~πιθανότητες

 Φίλες και φίλες του μπλογκ, φαντασμενιούλες μας καλησπέρα σας, καλωσορίσατε σε ένα ακόμα λαχταριστό σουπερ κομφορτ ποστ του Φαντασμένιου. Στο σημερινό ποστ θα καταπιαστούμε με το θέμα του εμβολίου και πιο συγκεκριμένα με τους μαλάκες ψεκασμενοεπαναστατες της πουτσας αρνητές του. Τούτο το μπλογκ πιστό 100 χρόνια τώρα στις αυθεντικές και τεκμηριωμένες απόψεις δεν έχει σκοπό να φανατίσει ή να καταδείξει με τρόπο ειρωνικό τη μαλακία που δέρνει κάμποσο κόσμο. Έχουμε και λέμε:

 

- Γιατί να κάνω το εμβόλιο; Δεν είναι ασφαλές μπορεί σε 2 χρόνια  όσοι το έκαναν να μην μπορούν να πουν το λ ή και να πεθάνουν;;

 

Ας υποθέσουμε πως επιβεβαιώνεται η θεωρία και όντως μετά από 2 χρόνια το 70% του πλανήτη δεν μπορεί να πει το λ ή πεθαίνει. Δηλαδή εσύ θα λες, σας τα έλεγα μαλάκες ψόφοοοοοο τώρα θα ζήσωωωωωω. Θα ζήσεις ναι, αλλά τι ζωή θα είναι αυτή; Αν η παρενέργεια είναι η αδυναμία προφοράς του λ τότε τη γάμησες γιατί πολύ απλά θα μπορείς να προφέρεις ένα γράμμα που δεν θα χρησιμοποιείται πουθενά. Αν δε, όλοι πεθάνουν, θα ευχαριστηθείς ζωή. Δεν θα χάνεις 5 ώρες κάθε 7 Γενάρη για να πάρεις όλους τους Γιάννηδες, δεν θα ανησυχείς για την κυριακάτικη κίνηση στην Κόρινθο, θα γράφεις μια μαλακία στο τουήτερ θα την κάνεις μόνος σου ρητουητ και θα γίνεται αυτόματα viral. Τέλεια.

Βέβαια το θέμα είναι πως αν δεν υπάρχουν αρκετά δεδομένα για την ασφάλεια του εμβολίου το ίδιο ισχύει και για ενδεχόμενα οφέλη του, ίσως και πέρα από τον κοβιντ. Άραγε που θα πάει ο εγωισμός σου φίλε αντιεμβολιαστή αν σε 1-2 χρόνια βγει μελέτη που θα λέει "όσοι νόσησαν από κοβιντ πριν κάνουν εμβόλιο θα πεθαίνουν σε 5 χρόνια" ή "3 εκατοστά μεγάλωσε το πουλί σε όσους έκαναν σπουτνικ και 10 χρόνια παραπάνω θα ζουν όσοι έκαναν 2 δόσεις αστρα ζενεκα". Μάλιστα. 

- Δεν το κάνω γιατί μου το επιβάλουν!

 

Σήκω πάνω φίλε μου. Κοίτα γύρω-γύρω. Αν δεν βλέπεις μια έρημο ή τα απέραντα βουνά, αν δεν έχεις στα πόδια σου μια καρδάρα και ένα τσαπί τότε ψάξε έναν καθρέφτη. Βλέπεις τον Μπακούνιν; Όχι; Κρίμα, ΤΡΑΒΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΠΟΥ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΡΟΥΦΑΣ ΠΟΥΤΣΕΣ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ.

Η φάση λίγο πολύ είναι σαν τους April Magazine. Δεν ξέρουμε πολλά για αυτούς, το If The Ceiling Were A Kite: Vol.1 είναι συλλογή και δεν μπορεί να μπει στην blogovisione. Δύσκολο να σου αλλάξει τη ζωή ωστόσο μοιάζει να έχουν μια πολλά υποσχόμενη indie pop εκλεκτικό φολκ δραστική που ενδεχομένως με τα κατάλληλα έκδοχα να σκάσει κάνα δισκίο τέτοιο που να έχουμε "ΣΑΣ ΤΑ ΕΛΕΓΕ Ο ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΙΟΣ ΖΩΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΑΤΕ"

  

