φανταοκτώ

 Ως τώρα την κορυφή των ποστ για την φανταλίστα 2016, κοσμούν φωτογραφίες των καλλιτεχνών, αλλά για το $uccessor του Dedekind Cut αξίζει να κάνει μια εξαίρεση ο Φαντασμένιος και να κοτσάρει το εξώφυλλο. Διότι χάρη σ' αυτό έγινε το πρώτο βήμα για να βρεθεί ο δίσκος στο νούμερο οκτώ, ενώ μαζί με τον Biosphere μοιράζονται το φανταβραβείο για το εξώφυλλο της χρονιάς. Με μια πρώτη ματιά, ο Φαντασμένιος διακρίνει ένα τατς Djangoνικής ειρωνείας, αλλά όσο το κοιτάζει του κάνει σε απόκοσμο. Ηλεκτρονικό είναι σίγουρα, αλλά και χιπ χοπ να είναι, δεν υπάρχει περίπτωση αυτό το πράγμα να είναι ορθόδοξο. Και αν η εικόνα μπορεί να κρύβει κάποιες παγίδες, στα ηχεία το έργον δεν θέλει πάνω από 2-3 λεπτά για να του κολλήσεις ετικετούλες άμπιεντ εξπεριμένταλ μπλα μπλα μπλα. Άμπιεντ όχι από αυτά που βάζει κάποιος για να κοιμηθεί, δηλαδή καμία σχέση, ελπίζει ο Φαντασμένιος να μην έχει κάνει κανείς αυτό το λάθος, πάει, τη γάμησε. 

Αυτός ο δίσκος είναι σαν τη διάσχιση που έκανε το καλοκαίρι στα Λευκά Όρη ο Φαντασμένιος. 50 χιλιόμετρα με διανυκτέρευση στην κορυφή, κάτω από πανσέληνο, πάνω από τα σύννεφα με το ηλιοβασίλεμα να φωτίζει τις  γυμνές κορυφές, από τη μία το Λιβυκό από την άλλη το Αιγαίο, άνθρωποι και ζώα πουθενά και μετά σε απάτητες παραλίες- πανέμορφα όλα. Χαμός. Βέβαια δεν έχει πουθενά νερό, το έδαφος είναι ο ορισμός του κακοτράχαλου, είχε και έναν αέρα 500 μποφόρ (σαν τους βόμβους του fear in reverse), το βράδυ μηδέν βαθμούς, το μεσημέρι 45, ε να μην τα πολυλογεί ο Φαντασμένιος δεν θυμάται ούτε μια στιγμή που να είναι πάνω σε αυτό το βουνό και να νιώθει άνετα. Ε, αυτές ήταν οι τρεις καλύτερες μέρες του 2016. 
 

φανταεννιά

Στη θέση #9 της φανταλίστας δηλαδή έξι (6) θέσεις πάνω από το δίσκο του Ty Segall τα ξαδερφάκια του από το L.A. The Feels με το ομότιτλο ντεμπούτο τους. Για την κυκλοφορία ο Φαντασμένιος είχε γράψει εδώ. Μπορεί οι Feels να είναι μια μπάντα που γυναικώθηκε με τα λαηβ και ο δίσκος να γράφτηκε σε μια μέρα, δηλαδή lo-fi οε οε οε, αλλά τα τραγούδια είναι τραγούδια, ΑΚΟΥΣ κυρ TY; Που έκανες και παραγωγή σε αυτό το δίσκο (;) ! Το να καταγράφεται παραγωγός σε τέτοιο lo fi χαμό είναι μάλλον  η μεγαλύτερη αλητεία στην ιστορία της ροκ.

Αυτός ο δίσκος είναι σαν να βγαίνεις ένα Σαββάτο τίγκα στη καύλα και να σου κάθεται γκόμενος γλυκούλης, ομορφούλης με χιούμορ. Και περνάς όλο το βράδυ με ποτάκια, χαμουρεματάκια, αστειάκια αλλά όταν μπαίνεις σπίτι σκέφτεσαι πως ενδεχομένως έχεις βάλει τη μαλακισμένη κιλότα. Ε και; Στη μουνάρα σου, δεν θα γυρίσετε ταινία, το θέμα είναι να γίνει καλή φασούλα για κανά μισάωρο (άντε για 29:35).  
Oκ, δεν είναι και η πιο πρωτότυπη ιστορία, αλλά για να τα λέμε όλα χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις είναι κάπως  υπερτιμημένη η πρωτοτυπία. Όποτε χωρίς φόβο και πάθος θα το βάλει ο Φαντασμένιος το δισκάκι στο #9 της φανταλίστας η οποία φέτος δεν έχει το φοβερό και τρομερό κονσεπτ που είχε πέρσι. Το οποίο μια χαρά ήταν, καλά περάσαμε αλλά ενδεχομένως να μην είχε ασχοληθεί κανείς με του δίσκους. Το οποίο ενδεχομένως να μην είναι και κακό.

