Godspeed you! Black Emperor 15/7 στην Ακρόπολη - slow riot for new two point zero Greece

Τα λέει όλα το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2022. "Η καλλιτεχνική κολεκτίβα φαινόμενο",  "μια μυσταγωγική συναυλιακή εμπειρία", "ο πειραματισμός χωρίς όρια", "οι μεγάλες ενορχηστρώσεις και τα ονειρικά άμπιεντ ηχητικά τοπία". Το μόνο που λείπει είναι ένα "κινηματογραφική μουσική που συνεπαίρνει" και θα είχαμε το απόλυτο κλισέ κείμενο όλων των εποχών. Φεστιβάλ Αθηνών λοιπόν τουτέστιν καλησπέρα σας, περάστε, καθίστε, σας παρακαλώ μην αυτό, μην το άλλο και εντάξει γενικά είχε πλάκα που ο κόσμος το έφαγε όλο αυτό και ψιθύριζε λες και θα βλέπαμε κάνα μονόλογο από κάτω. Για τους λάτρεις της στατιστικής να σημειωθεί πως αυτή ήταν η πρώτη εμφάνιση των godspeed στην Αθήνα που δεν έγινε sold-out. Επίσης όπως πολύ σωστά παρατήρησε ο σπουδαιότερος gybeολογος στην Ελλάδα πριν την εμφάνιση τους ακούστηκε αυτό το συμπαθές anatolian rock και τώρα πρέπει να μάθουμε  αν έκλεισαν πονηρά το μάτι και στους Τούρκους βάζοντας Σαββόπουλο στο λαηβ που έδωσαν την περασμένη Τετάρτη στην Κωνσταντινούπολη. 

Ξεκίνημα με τoν HOPE βόμβο, ο οποίος ήταν απολαυστικός, κλασσική περίπτωση εκπλήρωσης του πρώτου βλέμματος. Ανοίγει παρένθεση. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ό,τι έκανε στην τέχνη, το έκανε για την αναβίωση του πρώτου βλέμματος - του πρώτου παρθένου συναισθήματος. Μπορεί με τα χρόνια η τέχνη να εξελίσσεται αλλά ο σκοπός μένει πάντα ο ίδιος. Έτσι και εδώ το HOPE μυρίζει καμένη στάση στην Β. Σοφίας σε πορεία κατά του πολέμου στο Ιρακ το 2003. Κλείνει η παρένθεση αλλά δεν κλείνει το κουτί με την δήθεν ποιητική διάθεση του Φαντασμένιου.

 

Η αιώνια φαντασίωση του Φαντασμένιου είναι πως η επανάσταση που δεν θα αποτύχει θα ξεκινήσει μετά από ένα λαηβ των Godspeed You! Black Emperor. Το 2018 χάθηκε η χρυσή ευκαιρία να ξεκινήσει από τα μπουζούκια - το οποίο θα ήταν η φαντασίωση της φαντασίωσης.

Αλλά στην πραγματικότητα η μεγάλη ευκαιρία ήταν φέτος. Μετά από υπερπανδημία, πόλεμο, Μητσοτάκη, Τουρκία, 10e επιδότηση για το ρεύμα,  Λιγνάδη ελεύθερο, τον μεγάλο περίπατο σε ανακατασκευή, μια δισκάρα, καλό καιρό για την εποχή και όλα αυτά στο Ηρώδειο, σε απόσταση βολής, μια ανάσα, μισό Cliffs Gaze να ανέβουμε και να κατεβάσουμε τη σημαία. Να φταίει ο καθωσπρεπισμός του φεστιβάλ Αθηνών; Να φταίει που χάσανε κάτι νότες; Να φταίει που δεν έπαιξαν Anthem for Νo State και Mladic; Ο ήχος θα μπορούσε να ήταν και πιο δυνατός αλλά ήταν καλός, ειδικά η μίξη μετά το πρώτο τραγούδι σουπερ. Τα βίζουαλς; Ναι ρε παιδιά, τι σκατά έγινε με τα βίζουαλς; Στους Godspeed είμαστε ή βλέπουμε άγρια Ελλάδα; Φίδια, αράχνες, θάλασσα, θάμνοι, πολλοί θάμνοι. Λογοκρισία από το φεστιβάλ ή σκέφτηκαν Ελλάδα, καλοκαίρι, αρχαίος χώρος ας μην προβάλουμε μολότοφ και κτήρια να καίγονται; Μπορεί απλά να την έχουν δει παιδιά των λουλουδιών - άλλωστε από τα χέρια του lift πήγαμε πέρσι στα λουλουδάκια του G_D's Pee. Η αλήθεια είναι πως μισή διμοιρία ΜΑΤ έδειξαν στο Cliffs Gaze και έφυγαν καμιά 50αριά φίλοι του Φεστιβαλ Αθηνών, φανταστείτε τι θα είχε γίνει αν είχαν βάλει αντί για πανί έναν καθρέπτη και πρόβαλαν πάνω στην ακρόπολη τις φωτιές που έχουν εδώ στο Fire at Static Valley.

