20 για τα 00s by fieldmoon

Η λίστα για τα 00s από τον συνεργάτη των ακραίων μουσικών φαινομένων Fieldmoon (γνωστός και ως απεσταλμένιος):

20. The revolution will not be televized
GSYBE – Lift Your Skinny Fists like Antenna to Heaven (9 October 2000, Constellation)

" Listen... we all stop paying rent tomorrow and have a meeting somewhere, all the millions
of us who lose everyday and know that things are fucked and know that we're fucked and that mostly
we're powerless to change it. We stop paying rent tomorrow and sit down and figure out what the fuck
a little. Let's do that - let's not talk about rock music anymore, let's ease up on the careless adjectives
a little bit, let's fuck the rent and have ourselves a little meeting about the state of things finally ...
and let's stop talking about the millenium. THE END OF THE WORLD WILL NEVER FUCKING COME... "

Love, Godspeed You Maudlin Emperor! 21/6/99


19. Love Boat
Jens Lekman – Night Falls over Kortedala (9 October 2007, Secretly Canadian)

"Sometimes I feel like I'm working on a sitcom or something. I almost see the little studio, and I think
of it as a good comedy show or something like that, with the characters lined up, and I'm trying to make
the characters come alive somehow. There's a lot of silly stuff happening, but in the end, there's always
that feeling of "I've gotta wrap this up with some kind of dignity and a little tear in the eye."

Jens Lekman


18. Dr.
Manitoba – Up in Flames (31 March 2003, Leaf Label)

"I don't mind people using the word psychedelic to describe it. It's music that people have recorded
with all sorts of different sounds. Just throwing everything in and sorting it out later on, which is
definitely the approach I take to it.It's pretty much half me playing instruments and half samples
I think it confuses people as to what's what. Which is a good thing, if I can make them sit together
so well that people don't know what I did and what I stole off records"

Dan Snaith

17. Little Miss Sunshine
Sufjan Stevens – Illinois (5 July 2005, Asthmatic Kitty Records)

"In general, the Illinois record gives an overarching survey of the history of civilization
in that particular region, from the Cahokia Mounds to Native Americans to European immigration
to the Industrial Revolution. I needed to step back and get a view from the moon, so to speak.
I figured that an inquiry into the civilization of mankind requires the most objective vantage point,
namely that of an alien. We are all aliens here"

Sufjan Stevens

16. Storytelling
Bright Eyes – Lifted or the story is in the soil (13 August 2002, Saddle Creek)

" The “Lifted” album, in 2002, was me and the producer Mike Mogis and this other friend of ours,
Andy LeMaster. When I’m arranging stuff with Mike, since we don’t write out music, I write a lot
of parts on keyboard. Then we show the cello part to the cello player, and half of it makes sense
and half of it doesn’t, and he’ll say, “You can’t really play that.”

Conor Oberst

15. Bliblikia
Mum - Yesterday was dramatic Today is OK (11 March 2000, TMT)

" Q: On the first album, you used a lot of found sounds recorded around the house.
Do you still do that a lot?

A: Yes. It’s something that we’ve always done, recording sounds everywhere…
We like treating all sounds with equal respect. If something sounds good, then it sounds good.
It’s as simple as that really."

Gunnar Orn Tynes

14. love, mortality, love , mortality e.t.c
Flaming Lips - Yoshimi Fights the Pink Robots (16 July 2002, Warner Bros Records)


" Not a perfectionist, especially in this situation. In the studio, we'll spend months
remixing a song if they let us. But it's all about the amount of time we have. With
live shows you can't be too much of a perfectionist. It's just playing good, playing
together, making sure all the parts are there. That's [all you can] ask for. So, I'm
not a perfectionist by any means. Actually, I like the mistakes when they happen—obviously
we use a lot of our mistakes. "

Steven Drozd

13. Post 9/11
Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (23 April 2002 , Nonesuch Records)

" What if there was a movement to shut down libraries because book publishers and authors were
up in arms over the idea that people are reading books for free? It would send a message that
books are only for the elite who can afford them.Stop trying to treat music like it's a tennis
shoe, something to be branded. If the music industry wants to save money, they should take a look
at some of their six-figure executive expense accounts. All those lawsuits can't be cheap, either."

Jeff Tweedy

12. New York City
Strokes - Is this It (30 July 2001 , RCA)

"What I really like about this album is that there's no track that you skip over,
there's no favorite song or anything."

Nick Valensi

11. Intercity
Urlich Schnauss – Far Away Trains Passing By (November 2001, City Centre Offices)

" I think the progress of technology doesn/t play such an important role when
it comes to pushing the boundaries of any kind of music. I believe in interesting
production ideas, good arrangements and melodies, not dsp chips or the latest plug
in fxs & software synths."

Urlich Schnauss

10. This Modern Love
Interpol – Turn on the bright Lights (19 August 2002 , Matador)

" There's love and creativity. There's things that get nourished. And things
that are born. And then there are fights. I mean a marriage is hard enough with two people.
Now try and imagine four and the dynamics of that. "

Carlos Dengler

09. Candy Darling
Antony and The Johnsons - I am a bird now (1 February 2005 , Secretly Canadian)

" I feel your fists
And I know it's out of love
And I feel the whip
And I know it's out of love
I feel your burning eyes burning holes
Straight through my heart "

Antony Hegarty

08. Perfectionism
Tv On the Radio - Dear Science (22 September 2008, Interscop)

" Well, I think it's kind of like life. Through the trauma of birth we're thrown into
these repetitions, everything from our heartbeat to our routines, and I think it's identifiable.
When you look at commercial music, it has created all these different jolts-- but if you look
at a lot of the music that we listen to, and particularly Afrobeat and highlife and a lot of
music from like Mali, it's based on repetition."

David Sitek

07. There should be a v.i.p to everyone
The Go Team! – Thunder Lighting Strike (13 September 2004 , Memphis Industries)

"Just that nobody had done it properly really. My music tastes span from noisy stuff like
Shellac through to the Jackson 5, and I like the idea of putting those together. Also, I
was bit frustrated with standard guitar bands just knocking off another guitar-based song.
And thinking that not everything has been done yet-- not to say we're massively original,
but I just wanted to try something new "

Ian Parton

06. Soulman
Lampchop - Nixon (November 2000 , Merge Records)

" Q: With regard to the album, I recently read your synopsis of each track. Particularly in
describing Nashville Parent, you came across like a movie director explaining a complex
scene - ‘cut to this, pan left then cut to that’ - so have you ever regarded Lambchop songs
as mini-soundtracks to a grander visual idea for the band?

