Ty Segall στο Floyd 25/09 | H 3η παρουσία

 

Επειδή περνάνε τα χρόνια και ενδεχομένως κάποιες από εσάς να μην έχετε πλήρη εικόνα επί του θέματος Ty Segall, καλό είναι να ξέρετε ότι ο Καλιφορνέζος μουσικός έχει δοξαστεί όσο λίγοι σε τούτο το μπλογκ. Κάποιοι λένε ότι το fantasmenios.blogspot.gr ήταν το πρώτο ελληνικό μέσο (sic) που έγραψε για αυτόν ενώ μετά την δεύτερη εμφάνιση του στο an, αναφέρεται ως ο Αη Ty ο Πανζουρλιστής και ανακηρύχθηκε πολιούχος του μπλογκ. Από εκεί και πέρα ο Ty σιγά σιγά αποτραβήχτηκε από το Punk Rock και το έριξε στις τρομπέτες και τα βλάχικα με αποτέλεσμα την Ty αποστασιοποίηση του Φαντασμένιου που οδήγησε στην αποκαθήλωση του μετά  από εκείνο το λαηβ στο Gagarin.

Από τότε έχουμε χορτάσει τις τομές του Μητσοτάκη, είδαμε ΑΕΚ και ΠΑΟΚ να παίρνουν πρωταθλήματα και φτάσαμε στο σημείο τα συναυλιακά καλοκαίρια να είναι λιγότερο ροκ από συνέντευξη της Παναγιωτάκου στην κεντρική σκηνή της στέγης της. Σε αυτό το σκηνικό εμφανίστηκε ο Ty για την 3η παρουσία του, με τον πιο punk rock δίσκο του της τελευταίας δεκαετίας. 

Σαν άλλος Μεγαλέξαντρος του Αγγελόπουλου, που ξεπροβάλλει σιγά σίγα από τον γκρεμό στο Σούνιο,  το κλαρίνο του Χάλαρη δένει την εικόνα και οι Άγγλοι (Ξένες Δυνάμεις) τρομαγμένοι υποχωρούν προς τα πίσω, στον ναό του Ποσειδώνα. Όπου κλαρίνο του Χάλαρη βάλτε τις συγχορδίες του Feel και το Floyd για λίγο γεμίζει από την σουπερμαντολίνι του Ty που πριν από 14 χρόνια έσκαγε σε απανωτά κύματα γαματωσύνης στο an και έκανε συντρίμμια όποιον έλεγε τη λέξη χιψτερ. Τόσο τέλειο που έτσι μέσα στην τρέλα στο μυαλό του Φαντασμένιου πέρασε η εικόνα του Francis Black  στη Μαλακάσα το 2004. Αχ να μην ήταν ο covid-19 και η τουριστική λαίλαπα με τα Airbnb, είναι σίγουρος ο Φαντασμένιος πως θα χωράγαμε και πάλι στο an με την γλυκιά του τσιγαρίλα να κάνουμε σκόνη τους φασαίους αυτή τη φορά. Αλλά θέλαμε Floyd, με μπλουζάκια 100e, και τον εξαερισμό να μας χτυπάει στη μούρη μη τυχόν και μας έρθει καμιά έξαψη και φύγει κάνας ιδρώτας. 

Η μουσική ήταν δυνατή, όλα έμοιαζαν υπέροχα αλλά και κάπως προβλεπόμενα. Ευτυχώς που κάποια στιγμή χάλασε η μπότα στα ντραμς και για να γεμίσει το κενό στη ροή του προγράμματος ο Ty έπαιξε έναν Μπόουι (πάλι καλά που δεν μίλησε με τον AI εικοσάχρονο του εαυτό). Το πρόβλημα διορθώθηκε πριν παίξει και Ρόρυ Γκάλαχερ ενδεχομένως. Τη διακοπή αυτή την πληρώσαμε βέβαια, καθώς στο encore έπαιξε μόνο ένα τραγούδι. 