 

Δεν πειράζει, την επόμενη φορά. Η οποία επόμενη φορά, έτσι που το πάνε οι gybe δεν θα ήταν και απίθανο να λάβει χώρα στα εγκαίνια του Ελληνικού. Και επειδή πάλι θα λέει η φίλη η Εύη η ποστροκού πως δεν κατάλαβε αν τελικά του άρεσε του Φαντασμένιου το λαηβ, η απάντηση είναι ένα μεγάλο ξεκάθαρο ναι. Ναι γιατί δεν ανάψαν καπνογόνα, για το τέλος του Cliffs Gaze (που είναι το ίδιο ΑΗΝΤΑΑΑΑ με το τέλος του Static), για τους βόμβους στο τέλος, γιατί ο μπροστινός του αερίστηκε μόνο μια φορά, ναι γιατί ο Φαντασμένιος θα μπορούσε να ζει σε ένα κόσμο που κάθε βράδυ παίζουν λαηβ οι gybe.

 

Autechre 05/07 Ηρώδειο | η ψυχολογία της υλης

Οι ηλεκτρονικοί ήχοι πάλλονταν κάτω από το μισοφέγγαρο, οι άρρυθμοι ρυθμοί έρχονταν σε πλήρη αρμονία με τη μαγεία της αρχαίας Ελλάδας - άλλωστε οι Αρχαίοι Έλληνες (Ξενάκηδες) ήταν οι πρώτοι στη φάση - απότομα μπιτ και ιντάστριαλ ήχοι για τους εστετ αυτούς που είναι μύστες της καλής μουσικής. Σχεδόν 10 χρόνια μετά από εκείνη την ιστορική απόβαση της προχωρημένης μουσικής στο μέγαρο μουσικής (Hertz) μια ακόμα ιστορική στιγμή εκεί που η μουσική συναντάει την ψυχολογία της ύλης, η κατάκτηση της ακρόπολης από του πατριάρχες της ιντελεκτουέλ ηλεκτρονικής μουσικής, Autechre. 

Στο τέλος ένα θερμό χειροκρότημα και καπνογόνα και ο κόσμος να φωνάζει ΦΤΑΝΕΙ ΦΤΑΝΕΙ ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΜΗΝ ΜΑΣ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟ ΝΤΟΥΥΥΥ ΚΑΠΝΟΓΟΝΑ ΝΤΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥ ΜΗΤΣΟΚΑΤΙ ΓΑΜΙΕΣΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ.

10 λεπτά πριν το λαηβ ο Φαντασμένιος εξηγούσε σε ανυποψίαστη νεαρά που βρέθηκε στο χώρο πως το λάηβ θα είναι επική μαλακία και σουπερ κουραστικό καθώς στη σκηνή θα φαίνονται μόνο δύο λαμπάκια. Τότε πετάχτηκε ένας μύστης και είπε πολύ σωστά "για τη μουσική ερχόμαστε". A few momements later, στο 3ο ή 4ο λεπτό της συναυλίας έχουμε το πρώτο κύμα αποχώρησης από τους Ηρωδειακούς δηλαδή από τους τακτικούς θαμώνες του Ηρώδειου. Οι υπόλοιποι είναι ένα κράμα από τους ανώτερους φανατικούς μύστες και τους plisskenοχιψτερς. 