A: Well I would never call it a ‘grand’ visual idea, but it is based in visual experience …
Let’s just say ‘experience,’ where I’m sitting somewhere, or a part of something going on
around me, and sort of taking note of things or trying to describe things in ‘that’ kind of
way"

Kurt Wagner

05. Poetry
Max Richter - Blue Notebooks ( 26 February 2004, Fatcat Records )

"I guess I make the music I would make if I had the background that I have.
So, someone who has studied piano and composition, has a couple of music degrees,
was young when electronica was starting to happen, witnessed the aftermath of punk
and who listened to a lot of stuff and read a lot of novels...It all feeds in to what
I do - a kind of hybrid- written down- classical - electronic- experimental music. A
few people have called it post-classical, which is as good a name as any... "

Max Richter

04. My Bloody Valentine
Animal Collective - Merriweather Post Pavillion (6 January 2009 , Domino)

" Do you think of yourselves as good musicians?

BW: I'm definitely not.
DP: I guess it's a relative term. We were talking about this the other night...
NL: I think we found ways of using our instruments in ways that we really like
and we've gotten sort of skilled at that style, but we're not the kind of people
that could be studio musicians and have somebody be like, "You've gotta play a solo
on this part." I don't think any of us could really do that sort of thing."

03. Post Radioheadism
Radiohead - Kid A (2 October 2000 , Capitol)

"I just wasn't interested in guitar music anymore. 'Yeah, but things were being torn down anyway.
That's how I felt. There was no being brave. It was "I either do this or forget it. Just stop."

Thom Yorke

02. Daydream Nation
Sigur Ross - Takk (12 September 2005 , Geffen)

"the music comes from a very special place deep inside the
mountains of iceland (laughs). there is actually nothing genius about
what we do, you know, there is nothing clever about sigur ros. really.
how we write the songs is just mucking about, it's all very er… what is
the word for it? it’s all very spontant (sic). the new album is just more
matured, obviously i mean we’ve done these two albums, one kind of naive
and happy and one depressing and boring. no, just joking."

kjartan (kjarri) sveinsson

01. But I can't help the feeling I could blow through the ceiling
Arcade Fire - Funeral ( 14 September 2004 , Merge Records)

" 1. "Neighborhood #1 (Tunnels)" – 4:48 2. "Neighborhood #2 (Laika)" – 3:31
3. "Une annee sans lumiere" – 3:40 4. "Neighborhood #3 (Power Out)" – 5:12
5. "Neighborhood #4 (7 Kettles)" – 4:49 6. "Crown of Love" – 4:42
7. "Wake Up" – 5:35 8. "Haiti" – 4:07 9. "Rebellion (Lies)" – 5:10
10. "In the Backseat" – 6:20 "

Peter Pan Syndrome (Art Brut Vs The Satan)

Ακόμα μια ανταπόκριση του απεσταλμένιου fieldmoon από τα Λονδίνα:

14 + 1 λόγοι για να ακούσει κάποιος/α το καινούργιο άλμπουμ των Art Brut

• Κάθε φορά που είναι στο Λονδίνο και βλέπει ένα double-decker bus σκέφτεται τον στίχο του Morrissey

• Η κοπέλα του τον έχει πει παλιμπαιδιστή ουκ ολίγες φορές

• Πιστεύει ότι το μόνο που μπορεί να σώσει την μουσική υπόσταση των U2 την τελευταία δεκαετία είναι η λοβοτομή

• Μετά από τις βραδυνές κραιπάλες ξυπνάει με μυστήριες μελανιές σε μέρη που ο ήλιος δεν βλέπει

• Έχει βαρεθεί να βλέπει τον Peter Doherty εξώφυλλο και να μετράει δίσκους των Fall

• Μπορεί να καταλάβει αν θα παίξει ή όχι ένα μεταχειρισμένο βινύλιο πριν το βάλει στο πικάπ

• Του λείπει η σχιζοφρένεια που έκανε στις Τρύπες όταν ήταν μικρός

• Πιστεύει ότι τα 90ς ήταν η καλύτερη δεκαετία μέχρι που ήρθαν οι γαμιόληδες οι Mogwai και τα κατέστρεψαν όλα

• Έχει την πεποίθηση ότι οι comic σουπερ ήρωες είναι ή μεγαλομανείς ή ξεπεσμένοι ακροδεξιοί ή φετιχιστές ή επιδειξιομανείς

• Όταν ακούει την φάλτσα φωνή του Stephen Malkmus, ουσιαστικά ακούει φωνή αγγέλων εξ ουρανού

• Για να φλερτάρει γυναίκα πρέπει το αλκοτέστ να τον στέλνει αυτόφωρο

• 1-2-3 hey ho let's go

• Τουλάχιστον μία φορά στην ζωή του , τον έχουν πιάσει στα πράσα να παίζει την φανταστική του κιθάρα και να τραγουδάει με κλειστά τα μάτια "Once upon a time there was light in my life now there's only love in the dark , nothing I can say a total eclipse of the heart"

• Ο στίχος " I fought the floor and the floor won "

+

• Πιστεύει ότι το Surfer Rosa είναι ότι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει σε δίσκο από καταβολή μουσικής

Υ.Γ Ο πατρινός μύθος λέει ότι όταν ο Γιώργος Τσίγγος συνάντησε Πατρινό συγκρότημα στα παρασκήνια μετά το live τους, φορώντας σαγιονάρα και κρατώντας στο ένα χέρι σαντουιτσάκι σε αλουμινόχαρτο και στο άλλο μπουκαλάκι νερού γεμάτο με κρασί αναφώνησε φτύνοντας ψίχουλα:

"ΕΥΓΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΕΙΣΤΕ ΚΑΦΡΟΙ "

by fieldmoon

Winter’s Love [Animal Collective, Koko, London 12/01/2008 ]

Ο απεσταλμένιος (aka fieldmoon) των ακραίων μουσικών φαινομένων στα Λονδίνα μεταδίδει:

-------------o-------------

Δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος για να περιγράψεις την μουσική των Animal Collective, από την σκηνή του οργίου στην ταινία Shortbus του John Cameron Mitchell. Ρυθμοί, μελωδίες , και άλλοι ρυθμοί, και λέιερς, και άλλα λέιερς, αλλά πολλά λέιερς, να έρχονται από παντού.. Και μετά ήρθε το Merriweather post pavilion.. και τότε η σκηνή του οργίου άρχισε να εκτυλίσσεται παντού και από τους πάντες.. και εγένετο κεραυνοβόλος έρωτας, αληθινή αγάπη, αστρική συνουσία που λέει και ο Κ.Β.