θανασομηνακηδες - once a Galaxie 500, always a Galaxie 500

Συμπερασματικά είναι παντελώς αναξιόπιστοι οι 40 φεύγα που ήρθε η σειρά τους να κάτσουν στις καρέκλες. Δεν πάνε πίσω ακόμα και οι καλύτεροι από αυτούς, οι γνωστοί και ως θανασομηνακηδες. Διότι αγαπητέ πατριάρχα Θανάσιε Μήνα, ναι, μας ξεπαλιοροκεψες και περάσαμαν τη μισή μας ζωή ακούγοντας Pixies, αλλά. Αλλά και εσύ μέγα Θανάσιε που ήξερες πότε το SPIN έχει ξενερώσει και πότε το NME δεν σερβίρει hype, εσύ που μόνο εσύ και ο Δασκαλόπουλος είχατε το Deserter's songs όταν η μισή Αθήνα έστηνε καρτέρι πάνω από το ράδιο με το δάχτυλο έτοιμο να πατήσει το rec, ακόμα και εσύ δεν ήσουν τέλειος. Ταχτάρισες μια ολόκληρη γενιά με τη μία και μόνη αλήθεια της αγίας τριάδας του αμερικάνικου Indie, η οποία πότε ήταν Sonic Youth, Pixies, Dinosaur Jr, πότε ήταν Sonic Youth, Pixies, Pavement, και δώστου τα η μόνη μπάντα που έχει κυκλοφορήσει μόνο διαμάντια και δωστου τα once a pixie, always a pixie και η Kim Gordon είναι θεά και ο Malkmus είναι ιδιοφυΐα και ωπ τι δεν έπαιξα σήμερα στην εκπομπή; Οι φανατικοί ξέρουν πως σε κάθε εκπομπή παίζω Pixies και μπράβο σου Θανασάρα αλλά με αυτά και με αυτά ξέχασες τους Galaxie 500. 

Τα δυο ανεξήγητα του φαντασμένιου είναι ότι δεν έχει δει λαηβ τους Calexico και δεν είχε ασχοληθεί ποτέ σοβαρά με τους Galaxie 500

Έπρεπε να έρθει ο κοβιντ, 14 λοκνταουν, να πεθάνει η δισκογραφία έτσι ώστε να πέσει πάνω τους ο Φάντα και να περάσουν ένα καλοκαίρι μαζί. Μα πως γίνεται να έχει χάσει τέτοια μπάντα κομμένη και ραμμένη πάνω του, με τις μελωδίες της, τις κιθάρες της τόσο όσο πωωωωωω δεν γίνεται ρε, ποιος φταίει για αυτό; Η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο "Θανάσης Μήνας". Η αγία τριάδα του αλτέρνατιβ ροκ είναι "Pixies, Pavement, Galaxie 500", οι Galaxie 500 δεν έχουν γράψει ούτε ένα κακό τραγούδι και το να διαλέξεις αγαπημένο τραγούδι είναι πιο δύσκολο από το να μην πει μαλακία ο Morrissey.

μεητζορ διαστροφές μέρος Β'

Πολύ ποντακαστ παιδιά. Τουτέστιν πολλή πολύ άποψη παιδιά. Το αγαπημένο του Φαντασμένιου είναι το χίλιες και μια νύχτες του Θεοδόση του Μίχου. Ενα ποντκαστ στο οποίο ένας φαντασμένος ο Μίχος παρέα με άλλους φαντσμένους σπουδαίους ανθρώπους μας αφηγούνται όλα τα σπουδαία που έχουν ζήσει στην Αθήνα των 80s και των 90s δηλαδή την Νέα Υόρκη των 70s όπως ο Μίχος έχει πει 1 εκ φορές πολλοί έχουν πει. Τα λένε πολύ ωραία για τα πάρτι τα φοβερά, τα μπαρ τα φοβερά σε ένα ρολερκοστερ νοσταλγίας για μια εποχή που όσοι έζησαν ήταν πραγματικά τυχεροί. Βασικά όσοι τα έζησαν αυτά είναι ήρωες, θα έπρεπε ο Μπακογιάννης - που είναι γαμάτος και έχει κάνει πινγκ πονγκ τσάλεντζ - να μετονομάσει τη Σταδίου σε λεωφόρο καλλιτεχνικού διευθυντού Κωνσταντίνου Δαγριτζίκου, να μπει μια προτομή του Άκη Καπράνου σε μια πλατεία στα Εξάρχεια να περνάνε οι νέοι και να λένε εδώ ένα βράδυ που γινόντουσαν μπάχαλα ο Καπράνος μέσα στην τρέλα του έβαλε μπασταρδοκρατία. ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΛΕΣΒΙΟΝΗ ΜΟΥ. 