Οι μύστες είναι προενθουσιασμένοι και θα στηρίξουν και τον τελευταίο μικροφωνισμό, κουνάνε λίγο το κεφάλι στο ρυθμό σε φάση ξέρουν τον ρυθμό και κοιτούν όσους δεν ξέρουν με το ύφος "μου θέλετε και Autechre καραβλαχάρες κωλοχιψτερ - όταν εγώ άκουγα ae εσείς τον παίζατε με Brian Molko βλαμμένα".

Οι plisskenοχιψτερς ή ορθόδοξοι χιψτερς πήγαν μπουκωμένοι από hype, "για τη φάση" και στην τελική στο Ηρώδειο είναι πόσο χάλια μπορεί να πάει; Όσοι ήταν κοντά σε διάδρομο έφυγαν στο μισάωρο, οι υπόλοιποι περίμεναν παλεύοντας ακόμα μέσα τους για το αν θα πρέπει να τους αρέσει αυτό που γίνεται ή είναι απλά ένα σκέτο μαρτύριο. Το πρόσημο είναι σίγουρα αρνητικό καθώς τι λαηβ είναι αυτό που δεν μπορείς να κάνεις ούτε ένα στορι της προκοπής; 

Και πάμε και στον Φαντασμένιο που είχε πάει αρνητικά προκατειλημμένος γιατί το μόνο που θυμάται από την πρώτη φορά που τους είχε δει, ήταν ένα αίσθημα βαρεμάρας. Αλλά εντάξει είναι ιστορική μπάντα και ακόμα και οι νέες τους κυκλοφορίες στέκονται μια χαρά, δεν είναι θέμα hype εδώ, είναι πιο πολύ θέμα συνθηκών. Δηλαδή δεν μπορείς να παρακολουθήσεις τη μουσική τους καθήμενος σε 15 εκατοστά μάρμαρο με τα χέρια στα πόδια λες και είσαι ποδοσφαιριστής που κάθεται στην πρώτη σειρά αναμνηστικής φωτογραφίας, χωρίς ένα ποτάκι, δεν δεν δεν και ο ήχος πολύ χαμηλός (κάπου διάβασε ο Φάντα για wall of sound - ίσως ο νεαρός ανταποκριτής να έχει πήξει από την κλεισούρα 2 χρόνια, μιλάμε για πεζουλάκι ήχου στην καλύτερη)  και τελικά αυτοί που φύγανε ήταν οι πιο σωστοί, δηλαδή 35 ευρώ για αυτό το πράγμα; Με τίποτα, με τα μισά λεφτά ελάτε στο σπίτι του φάντα να σας βάλει τα δισκάκια τέρμα και να κοιτάτε ταβάνι ενώ τρώτε 3 σακουλάκια πασατέμπο και σας δίνει και ένα δεκάευρω ο φάντα να το σκίσετε κομματάκια και να το φυσήξετε στη μάπα σας -100 φορές πιο συναρπαστική εμπειρία.

streaming screaming | Cane 141 - Garden Tiger Moth

 

Τώρα κανονικά εδώ έπρεπε να πετάγεται παράθυρο και να ζητάει 3e για να διαβάσετε το άρθρο. Καθότι εδώ ο Φαντασμένιος βάζει κάτω όλες τις υπηρεσίες εκπομπής μουσικής παρουσιάζοντας δίσκους που δεν έχουν στον κατάλογο τους. Ξεκίνημα με τους Cane 141 και το Garden Tiger Moth. Κοριτσάκι σου αρέσει το Electronic Renaissance των belle; Ναι; Θες να γίνουμε φίλοι; Πάρε εδώ αυτό το διαμαντάκι που κυκλοφόρησε πριν από 21 χρόνια και έχει πάρει τον τίτλο του από ένα mixtape του John Doherty.