Οπότε για να έχω καθαρή την συνείδηση μου για το ότι η ιστορία δεν θα γραφτεί χωρίς εμένα, και επειδή το αυτί μου αρνείται πεισματικά να ακούσει κάτι άλλο τον τελευταίο καιρό, βρέθηκα απέξω από τα κόκκινα φωτάκια του Koko.

O μύθος θέλει η ιστορία να γράφεται με 30 άτομα, αλλά εδώ έχουμε sold out. Αντί για μπάσο-κιθάρα-ντράμς εδώ έχουμε πλήκτρα-samplers-κρουστά, μίνιμαλ αισθητική, καθόλου επιτήδευση, πράσινα-μπλε κόκκινα φωτάκια και τη μουσική σε πρώτο πλάνο. Οι πρώτοι παραμορφωμένοι ήχοι του flowers και

A dancer who was high in a field in a field from a moment
Caught my breath on my way home
Couldn`t stop that spinning force
I fell into you
Everything drowns you to giggle
You are up with the flower and I Care

Είναι παράξενο πως το πρώτο μισάωρο πέρασε σε ένα υπνωτισμένο κλίμα, μέσα στο οποίο ο Noah Lennox αποφάσισε να θυμηθεί τις θεολογικές του σπουδές, το Βυζάντιο και την dub ειδικά με τα Also Frightened και Daily Routine, ενώ ο Avey Tare περίμενε υπομονετικά τη σειρά του. Και ήρθε η σειρά του μαζί με του Ινδιάνου και του Slippi. Κάπου στη γωνία χαμογελούσε και ο Roky Erickson.

Καιρός για ποπ λοιπόν και Summertime Clothes, Lion in a Coma και Brothersport και ένα θέατρο να χορεύει εν μέσω loops και Beach Boys ένα δίσκο που θα κυκλοφορούσε αύριο. Καταπληκτική εκτέλεση του προσωπικά αγαπημένου Banshee Beat και τέλος με ένα μεγάλο μέρος του κόσμου να τραγουδά τους στίχους

Don't mean to seem like i care about material things like a social status
I just want four walls and adobe slabs for my girls

Στο My Girls Αν όλα αυτά δεν είναι αγάπη, τότε αλήθεια τι είναι;

υγ: Θυμάμαι όταν ήμουν φοιτητής σε μία από τις συνεδριάσεις περί καταλήψεων βγαίνει ένας Πασπίτης και λέει ότι την ελευθερία που έχουμε και μιλάμε μας την έχει δώσει το ΠΑΣΟΚ. Τέτοιο μπουκάλι και τέτοιο φτύσιμο ούτε στο γήπεδο δεν είχα δει. Με κίνδυνο να βρεθώ στην ίδια θέση διερωτώμαι: Μήπως οι Animal Collective είναι οι My Bloody Valentine των 00s;

by Fieldmoon

pic via flickr

ακραία μουσικά φαινόμενα και στα Λονδίνα

Άλλη μια ανταπόκριση από τα Λονδίνα του fieldmoon για τα πανευρωπαϊκά ακραία μουσικά φαινόμενα.

My Largest Small Songwriters Jens Lekman – Bon Iver, Scala, Tuesday 20 May 2008

“Hefner were never the loudest, oddest or fastest band, but then I’ve always hated the loudest, oddest or fastest bands … Hefner were a conversation, a handshake, a cup of tea”
Darren Hayman

Ο μουσικόφιλος όταν τον χωρίζει μία γκόμενα παίρνει τους δίσκους του και το ουίσκι του , περνάει ένα διάστημα που είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας , μέχρι που ανακαλύπτει εκείνο το στιχάκι που του δίνει ξανά ελπίδα για να προχωρήσει . Ο μουσικός από την άλλη παίρνει το ντουφέκι του , ξηρά τροφή, ζεστά ρούχα, την κιθάρα του και πάει να εγκατασταθεί σε ένα δάσος στο βόρειο-ανατολικό Wisconsin για να κυνηγήσει ελάφια για τρεις μήνες. Τάδε Έφη και ο Justin Vernon (aka Bon Iver) με αποτέλεσμα τον καλύτερο δίσκο από Αμερικής πλευράς για φέτος και μία γεμάτη Scala η οποία περίμενε πως και πως την εμφάνιση του. Ο Justin με άλλα τρία άτομα επί σκηνής έπαιξε σχεδόν όλο το For Emma, Forever Ago, από το σκαμπό του με μια κιθάρα στο χέρι και την εξαιρετική φωνή του αφήνοντας άφωνους (aka μαλάκες) όλους τους παρευρισκομένους. Η απόδοση των τραγουδιών ήταν πολύ πιο συναισθηματικά φορτισμένη σε σχέση με το δίσκο , με ξεσπάσματα που θύμιζαν Low, και drums που συναντάς μόνο στις δουλειές του Steve Albini. Φινάλε με το εκπληκτικό Act of Wolves part I and II με το κοινό να συνοδεύει με το στίχο What might have been lost … και τον υπογράφοντα μεταξύ σοβαρού και αστείου να νομίζει ότι κάπου τώρα θα ανοίξουν τα φώτα και θα μαζέψει τα κουβαδάκια του για να πάει σπίτι.

Κάτι που θα έκανε αν το δέλεαρ του να δει τον Jens Lekman δεν ήταν τόσο μεγάλο , όταν μάλιστα είχα χάσει και την προ-τριετίας εμφάνιση του στο Μικρό Μουσικό Θέατρο (τιμή και δόξα στους πρωτοπόρους). Μπορείς να πεις πολλά για την μουσική του Jens … όπως ότι είναι φλώρικη , ότι προτιμάς τις πιο Lo-Fi στιγμές του, ότι έβλεπε πολύ την σειρά Love Boat όταν ήταν μικρός , ότι φτιάχνει μουσική που θα ήθελες να ακούς όταν θα πας στον Παράδεισο(αν πας) , ότι είναι η επιτομή της σύχρονης pop … αλλά για ένα πράγμα είσαι σίγουρος … ότι επί σκηνής είναι πιο ταλαντούχος και από τον Ζλαταν Ιμπραιμοβιτς. Με συνοδεία 5 γυναικών αποφάσισε να μας διηγηθεί ψιθυριστά και με λεπτομέρειες όλες τις ιστορίες του , να χορέψει , να μας πείσει ότι αν δεν ήταν μουσικός μπορούσε κάλλιστα να ήταν κωμικός , και ότι στην τέχνη ακόμα και το λάθος είναι μέρος της διαδικασίας… κάτι μεταξύ συνομιλίας , χειραψίας , πάρτυ , και μία κούπας τσάι . Φινάλε αφιερωμένο στην κομμώτρια του , και 12 πόντους για την Σουηδία .

