φανταεννιά

 Σαν να μη συμβαίνει τίποτα ο Φαντασμένιος συνεχίζει με την blogovision 2018 στα πλαίσια της οποίας παρουσίασε την καλύτερη λίστα που έχει παρουσιάσει ποτέ. Ωστόσο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο και κάπως έτσι σήμερα σκάει ποστ για το 4AM των παριζιάνων  Bryan's Magic Tears. Δείτε εξώφυλλο, εντάξει ίσως να ήθελε μια άλλη γραμματοσειρά αλλά ακόμα και έτσι είναι ένας δίσκος που δίκαια καταλαμβάνει τη θέση εννέα στη λίστα. Πληροί τα δυο βασικά κριτήρια της λίστας, έχει όμορφες συνθέσεις τραγουδάρες και δεν ασχολείται με τη μόδα είναι πιο 90s και από αγκράφα λέβις 501.Ο δίσκος είναι σαν να πιάνεις κουβέντα με έναν άγνωστο και να κάθεστε με τις ώρες να συζητάτε για το ποιος είναι ο καλύτερος δίσκος των Sebadoh, τι θα γινόταν αν συνεργαζόταν o Cobain με τον Shields και στο τέλος να συμφωνείτε πως ο νέος δίσκος των Deerhunter είναι το ίδιο άνευρος με ριγιουνιον  αποφοίτων εικοσαετίας.

φανταδύο

Εδώ είναι το βασίλειο της ανυποληψίας. Και για αυτό το λόγο περίμενε ο Φαντασμένιος να περάσουν κάμποσες μέρες, να ξεθυμάνει το χασταγκ της Blogovision, να ξεχαρμανιάσουν αυτοί που θυμούνται να ακούσουν μουσική κάθε Δεκέμβρη και παίρνουν σβάρνα τις λίστες και τραβάνε εφαπτόμενες και υπολογίζουν συνημίτονα από το γούστο των άλλων λες και το σημείο g είναι ίδιο για όλους. Έτσι τώρα που λογικά οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει πως υπάρχει ετούτο μπλογκ ο φαντασμένιος τραβάει μια κόκκινη γραμμή και πετάει την φανταλίστα στα σκουπίδια. Το Meet you in the shadows είναι ένας τεράστιος δίσκος από τους Outrageous Cherry που θα έπρεπε να είναι στο φανταδύο. Κλασικός δίσκος φανταλίστας, δεν υπάρχει σε καμία λίστα, ενώ ο ήχος είναι 60s δηλαδή 90s που αντιγράφει 60s έχοντας μεγαλώσει στα 80s. Η ειρωνεία είναι πως η μπάντα είναι όντως 90s καθώς σχηματίστηκαν το 1991. Θα μπορούσε να είναι απάντηση στο ερώτημα τι θεωρείς Φαντασμένιε Indie; Μια από τα ίδια σκέφτεστε αλλά θα σας πάσαρε ρε χαζούλικα ο Φαντασμένιος μια από τα ίδια σε ετούτο το ιδιαίτερο ποστ που είμαστε τα δυο μας; Εδώ έχουμε να κάνουμε ένα δίσκο που τα τραγούδια αποπνέουν φρεσκάδα και έμπνευση λες και αυτός δεν είναι ο 15ος δίσκος της μπάντας. Ακούστε μια το sleepwalking και αν δεν σας αρέσει θα

φανταένα

 Μόνος του ο Φαντασμένιος και όλοι σας. Έχει κοινά 2/20 με τα συγκεντρωτικά της Blogovision 2018 και το πολύ 2/50 με τις μεγαλολίστες του εξωτερικού. Είναι η μόνη φορά που κοιτάει τη  φανταλίστα και είναι σίγουρος πως όλα είναι εκεί που πρέπει, ενώ όχι μόνο δεν έχει σιχαθεί τη σύγχρονη μουσική αλλά συνεχίζει να ακούει με όρεξη τις επιλογές του. Αυτή είναι η καλύτερη φανταλίστα όλων των εποχών με ένα δίσκο στην κορυφή που μοιάζει να γράφτηκε για αυτήν. Το 2018 ήταν μια άσχημη χρονιά γαμηθηκε κανονικότατα αλλά όπως λένε οι νέοι σε αυτές τις περιπτώσεις αν δεν μπορείς να το αποφύγεις, απόλαυσε το. 