Ξεκίνημα με μια indie electro bossanova τύπου οι Ladytron διασκευάζουν Saint Etienne, μια χαρά, μια χαρά, συνέχεια με το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών "The Grand Lunar", ένας indie pop ύμνος που δεν θέλει και πολύ να σε ρίξει στη δύνη του repeat και να περάσει το καλοκαίρι μόνο με αυτό. Εαν καταφέρεις να ξεφύγεις κάποια στιγμή ο δίσκος έχει και άλλες όμορφες στιγμές, το real spacemen never walk anywhere για παράδειγμα είναι μια καλή επιλογή για να το ακούς την καλύτερη ώρα ανάσκελα με το αεράκι να σου αερίζει ό,τι θες. Και γενικά έτσι πάει το δισκάκι μέχρι το δεύτερο τσεκποηντ του δίσκου "The party" όπου παίζουν μαεστρικά με την μελαγχολία και κοιτάνε στα ίσα τους κορυφαίους του είδους (Go-Betweens, Field Mice κλπ). Όσο η τρομπέτα κάνει επίθεση στα καρδιακά κύτταρα ο Φαντασμένιος σκέφτεται πως είναι δυνατόν αυτό το δισκάκι να μην υπάρχει πουθενά;;;;;;; Αποσυμπίεση με το υπέροχο The Look-Out Kid, μια χαρά η σύνδεση των αρχαίων (ακόμα και για εκείνη την εποχή) αναλογικών συνθεσάιζερ με την παραδοσιακή indie-rock ενορχήστρωση. Παρότι το 2001 είναι από τις καλές σοδειές στην ιστορία της μουσικής, μια θέση στην blogovision θα ήταν είχαν από τον φάντα.

 

Ρυτιδ φεστιβαλ 15/06 (fontaines dc, Mogwai, Nick Cave)

Δεύτερη μέρα του φεστιβαλ "πάνε τα νιάτα φύγανε" και ξεκίνημα με τους Fontaines d.c. τους οποίους ο Φαντασμένιος τους είχε δει στη death disco το 18 ωστόσο δεν βρίσκει το σχετικό ποστ να πετάξει το λινκ, σε κάθε περίπτωση οι ίδιοι 2-3 χιλιάδες που ήταν στη death disco βρέθηκαν από νωρίς στην πλατεία νερού να απολαύσουν το μπανεράκι με τη γραμματοσειρά που παραπέμπει σε πιο σκληρά πράγματα, γενικά δώστου του indie fan αναφορά σε χαρντ κορ και μεταλ και πάρτου την ψυχη (βλέπε και εξώφυλλα idles). Οι Fontaines είναι πολύ του στυλ παιδιά με μάλλον επιτηδευμένη παραφωνία τον τραγουδιάρη που την έχει δει σκληρός καριόλης. Ασουμε δεν με νοιάζει τίπορα, scarface μπλούζα, φόρμα και άρβυλα, σε φάση φιλαράκι το μπουφάν σου και το κινητό σου. Και ενδεχομένως αν πετύχει το βλέμμα να σε ψαρώσει και να του τα δώσεις αλλά στην πραγματικότητα είναι για να του κάνεις ένα ΤΣΟΥ ΡΕ ΛΑΚΗ να γελάσεις και να φύγεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Έτσι ήταν το λάηβ, καλό όταν θύμιζαν prolapse, βασικά καλό ήταν γενικότερα και αν πρέπει να υπάρχει μια δυσαρέσκεια αυτή θα πρέπει να έρχεται από τους  Fontaines που ένιωσαν για τα καλά το χάσμα των γενεών καθώς μάλλον ήταν οι πιο νέοι σε μια ακτίνα 5χλμ. Οπότε αντί να έχουν από κάτω ένα χαμό από νέους που ζουν το ροκ εν ρολ και δεν δίνουν δεκάρα, είχαν τα μπαρμπάδια που με σταυρωμένα τα χέρια σκεφτόντουσαν αν τους ενοχλεί ή όχι που ο τύπος πάνω στην σκηνή κάνει τον Ian Curtis. 

