φανταένα

 Μόνος του ο Φαντασμένιος και όλοι σας. Έχει κοινά 2/20 με τα συγκεντρωτικά της Blogovision 2018 και το πολύ 2/50 με τις μεγαλολίστες του εξωτερικού. Είναι η μόνη φορά που κοιτάει τη  φανταλίστα και είναι σίγουρος πως όλα είναι εκεί που πρέπει, ενώ όχι μόνο δεν έχει σιχαθεί τη σύγχρονη μουσική αλλά συνεχίζει να ακούει με όρεξη τις επιλογές του. Αυτή είναι η καλύτερη φανταλίστα όλων των εποχών με ένα δίσκο στην κορυφή που μοιάζει να γράφτηκε για αυτήν. Το 2018 ήταν μια άσχημη χρονιά γαμηθηκε κανονικότατα αλλά όπως λένε οι νέοι σε αυτές τις περιπτώσεις αν δεν μπορείς να το αποφύγεις, απόλαυσε το. 

Αυτός είναι ο δίσκος των Insecure Men, με αυτό το εξώφυλλο και με τη Μέρκελ να γυρίζει στις 33 στροφές ενώ παίζει Whitney Houston & I. Οι ειδικοί αυτοί με τους πολλούς φολοερς λένε πως το indie έχει πεθάνει και πως η φάση είναι ξεκάθαρα στο χιπ χοπ και την ποπ. Ο Φαντασμένιος ακούει τέλειες παραγωγές, φανταστικές κωλάρες, έξυπνα αυτοκίνητα, τουρμπο κινητά, σκύβει το κεφάλι και σκέφτεται πως πρέπει κάποια στιγμή να γίνει κουβέντα για το τι είναι η ζωή; Τι ζωή θέλουμε να ζούμε; Μας αρκεί να ζούμε σαν σε βιντεογκεημ μαζεύοντας φρουτάκια και καρδούλες που και που; Ως τότε αν είναι να παίζει ποπ μουσική, ας παίζει αυτή που είναι φτιαγμένη από σκατά για τα σκατά. 

Το Insecure Men κυκλοφόρησε τέλος Φεβρουαρίου αλλά μια ολόκληρη μέρα πριν ο Φαντασμένιος έγραφε πως θα είναι ο δίσκος της χρονιάς κλείνοντας ως εξής: 

"Η ουσία είναι (ενδεχομένως, πάντα ενδεχομένως) πως η επανεκκίνηση του Saul έχει ως αποτέλεσμα έναν υπέροχο ποπ δίσκο που σε κάποιο άλλο περιβάλλον, ίσως σε κάποια φαντασμένια ουτοπία ή μετά από μια αναπάντεχα φοβερή επανάσταση, θα αρκούσε για να ανακηρυχτεί το σκοτεινό του ταλέντο σε κυρίαρχο της  παγκόσμιας τέχνης. "

Βέβαια ήδη έναν μήνα πριν (Γενάρη του 18) έγραφε:

"Ωστόσο όλα αυτά πάνε σούμπιτο για το χρονοντούλαπο της ιστορίας καθώς την τελευταία παρασκευή του μήνα κυκλοφορεί ε π ι τ έ λ ο υ ς το ντεμπούτο των Insecure Men. Για δες καιρό που διάλεξαν οι διάολοι να βγάλουν τον καλύτερο ποπ δίσκο του μήνα της χρονιάς της δεκαετίας, 366 μέρες μετά από εκείνη τη στιγμή που -τι και αν ο Φαντασμένιος δεν άκουσε το κρακ,- η ζημιά είχε γίνει."

Βασικά, ο Φαντασμένιος είχε ήδη αποφασίσει από τον Οκτώβριο του 2017 πως αυτός θα είναι ο δίσκος του αιώνα. Ήταν γραφτό να γίνει παρότι είχε ανακοινώσει νεο δίσκο ο Shields αλλά έκανε άνετα την κεβινσιλτζια νούμερο 960913772 και άφησε τον Φάντα με τον βραχίονα του πικ απ στο χέρι.