PS 1. Το σοκ γύρω από τον Bon Iver καλά κρατεί, θυμίζοντας εποχές Lifted των Bright Eyes.

P.S 2 O Jens μετά το live του μπήκε κατευθείαν στο πάνθεον των μουσικών που ξεχειλίζουν από ταλέντο επί σκηνής, όπως ο Tom Verlaine, o Antony και φυσικά ο fantasmenios.

by fieldmoon

Hans Christian Andersen

Ακόμα μια ανταπόκριση του καλού φίλου των ακραίων μουσικών φαινομένων Fieldmoon από τα Λονδίνα...

-------------//-------------

Efterklang , Queen Elizabeth Hall , Southbank Centre , Wendesday 02 April 2008

Κάποτε σε ένα σπίτι γεμάτο μουσικά όργανα κοντά στην Κοπεγχάγη παγιδεύτηκαν 8 παιδιά. Τα παιδιά αυτά δεν είχαν ακούσει ποτέ μουσική στην ζωή τους, δεν ήξεραν να παίζουν ούτε δύο νότες στη σειρά και άρχιζαν να περιεργάζονται δειλά δειλά τα όργανα. Κάποιο προτίμησε την κιθάρα , άλλο τα τύμπανα , άλλο τα πνευστά , άλλο δεν ήξερε τι να πρωτοδιαλέξει …

Ένα πρωί, ένας κύριος ονόματι Leaf αποφάσισε να τους αφήσει ένα πικάπ και πάμπολους δίσκους από όλα τα είδη μουσικής. Τα παιδιά αποκομμένα από τον κόσμο και μην έχοντας κανέναν να εππηρεάσει τις προτιμήσεις τους , άκουγαν με προσήλωση όλους τους δίσκους έναν προς έναν . Κάποια στιγμή όλοι οι ασυνάρτητοι ήχοι που δημιουργούσαν, ως δια μαγείας, έγιναν κάτι ενιαίο που ακουγόταν πέρα από το μικρό σπίτι στο οποίο πλέον κατοικούσαν.

Με το καιρό διάφοροι περαστικοί στεκόντουσαν για ώρες έξω από το σπίτι και τα άκουγαν να παίζουν. Μέσα σε όλους τους περαστικούς ήταν και η Βασίλισσα η οποία μην έχοντας ξανακούσει κάτι παρόμοιο αποφάσισε να τα καλέσει στην αυλή της. Τα παιδιά φόρεσαν το καλό τους καφέ παντελόνι και το καλό τους άσπρο πουκάμισο και αποφάσισαν να τιμήσουν την επιθυμία της Βασιλλισας . Ο Leaf μη έχοντας ακόμα ολοκληρώσει την αποστολή του αποφάσισε να φέρει κόσμο από όλα τα μήκη και πλάτη της γης .

Η μυσταγωγική μουσική τους έδενε απόλυτα με τους ήχους του ποταμού , με τα μπλε παράξενα δέντρα , με τον καθεδρικό ναό στην απέναντι όχθη … Οι επισκέπτες της αυλής ένιωθαν ιδιαίτερα τυχεροί που ζούσαν αυτήν την εμπειρία …. Διάφοροι “ειδικοί” καθ’ όλη την διάρκεια που τα παιδιά έπαιζαν προσπαθούσαν μάταια να βρουν τρόπο να κατηγοριοποιήσουν την μουσική τους , να βρουν τις επιρροές τους, να εκλογικεύσουν αυτό που ακούγανε αλλά τελικά αφέθηκαν και αυτοί, ανήμποροι να κάνουν και να σκεφτούν οτιδήποτε άλλο … Στο τέλος σηκώθηκαν όρθιοι και τα χειροκρότησαν … Ένας από αυτούς τελικά δεν άντεξε και τους ζήτησε μετά να περιγράψουν τα τραγούδια τους. Ένα από τα παιδιά απάντησε ευγενικά :

“These songs are a huge parade moving past the listener – each section creating a new experience, an individual room of a house. Yet all the elements fit together, so you get a sense of the entire structure as the elements shift and coalesce.”

By Fieldmoon

I Don’t Feel Fear at My Windowsill

Arcade Fire, Alexandra Palace Monday 19^th of November “Everything they make me feel – or suggest I feel – is a central metaphor for everything I feel, about me, the world, music, emotion, love, death, time, God and so on. And so, now I come to think about it, this is how exact I am going to be …”

Paul Morley about Joy Division

Πάντα ήμουνα λάτρης των μικρών χώρων, των live των 70 ατόμων, της μουσικής που ακούνε μόνο οι γνωστοί και οι φίλοι σου, του ελιτισμού του στυλ χέζουμε όσους ξέρουν λιγότερα από εμάς όσο αφορά τη μουσική , της ατάκας του Χρήστου Δασκαλόπουλου ότι με ενδιαφέρουν μπάντες μόνο στο ξεκίνημα τους και όταν γίνουν γνωστές παύουν να με αφορούν. Νιώθω βιασμένος όταν στα μέρη που πηγαίνω γεμίζουν με άτομα που δεν έχουν ιδέα και απλώς ακολουθούν την ψαγμένη μόδα της εποχής, σιχαίνομαι όλα τα brit pop - akia , cure – akia, cobain – akia της κάθε εποχής που κυκλοφορούν με γραβάτες , ρίμελ και άπλυτα καρό πουκάμισα. Βασικά έχω το σύνδρομο του μαλάκα κριτικού που έχει δει την ταινία τσάμπα σε ειδική προβολή και θέλει να πει το τέλος σε όλους τους υπόλοιπους για να μην πάει κανένας να την δει.

Συνεπώς όταν βρέθηκα στο Alexandra Palace για την συναυλία των arcade fire με 4000 κόσμο ήθελα απλώς να ξεράσω, όταν όλος ο κόσμος ήξερε τους στίχους απ έξω ήθελα να τους χτυπήσω, όταν για ακόμη μια φορά στο tube όλοι σιγοτραγουδούσαν το Wake Up ήθελα να πατήσω το κουμπάκι κινδύνου. Όταν είπαν ότι ήταν το τελευταίο live της ευρωπαϊκής περιοδείας τους ένα ρίγος χαράς με διαπέρασε. Όταν άναψαν τα φώτα, ήταν απλώς μια καλή ευκαιρία για τσιγάρο.