Αυτός είναι ο δίσκος των Insecure Men, με αυτό το εξώφυλλο και με τη Μέρκελ να γυρίζει στις 33 στροφές ενώ παίζει Whitney Houston & I. Οι ειδικοί αυτοί με τους πολλούς φολοερς λένε πως το indie έχει πεθάνει και πως η φάση είναι ξεκάθαρα στο χιπ χοπ και την ποπ. Ο Φαντασμένιος ακούει τέλειες παραγωγές, φανταστικές κωλάρες, έξυπνα αυτοκίνητα, τουρμπο κινητά, σκύβει το κεφάλι και σκέφτεται πως πρέπει κάποια στιγμή να γίνει κουβέντα για το τι είναι η ζωή; Τι ζωή θέλουμε να ζούμε; Μας αρκεί να ζούμε σαν σε βιντεογκεημ μαζεύοντας φρουτάκια και καρδούλες που και που; Ως τότε αν είναι να παίζει ποπ μουσική, ας παίζει αυτή που είναι φτιαγμένη από σκατά για τα σκατά. 

Το Insecure Men κυκλοφόρησε τέλος Φεβρουαρίου αλλά μια ολόκληρη μέρα πριν ο Φαντασμένιος έγραφε πως θα είναι ο δίσκος της χρονιάς κλείνοντας ως εξής: 

"Η ουσία είναι (ενδεχομένως, πάντα ενδεχομένως) πως η επανεκκίνηση του Saul έχει ως αποτέλεσμα έναν υπέροχο ποπ δίσκο που σε κάποιο άλλο περιβάλλον, ίσως σε κάποια φαντασμένια ουτοπία ή μετά από μια αναπάντεχα φοβερή επανάσταση, θα αρκούσε για να ανακηρυχτεί το σκοτεινό του ταλέντο σε κυρίαρχο της  παγκόσμιας τέχνης. "

Βέβαια ήδη έναν μήνα πριν (Γενάρη του 18) έγραφε:

"Ωστόσο όλα αυτά πάνε σούμπιτο για το χρονοντούλαπο της ιστορίας καθώς την τελευταία παρασκευή του μήνα κυκλοφορεί ε π ι τ έ λ ο υ ς το ντεμπούτο των Insecure Men. Για δες καιρό που διάλεξαν οι διάολοι να βγάλουν τον καλύτερο ποπ δίσκο του μήνα της χρονιάς της δεκαετίας, 366 μέρες μετά από εκείνη τη στιγμή που -τι και αν ο Φαντασμένιος δεν άκουσε το κρακ,- η ζημιά είχε γίνει."

Βασικά, ο Φαντασμένιος είχε ήδη αποφασίσει από τον Οκτώβριο του 2017 πως αυτός θα είναι ο δίσκος του αιώνα. Ήταν γραφτό να γίνει παρότι είχε ανακοινώσει νεο δίσκο ο Shields αλλά έκανε άνετα την κεβινσιλτζια νούμερο 960913772 και άφησε τον Φάντα με τον βραχίονα του πικ απ στο χέρι.