Καλά Χριστούγεννα.

 ~~~~~ο~~~~~

φανταλίστα 2018

 1.   Insecure Men - Insecure Men
2.   Hamish Kilgour - Finklestein
3.   Beak> - >>>
4.   Prins Obi And The Dream Warriors - Prins Obi And The Dream Warriors
5.   Ice_Eyes - Culture Of Pain
6.   Men - Drift
7.   Efrim Manuel Menuck - Pissing Stars
8.   Cloud - Plays With Fire
9.   Billy Ryder-Jones - Yawn
10.   Breeders - All Nerve
11.   Stephen Malkmus & The Jicks - Sparkle Hard
12.   MGMT - Little Dark Age
13.   Left Outsides - All That Remains
14.   Yo La Tengo - There's A Riot Going On
15.   Czarface & MF Doom - Czarface Meets Metal Face
16.   Khruangbin - Con Todo El Mundo
17.   Puce Mary - The Drought
18.   Orielles - Silver Dollar Moment
19.   Dreamend - Dreamend
20.   Malcolm Middleton - "Bananas

φανταδύο

Λοιπόν αν γκουγκλάρετε "Hamish Kilgour Fantasmenios", θα δείτε το ποστ του Φαντασμένιου μόλις τρίτο στη λίστα με τα αποτελέσματα. Είναι μια θέση κάτω από το ριβιού του γαμώ p4k. Εμ δεν κάνουμε δουλειά έτσι. Το ποστ του φαντασμένιου είναι φανταστικό, είναι αυτό που λένε βιωματικό, το πάει στρωτά ως που ξαφνικά μοιάζει να ανατινάζεται με αφορμή ένα φοβερό κομμάτι. Κατά κάποιο τρόπο το περιγράφει κιόλας, αλλά για κακή του τύχη ξεχνάει να πει τον τίτλο. Και δε βρίσκεται ένας χριστιανός να του πει, ρε Μένιο καλά τα λες, αλλά ποιο είναι το τραγούδι ρε; Και κάπως έτσι μερικούς μήνες μετά προσπαθεί να το βρει ο Φαντασμένιος αλλά δεν είναι σίγουρος αν πρόκειται για το No Money Train ή το Opening (Welcome to Finkels). Χμ. Πάρε δυο ανάσες Μένιο, διώξε όλο το άγχος, προσπάθησε να σκεφτείς πως είναι  πιο χαλαρή στιγμή της ζωής σου, βάλε και το a/c φουλ στο ζεστό να του γαργαλάει το και ΜΠΑΜ αυτό είναι. Η μουσική εκτός από πέμπτη τέχνη μάλλον είναι και η έκτη αίσθηση (ευτυχώς τελειώνει η blogovision). 

φαντατρία

Ξέρεις πως τα έχεις πάει καλά όταν δεν είσαι στη λίστα του Quietus έλεγε πριν από λίγες μέρες ο Geoff Barrow. Να ξέρεις Geoff πως έχεις ανέβει τον Όλυμπο της δημιουργικότητας όταν ο δίσκος σου είναι ένας από τους ελάχιστους που είναι κοινός στις λίστες του pan pan και του Φαντασμένιου. Η λίστα του Φαντασμένιου που παρεμπιπτόντως δεν συμπίπτει πουθενά με αυτή του FACT.
Στο #3 της φανταλίστας το 3ο δισκάκι των Beak με τίτλο >>>. Αυτή δεν είναι λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς, αυτή είναι λίστα με τους καλύτερους. Ο Geoff είναι ο πιο σοφός άνθρωπος που έχει πατήσει στη γη μετά τον Χριστό. Βέβαια η σοφία δεν πάει με την επιτυχία καθότι όταν έχεις περάσει πριονοκορδέλα τη μισή υφήλιο μη περιμένεις να σου δώσουν σημασία. Κάτι ξέρει και ο Φαντασμένιος τόσα χρόνια από ανυποληψία. Βέβαια εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο που δεν υπάρχει στο NME και που το metacritic έχει για το τρίτο τις κριτικές από τον πρώτο δίσκο. Ενδεχομένως να αναρωτιέστε τι σχέση έχουν αυτά με το δίσκο, γιατί δεν έχει το