Βασικά όσοι έζησαν εκείνη την εποχή είναι ήρωες μόνο και μόνο γιατί δεν αυτοκτόνησαν. Τη χρυσή εποχή των 90s, για να βγεις με κάποιο άτομο για ποτό έπρεπε να έχετε τουλάχιστον 92% ταυτόσημο DNA. Τον έβλεπες τον άλλο έξω και από το παπούτσι μπορούσες να καταλάβεις που ακριβώς θα πάει. Το οποίο "θα πάει" να θυμίσει ο φάντα πως τότε ήταν πορτιέρη επιτρέποντος. Και η μουσική γαμάτη -δεν ήταν καθόλου σαν να ακούς playlist από ραδιόφωνο. Θυμάται ο Φάντα μια Παρασκευή βράδυ στο κόρτο, μπαίνει μέσα, τίγκα το μαγαζί, τέσσερις (4) γυναίκες μέσα. Αυτές είναι εποχές ρε! Προσκυνάτε ρε κωλόπαιδα  που βγαίνετε σαν λέτσοι και πάτε όπου σας καυλώσει και δεν σας νοιάζει τίποτα. Δεν έχετε ιδέα την καύλα του να βγαίνεις για να εκπληρώσεις μια δεκάδα πρέπει. 

Fuckin Whatever

μεητζορ διαστροφές μέρος Α'

Ενα-δυο τεστ, τεστ ένα δυο - ε ε ε. Ok δουλεύει. Πάμε. Λοιπόν είναι ξεκάθαρο πως η φάση πια είναι τα podcast - για αυτό και ο Φαντασμένιος έκανε password recovery και τσουπ,  Φαντασμένιος 2.1

Λοιπόν δεν έγραφε ο Φαντασμένιος και καλά έκανε και δεν έγραφε διότι και όταν έγραφε τι καταλάβαμε. Βασικά καταλάβαμε πως πρόκειται περί ημιμαθούς εμπαθούς μαλάκα. Άπειρα ορθογραφικά, συντακτικά και φράσεις ακαταλαβίστικες λες και έχει από πίσω 200 νοήματα. Καλά έκανε ο κόσμος και δεν ασχολήθηκε ποτέ με τούτο το μπλογκ - στην πραγματικότητα αυτό είναι το μόνο σωστό που γίνεται σε αυτόν τον πλανήτη. 

Τώρα στην απίθανη περίπτωση που διαβάζει κάποιος αυτά τα πιξελ να ξέρει πως ο Φαντασμένιος ντρέπεται πραγματικά για το 90% των ποστ που υπάρχουν εδώ. Ειδικά για τα ομοφοβικά - σεξιστικά σχόλια. Εν ήδη εξαγνισμού σε κάποια φάση αποφάσισε να χρησιμοποιεί μόνο το θηλυκό γένος αλλά η μόνη θεία δίκη ήταν η πλήρης απαξίωση. 0 κλικς για μέρες είναι το μόνο που αξίζει σε τούτο το μπλογκ. 

Το πρόβλημα με τον Φαντασμένιο και τον κάθε Φαντασμένιο είναι πως η σχέση του με τη μουσική ξεκίνησε με τον γλυκό μίζερο αυτό αγώνα διάθεσης πεντοχίλιαρου για την αγορά CD. Στη συνέχεια ήρθε η forth και μπορούσε να κατεβάζει ΤΣΑΜΠΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ σε mp3 και να τα γράφει cd. Ακόμα θυμάται ο Φάντα όταν μετά από μια εβδομάδα μάχης στο slsk κατάφερε να κατεβάσει το νέο δισκάκι You Are Free της Cat Power. Ένιωσε ο Φάντα Θανάσης Μήνας και Τζον Πιλ μαζί, πω πω πω τι κάυλα είναι αυτή να ακούς ΤΣΑΜΠΑ όλα τα νέα δισκάκια. Και εδώ είναι η παγίδα καθότι στα 96kbps (μπορεί να ήταν και λιγότερα) με τις καταπληκτικές not κάρτες ήχου της εποχής η μουσική αναδεικνύεται όσο ο ερωτισμός από μια χαρτοπετσέτα.