φανταδέκα

Το Nixon των Lambchop ήταν ένας δίσκος που είχε σίγουρα αναστατώσει τη ζωή του νεανία Φαντασμένιου. Το magnum opus των Lambchop ήταν ένας δούρειος ίππος που μετέφερε πιο "σοβαρά" ακούσματα, που ο μετεφηβικός μπλόγκερ πίστευε πως δεν θα τον αφορούσαν πριν φτάσει τα 4.500 ένσημα. Έκτοτε η ιστορία έχει ως εξής: οι Lambchop κυκλοφορούν νέο δίσκο, ο Φαντασμένιος  υπερενθουσιάζεται και μετά από 2-3 ακροάσεις απογοητεύεται. Τα ίδια και με το Mr. M που λάτρεψαν κοινό και κριτικοί, οπότε σκέφτηκε πως η σχέση του με την μπάντα τελειώνει, πόσο μάλλον όταν διάβαζε πως ο γερο-Wagner θα βγάλει νέο δίσκο επηρεασμένος από το μέηνστρημ χιπ χοπ. Εντωμεταξύ πέρασαν αρκετά χρόνια ώστε τα απόνερα του Nixon να πάψουν να κρύβουν τις αρετές των μετέπειτα δίσκων τους οποίους ο Φαντασμένιος έβαλε στη θέση τους το 2015.

Δεκαέξι (16) χρόνια μετά το Nixon, εμφανίζεται το FLOTUS χωρίς την παλιά φαντασμένια προσμονή, τα ένσημα είναι κάμποσα (ποιος τα γαμάει και αυτά) και το πιο περίεργο απ' όλα είναι πως δεν του έχει ξυπνήσει του Φαντασμένιου κανένα τζαζ-σοουλ ένστικτο. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει και η απόδειξη επί τούτου 20/12 στις οθόνες σας.

Πατάει το play ο Φάντα έτοιμος να καγχάσει τον βλαχοWagner που την είδε μοντέρνος. χαχαχαχχαχ ο δίσκος ξεκινάει με τραγούδι που έχει τίτλο In Care of 8675309. Χαχαχαχαχα. Εμ. Χμ. Ρε λες; Ναι. Ενδεχομένως -πάντα ενδεχομένως- αυτό εδώ είναι καλό, ρολάρει όμορφα, τόσο όμορφα που δεν του φαίνεται για δεκαοκτάλεπτο. Είναι το τραγούδι που έγραψε τελευταίο και τελικά μαζί με το εξίσου μακρύ The Hustle, που κλείνει το δίσκο, συνθέτουν το δίδυμο πυλώνων που στηρίζει τη γέφυρα FLOTUS. Σπουδαία πράγματα γίνονται πάντα σε χαμηλή ένταση, θυμίζοντας το Is A woman. Η φωνή του Wagner μέσω vocoder και λοιπών μαραφετιών λειτουργεί ως όργανο, άλλωστε τα τραγούδια γράφτηκαν πάνω στα φωνητικά.  

Η χιπ χοπ φάση έφτασε στον Wagner εξ ανακλάσεως, καθώς για αυτό ευθύνονται οι γείτονες του που έχουν την τάση να ακούν "φρέσκα" πράγματα. Και κάπως έτσι η ιστορία επαναλαμβάνεται και όπως ο Φάντα το 2000 έβαζε να ακούσει Curtis Mayfield, τώρα πέφτει στον Kendrick και τους Shabazz Palaces. Ο ανορθόδοξος τρόπος στησίματος του δίσκου συνεχίζεται πέρα από το μουσικό και στο υφολογικό μέρος, καθώς ο πολιτικός του προσδιορισμός αποδίδεται στην ενασχόληση της γυναίκας του Wagner με  με την πολιτική. Το εξώφυλλο είναι λεπτομέρεια από τη φωτογραφία της με τον Obama και όσο και αν λέει ο καλλιτέχνης πως ο τίτλος είναι αφιερωμένος στη σχέση με τη γυναίκα του αλά  For Love Often Turns Us Still δεν μπορεί να μην είχε στο μυαλό του την εικόνα του Bill Clinton ως First Lady of the US. Αλλά το 2016 είναι μια ΠΟΥΤΣΑ ΝΑ, και δυστυχώς τέτοια αστειάκια και μαλακίες τεράστιες, όπως για παράδειγμα ο δίσκος του Bon Iver, περνούν σε δεύτερη μοίρα καθώς σε λίγες μέρες κυρίαρχος του σύμπαντος θα είναι ο Τραμπ.

