τους πιο όμορφους ανθρώπους που έχει δει ποτέ στη ζωή του; Είναι πιο επίκαιρο από ποτέ εκείνο το tweet του broken beats μετά από ένα λάηβ στο six dogs "θα έκανα άνετα κάτι με τις περισσότερες κοπέλες που ήταν στο λαηβ του pan pan - ψαχτείτε"; Θα πρέπει να διδάσκεται ο pan pan στα σχολεία; O pan pan σκοτώνει την μπαρπαδίαση; Δεν θα έπρεπε να καούν όλοι οι μπαρμπάδες (φαντασμένιος ινκλουντιντ) πάνω στη σκηνή ενώ παίζει "Χορεύουνε μόνα να φύγει η νύστα / Χορεύουν και βάζουν το όπλο στη ζώνη / Ζωή που σκοτώνει"; Με pan pan σε τέτοια φόρμα θα το πάρει η πανάθα από τον Απρίλιο; Μέσα στα κύματα;  Και στο ΟΑΚΑ να έπαιζε το γέμιζε; Τους χάλασε τους χιπι χιπι "έλα ρε παναγιωτάκη που θα βγάλεις και δίσκο";, ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΕ; ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΕ; T Ο Υ Σ   Χ    Α    Λ     Α     Σ   Ε ;;;; ΝΤΑΜΠΛΙΓΙΟΥ ΝΤΑΜΠΛΙΓΙΟΥ ΝΤΑΜΠΛΙΓΙΟΥ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΕ ΝΤΟΤ ΚΟΜ;;;;;;;; TOUS HALASE????? 

ΑΜΚΑ - 08/10 communitism

 Ε αν δεν γράψει σήμερα ο Φαντασμένιος, πότε θα γράψει; Το my dog on wheels I' ll tell my secrets and more που λέει και το τραγούδι. Λοιπόν. Χτες ήταν μια μέρα που χμ χμ χμ τελοσπάντων μήπως έχετε διαβάσει το μύθο του Σίσυφου; Ωραίο βιβλίο.  Λοιπόν τα πράγματα είναι σοβαρά, αυτό φάνηκε και από το λαηβ των la femme στον Νιάρχο. Ούτε τσάμπα μπίρες, ούτε βίντεο στη σκηνή και από κάτω όλη η Αθήνα να κουνάει κωλαράκι σε διάφορες παραλλαγές από τα παπάκια, πα πα πα. Και ο Φαντασμένιος να σκέφτεται πόσο τέλειο θα ήταν να πέσει ένας δορυφόρος του Μασκ στον Νιάρχο, από εκείνη τη στιγμή και μετά θα πέθαινε η έννοια του κροσοβερ μπαρ. Θα γυρίζαμε στην εποχή που ο κυριλέ πάει μπουζούκια ή κλαμπ, το μέταλλο στο μεταλλαδίκο, το πανκιο στο υπόγειο και οι ίντι σε αδιάφορα μπαρ με αναλογία αντρών/γυναικών 9/1. Και περνάνε οι μέρες και εκεί που η ρουτίνα χτυπάει δυνατά, και οι φιλοδοξίες είναι χαμηλές σκάει ένα βράδυ με ένα λαηβ που δεν διοργανώνει η Στεγη, ο Νιάρχος, η ερτ, το ΚΚΕ, και είναι όλοι όμορφοι και χαρούμενοι. Και χορεύουν και ευχαριστιούνται τραγούδια που μάλλον ακούνε πρώτη φορά, εντάξει η συνταγή είναι γνωστή αλλά ποιος την γαμάει την συνταγή όταν μια-δυο κιθάρες, ένα μπασο, μια ντραμς και μια φωνή συντονίζονται αβίαστα και ευφραίνουν τις καρδιές. Ποιος να το περίμενε πως οι AMKA θα έσωζαν τη ζωή του Φαντασμένιου εκείνο το βράδυ😀 

 