Το να κάτσω να εξηγήσω λογικά γιατί αυτή ήταν μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ μου είναι σαν να προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί το Candy Says, το Atmoshpere , το Hey , το Let Down και το Neighbourhood #1 μας προκαλούν δάκρυα, γιατί βλέπουμε ταινίες και διαβάζουμε βιβλία, γιατί η τέχνη αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής , γιατί μας διαμορφώνει και ευτυχώς κάποιες εξαιρετικές στιγμές μας κάνει λίγο καλύτερους …

By Fieldmoon

Jesus and Mary Chain, Brixton Academy 7 Σεπτεμβρίου

Ο fantasmenios βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσει στους 6 αναγνώστες του την πολυαναμενόμενη ανταπόκριση του fieldmoon για τη συναυλία που δώσανε οι Jesus and Mary Chain, στο Brixton Academy στις 07/09/07. Ο καλός ανταποκριτής μας μεταφέρει στο κλίμα της συναυλίας, ενώ παράλληλα αποτυπώνει με εύστοχες παρατηρήσεις την κατάσταση που επικρατεί στην πρωτεύουσα του Ηνωμένου βασιλείου. Για να διαβάσετε όλο το κείμενο χρειάζεστε 25 λεπτά, ένα χάρτη του Λονδίνου, ένα κομπιουτεράκι, 8-9 μπίρες, και ένα στέρεο να παίζει το psychocandy..

“Marcel Proust, French writer, total loser, never had a real job, unrequited love affairs, gay, spend twenty years writing a book almost no one reads, but it is also the greatest writer after Shakespeare … Anyway… He gets down at the end of his life and he looks back and decides that all those years in suffering those were the best years of his life, they made him who he was, and the years that was happy, total waste …he didn’t learn a thing …”

From Little Miss Sunshine *

“Dismal failure is if you had an idea, you didn’t plan it very well, you executed it really poorly, and after you failed, you felt sorry for yourself. Noble failure is if you had an idea, you planned it well, you executed it well, it failed. And then you said, “What can we learn from this”

David Pottruck**

Αυτές οι δύο απόψεις ίσως περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο τις δύο διαφορετικές φιλοσοφίες που επικρατούν στο Λονδίνο , που διαχωρίζουν την Liverpool street και το City ** από το Camden Town και το Shoreditch*, to Brixton* από το Chelsea ** , του βγάζω 30000,90000,120000 λίρες ,σε δύο χρόνια θα βγάζω τα διπλάσια , έχω lcd οθόνη, σπίτι με κήπο, περιμένω την Παρασκευή να λιώσω στο ποτό για να την πέσω στο πρώτο βλαχοξέκολο που κυκλοφορεί**, από το ζω σε μια πόλη με ενδιαφέροντες ανθρώπους και μέρη , με ελεύθερη είσοδο στα μουσεία, με εκθέσεις σε κάθε αποθήκη που μπορεί να χωρέσει ένα πίνακα ή ένα installation, με live στην pub της γειτονιάς , με μεταχειρισμένα βιβλία μίας λίρας και με βινύλια … άπειρα βινύλια … *

Πάντα αυτά τα δύο πράγματα μου έρχονται στο νου όταν σκέφτομαι τις επανασυνδέσεις. Είναι για τις τελευταίες δόσεις του δανείου ή για τις τελευταίες πινελιές δημιουργικότητας; Δύσκολα πράγματα να απαντηθούν όταν απέναντι σου έχεις ένα συγκρότημα που έχει αποτελέσει το σάουντρακ της ζωής σου για 12 και βάλε χρόνια … Άλλωστε πόσα συγκροτήματα μπορούν να μπουκώσουν τα ηχεία του Pop , του Berlin , του Nayia με κομμάτια σαν το Snakedriver ? Πολλά … αλλά όλα είχαν για πάτημα τους Jesus and Mary Chain …

Και ακόμα πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα όταν βλέπεις τους αδερφούς Reid να ξεπροβάλουν επί σκηνής, cool as always , με τον Jim να έχει αφήσει προ πολλού την πλούσια κόμη που χτυπούσε στο ταβάνι, με τις άσπρες τρίχες να βγάζουν κυβέρνηση , όπως άλλωστε και σχεδόν σε όλους εμάς που ήμασταν πρώτοι σειρά στο live. Φυσικά κανένας με 30 λίρες εισιτήριο δεν περίμενε τους Jesus να αφήσουν ανοιχτούς τους ενισχυτές για 15 λεπτά, new wave punk-ιδες από κάτω να πετάνε μπύρες και να ουρλιάζουν , και μετά να την κάνουν… αλλά φυσικά περίμενες να ήταν Just Like Honey … και ήταν μέχρι τελευταίου riff.

Μαχαιριά στην καρδιά και ξεκίνημα με Never Understand συνέχεια με Ηead on , Blues from a Gun , Side walking , Far gone and out και Cracking Up όπου μπορούσες να κρατήσεις μία αξιοπρεπή στάση, μέχρι τις στιγμές που τα πράσινα λαμπάκια στο πίσω μέρος της σκηνής άρχιζαν να ανάβουν και το μαχαίρι άρχισε να φτάνει βαθιά στο κόκκαλο όταν τα πρώτα ακόρντα από κομμάτια εξολοκλήρου από τα Pshycocandy και Darklands άρχισαν να ξεχύνονται στο χώρο … Μαγεία … Some Candy Talking , April Skies , Just Like Honey … ραδιόφωνο , ταξίδια με το τρένο , φίλοι , ποτά , το σοκ όταν το ακούς για πρώτη φόρα , σχέσεις, χωρισμοί, ιδανικό τελείωμα βραδιάς , velvets, ο χρόνος κυλάει, έχεις μεγαλώσει αυτό όχι , ίδιο και απαράλλακτο όπως όταν το άκουσες στα 16 … You Trip Me Up … για τα καλά … Encore με Darklands … συνέχεια με ένα από τα καλύτερα κομμάτια που μπορεί να χαρακτηρήσει το νησί αυτό το καλοκαίρι το Nine million rainy days … αποτελείωμα με Reverence … Ανάμεικτα συναίσθηματα … φώτα …
Στον δρόμο για το tube συζητούσα με έναν Άγγλο που τους είχε δει 12 φορές αν ήταν τόσο καλοί όσο παλιότερα , μου είπε πως ναι, με ένα πλατύ χαμόγελο … Μπορεί και να ήταν , αλλά είμαι σίγουρος ότι για τον τότε πιτσιρικά που τους είχε δει στα 18 του σε μία pub της Γλασκόβης με ελεύθερη είσοδο , οι Jesus and Mary Chain θα είναι ένα πάντα ένα συγκρότημα που έχει μείνει αναλλοίωτο στο χρόνο και θα τους θυμάται κάπως έτσι …

