150 Αυγούστου

Η ιστορία έχει ως εξής. Οι The Go από το Ντιτρόιτ κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο Whatcha Doin' το 1999 στην Sub Pop. Το 2001, που ήταν κάτι σαν 1967 έκδοση 2.0, παρέδωσαν στην εταιρεία τον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "Free Electricity" τον οποίο η Sub Pop απέρριψε ως αντιεμπορικό. Μετά από 25 χρόνια η Sup Pop αποφάσισε να το κυκλοφορήσει και επίσημα (είχε κυκλοφορήσει κάποτε και ως μπουτλεγκ). Αυτή η ιστορική αναδρομή παρέα με το καταπληκτικό Secular Centrury Man ρίχνουν αβίαστα τους The Go στην Φαντασμένια αγκαλιά. Αν και το πιο σωστό θα ήταν να πέσει σε κάνα υπόγειο που θα μυρίζει μπίρα και δεν θα υπάρχει ηχείο με ξύλο που να έχει λιγότερους από 100 ομόκεντρους κύκλους. Το Into Outer Space είναι για αγκαλιά ενώ το χαοτικό τριπαριστό 11λεπτο(!) Blood Run Sun (μην ξεχνάτε αγαπητές ότι βρισκόμαστε στο 1967) είναι μάλλον ο λόγος που τους έφαγε η μαρμάγκα. Δεν πιστεύω να κοιτάζει κάποια το εξώφυλλο και να έχει την παραμικρή απορία για το τι παίζουν;

Μένουμε στο 2001, αλλά φεύγουμε από το 1967 για να πάμε στους Interpol που κυκλοφόρησαν το This Mirror Weights A Ton. Οι τρε σικ ποστ πανκερς αποφάσισαν λίγο πριν χαιρετίσουν την μέση ηλικία να ασχοληθούν με την πολιτική. Και όλο αυτό θα ήταν πολύ αστείο αν δεν είχε ως αποτέλεσμα το επικό Wounded Soldier, ένα τραγούδι εμπνευσμένο από τον πόλεμο στην Ουκρανία, που μπαίνει στα τραγούδια του αιώνα. Κατά τα λοιπά οι Interpol κάνουν Intepol με όλα τα γνώριμα ριφ, τα σχεδόν πατενταρισμένα κοψίματα όπως αυτό στο 1:45 του See out Loud. Τυπική πρώιμων Interpol είναι και η δομή του δίσκου που από το πρώτο τραγούδι επιδιώκει την άμεση συναισθηματική φόρτιση. Η οποία επανέρχεται κάμποσες φορές σε πιο ήπιες δόσεις στα Iron city, So Rides The Reindeer και Enemy. Παίζουν με φλώρικες αναφορές, όπως στην εντελώς INXS εισαγωγή του Wings Of Fire ή το τέλος του Bird And The Serpent που ο Φαντασμένιος δεν είναι σίγουρος αν θα πεταχτούν από κάπου οι New Order ή θα τραγουδήσει ξαφνικά το Right Be Side You η Sophie B. Ηawkins. Κλείσιμο βαρύ και ασήκωτο με το Sudden που τιμά την παράδοση των Leif Erikson  και The Lighthouse.