Greeks do It better / someone who isn't me

Σήμερα είχε έναν φανταστικό ήλιο. Ο Φαντασμένιος σηκώθηκε και σχεδόν μηχανικά έπιασε το Belle Sebastian Sing... Jonathan David. Το CD (το ποιο;) είχε πάνω αυτοκόλλητο της Hitch-hyke (της ποιας;) στο οποίο ήταν γραμμένο το 9ψήφιο τηλέφωνο που ξεκίναγε από 01 (τι;;; και γιατί δεν έχει πάνω email ή site;). Και κάπως έτσι με ένα πρασινοκίτρινο αυτοκόλλητο για μια στιγμή ο Φαντασμένιος πήγε πίσω 22 χρόνια. Όχι πως ήταν καλύτερα τότε, απλά τότε ήταν το πρώτο βλέμμα, η πρώτη φορά που νιώθεις όλο αυτό το μείγμα των συναισθημάτων που αποτυπώνεται στον εγκέφαλο και από τότε  κάνεις τα πάντα για να το ξαναζήσεις. Τα έχει πει καλύτερα και τα έχει κάνει όλα αυτά ο Θόδωρος Αγγελόπουλος (10 χρόνια από το θάνατο του αύριο).

Μια κλασική περίπτωση εκπλήρωσης του πρώτου βλέμματος για τον Φαντασμένιο, ήταν όταν άκουσε σε μια εκπομπή του Παναγιώτη Μπάρλα ένα τραγούδι από το Amygdala των Someone Who Isn't Me. Αντανακλαστική η κίνηση να αποκτήσει αμέσως το φυσικό προϊόν εδώ να μάθει τα πάντα για το συγκρότημα, να ακούσει τα πάντα, να νιώσει ευτυχισμένος κάθε φορά που ακούει ένα νέο διαμαντάκι. Melina's Theme η τέλεια εισαγωγή θα ήταν αρκετό να πάει όλο το δισκάκι έτσι, δεν θα τον χάλαγε τον Φάντα, εντάξει soundrack είναι αλλά όχι.  Never Let Me Go το τέλειο μελό, φάτε σκόνη Chromatics και συνεχίζουμε με το ένα έπος μετά το άλλο. Παύση στο Let Me Go Wrong. Ο Φαντασμένιος ξέρει πως έχει κάτι το αβάσταχτο αλλά δεν θέλει να το περιορίσει σε ομορφιά, μελαγχολία, μελωδία ενδεχομένως αβάσταχτο καρμπινάτο πρώτο βλέμμα; Και εκεί που νομίζει ο Φαντασμένιος πως τα έχει ακούσει όλα να που σκάει το καλύτερο χιπ χοπ, ραπ, τραπ, νταμπ μπαμπ φαπ όλων των εποχών,  Σαν πτώματα.  Ο Φαντασμένιος ξέρει πως έχει κάτι το αδιανόητο αλλά δεν θέλει να το περιορίσει σε ομορφιά, μελαγχολία, μελωδία ενδεχομένως αδιανόητα καρμπινάτο πρώτο βλέμμα; Το πιάσατε; Ναι, ναι είναι πάλι αυτό το συναίσθημα ενθουσιασμού που αδειάζει τις τσέπες και φέρνει πονοκέφαλο στον γείτονα.  Δεν υπάρχει κάτι ηρωικό εδώ, ίσα ίσα είναι ακόμα μια απόδειξη του πόσο άσχετος είναι ο Φαντασμένιος που χαζοκορόιδευε το gomenaki. Αλλά εντάξει, άντρας είναι ο Φαντασμένιος, όλοι οι άντρες είναι μαλάκες (ούτε μισό πιξελ ειρωνείας εδώ).

Οπότε διπλή η χαρά του Φάντα καθότι επιτέλους άκουσε μια από τις καλύτερες εγχώριες κυκλοφορίες όλων των εποχών και μάλιστα αυτή είναι από μια γυναικεία μπάντα - The Future is Female.