δηλαδή ακριβώς όπως πρέπει να είναι και να ακούγεται ένα συγκρότημα για να σου αλλάξει τη ζωή …

By fieldmoon

τι οφείλω παρακαλώ;

Και ενώ το συναυλιακό καλοκαίρι στην Ελλάδα είναι στην περίοδο αιχμής του, ο fantasmenios συνεχίζει να σφυρά αδιάφορα, και προτιμά να μοιραστεί με τους 6 αναγνώστες του μια συγκλονιστική εμπειρία του "απεσταλμένιου" fieldmoon:

YO LA TENGO, FORUM, LONDON, 11^th OF NOVEMBER 2006

Another time in another room
You told me stars would fall
You told me ice would melt
You told me everything!
Now and again
A bad debt won’t wait
I won’t wait.

A bad debt follows you, Go Betweens, before Hollywood

Το δικό μου χρέος ξεκίνησε πριν από 9 χρόνια …. Yo la tengo, An Club, 1997, με τον καλύτερο δίσκο στις αποσκευές του (cliché no 1). Το μόνο που κατάφερα ήταν να διαβάσω την κριτική από το Pop and Rock επί Πετρίδη εποχής, μια ακατάπαυστη αποθέωση από τους παραγωγούς του Rodon Fm, με το stereo να παίζει Τοm Courtenay again and again … Τότε ήμουν πολύ μικρός, πολύ μαλλιάς και πολύ άσχετος με τα μουσικά δρώμενα … όχι βέβαια ότι αυτό άλλαξε με τον καιρό (εκτός από την ηλικία και τα μαλλιά) αλλά τουλάχιστον τώρα την παλεύουμε κάπως παραπάνω … Αφού λοιπόν απέτισα τον καθιερωμένο σαββατιάτικο φόρο τιμής μου στην Camden Town ,πήρα Tube , Northern Line , Kentish Town και γραμμή για το Forum όπου διεξαγόταν η συναυλία … Καταφθάνοντας στην συναυλία , και περιμένοντας στην ουρά (σε αυτήν την χώρα η ουρά είναι μεγάλο φετίχ) και ψάχνοντας αναπτήρα (στην τελευταία συναυλία στο Roundhouse είχαμε smoking ban rules) , ακούω την κλασσική δόση μου από ελληνική κουλτούρα (ρε Σπύρο τι ουρά είναι αυτή …) και κάπως έτσι μπήκαμε στο Forum ….
Το Forum είναι ψηλοτάβανο και μεγαλύτερο Gagarin , όπου ευτυχώς επιτρέπει τα πάντα … Με την Guinness ανά χείρας και με τους πρώτους ήχους των Minotaur Shock o κόσμος άρχισε δειλά δειλά να ζεσταίνεται και να πλησιάζει προς το συγκρότημα (cliché no 2) .
Οι bristolezoi και υπογράψαντες στην αγαπημένη 4AD Minotaur Shock με τους κινηματογραφικούς / idm / indie pop ρυθμούς τους , την αιθέρια Emily στο κλαρινέτο , παρουσίασαν ένα αξιόλογο set από τον τελευταίο δίσκο τους που θα πρέπει να αποτελεί μέρος σε κάθε σοβαρή indie δισκοθήκη (cliché no3) ή I-pod για να καταλαβαινόμαστε ….
Αναμονή , χειροκροτήματα, έλεγχος μουσικών οργάνων , επίσκεψη στην τουαλέτα γιατί τα pints είναι άτιμο πράγμα, τα φώτα χαμηλώνουν, Ιra Georgia, and James on Stage. Οι πρώτοι ήχοι από το Beanbang Chair χωρίς την τρομπέτα όμως , και στο καπάκι Burry the Hatchet , όπου κάπου εκεί η συναυλία άρχισε για τα καλά ... Είναι φορές που βαριέσαι αφόρητα, είναι κάποιες φορές που χασμουριέσαι μέχρι να στρώσει ο ήχος και το πρόγραμμα , είναι φορές που νιώθεις δέος απέναντι στο όνομα οπότε μιλάς ασύστολα για το πόσο γαμάτοι είναι , και είναι μια φορά στο τόσο που το βουλώνεις γιατί αυτό που ακούς και βλέπεις είναι πάνω από εσένα και τους γύρω σου , και νιώθεις τα χέρια στο πίνακα του Michelangelo να ενώνονται … Julie Christie the rumours are true , Σχόλια περί Μπους , Mr Tough , Feel like going home , The room got heavy , Sugarcube από ότι θυμάμαι , και κάπου εκεί έπαιξαν το the story of Yo La Tengo … όπου μας σήκωσε , μας έκανε μια περιστροφή στον αέρα , μας έριξε στους τοίχους , χωρίς καν να μας γυρίσει στις θέσεις μας . Το ζεύγος Καplan προσπάθησε να μας κατευνάσει με τα γλυκά μουρμουρητά τους στο Everyday , μας παρέδωσε ένα εντελώς τριπαρισμένο και αγνώριστο today is the day… πέρασε από όλα σχεδόν τα αμερικανικά είδη μουσικής μέσα σε δύο ώρες, watch out for me Ronnie, Let’s be Still… και κάπου στο τέλος autumn sweater …μεγάλη ανατριχίλα … τρία encore… απίστευτο standing ovation από όλο to forum και όχι δεν έκλεισαν με το little corner of the world (οι φωνές του Ελληνικού μπλοκ δεν εισακούστηκαν) but who gives a fuck, διότι ….