Και κάπως έτσι οι Φαντασμένιοι πέρασαν κάμποσα χρόνια που νόμιζαν πως άκουγαν μουσική και είχαν και άποψη τρομάρα τους. Ευτυχώς δεν είχε blog ο Φάντα το 2006 για να γράψει για το Ys της Johanna Newsome.

Αλλά η μαλακία είναι ανίκητη ε - την ώρα που πατάει τα κουμπάκια ο φάντα - απολαμβάνει σε βινύλιο το mono no aware της pan. Απολαμβάνει ίσον σηκώνεται κάθε 5 να δει αν έχει κάτσει σκόνη ή τα κράτσ κρουτ είναι εκ της καλλιτεχνικής διεύθυνσης. Μια πολλή καλή επένδυση 29 euro ενώ θα μπορούσε να ακούει το έργο σε flac. Διαστροφή θα πει κάποια. 

 

οι μελλοθάνατοι γράφουν δισκάρες πριν πεθάνουν

Τις προάλλες είχε βρεθεί ο Φάντα σε κοινωνική εκδήλωση σε φάση ξέρω τρεις στους δεκαπέντε, κάθομαι σε μια γωνιά και σκέφτομαι αν και η δική μου παρέα φαίνεται τόσο χαζή σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή. Και ενώ το χαρούμενο γεγονός βαδίζει στο τέλος ο ένας από τους δώδεκα που έβλεπε για πρώτη φορά ο φάντα, πιάνει τον έλεγχο του έρμου του μπλουτούθ ηχείου και διακόπτει τον Μπίγαλη με Morphine. Πετάγεται ο ως τότε αντικοινωνικός Φάντα, ποιος το έβαλε αυτό; Εγώ, η καλύτερη μπάντα χωρίς ηλεκτρική κιθάρα. Και οι δύο με μια φωνή "το ξέρεις πως ο ΄τύπος πέθανε πάνω στη σκηνή". 

Είναι κάπως περίεργο που ο θάνατος εξιτάρει το ενδιαφέρον των ανθρώπων, βλέπε απανωτά re-press του δίσκου των Purple Mountains το 2019 ή και πως εξαφανίστηκαν από το discogs οι δίσκοι των Datblygu λίγες ώρες μετά τον θάνατο του David R. Edwards. 

Ο δίσκος που έχει ακούσει περισσότερο το 2021 ο φαντασμένιος είναι το Intimate Immensity, δηλαδή η τελευταία δουλειά της Valentina Magaletti και του νεομακαρίτη Tom Relleen. Δεν θέλει να γράψει κάτι παραπάνω τώρα ο φάντα - θα τα πούμε και στην blogovisione άλλωστε - και τι να γράψει άλλωστε πέρα από ότι δεν μπορεί να σταματήσει να το ακούει. Άντε να αναφέρει αυτό που γράφει το WIRE "Intimate Immensity is a beatfreaks paradise". Μάλιστα. Με ταχύρυθμα tomaga το συμπέρασμα είναι πως πρόκειται για μπάντα από το πάνω ράφι. Φαντάζεται ο Φάντα πως όσοι άκουγαν τις προηγούμενες τους κυκλοφορίες EP1 και EP2 μάλλον περίμεναν ένα δίσκο αριστούργημα όπως το Intimate Immensity. Και κάπως έτσι επανέρχεται ο φάντα, είναι σύμπτωμα του θανάτου η έμπνευση ή ο θάνατος επηρεάζει το γούστο του ακροατή; 

pan pan ο σμιλευτής

 