φανταοκτώ

Λοιπόν ο prins obi είναι η χαρά του νέημ ντρόπινγκ. Θυμίζει στον φαντασμενιο τα παλιά χρόνια που ήταν φοιτητής στη βροχερή επαρχία, όπου αν έβρισκε κάνα άνθρωπο να ξέρει μισό συγκρότημα τον έστυβε σαν σφουγγάρι- μη μείνει κάνα κομμάτι ασχολίαστο. Κάπως έτσι είναι ο prins obi, μουσικοσπασίκλας, πρέπει να είναι πολύ καλά προετοιμασμένος οποίος πιάσει μαζί του κουβέντα για μουσική. Για αυτό και οι δίσκοι του είναι κάτι μεταξύ μουσικοδιατριβής και παιχνιδιού γνώσεων. Δεν πρέπει να υπάρχει δευτερόλεπτο σε δίσκο του που να μην έχει μια αναφορά κάπου. Λογικά όταν αναγνωριστεί η αξία του θα φτιαχτεί και η wikiprinsobia όπου θα είναι συγκεντρωμένες όλες οι πληροφορίες γύρω από το έργο του, από τον πάτρικ στο εξώφυλλο του τουρλού έως το για ποιο δίσκο είχε γραφτεί η εξώτικα εισαγωγή του Apricot Jive. Βρωμάει Sir Kosmiche και 2015 Sunshine Special εποχή. Το Banana έχει το γκρούβ που έκανε μια μπαντα που παιζει 70s στα 2010s τους Baby Guru να μην μοιάζουν με καρικατούρες. Θα κάνει τσεκ ο Φαντασμένιος στον King Elephant. Και πάμε στο Devil Treats το μπιτ θυμίζει Animal Collective 2009 και το φωνητικό ααααουα και τα κατς και βασικά θα το κάνει το τσεκ ο Φαντασμένιος στον larry gus. Το πιανάκι, η τραγουδοποιία του The Grasshopper Lies Heavy, και η γυμνή που τραγουδάει από πίσω είναι The boy. Hard to Pliz είναι Baby Guru μεταξύ Pieces- Marginalia προφανώς, το Mercy είναι Prins Obi, το You Are the Virus είναι από την εποχή που ο Obi την είδε σκληρός καριόλης, τσεκ στους Electric Feat. Χαμός. Το Neon Genesis Evangelion είναι αυτό που είναι, είναι προφανές, βασικά δεν είναι τραγούδι είναι πίνακας, είναι φωτογραφία, είναι ταινία, είναι ανάμνηση, είναι συναίσθημα είναι ένα χέρι που σε ακουμπάει και δεν φοβάσε μην σε κολλήσει κανά Ιό. Είναι περίεργο να βγάζει ομορφιά αυτό το μαύρο τέρας. Lady kabbalah στο ίδιο μοτίβο και αν πρέπει να κάνει κάπου τσεκ ο Φαντασμένιος θα είναι στο Baby Guru IV. Το Friends ειναι Prins Obi για τον Prins Obi, fuck off ναι. To Just A Shield ξεκινάει Prinsobικά αλλά κάνει ένα γύρισμα στο 1:02 τουλάχιστον αναπάντεχο καθότι δεν έχουμε 1998 και μπορεί να έχει πέσει πολύ νεημ νροπινγκ εδώ, αλλά ποτέ δεν φτάσαμε στους Arab Strap. Με σχετικό μπιτ ξεκινάει και το SCDP, να βάλει μια κουταλιά Flaming Lips ο Φάντα, να την βάλει. Εντάξει, μπορεί να μην έχει πετύχει τίποτα ο Φαντασμένιος ως τώρα αλλά το τελευταίο ακόρντο είναι guided by voices μπετόν. 

 

 

Α και εννοείται πως ο ίδιος δίσκος αν έγραφε Baby Guru θα ήταν στο 3 ε

γεια σου ρε Christos Chondropoulos με το κλαρίνο σου

 Ο πατέρας του Φαντασμένιου; Με μια λέξη μαλάκας, με δύο μεγάλος μαλάκας. Ημιμαθς που νομίζει πως τα ξέρει όλα, αίσθηση του χιούμορ σε φάση ο Χατζηνικολάου μπροστά του είναι ο Λούις Σι Κεη, δεξιούλης που θα πει και την μαλακία του για την χούντα και για τους ξένους γενικά είναι ο τύπος που αν ο Φαντασμένιος δεν τον είχε πατέρα δεν θα ήθελε να έχει ούτε πέντε λεπτά αλληλεπίδρασης. Βασικά και τώρα που τον έχει πατέρα δεν είναι πως θα γράψει ποστ για το πόσο τον θαυμάζει ε. Εντάξει είναι καλός άνθρωπος, καλή καρδιά που λένε για αυτό έχει και έναν φίλο, δηλαδή δεν είναι και ο πιο κοινωνικός άνθρωπος και χμμμμμμ. Και από πολιτισμό ούτε αθλητική ηχώ. Ακουγε μόνο κλαρίνα, μια ζωή κλαρίνα σε φάση θα προτιμούσε ο Φάντα να έχει για πατέρα τον Δημήτρη Ελευθερόπουλο να τον κοροϊδεύουν τα άλλα παιδιά γιατί ακούει μόνο τζαζ. Ρε λες; Μάλλον έτσι είναι καθώς με μαύρη καρδιά αφήνει εκτός φανταλίστας 2021 το athenian primitivism του Χονδρόπουλου. Ο Χονδρόπουλος κάνει το ακατόρθωτο - δηλαδή γράφει σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική βασισμένος στην παραδοσιακή χωρίς να θυμίζει στον Φαντασμένιο την γαμημένη του καταγωγή. Ωστόσό δεν θα μπει στη λίστα όχι από αλληλεγγύη προς τους ξένους ραδιοφωνικούς παραγωγούς που θα προσπαθήσουν να προφέρουν το όνομα του, αλλά επειδή πρόκειται για συλλογή και ο gone4sure με κάτι τέτοια γίνεται πιο άγριος από Iggy Pop με ενδοφλέβια καφέ φραπέ. 