Τελικά τα αστέρια έπεσαν
Ο πάγος έλιωσε
Το χρέος ξεπληρώθηκε …

By fieldmoon

They should be a VIP to everyone:The Go Team! Reading 14th of June Fez Club

‘‘Keep banging on the door, cause we can’t hear a thing

Keep shutting down the power, cause we can always sing ’’

Όταν παίζεις μουσική σε ένα μαγαζί πάντα υπάρχει ένα κομμάτι που έχει βγεί εκείνη την περίοδο το οποίο περιμένεις πως και πως να το παίξεις εκείνη την μέρα την κατάλληλη στιγμή όπου ο κόσμος μέσα θα είναι αρκετός , οι γραφικοί δεν έχουν καταφθάσει ακόμα , το αφεντικό δε θα στα πρήξει με την ένταση του ήχου, οι μπάτσοι είναι νωρίς για να έρθουν, οι πιωμένοι είναι ένα κλικ πριν γίνουν κόκαλα όπου κανένας δεν ψάχνεται ακόμη και φυσικά εσύ είσαι σε κατάσταση να θυμάσαι τι παίζεις. Το καλό με δίσκους σαν το Thunder, Lighting Strike είναι ότι έχουν γύρω στα έντεκα τέτοια κομμάτια.
Όταν είσαι πελάτης σε ένα μαγαζί αυτό που σου την σπάει περισσότερο είναι όταν ο dj βαριέται αφόρητα και σου παίζει το ένα μαλακισμένο placebo μετά το άλλο , ή όταν αυνανίζεται και αποφασίζει να παίξει την κάθε άσχετη παπαριά που δεν την ξέρει η μάνα της νομίζοντας ότι παράγει πολιτισμό. Το καλό με τους the go team είναι ότι δεν σταματάνε να χοροπηδάνε επί σκηνής μέχρι να χορέψει και ο τελευταίος που βλέπει το live , με μία τόσο φρέσκια μουσική που δημιουργεί πολιτισμό.
Όταν περνάς τα απογεύματά σου στα δισκάδικα , πάντα υπάρχει ο ένας ο μοναδικός ο δήθεν ο γνώστης που θα προσπαθεί να σε πείσει πόσο μπροστά είναι το καινούργιο γκρουπ που ανακάλυψε από την Ιαπωνία με Αργεντίνους που χρησιμοποιούν κράνη των παππούδων τους για όργανα από την εισβολή των Άγγλων στα Φοκλαντς και που φυσικά δεν έχει κυκλοφορία ούτε στην Ελλάδα ούτε και στην Ιαπωνία Το καλό με τους the go team είναι ότι η μουσική τους αγγίζει ένα ευρύ κοινό, διανέμεται, σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστά ( και όχι επειδή την ακούς μόνο εσύ πρώτα από όλους ) … αλλά κυρίως μοι-ρά-ζε-ται με τους γύρω σου και δη-μι-ου-ργεί κοινό από μόνη της όταν παρουσιάζεται ζωντανά …
Όταν ξεκινάς να πας σε συναυλία , έχεις έναν φόβο ότι όλη αυτή η καλλιτεχνική αποδοχή μπορεί να είναι προϊόν hype και ότι έιναι κανόνας να μην πηγαίνεις στις συναυλίες με τόσο μεγάλες προσδοκίες . Το καλό με τους the go team είναι ότι όχι μόνο το δικαιώνουν το hype αλλά το προσπερνάνε .
Όταν είσαι θεατής σε live των go team , δεν προσέχεις τι κομμάτια παίζουν , πόσο ταλαντούχα πιτσιρίκια είναι , πόσο γουστάρουν αυτό που κάνουν , πόση ενέργεια μεταδίδουν, πόση έπαρση τους λείπει απλώς χορεύεις ,χορεύεις , χορεύεις … μέχρι να πέσεις κάτω μαζί τους στην σκηνή …να υποκλιθείς μπροστά τους …να τους χειροκροτήσεις …
Όταν αποχωρείς από ένα live των the go team , με ένα ηλίθιο και απροσδιόριστο χαμόγελο, συνειδητοποιείς το πιο σημαντικό … ότι μόλις είδες ένα γκρουπ που ανεξάρτητα από τις πολλές και εμφανείς καταβολές του, έχει δημιουργήσει ένα δικό του ήχο και έναν κόσμο που δεν θυμίζει και δεν μοιάζει με τίποτα παρόμοιο γύρω σου …

By fieldmoon

Photos and friendship by Din and Donna Tolkning

Guns of Bristol - Venn Festival 2007 – Saturday 2nd of June

Για καλή μου τύχη είχα ανακαλύψει τον bristolezo Manyfingers αρκετό καιρό πριν το φεστιβάλ οπότε το ξυπνητήρι ήταν αναπόφευκτο την δεύτερη μέρα. Περιμένοντας μία τετραμελή τουλάχιστον μπάντα από session μουσικούς να εμφανιστεί , είδα ένα ψιλόλιγνο τύπο να μας χαιρετάει . Περιμένοντας ότι πάλι με ένα laptop θα την βγάλουμε και θα λέμε ότι είδαμε και συναυλία , με έκπληξη διαπίστωσα ότι αποφάσισε να παίξει όλα τα αναλογικά όργανα μόνος του , δημιουργώντας ένα μεγάλο μέρος από τα samples και τις loops που χρησιμοποιούσε εκείνη την στιγμή. Όπως και να το κάνεις πέρα από το ηχητικό αποτέλεσμα το οποίο ήταν κα-τα-πλη-κτι-κο , βγάζεις το καπέλο σε έναν άνθρωπο που γράφει στα αρχίδια του όλες τις αγγελίες τύπου ζητείται άτομο για κιθάρα , μπάσο , βιολί , πνευστά , κρουστά που να ακούει Aphex Twin , Miles Davis , Steve Reich , … Η καλύτερη στιγμή του φεστιβάλ (δεν ήταν τυχαίο άλλωστε ότι δεν κουνήθηκε κανείς από το Auditorium του Arnolfini).

Σειρά είχε το Thekla Social Lower Deck , όπου φυσικά ήταν καραβί (κάτι σαν τα καραβόclub της Θεσσαλονίκης χωρίς τον γραφικό κόσμο και τα ποδοσφαιρικά και μπασκετικά τμήματα του ΠΑΟΚ και του ΑΡΗ) και οι yellow swans , όπου δεν τους έδωσα την απαραίτητη ευκαιρία μιας και δεν ήταν για 4 η ώρα το μεσημέρι . Το ξεκίνημα τους ήταν πάντως άκρως ηλεκτρικό και δονούσε για τα καλά την αποβάθρα.

Άλλωστε προτιμούσα να επιστρέψω στο Auditorium και να δω επιτέλους τον/την Baby Dee (η κλασσική δόση pustronicas που θα έλεγε και το Crack Hitler) από κοντά..Διατηρώντας μόνο την ιδιότητα του μουσικού, με μία άρπα και την εξαιρετική φωνή του σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί δεν αναγνωρίστηκε όσο οι Antony and the Johnsons όλο αυτόν τον καιρό , με μεγαλύτερη απόδειξη την μία υπέροχη ώρα που μας πρόσφερε …. και ας μην ανύψωσε παρθένες στη σκηνή όπως είχε υποσχεθεί σε μία παλιότερη συνέντευξη του.