Καλά Χριστούγεννα.

 ~~~~~ο~~~~~

φανταλίστα 2018

 1.   Insecure Men - Insecure Men
2.   Hamish Kilgour - Finklestein
3.   Beak> - >>>
4.   Prins Obi And The Dream Warriors - Prins Obi And The Dream Warriors
5.   Ice_Eyes - Culture Of Pain
6.   Men - Drift
7.   Efrim Manuel Menuck - Pissing Stars
8.   Cloud - Plays With Fire
9.   Billy Ryder-Jones - Yawn
10.   Breeders - All Nerve
11.   Stephen Malkmus & The Jicks - Sparkle Hard
12.   MGMT - Little Dark Age
13.   Left Outsides - All That Remains
14.   Yo La Tengo - There's A Riot Going On
15.   Czarface & MF Doom - Czarface Meets Metal Face
16.   Khruangbin - Con Todo El Mundo
17.   Puce Mary - The Drought
18.   Orielles - Silver Dollar Moment
19.   Dreamend - Dreamend
20.   Malcolm Middleton - "Bananas

φανταδύο

Λοιπόν αν γκουγκλάρετε "Hamish Kilgour Fantasmenios", θα δείτε το ποστ του Φαντασμένιου μόλις τρίτο στη λίστα με τα αποτελέσματα. Είναι μια θέση κάτω από το ριβιού του γαμώ p4k. Εμ δεν κάνουμε δουλειά έτσι. Το ποστ του φαντασμένιου είναι φανταστικό, είναι αυτό που λένε βιωματικό, το πάει στρωτά ως που ξαφνικά μοιάζει να ανατινάζεται με αφορμή ένα φοβερό κομμάτι. Κατά κάποιο τρόπο το περιγράφει κιόλας, αλλά για κακή του τύχη ξεχνάει να πει τον τίτλο. Και δε βρίσκεται ένας χριστιανός να του πει, ρε Μένιο καλά τα λες, αλλά ποιο είναι το τραγούδι ρε; Και κάπως έτσι μερικούς μήνες μετά προσπαθεί να το βρει ο Φαντασμένιος αλλά δεν είναι σίγουρος αν πρόκειται για το No Money Train ή το Opening (Welcome to Finkels). Χμ. Πάρε δυο ανάσες Μένιο, διώξε όλο το άγχος, προσπάθησε να σκεφτείς πως είναι  πιο χαλαρή στιγμή της ζωής σου, βάλε και το a/c φουλ στο ζεστό να του γαργαλάει το και ΜΠΑΜ αυτό είναι. Η μουσική εκτός από πέμπτη τέχνη μάλλον είναι και η έκτη αίσθηση (ευτυχώς τελειώνει η blogovision). 

φαντατρία

Ξέρεις πως τα έχεις πάει καλά όταν δεν είσαι στη λίστα του Quietus έλεγε πριν από λίγες μέρες ο Geoff Barrow. Να ξέρεις Geoff πως έχεις ανέβει τον Όλυμπο της δημιουργικότητας όταν ο δίσκος σου είναι ένας από τους ελάχιστους που είναι κοινός στις λίστες του pan pan και του Φαντασμένιου. Η λίστα του Φαντασμένιου που παρεμπιπτόντως δεν συμπίπτει πουθενά με αυτή του FACT.
Στο #3 της φανταλίστας το 3ο δισκάκι των Beak με τίτλο >>>. Αυτή δεν είναι λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς, αυτή είναι λίστα με τους καλύτερους. Ο Geoff είναι ο πιο σοφός άνθρωπος που έχει πατήσει στη γη μετά τον Χριστό. Βέβαια η σοφία δεν πάει με την επιτυχία καθότι όταν έχεις περάσει πριονοκορδέλα τη μισή υφήλιο μη περιμένεις να σου δώσουν σημασία. Κάτι ξέρει και ο Φαντασμένιος τόσα χρόνια από ανυποληψία. Βέβαια εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο που δεν υπάρχει στο NME και που το metacritic έχει για το τρίτο τις κριτικές από τον πρώτο δίσκο. Ενδεχομένως να αναρωτιέστε τι σχέση έχουν αυτά με το δίσκο, γιατί δεν έχει το κείμενο νεημ ντροπιγκ, αναφορές στους portishead, τους Silver Apples, τη Γερμανία του 70, τον Κάρπεντερ, το Μπλεηντ ρανερ. Γιατί δεν γράφει ο Φαντασμενος έστω πως το Brean Down είναι το καλύτερο τραγούδι που έχει γραφτεί από την εποχή του Μότσαρτ. Θα έπρεπε να γράψει τουλάχιστον μια πρόταση για το εξώφυλλο. Και όμως. Η ουσία είναι αλλού. Όταν στο δίσκο συμμετέχει ένας άνθρωπος που μιλάει συνέχεια και δεν λέει ποτέ μαλακίες, ε πως να μην είναι ο δίσκος αριστούργημα;