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι ο Φαντασμένιος μπορεί να κολλήσει Αγγελόπουλο παντού και ότι το χειρότερο λαηβ του Ty Segall είναι ό,τι καλύτερο θα δείτε φέτος. 

 

150 Αυγούστου

Η ιστορία έχει ως εξής. Οι The Go από το Ντιτρόιτ κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο Whatcha Doin' το 1999 στην Sub Pop. Το 2001, που ήταν κάτι σαν 1967 έκδοση 2.0, παρέδωσαν στην εταιρεία τον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "Free Electricity" τον οποίο η Sub Pop απέρριψε ως αντιεμπορικό. Μετά από 25 χρόνια η Sup Pop αποφάσισε να το κυκλοφορήσει και επίσημα (είχε κυκλοφορήσει κάποτε και ως μπουτλεγκ). Αυτή η ιστορική αναδρομή παρέα με το καταπληκτικό Secular Centrury Man ρίχνουν αβίαστα τους The Go στην Φαντασμένια αγκαλιά. Αν και το πιο σωστό θα ήταν να πέσει σε κάνα υπόγειο που θα μυρίζει μπίρα και δεν θα υπάρχει ηχείο με ξύλο που να έχει λιγότερους από 100 ομόκεντρους κύκλους. Το Into Outer Space είναι για αγκαλιά ενώ το χαοτικό τριπαριστό 11λεπτο(!) Blood Run Sun (μην ξεχνάτε αγαπητές ότι βρισκόμαστε στο 1967) είναι μάλλον ο λόγος που τους έφαγε η μαρμάγκα. Δεν πιστεύω να κοιτάζει κάποια το εξώφυλλο και να έχει την παραμικρή απορία για το τι παίζουν;

Μένουμε στο 2001, αλλά φεύγουμε από το 1967 για να πάμε στους Interpol που κυκλοφόρησαν το This Mirror Weights A Ton. Οι τρε σικ ποστ πανκερς αποφάσισαν λίγο πριν χαιρετίσουν την μέση ηλικία να ασχοληθούν με την πολιτική. Και όλο αυτό θα ήταν πολύ αστείο αν δεν είχε ως αποτέλεσμα το επικό Wounded Soldier, ένα τραγούδι εμπνευσμένο από τον πόλεμο στην Ουκρανία, που μπαίνει στα τραγούδια του αιώνα. Κατά τα λοιπά οι Interpol κάνουν Intepol με όλα τα γνώριμα ριφ, τα σχεδόν πατενταρισμένα κοψίματα όπως αυτό στο 1:45 του See out Loud. Τυπική πρώιμων Interpol είναι και η δομή του δίσκου που από το πρώτο τραγούδι επιδιώκει την άμεση συναισθηματική φόρτιση. Η οποία επανέρχεται κάμποσες φορές σε πιο ήπιες δόσεις στα Iron city, So Rides The Reindeer και Enemy. Παίζουν με φλώρικες αναφορές, όπως στην εντελώς INXS εισαγωγή του Wings Of Fire ή το τέλος του Bird And The Serpent που ο Φαντασμένιος δεν είναι σίγουρος αν θα πεταχτούν από κάπου οι New Order ή θα τραγουδήσει ξαφνικά το Right Be Side You η Sophie B. Ηawkins. Κλείσιμο βαρύ και ασήκωτο με το Sudden που τιμά την παράδοση των Leif Erikson  και The Lighthouse.

 

το καπηλειό του Φαντασμένιου

Αγαπητές φίλες για σήμερα σας έχουμε μια κυκλοφορία από την σεσημασμένη για να ψαγμένα ψυχεδελικά και τακτικό θαμώνα στο μπλογκ μας, fuzz club records! Το Honesty Flowers είναι ο νέος δίσκος των Upupayāma που μονοπώλησε το ενδιαφέρον του Φαντασμένιου αυτό το καλοκαίρι. Δεν είναι AI η εισαγωγή ούτε έχει πάθει εγκεφαλικό ο Φαντασμένιος απλά θέλει λίγο να βρει τον ρυθμό του και θα γυρίσει στα γνωστά φοβερά κείμενα που ο λόγος ρέει με σωστές δώσεις υψηλού επιπέδου χιούμορ που όμως είναι πάντα σε ισορροπία με την βαθιά γνώση που στο τέλος είναι το θεμέλιο ετούτου του διαδικτυακού χώρου.