Στη συνέχεια Green Gatridge (or Scritti Polliti) , όπου κάτι ότι ο Jim White το κάνει καλύτερα, κάτι ότι ήταν υπερβολική η υποψηφιότητα τους για Mercury Prize Award, κάτι ότι η πιτσιρίκα στην φωτογραφία είχε χάσει την μπάλα , κάτι ότι δεν χωνεύω το Uncut, κάτι ότι το falafel παραήταν βαρύ , κάτι ότι ήθελε να κατέβει να πλακώσει τον ηχολήπτη στο ξύλο, κάτι ότι είχαν να παίξουν 6 μήνες, κάτι ότι πρέπει να μιζεριάσουμε και λίγο …

Από την pop – folk δόση των Green Gatridge επιστροφή στο Thekla, και στην electro – pop δόση της ημέρας του Safety Scissors. Με αρκετή όρεξη και διάθεση , και κομμάτια από το Tainted Lunch κυρίως , γέμισε τον χώρο , προσέγγισε το κοινό και ξενύσταξε τους πάντες από την απογευματινή siesta, προκαλώντας ένα μικρό χαμό με το l’amour d’cuisine και δικαιώνοντας το όνομα του και το όνομα της δισκογραφικής του. Άλλωστε κάπου στις 8 το απόγευμα αρχίζει να επιδρά και η μπύρα στην Αγγλία οπότε όλα under control.

Κάθε ωραίο φεστιβάλ έχει και μία αποκάλυψη , ένα όνομα που τώρα βγήκε ή που δεν το είχες πάρει χαμπάρι τόσο καιρό (ισχύει το δεύτερο στην περίπτωση τους) . Όπως και να έχει αυτό το γκρουπ έμελε να είναι οι Φιλανδοί Paavoharju ( Fonal Records ) . Εξαμελής μπάντα με στίχους εξολοκλήρου στην φιλανδική γλώσσα , που κάνει την μουσική τους να ηχεί πιο ατμοσφαιρική μυσταγωγική και προσωπική , όπως ακριβώς λειτουργούν τα ισλανδικά για τους sigur rus, αλλά με πιο ηλεκτρονικές και folk κατευθύνσεις από τους προαναφερθέντες …

Το κλείσιμο της δεύτερης μέρας έγινε με τον κύριο Jason Pierce που έδωσε νέο όνομα στην ψυχεδέλεια στα 80ς με τους Spacemen 3 , στοίχειωσε την post-grunge γενιά με τους Spiritualized, προσφέροντας έναν από τους δέκα καλύτερους δίσκους της προηγούμενης δεκαετίας το Ladies and Gentlemen We Are Floating In Space …. Το τελευταίο καιρό εμφανίζεται σταθερά ( είχε συνεργαστεί και στο παρελθόν ) με καινούργιους συντρόφους τους Spring Heel Jack και Mark Sanders ως J . Spacemen, και μάλλον νοστάλγησε τις εποχές του με τους Spacemen 3. Free improvisation, electricity, Sun Ra with heavy guitars, psychedelic noise, jazz … Τίτλοι τέλους με ιδανικό soundtrack...

Ο ωραίος κόσμος του Clockwork και η κατανάλωση αρκετών Stella Artois (δεν είναι τυχαίο ότι οι άγγλοι την ονομάζουν wife beater) όπως και η κούραση της ημέρας δεν βοήθησαν στο να μου δώσουν μυαλό και διάθεση να προσέξω τα dj set των Luke Vibert και Safety Scissors, άλλωστε δεν εχει και ιδιαιτερη σημασια όταν πλέον πλησιάζει το πρωί ...

Αν κάτι σου μένει τελικά από τα μικρά φεστιβάλ με αντιεμπορικά ονόματα είναι ότι έχουν μία ξεχωστική μαγεία και μπορεί να μην ικανοποιείς τα απωθημένα που είδη έχεις (πράγμα το οποίο σου προσφέρουν φεστιβάλ σαν το Primavera) , αλλά σου καλύπτουν απωθημένα που μπορεί να σου δημιουργηθούν αργότερα. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις ανθρώπους που δημιουργούν μουσική , να μένουν σε hostel , να κυκλοφορούν αναμεσά σου , να τρώνε και να πίνουν καφέ στα ίδια μέρη με σένα, γιατί τελικά κάπως έτσι διατηρείται και αναπτύσσεται φρέσκια η μουσική και οι ιδέες των ανθρώπων, από τις εν την γενέση εσωτερικές ανάγκες, και τις μικρές κοινότητες ανθρώπων οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους … κάτι σαν τον αέρα που απέπνεε το Bristol δηλαδή …

P.S Το Venn Festival, διεξήχθη από τις 31 Μαίου εώς τις 3 Ιουνίου. Παραβρέθηκα μόνο την 2^η και 3^η μέρα του φεστιβάλ την οποία αναφέρω ως πρώτη και δεύτερη αντιστοίχως . Η τελευταία μέρα ήταν αφιερωμένη εξολοκλήρου στην Alternative Eastern European, Gypsy Folk ( ή όπως αλλιώς σκατά ονομάζεται ) , με headliner τους εξαιρετικούς A Hawk And A Hawksaw.

P.S Δόξα και τιμή στο Ξανθούλη Valderama που χόρευε επί 8 ώρες στο Thecla Social Club

P.S Οι συγκρίσεις για το σε τι εγκαταστάσεις γινόταν το φεστιβάλ (8 διαφορετικά venues συνολικά σε όλη την πόλη με μπροστάρη το Institute of Contemporary Arts και ένα από τα μεγαλύτερα club του Bristol το Clockwork), με τι ποιότητα ήχου, με πόσους σπόνσορες, με τι παρουσία κόσμου και με τι τιμή εισιτηρίου σε σχέση με το τι γινεται στην Ελλάδα είναι σχεδόν άσκοπες. Απλώς το μόνο που έχω να πώ είναι μπραβο σε δέκα ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικό με βάση τους την Ελλάδα , γιατί πραγματικά υπάρχει μηδαμινή στήριξη σε σχέση με το εξωτερικό,κυρίως εξαιτίας της έλλειψης κοινού.

P.S O Bukowski έλεγε ότι κάποιος πραγματικά έχει πιάσει πάτο, όταν μαζεύει τα αποτσίγαρα από τα τασάκια, κάτι το οποίο προσπαθούν μετά βίας να απομονώσουν και να περιθωριοποιήσουν στο κεντρικό Λονδίνο, το οποίο δεν μπορεί να κρυφτεί σε άλλες περιοχές της Αγγλίας.

By fieldmoon