 

pan pan ο σμιλευτής

 

Που είχαμε μείνει; Στο απόγειο της δημοτικότητας του μπλογκ. Χιλιάδες κλικς.E και κάπως έτσι, δεν άντεξε το βάρος ο Φαντασμένιος και είπε να το κλείσει. Αλλά. Αλλά έπεσε τις προάλλες στα χέρια του περιοδικό τύπου φανζιν, διάβασε κάμποσα αριστοτεχνικές σάλτσες, διάβασε και ένα "σμιλεύουν"και είπε ώπα. Δεν μπορεί να κυκλοφορούν εκεί έξω χειρότερα κείμενα από τα δικά μου, ανάκτηση κωδικού και ταρατατζουμ ταρατατζουμ, Φάντα η επιστροφή, Ο Φαντασμένιος ποτέ δεν πεθαίνει, Φάντα 2.0, 200 χρόνια Φάντα κλπ.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Ναι αλλά που είχαμε μείνει; Είχαμε μείνει στη σοφή ρήση πως το 2021 είναι η χρονιά που θα γαμήσουν και θα δείρουν οι παλέουρες, οι μίστες, οι αυτοί που ξέρουνε. Mogwai, Arab Strap, Godspeed You! Black Emperor και τι άλλο; Φαντασμαγορία δύο. Τυχαίο; Όχι βέβαια. 

Λοιπόν η Φαντασμαγορία δύο είναι η 3η συνεχόμενη κυκλοφορία του pan pan χωρίς τραγούδι για τον φαντασμένιο - για τους άσχετους να πούμε σε αυτό το σημείο πως είχαν προηγηθεί 4-5 κυκλοφορίες με την Λαμποργκίνι του Φαντασμένιου. Χαμός. Το άλλο σημαντικό ιστορικό στοιχείο είναι πως η φαντασμαγορία δυο ενδεχομένως να είναι η τελευταία κυκλοφορία του υπό το δυσβάσταχτο βάρος των δημοτικών τελών της πρωτεύουσας. Φοβερά πράγματα. Δεν είναι τυχαίο που ακούμε για γεμάτα πνευμόνια από οξυγόνο, στο ταξιδεύω στα αστέρια και την αμόρσα του κανένα. Ξεκάθαρες αναφορές στην στροφή προς την εξοχή, στη Φαντασμαγορία τρία λογικά οι χελώνες και οι πικροδάφνες θα έχουν την τιμητική τους.  Φοβερά πράγματα. Φεύγει ο Παν Παν, η Πανάθα έχει τα χάλια της να τσιμεντωνόσουν και την ακρόπολη να τελειώνουμε ναούμε, να ανεξαρτητοποιηθούν και τα Άνω Πατήσια, ε π ι τ έ λ ο υ ς. Χαμός. Και μετά τα εισαγωγικά ας πάμε στο κυρίως μέρος της δισκοκριτικής. Στην Φαντασμαγορία δύο ο Pan pan σμιλεύει επτά ποπ συνθέσεις. Και βασικά του ήρθε η εικόνα του Φαντασμένιου να είναι με το καλέμι και να σμιλεύει τσόντες στα Τουρκοβούνια. Τόση ψυχεδέλεια. Αυτά λοιπόν. Αυθεντικά και τεκμηριωμένα - όπως πάντα - και σε ένδειξη γενικότερης διαμαρτυρίας το ποστ γίνεται παμπλις σε νορμαλ ώρα και όχι 4 το πρωί.