Ο ήλιος έπεσε και μπρος στους πάνσοφους έμπειρους θεατές ξεπρόβαλαν οι Mogwai. Τα παλιά τα χρόνια όταν οι Mogwai έπαιζαν support στους Manic Street Preachers, έλεγαν πως όσο έβλεπαν το κοινό να αδιαφορεί τόσο ήθελαν να τους κάνουν να υποφέρουν, στόχος τους κάθε βράδυ ήταν να τους χαρίσουν το πιο εφιαλτικό 45πτο της ζωή τους. Κάπως έτσι ήταν τα πράγματα στην πλατεία νερού, ίσως λίγο πιο ευγενικά καθότι όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος ηρεμεί ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΑΛΑΣΕ CAVAκια ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΣΚΑΣΕ ΤΟ ΩΣΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΣΤΟ SATAN πόσο καύλα που οι ρυτίδες στις φατσούλες σας έμοιαζαν σαν το γκραν κανιον από τους βόμβους We're No Here, ηχητική τρομοκρατία από Σκωτία στη μάπα σας, εντάξει μια χαρά ήταν, τυπικοί Mogwai σχεδόν πάντα η αδημονία πριν το λαηβ είναι πιο απολαυστική από το ίδιο το λαηβ αλλά εκείνα τα τελευταία 15 λεπτά με το κουτσουρεμένο SATAN αχ αυτά τα 15 λεπτά πέτα με σαν ρεύμα μέσα στην πίστα 15 λεπτά Mogwai ΟΛΗ ΣΑΣ Η ΖΩΗ ρεεεεεεεε.

Break. Και πάλι μια ώρα να στήνουν και να στήνουν και εντάξει είχε και ένα τραγούδι R.E.M, αλλά μήπως να φέρνατε κύριοι του Release τον Γιώργο Αυτιά να τον βγάζατε στο νεκρό χρόνο να λέει τι παίζει με τις συντάξεις, να ρωτάει ο φαν από κάτω με 15 χρόνια βαρέα και 3 χρόνια εξαγοράσιμα στα πόσα χρόνια βγαίνω στη σύνταξη;

Και πάμε στο κυρίως πιάτο, τον Nick Cave. Ασπρόμαυρος έως σέπια στην οθόνη ένα πιάνο που όποτε καύλωνε πολύ πέρναγε πάταγε δυο πλήκτρα και έφευγε μπουμ μπουμ μπεημπι γκριλ κραη κραη μπουμ μπουμ και δώστου πέρα δώθε σαν τον Σεφερλή όταν κάνει τον Ρουβά ένα πράγμα και δίνει και το μικρόφωνο στη νεαρή φαν η οποία όμως δεν ξέρει τους στίχους (με Mogwai δεν έχουμε τέτοια προβλήματα) και πάλι μπουμ μπουμ κραη κραη λίγο κιθάρα της προκοπής στο τζουμπιλι και μετά πυξ λαξ χωρίς το λαϊκό, δεν είχαμε και θέμα με τον ήχο - ήμαρτον ρε Release όλα λάθος - βαρέθηκε ο Φαντασμένιος και έφυγε όπως και το 98 στους pulp. Τότε ίσως με μια απορία γιατί όλοι αυτοί κάνουν έτσι, τώρα να είναι καλά η εμπειρία δεν παίζει να χάσω ούτε λεπτό στην κίνηση για τούτο εδώ το μπουμ μπουμ κραη κραη. 

Στο δρόμο για την επιστροφή τέρμα husker du για να ξεπλυθούν από τη μίρλα τα αφτιά.

Ρυτιδ φεστιβαλ 08/06 (dEUS, The Jesus and Mary Chain, Bauhaus)

 Εντάξει αυτό εδώ ήταν πιο αναμενόμενο και από το να ακουστεί μαλακία όταν μιλάει ο Αδωνις με τον Πορτοσάλτε. Πρώτα από όλα γιατί είναι το Release festival δηλαδή το διαχρονικά χειρότερο φεστιβαλ σε μια χώρα που ο ανταγωνισμός στην κακή διοργάνωση φεστιβαλ είναι τεράστιος. Και τι να περιμένεις από ένα φεστιβαλ που χρειάζεται μια νταλίκα για να κουβαλήσει τα χάπια για την πίεση των συγκροτημάτων; Και διερωτάσαι αγαπητή αναγνώστρια, εσύ ρε Φαντασμένιε γιατί πήγες αφού τα ήξερες όλα αυτά; Για να βγαίνεις μετά να κράζεις;

 Και σου απαντάει ο Φαντασμένιος, πήγα για να κράξω, να δω αν είναι καλά ο ΑΗΝΤΑΑΑΑΑ, να κουνήσω λίγο το κεφάλι στους dEUS και να το κατεβάσω στους Jesus αλλά κυρίως πήγα γιατί είναι το μόνο πράγμα που συμβαίνει στην Αθήνα στο οποίο δεν συμμετέχει ο Φοιβος Δεληβοριάς. 

