Μια κλασική περίπτωση εκπλήρωσης του πρώτου βλέμματος για τον Φαντασμένιο, ήταν όταν άκουσε σε μια εκπομπή του Παναγιώτη Μπάρλα ένα τραγούδι από το Amygdala των Someone Who Isn't Me. Αντανακλαστική η κίνηση να αποκτήσει αμέσως το φυσικό προϊόν εδώ να μάθει τα πάντα για το συγκρότημα, να ακούσει τα πάντα, να νιώσει ευτυχισμένος κάθε φορά που ακούει ένα νέο διαμαντάκι. Melina's Theme η τέλεια εισαγωγή θα ήταν αρκετό να πάει όλο το δισκάκι έτσι, δεν θα τον χάλαγε τον Φάντα, εντάξει soundrack είναι αλλά όχι. Never Let Me Go το τέλειο μελό, φάτε σκόνη Chromatics και συνεχίζουμε με το ένα έπος μετά το άλλο. Παύση στο Let Me Go Wrong. Ο Φαντασμένιος ξέρει πως έχει κάτι το αβάσταχτο αλλά δεν θέλει να το περιορίσει σε ομορφιά, μελαγχολία, μελωδία ενδεχομένως αβάσταχτο καρμπινάτο πρώτο βλέμμα; Και εκεί που νομίζει ο Φαντασμένιος πως τα έχει ακούσει όλα να που σκάει το καλύτερο χιπ χοπ, ραπ, τραπ, νταμπ μπαμπ φαπ όλων των εποχών, Σαν πτώματα. Ο
Φαντασμένιος ξέρει πως έχει κάτι το αδιανόητο αλλά δεν θέλει να το
περιορίσει σε ομορφιά, μελαγχολία, μελωδία ενδεχομένως αδιανόητα καρμπινάτο πρώτο
βλέμμα; Το πιάσατε; Ναι, ναι είναι πάλι αυτό το συναίσθημα ενθουσιασμού που αδειάζει τις τσέπες και φέρνει πονοκέφαλο στον γείτονα. Δεν υπάρχει κάτι ηρωικό εδώ, ίσα ίσα είναι ακόμα μια απόδειξη του πόσο άσχετος είναι ο Φαντασμένιος που χαζοκορόιδευε το gomenaki. Αλλά εντάξει, άντρας είναι ο Φαντασμένιος, όλοι οι άντρες είναι μαλάκες (ούτε μισό πιξελ ειρωνείας εδώ).
Οπότε διπλή η χαρά του Φάντα καθότι επιτέλους άκουσε μια από τις καλύτερες εγχώριες κυκλοφορίες όλων των εποχών και μάλιστα αυτή είναι από μια γυναικεία μπάντα - The Future is Female.