κείμενο νεημ ντροπιγκ, αναφορές στους portishead, τους Silver Apples, τη Γερμανία του 70, τον Κάρπεντερ, το Μπλεηντ ρανερ. Γιατί δεν γράφει ο Φαντασμενος έστω πως το Brean Down είναι το καλύτερο τραγούδι που έχει γραφτεί από την εποχή του Μότσαρτ. Θα έπρεπε να γράψει τουλάχιστον μια πρόταση για το εξώφυλλο. Και όμως. Η ουσία είναι αλλού. Όταν στο δίσκο συμμετέχει ένας άνθρωπος που μιλάει συνέχεια και δεν λέει ποτέ μαλακίες, ε πως να μην είναι ο δίσκος αριστούργημα;

φαντατέσσερα

Λοιπόν. Μη δείτε την εικόνα πριν διαβάσετε το ποστ πληζ. Καθίστε σε μια καλή καρέκλα και έχετε δίπλα σας ένα νερό. Καλό είναι να υπάρχει και άλλος άνθρωπος στο χώρο. Λοιπόν. Στο #4 της φανταλίστας έγινε η μεγάλη έκπληξη! Δεν υπάρχει περίπτωση να πιστέψετε αυτό που έχει συμβεί! Και όμως! Στο #4 είναι ο νέος δίσκος των Prins Obi and the Dream Warriors!!!!!! Μην είναι ο Prins Obi ο Μανώλης Γλέζος των ακραίων μουσικών φαινομένων; Μην είναι η φανταλίστα σαν ψηφοδέλτιο επικρατείας; 

Και αφού τα λέμε όλα να πούμε και πως το φετινό κόνσεπτ όπου και καλά θα κάνει κριτική στις κριτικές ο Φαντασμένιος θυμίζει κάτι από Πιενμποσανγκ στην Πανάθα. Μάλλον τελικά το κονσεπτ είναι πως δεν υπάρχει κόνσεπτ. Και που να βρεις τώρα κακό κείμενο για μια δισκάρα όπως αυτή του Obi; Τι να κράξεις, τα 11 οράματα του Νενέ με τους Poll και την σπανακόπιτα; Δεν του πάει η καρδιά του Φάντα, άσε που γράφει και για Mott the Ηoople.

Αμ το track by track της Δημητριάδη πιάνεται; Δεν πιάνεται.

{{ Μαζί με το άλμπουμ κλείνει κι ένας κύκλος. Πιθανότατα το Wide Open με τα χαρακτηριστικά πλήκτρα είναι ένα nod στο πρώτο EP του Prins Obi, Love Songs for Instant Success και το κομμάτι Marry-Ann's Delight, το ξεκίνημα μίας απελευθερωτικής πορείας για τον ιδιόρρυθμο μουσικό }}

Ούτε ο Obi δεν θα μπορούσε να τα γράψει αυτά για τον εαυτό του. 

φανταπέντε

 Δεν θυμάται ο Φαντασμένιος αν το έγραψε στο ποστ για τον Middleton αλλά η αλήθεια είναι πως αυτή η φανταλίστα έχει 4 δίσκους που μπήκανε με βύσμα. Βασικά είναι μια χαρά δίσκοι αλλά και χάλια να ήταν, δηλαδή τι χάλια και σήματα μορς να είχαν αντί για μουσική θα έμπαιναν. Και οι θέσεις στη λίστα ήταν προαποφασισμένες. Αυτή είναι η αλήθεια. Τώρα το ότι μας έκατσε και είναι καλοί οι δίσκοι είναι σίγουρα καλοδεχούμενο αλλά επειδή αυτή η σχέση έχει χτιστεί στην ειλικρίνεια δεν έχει νόημα να κρυφτεί ο Φαντασμένιος.

Στη θέση 5 λοιπόν είναι οι ice_eyes με το culture of pain. Είναι φίλοι του Φαντασμένιου και ευτυχώς δεν έχει γραφτεί τίποτα επικριτικό για το δίσκο διότι δε θέλει και πολύ να γίνει ο Φάντα Ράμπο σε φάση Μέρντοκ έρχομαι να σου κόψω τον κώλο.