Ξεκίνημα με dEUS, ο Μπάρμαν με τη γνωστή πια στάση "κατουριέμαι" αλλά είναι χαμηλά ο ήχος, γκουγκλ αν η  απώλεια ακοής είναι στα συμπτώματα του εμβολίου, εντάξει αρχή είναι ακόμα θα το βρούμε, κάτι κάνουμε στο Hotellounge όπου του τη σηκώνουν την τρίχα του Φάνατα και του θυμίζουν τω καιρώ εκείνω που καθόταν μπρος στο Seven X σαν ελεύθερος σκοπευτής και περίμενε 2 ώρες μπας και παίξει το βιντεοκλιπ (στην πραγματικότητα το μόνο δράμα είναι ότι ο φάντα δεν είχε φίλους οπότε καθόταν μέσα και έβλεπε τηλεόραση). Και περνάει ο άλλος και λέει πως δεν είναι για μέρα και θέλουν κλειστό χώρο, κάτσε ρε μεγάλε όταν τω καιρώ εκείνω 1999 είχαν κάνει κουβάρι τον κόσμο στον αη κοσμά - ναι τότε με το στημένο μπατζι τζαμπινγκ στο suds & soda - άλλη μπάντα ήταν;

Λοιπόν, να περάσει η επόμενη γενιά ροκεντρολες. The Jesus and Mary Chain. Εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά, ένας από τους λόγους που ήρθαμε ήταν να νιώσουμε λίγο ωστικό κύμα παραμόρφωσης. Τι νιώσαμε; Μια γλυκιά ενόχληση ενός όχι και τόσο δυνατού βουητού καθώς στα 50μ από τη σκηνή ο κόσμος μίλαγε κανονικά χωρίς να φωνάζει. Ο μόνος που φώναζε ήταν ο ΑΗΝΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑ (ΕΒΓΑΛΕΣ ΔΥΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΕΣ ΑΡΧΗΓΕ ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΕΧΟΥΜΕ MOGWAI ΕΧΟΥΜΕ GYBE ΑΗΝΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ). Τραγούδια καταλάβαιναν μόνο όσοι έχουν μελετήσει την μπάντα, καλή ώρα ο Φαντσμένιος που έχει κάνει το Θεσσαλονίκη- Γιάννενα μεσώ κατάρας με φορτωμένο στο γουοκμαν το παρθένο στα αφτιά του psychocandy - και δώστου 100 ρηπιτ το Taste of Cindy και όσο ανέβαιναν τα χιόνια έπεφταν οι μπαταρίες (μπορείτε σε αυτό το σημείο να σκουπίστε τα δάκρυα δεν έχει άλλο βιωματικό το ποστ) - τα ήξερε τα τραγούδια και ανάποδα να τα έπαιζαν. Οι υπόλοιποι θα τα δουν γραμμένα στο ιντερνετ. Συμπερασματικά μας πήγε 20 λίτρα βενζίνα για να ακούσουμε κάτι χειρότερα από ότι θα το ακούγαμε στο σπίτι μας. Και άντε εμείς είμαστε μαλάκες θέλαμε να βγούμε και από την Ευρώπη, εσύ ρε Release δεν λυπάσαι τόσο κόπο, να στήνεις εκεί χάμου 200μ σκηνή με οθόνες με μπαλόνια με κοακόλες και με τα καημένα τα φασιστάκια στην πόρτα να τα βαράει ο ήλιος; Εντάξει θα πεις οι Bauhaus είναι οι headliners θέλουν 200 κανάλια δώσαμε από μισό σε όλους του άλλους. Και κάπως έτσι πρέπει να ήταν καθώς οι Bauhaus έστηναν ΜΙΑ ΩΡΑ. ΤΙ ΣΤΗΝΕΤΕ ΜΩΡΕ;;;; ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΤΕΙΛΕΤΕ;;;; Στήνουν, στήνουν να γίνει και λίγη κατανάλωση, εντάξει καλύτερα να στήνουν μια ώρα παρά να πληρώσει το Release και τέταρτη μπάντα που εδώ που τα λέμε χάλια θα ήταν και αυτή.