Που είχαμε μείνει; Στο απόγειο της δημοτικότητας του μπλογκ. Χιλιάδες κλικς.E και κάπως έτσι, δεν άντεξε το βάρος ο Φαντασμένιος και είπε να το κλείσει. Αλλά. Αλλά έπεσε τις προάλλες στα χέρια του περιοδικό τύπου φανζιν, διάβασε κάμποσα αριστοτεχνικές σάλτσες, διάβασε και ένα "σμιλεύουν"και είπε ώπα. Δεν μπορεί να κυκλοφορούν εκεί έξω χειρότερα κείμενα από τα δικά μου, ανάκτηση κωδικού και ταρατατζουμ ταρατατζουμ, Φάντα η επιστροφή, Ο Φαντασμένιος ποτέ δεν πεθαίνει, Φάντα 2.0, 200 χρόνια Φάντα κλπ.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Ναι αλλά που είχαμε μείνει; Είχαμε μείνει στη σοφή ρήση πως το 2021 είναι η χρονιά που θα γαμήσουν και θα δείρουν οι παλέουρες, οι μίστες, οι αυτοί που ξέρουνε. Mogwai, Arab Strap, Godspeed You! Black Emperor και τι άλλο; Φαντασμαγορία δύο. Τυχαίο; Όχι βέβαια. 

Λοιπόν η Φαντασμαγορία δύο είναι η 3η συνεχόμενη κυκλοφορία του pan pan χωρίς τραγούδι για τον φαντασμένιο - για τους άσχετους να πούμε σε αυτό το σημείο πως είχαν προηγηθεί 4-5 κυκλοφορίες με την Λαμποργκίνι του Φαντασμένιου. Χαμός. Το άλλο σημαντικό ιστορικό στοιχείο είναι πως η φαντασμαγορία δυο ενδεχομένως να είναι η τελευταία κυκλοφορία του υπό το δυσβάσταχτο βάρος των δημοτικών τελών της πρωτεύουσας. Φοβερά πράγματα. Δεν είναι τυχαίο που ακούμε για γεμάτα πνευμόνια από οξυγόνο, στο ταξιδεύω στα αστέρια και την αμόρσα του κανένα. Ξεκάθαρες αναφορές στην στροφή προς την εξοχή, στη Φαντασμαγορία τρία λογικά οι χελώνες και οι πικροδάφνες θα έχουν την τιμητική τους.  Φοβερά πράγματα. Φεύγει ο Παν Παν, η Πανάθα έχει τα χάλια της να τσιμεντωνόσουν και την ακρόπολη να τελειώνουμε ναούμε, να ανεξαρτητοποιηθούν και τα Άνω Πατήσια, ε π ι τ έ λ ο υ ς. Χαμός. Και μετά τα εισαγωγικά ας πάμε στο κυρίως μέρος της δισκοκριτικής. Στην Φαντασμαγορία δύο ο Pan pan σμιλεύει επτά ποπ συνθέσεις. Και βασικά του ήρθε η εικόνα του Φαντασμένιου να είναι με το καλέμι και να σμιλεύει τσόντες στα Τουρκοβούνια. Τόση ψυχεδέλεια. Αυτά λοιπόν. Αυθεντικά και τεκμηριωμένα - όπως πάντα - και σε ένδειξη γενικότερης διαμαρτυρίας το ποστ γίνεται παμπλις σε νορμαλ ώρα και όχι 4 το πρωί. 

 

200 χρόνια Godspeed You! Black Emperor - G_d’s Pee AT STATE'S END!

Το 2021 απέχει από το 1998 όσο το 1998 από το 1975. Το 1998 οι Eloy κυκλοφόρησαν το Ocean 2 και έκαναν sold-out περιοδεία. Άραγε πόσο να χλευάστηκαν αυτοί οι πρώτης γενιάς παλιοροκάδες από προ-χιψτερς; Προχιψτερς που ενδεχομένως να ευθύνονται για τη μισή τρύπα του όζοντος από τις μπαταρίες που φάγανε σε discman με το ok computer.

Και ήρθε ο covid-19 και τα άλλαξε όλα. Στη μουσική αυτοί που έχουν πάθει μεγάλη ζημιά είναι οι μπάντες τύπου βγάζουμε δισκάκι, κάνουμε περιοδεία, γαμάμε, πίνουμε, γνωρίζουμε κόσμο, μέρη, γαμάμε, εμπνεόμαστε λίγο, πάμε στούντιο, γαμάμε, πίνουμε, εμπνεόμαστε, πάμε στούντιο, βγάζουμε δίσκο, κάνουμε περιοδεία. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγει καλός κιθαριστικός δίσκος το 2021, το κουπί θα το τραβήξουν όσοι γράφουν μουσική στο σπίτι (οι  οποίοι είναι κυρίως της πειραματικής και συνυπολογίζοντας τις παρενέργειες από τα εμβόλια, πάμε για χαμό) και όπως φαίνεται από τελευταία ποστ του fantasmenios.blogspot.gr, οι παλιοποστροκάδες.