φαντατέσσερα

Λοιπόν. Μη δείτε την εικόνα πριν διαβάσετε το ποστ πληζ. Καθίστε σε μια καλή καρέκλα και έχετε δίπλα σας ένα νερό. Καλό είναι να υπάρχει και άλλος άνθρωπος στο χώρο. Λοιπόν. Στο #4 της φανταλίστας έγινε η μεγάλη έκπληξη! Δεν υπάρχει περίπτωση να πιστέψετε αυτό που έχει συμβεί! Και όμως! Στο #4 είναι ο νέος δίσκος των Prins Obi and the Dream Warriors!!!!!! Μην είναι ο Prins Obi ο Μανώλης Γλέζος των ακραίων μουσικών φαινομένων; Μην είναι η φανταλίστα σαν ψηφοδέλτιο επικρατείας; 

Και αφού τα λέμε όλα να πούμε και πως το φετινό κόνσεπτ όπου και καλά θα κάνει κριτική στις κριτικές ο Φαντασμένιος θυμίζει κάτι από Πιενμποσανγκ στην Πανάθα. Μάλλον τελικά το κονσεπτ είναι πως δεν υπάρχει κόνσεπτ. Και που να βρεις τώρα κακό κείμενο για μια δισκάρα όπως αυτή του Obi; Τι να κράξεις, τα 11 οράματα του Νενέ με τους Poll και την σπανακόπιτα; Δεν του πάει η καρδιά του Φάντα, άσε που γράφει και για Mott the Ηoople.

Αμ το track by track της Δημητριάδη πιάνεται; Δεν πιάνεται.

{{ Μαζί με το άλμπουμ κλείνει κι ένας κύκλος. Πιθανότατα το Wide Open με τα χαρακτηριστικά πλήκτρα είναι ένα nod στο πρώτο EP του Prins Obi, Love Songs for Instant Success και το κομμάτι Marry-Ann's Delight, το ξεκίνημα μίας απελευθερωτικής πορείας για τον ιδιόρρυθμο μουσικό }}

Ούτε ο Obi δεν θα μπορούσε να τα γράψει αυτά για τον εαυτό του. 

φανταπέντε

 Δεν θυμάται ο Φαντασμένιος αν το έγραψε στο ποστ για τον Middleton αλλά η αλήθεια είναι πως αυτή η φανταλίστα έχει 4 δίσκους που μπήκανε με βύσμα. Βασικά είναι μια χαρά δίσκοι αλλά και χάλια να ήταν, δηλαδή τι χάλια και σήματα μορς να είχαν αντί για μουσική θα έμπαιναν. Και οι θέσεις στη λίστα ήταν προαποφασισμένες. Αυτή είναι η αλήθεια. Τώρα το ότι μας έκατσε και είναι καλοί οι δίσκοι είναι σίγουρα καλοδεχούμενο αλλά επειδή αυτή η σχέση έχει χτιστεί στην ειλικρίνεια δεν έχει νόημα να κρυφτεί ο Φαντασμένιος.

Στη θέση 5 λοιπόν είναι οι ice_eyes με το culture of pain. Είναι φίλοι του Φαντασμένιου και ευτυχώς δεν έχει γραφτεί τίποτα επικριτικό για το δίσκο διότι δε θέλει και πολύ να γίνει ο Φάντα Ράμπο σε φάση Μέρντοκ έρχομαι να σου κόψω τον κώλο.
Αλλά όλα αυτά είναι θεωρητικά και αχρείαστα πραγματικά. Ο δίσκος έχει φοβερή παραγωγή, αδιανόητο εξώφυλλο και είναι culture of pain. Δηλαδή οι πρώτες ακροάσεις ίσως να είναι κάπως επώδυνες αλλά είναι κλασική περίπτωση τραβάτε με και ας κλαίω (βλέπε και κυρα Puce Mary πιο κάτω). Με το που τελειώσει αμέσως γεννιέται η επιθυμία να το ακούσεις, και μάλιστα σε καλύτερες συνθήκες, δηλαδή καλύτερο σύστημα, ηχεία, σούπερ ακουστικά, ίσως με το δάχτυλο στην πρίζα, υποταγμένος σε δέκα δαιμονισμένες μανιακές ηρωίδες του Κάρπεντερ.