Βγαίνουν οι Bauhaus ο ήχος καλός (αρά δεν έφταιγαν τα ηχεία) αλλά αυτοί δεν ακούνε και στη μέση κάθε τραγουδιού χώνουν μπινελίκια άφιλτρα - η γνωστή Βρετανική ευγένεια. Στα 45 λεπτά (ναι έστηναν μια ώρα για να παίξουν 45 λεπτά) αποχαιρέτησαν κουνώντας το δάχτυλο στον ηχολήπτη τους χαρίζοντας μια ανακούφιση στον φαντασμένιο που επί 20 λεπτά ήταν  έτοιμος να φύγει και πάλευε με τις τύψεις του. Θα έχει να λέει πως το είδε ολόκληρο, όπως τα 15 λεπτά των Fall στο gagarin, τους Beastie Boys στο ejekt, τους White Stripes στο μπιτς βόλεϊ. 

Σε κάποια φάση πέρασε από την οθόνη και η φάτσα του Δεληβοριά (όχι που θα τον γλιτώναμε) και ο Φαντασμένιος πήγε για ύπνο και ονειρεύτηκε τους Mogwai να καίνε το σύστημα του release, να πετάγεται η φωτιά στο καραϊσκάκη, μητσοκάτη γαμιέσαι και τα λοιπά.   

Βαριόμουν επειδή πήγαινα σε λαηβ ή πήγαινα σε λαηβ επειδή βαριόμουν | Efterklang 30/04 Temple

 Τω καιρώ εκείνω που η Ελλάδα την είχε δει Ελβετία με ήλιο και καλύτερη μπάλα, o Φαντασμένιος θυμάται πως είχε πάθει πλάκα με την αβαντ ποπ του Tripper των Efterklang. Ενδεχομένως να είχε παίξει ρόλο η εξότικ σκανδιναβική καταγωγή και η ετικέτα της πολύ προχώ τω καιρώ εκείνω Leaf. Μετά ήρθαν τα blogs, τα webradio, οι Arcade Fire, ζεσταίνονταν οι  Animal collective, οι Sigur Ros παρέμεναν το μόνο cool σχήμα της μετά post εποχής (sic), και κάπως έτσι δεν ήταν καθόλου περίεργη η ευρεία (δηλαδή στους γνωστούς 300) αποδοχή του Parades (με το φανταστικό εξώφυλλο). Tο απόγειο τους ενδεχομένως να ήταν η συναυλία στο an το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008 την οποία ο νεαρός Φαντασμένιος ήθελε πάρα πολύ να δει αλλά δεν είχε βρει φτηνό εισιτήριο με το αεροπλάνο και βαριόταν να ανέβει με καράβι, όχι πως έχε καμιά σημασία καθώς εκείνες τις μέρες εκάναμεν επανάσταση. Στη συνέχεια πέρασαν 12 χρόνια όπου έγιναν πολλά, πάρα πολλά, αλλά χωρίς να εμπλέκονται πάρα πολύ οι Efterkang. Έως το περασμένο Σάββατο στο temple.

Το λαηβ θα μπορούσε να έχει τίτλο 2008-2012, το οποίο μοιάζει ντεμοντέ αλλά επειδή η ιστορία βλέπει κύκλους, το 2008 δεν ήταν που η βενζίνη είχε 2 ευρώ; O γεροΦάντα μπήκε στη μέση του σετ των No Clear Mind οι οποίοι όποτε πάταγαν τα πεταλάκια ήταν απολαυστικοί, όταν έπαιζαν σαν radiohead των φτωχών δεν ήταν τόσο απολαυστικοί, αλλά σε κάθε περίπτωση με χαρά να τους ξαναδούμε. Στη συνέχεια βγαίνουν οι Efterklang. Στα πρώτα 3 λεπτά ο φαντασμένιος θέλει να αυτοκτονήσει και μισεί όσους είναι εκεί μέσα, τι το ήθελε το αβαντ ποπ λαηβ πφ  και πως κάνει έτσι ετούτος ο φροντμαν, να χαλαρώσει λίγο. Περνάει η ώρα και ο φροντμαν φαίνεται πως το εννοεί, τον ενδιαφέρει όντως να περάσει καλά ο κόσμος, μα αν είναι έτσι γιατί ήταν σαπορτ οι No Clear Mind και όχι Larry Gus ξερωγώ; Τώρα αυτό μην το δέσετε και κόμπο αλλά όσο πέρναγε η ώρα σαν να αποκτούσαν όγκο τα τραγούδια τους κάπου εκεί έσκασε το modern drift το οποίο ποτέ δεν άρεσε στον Φάντα αλλά τώρα να είναι τα δυο χρόνια μακριά από τις πίστες, ολίγον ο μπάφος του μπροστινού που ξύπνησε τόσες μνήμες και αισθήματα και ο φροντμαν που στην κόσμαρα του κάνει και τα dan deaconικα διαδραστικά του και τσουπ το μπουλούκι πέταξε από την τσέπη τα χιλιάδες ένσημα και βρέθηκε στον αέρα του temple. 