Στην πραγματικότητα οι συνθήκες είναι ιδανικές για τους μεγαλύτερους απατεώνες όλων των εποχών, Godspeed You! Black Emperor. Τι κάνουν οι Gybe; Ανοίγουν την τηλεόραση, ακούνε ένα συμπαθητικό ντο ρε μι, το βάζουν στη μηχανή Gybe και βγαίνει αυτό με παραμόρφωση με αλλαγές ρυθμού, εντάσεων, τη μία βρώμικο τη μία καθαρό, το φτάνουν στα 40 λεπτά, μετά το παίζουν λαηβ, περνάνε δυο χρόνια και το βγάζουν δίσκο. Και δεν έχει σημασία αν είναι 1999 ή 2021. Πρέπει να είσαι διακεκριμένος Gybeλόγος για να δεις πως εδώ έχουμε 8πτο βόμβο άρα είναι 2012 ενώ εδώ έχουμε 8πτη σύνθεση άρα είναι μετά το 2017. Και δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως μοιάζει απίθανο να κυκλοφορήσουν κάτι αδιάφορο. 

Τώρα παραδοσιακά ο Φαντασμένιος θα σημειώσει εν είδει δισκοκριτικής τα σημαντικότερα δευτερόλεπτα του νέου τους δίσκου. Στην πρώτη σύνθεση το ριφ στο 6:24 το οποίο στο 11:20 το ακούμε και από το βιολί, κλασικό από τα χαμηλά στα ψηλά και τρέχουμε μετά το 13:00 και τυπική godspικη κάθαρσις στο 13:42 με το ίδιο ριφ το οποίο ακούγεται θεϊκό μετά από το γεμάτο μέρος. Από εδώ και πέρα άμα το πετύχετε στην Αθηνών-Λαμίας μετά από διόδια ενδεχομένως να κάνετε και οικονομία στο καύσιμο καθώς δημιουργεί αίσθηση ομαλής κύλισης.

Το Fire at Static Valley είναι συγκλονιστικό, τώρα από πού κλέψανε αυτό το ντο ντο ρε μι ο θεός και η ψυχή τους. 

Και πάμε στην τρίτη σύνθεση. Ριφ στο 2:13 τύπου σάλπισμα, μαζευτείτε παιδιά σιγά-σιγά σε λίγο κάτι θα γίνει. Μέτα το 5ο λεπτό, βιολιά, το ντο ντο ρε ρε μι, έχουμε ξεκινήσει και πηγαίνουμε να δούμε τι θα γίνει, στο 6:40 ενδεχομένως κάποιος βλέπει ΜΑΤ στο στενό, 7:16 είμαστε ανώτεροι, προχωράμε γενναίοι, 8:43 πέφτει η πρώτη κρότου λάμψης, 9:08 ο κόσμος σπάει, 9:29 μολότοφ, 9:49 μολότοφ, 10:10 πολλές μολότοφ, 10:30 έχουν φύγει όλοι, ομίχλη παντού, 13:30 νέο ριφ κάλεσμα, πιο μουντό, ναι στο 14:10 είναι πιο δυνατό από ποτέ, πάμε ξανά, 15:35 δεν μας σταματάει κανείς, 16:41 τώρα ΚΛΑΙΜΕ ΤΩΡΑ ΦΩΝΑΖOYME, 17:09 ΣΑΣ ΓΑΜΑΕΙ Ο ΛΕΤΟ, 18:36 Αραμπάδες και καρούλια, ραπανάκια και μαρούλια, μια παντόφλα στο κρεβάτι, βάσανα που 'χει η αγάπη, ωραία που 'ν η Λειβαδειά, χωρίς καμιάν αιτία, στο 19:00 βαράνε οι καμπάνες, τόση ψυχεδέλεια.  

Κλείσιμο, αποσυμπίεση και επίκληση για ακόμα μια φορά στην ελπίδα  με το τίμιο βομβώδες OUR SIDE HAS TO WIN. Για δες που έχουν και στον Καναδά εμφύλιο.