Οι Upupayāma είναι ο Alessio Ferrari που ηχογραφεί την μουσική του σε ένα στούντιο παύλα αχυρώνα σε ένα ορεινό χωριό κοντά στην Πάρμα της Ιταλίας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ο Ιταλός Σαββαΐδης, που αφού τον έφερε η κουβέντα να πούμε ότι πρόσφατα κυκλοφόρησε μια συλλογή με ηχογραφήσεις των τελευταίων ετών. Στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα του δίσκου ο Φεράρι δηλώνει ξεκάθαρα ότι τον απασχολεί το θέμα αφρικάνικη φανκ, και κάπως έτσι σε λίγα λεπτά κολλητική μελωδία και το φλάουτο(;) θα σου θυμίσουν εκείνα τα χρόνια που όταν οι Goat έβγαζαν δίσκο ήταν το γεγονός της χρονιάς. Στο σημείο αυτό ας καταγραφεί ότι για τα λαηβ ο Φεράρι σχηματίζει εξαμελή μπάντα. Φοβερά πράγματα.

Φοβερό ήταν και το ότι το Ανατολικό Τιμόρ είχε το πιο ενδιαφέρον περίπτερο στην 61η Μπιενάλε της Βενετίας. Ναι αγαπητές μου, αυτό είναι το επίπεδο εδώ, ενώ εσείς ψάχνατε να βρείτε σκιά και τραπέζι για να φάτε καλαμαράκια ο Φαντασμένιος έβλεπε σύγχρονη τέχνη από όλο τον κόσμο, και είναι σε θέση να γράφει  προτάσεις σαν την παραπάνω. Μπορείτε να σταματήσετε να χειροκροτάτε και να κλείσετε το στόμα, παρόμοιο ήταν το δέος το Φαντασμένιου όταν άκουσε τη σύνθεση CUALE (Flow) του Etson Caminha. Με αυτό το του έργο ο κύριος Caminha παρακολουθεί τη διαμόρφωση της ταυτότητας της χώρας του μέσα από τις παραδόσεις τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος υποδηλώνοντας ότι η φωνή του έθνους είναι πολυεπίπεδη και ρευστή όπως η ιστορία του. Τώρα αυτό ακούγεται 100 φορές πιο δήθεν από την πρώτη πρόταση της παραγράφου αλλά ισχύει. Κρίμα που δεν υπάρχει κάπου για να το ακούσετε. Μουσική του μπορείτε να βρείτε στο soundcloud του NOISE Timor μιας δράσης της οποίας ήταν συνιδρυτής και έχει σκοπό την προώθηση της πειραματικής μουσικής του ανατολικού Τιμόρ.

Κρατάμε την Αφρική από την δεύτερη παράγραφο, προσθέτουμε την πολυμορφία του έθνους από την τρίτη  και έχουμε ακριβώς το θέμα του νέου δίσκου των Amanar De Kidal, Kel Tamasheq. Τυπικός τουαρεγκ τα μπλουζ της σαχάρας κλπ δίσκος από την επίσης αγαπημένη Sahel Sounds που είναι πραγματικά περίεργο το ότι δεν σκάει πακέτα στον Φαντασμένιο κάθε χρόνο. Η παρέα του Ahmed Ag Kaedy από το Μάλι τραγουδάει για την ενότητα μεταξύ των διαφορετικών κοινοτήτων της περιοχής που ζουν οι Τουαρεγκ. Να σημειωθεί εδώ πως το τραγούδι Medin είναι ένα από τα τραγούδια αυτού του αιώνα.