Και έτσι ένα ακόμα λαηβ δεν είναι ένα ακόμα λαηβ αλλά είναι εκείνο το λαηβ και σκέφτεται ο Φαντασμένιος αν βγαίνοντας έξω θα δει να καίγονται τα κλαμπ στην ιερά οδό. Εντάξει μην τα θέλουμε και όλα δικά μας, πέντε μέρες μετά το λαηβ δεν έχει γίνει καμία επανάσταση και η ανασκόπηση στη δισκογραφία των Efterklang δεν ήταν και τόσο πετυχημένη. Κρατάμε αυτό το μισάωρο στο τέλος το οποίο είναι κανονική κανονικότητα.

Αν διάβαζες φαντασμένιο το 2007 τότε έχεις ζήσει χάλια 2007

Αμα έχεις δει αυτό τότε έχεις ζήσει γαμάτα παιδικά χρόνια, άμα έχεις δει το άλλο τότε ήρθε η ώρα σου να κάνεις το εμβόλιο, άμα έχεις δει το παράλλο ξέρεις τι πάει να πει ζωή και ένα σωρό μαλακίες. Λοιπόν ο Φαντασμένιος το έχει γράψει και θα το ξαναγράψει ξεκάθαρα. To Podcast του Μίχου 1000 και μία νύχτες είναι το καλύτερο πράγμα όχι μόνο στο ιντερνετ αλλά στη ζωή γενικότερα. Δεν πα να θυμάσαι τον σπορτμπίλι δεν πα να έχεις γυρίσει με μπικ TDK 90αρα δε πα να στον έχει εφαρμόσει ο Αντρέας ο Παπανδρέου δεν ξέρεις τίποτα από τη ζωή αν δεν έχεις ακούσει το podcast 1000 και μια νύχτες με καλεσμένο τον Αλέξανδρο Γκικόπουλο που βρέθηκε στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή. Δεν θα σας το χαλάσει με σποιλερ ο φάντα βουρ εδώ και καλή απόλαυση. Τώρα είναι γελοίο να δίνει λινκ για αυτό το έπος ο Φάντα που το καλαθάκι στην τουαλέτα σου αγαπημένη ακροάτρια είναι 200 φορές πιο επιδραστικό από τούτο το μπλογκ. Αλλά ναι είναι γελοίο.

Το νόημα ετούτου του ποστ είναι πως δεν έχει σημασία τι θυμάσαι, σημασία έχει πως ένας καλός δίσκος κιθαριστικής ποπ είναι καλός κιθαριστικός δίσκος είτε αγόραζες φανζιν στα Εξάρχεια είτε δεν ξέρεις τι είναι το φανζιν. Διότι θυμάσαι - δεν θυμάσαι, υπάρχει το 1000 και μία νύχτες ποντκαστ, το ακούς και καθάρισες. Τώρα αν θες έναν πολύ καλό δίσκο της κιθαριστικής ποπ με το Fall in Love not In Line των Kids on a crime Spree έχεις γίνει. 

Αυτοί είχαν βγάλει ένα ep πριν 10 χρόνια και να είναι καλά ο covid που έχει κάνει φραπέ τα υπαρξιακά όλου του πλανήτη, φέτος έβγαλαν τον πρώτο τους δίσκο. Η φάση εδώ είναι πας στο λαηβ τους και της λες, κοριτσάκι ξέρεις τους The Pains of Being Pure at Heart; Αχ Ναι; θες να γίνουμε φίλοι; Αυτό ακριβώς.