Αλλά όλα αυτά είναι θεωρητικά και αχρείαστα πραγματικά. Ο δίσκος έχει φοβερή παραγωγή, αδιανόητο εξώφυλλο και είναι culture of pain. Δηλαδή οι πρώτες ακροάσεις ίσως να είναι κάπως επώδυνες αλλά είναι κλασική περίπτωση τραβάτε με και ας κλαίω (βλέπε και κυρα Puce Mary πιο κάτω). Με το που τελειώσει αμέσως γεννιέται η επιθυμία να το ακούσεις, και μάλιστα σε καλύτερες συνθήκες, δηλαδή καλύτερο σύστημα, ηχεία, σούπερ ακουστικά, ίσως με το δάχτυλο στην πρίζα, υποταγμένος σε δέκα δαιμονισμένες μανιακές ηρωίδες του Κάρπεντερ.    

φανταέξι

Στο #6 της φανταλίστας είναι οι The Men με το δισκάκι Drift που δεν συγκίνησε ιδιαίτερα τα ελληνικά σαητ. Όχι βέβαια σαν το προ διετίας όνομα και πράγμα devil music, το οποίο δεν πήραν καν χαμπάρι. Ε δεν έγραφε πάνω Sacred Bones, το πέρασαν στα ψιλά τα μεγαλοσαητ του εξωτερικού, δε θέλει και πολύ. Όχι πως έχει μεγάλη σημασία καθότι στην περίπτωση συγκροτημάτων τύπου Men η ατζέντα είναι προκαθορισμένη. Για τους πρώτους δίσκους κάνουμε χαμό, να αυτοί που θα σώσουν το ροκ, που τα σπάνε και που γαμάνε,  και μετά μόδα είναι και γυρίζει και θυμόμαστε πως αντιγράφουν όλο τον κόσμο. Τα ριβιού τότε πάνε κάπως έτσι· μία παράγραφος για το που πάει το ροκ, μία νεημ ντροπινγκ που μπορεί να φτάσει μέχρι τον Αδάμ και την Εύα, μία για τις αλλαγές ύφους και πάει η ανάλυση περίπατο. Τα ξένα σαητς συγκλίνουν στην άποψη πως ο δίσκος μοιάζει σαν συλλογή με τραγούδια της ως τώρα πορείας τους και το βάζουν στο σάκο με τα μέτρια. Απόψεις. Ο Φαντασμένιος από την άλλη πιστεύει πως το Drift είναι το πραγματικό tomorrow's hits, δηλαδή ο δίσκος που θα είχε ως αποτέλεσμα αύξηση του μεγέθους της γραμματοσειράς του ονόματος τους στις αφίσες των φεστιβάλ. 

φανταεπτά

Εντάξει δεν έχει νόημα να το κρύβουμε, αυτή η λίστα είναι μια 90s λίστα με δίσκους του 2018. Βασικά δεν ειναι καν 90s, είναι 1998 ακριβώς. Φανταστείτε τον φαντασμένιο διευθυντή στο Ποπ και Ροκ, το μήνα που βγαίνει ο νέος δίσκος του Efrim M. Menouck με τίτλο Pissing Stars. Λοιπόν, εξώφυλλο το pissing stars και οπισθόφυλλο σε φάση δεύτερο εξώφυλλο το asunder των godspeed. Να γίνει παιχνίδι με το αν είναι το ίδιο το δάχτυλο που έχει μπει μπροστά στο φακό στις δυο φωτογραφίες. Χαμός. Θα μπει δίσκος του μήνα φυσικά και θα γράψουν όλοι ένα κείμενο. Πάμε.

Μάρκος Φράγκος: Τι να γράψω ρε Μένιο; Αυτό είναι ένα σκοτεινό τέρας, σκέτο ύφος. Στερείται ανθρώπινων συναισθημάτων, είναι άχρωμο και κακοφτιαγμένο σαν το εξώφυλλο. 

Φαντασμένιος: Δηλαδή είναι ο πιο επίκαιρος δίσκος για κάθε εποχή.

Μάνος Μπούρας: Εντάξει μια από τα ίδια από τον ιθύνοντα νου των Καναδών Godspeed You! Black Emperor. Ένα διαρκές αναμάσημα των ίδιων ήχων χρόνια και χρόνια τώρα, προσπαθεί -ντε και καλά- να μας πείσει πως το ποστ ροκ δεν έχει πεθάνει.

  

Φαντασμένιος: Ναι έχει πεθάνει, αλλά ο Μενουκ βγάζει μια δισκάρα το χρόνο ε. Αλλά εντάξει έχει πεθάνει. 

 

Γιάννης Πετρίδης: Ο δίσκος αυτός δεν κατάφερε να μπει ούτε στα charts του Μόντρεαλ. Το έγκυρο uncut του έβαλε 3/5 και το pitchfork που διαμορφώνει τις τάσεις στην άλλη μεριά του Ατλαντικού 7.8/10!

Φαντασμένιος: Κύριε Γιάννη δίσκος είναι, δεν είναι μπασκετμπολίστας.