φανταέντεκα

Πρέπει να είναι ελάχιστα τα κείμενα που έχουν γραφτεί για τους Dinosaur Jr. και δεν έχουν τη φράση από το περίφημο εξώφυλλο του Spin "J. Mascis is God". Σε μια πρόσφατη  - ακόμα μία θεός να την κάνει- συνέντευξη του J. Mascis στον Henry Rollins για λογαριασμό του magnet, o Rollins εκθείαζε τη δυάδα που κρατάει το ρυθμό, λέγοντας μάλιστα πως τα νέα τραγούδια φαίνεται να είναι βασισμένα πάνω της. Και τι δεν θα έδινε ο Φαντασμένιος να δει τη φάτσα του J. Mascis, που φυσικά έδωσε τα εύσημα κυρίως στον Murph, ενώ για τον Barlow είπε πως απλά έπαιξε με το μπάσο που είχε στον πρώτο δίσκο, ο ήχος του οποίου ταιριάζει καλύτερα στην μπάντα. Έδωσε συγχαρητήρια σε ένα μπάσο, είναι όντως θεός- του μπουλινγκ. Η αλήθεια είναι - αυτή του Φαντασμένιου φυσικά - πως το παίξιμο του Murph είναι τόσο συγκλονιστικό που μάλλον ακυρώνει το επιχείρημα πως πρέπει να σκοτώνουν τις μπάντες που ο ντράμερ τους έχει γεράσει. Ο Μερφ -κατά δήλωση του πάντα- υπολειπόταν σε τεχνική κατάρτιση σε σχέση με τους άλλους δυο δεινόσαυρους και χρειαζόταν να δουλεύει αρκετά και να ξεπερνά κάθε φορά τον εαυτό του για να ανταπεξέρχεται στις απαιτητικές συνθέσεις του J. Mascis. Ε, 30 χρόνια μετά τα κατάφερε. 
Το Give a Glimpse of What Yer Not είναι σίγουρα ο καλύτερος δίσκος των Dinosaur Jr. από την επανένωση και κάπου μεταξύ τέταρτης και πέμπτης θέσης κοιτώντας το σύνολο της δισκογραφίας τους. Τα τραγούδια είναι φοβερά, αλλά αν ο Mascis είναι ο θεός τότε ο Lou Barlow είναι το άγιο πνεύμα, και έτσι - για ακόμη μια φορά - τα  τραγούδια που έχει γράψει  (Love is... και Left/Right) είναι τα καλύτερα του δίσκου.  Ακολουθεί το ανολοκλήρωτο ποίημα με τίτλο "Τζέη δεν είσαι τζες*"


J. είσαι μαλάκας ρε

όχι γιατί βάζεις κιθαριστικά σόλο σε τρίλεπτα τραγούδια

πίκρανες τον Lou ρε

ολάκερη η indie Αμερική σου κάνει χάδια

απάντα σε καμιά ερώτηση ρε

θα έπρεπε με τα τραγούδια αυτά να γεμίζεις στάδια

πως μας κοιτάς έτσι ρε  
η μουσική σου ιδιοφυΐα ενδεχομένως δεν θα αφήσει την ψυχή μας άδεια

αλλά J. είσαι μαλάκας ρε 

*τζες : Ο τυπάς και μερικές φορές ο μάγκας. Κλασικός γιαννιώτικος ιδιωματισμός της περιοχής του κάστρου Ιωαννίνων

φανταδώδεκα

 

Barbara Barbara, we face a shining future. Ναι καλά, με αυτό το πλευρό να κοιμόμαστε. Με αυτό το δίσκο συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο. Θα ήταν σίγουρα σε πολύ υψηλότερη θέση στη φανταλίστα αν δεν ξεκινούσε με ένα από  τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ.  Το I Exhale είναι ένα απίστευτα κολλητικό τραγούδι που μοιάζει ικανό να παρασύρει τα πάντα. Σχεδόν τα πάντα, γιατί και το νηπιαγωγείο της ροκ να έχει τελειώσει κάποιος αποκλείεται να μην του έρθει στο μυαλό η σκατόφατσα του M.E. Smith.  Ναι είναι σαν Fall του 2065, δηλαδή σαν Von Sudenfed. Δρα τόσο παραπλανητικά το I Exhale που στο επόμενο τραγούδι (if Rah)  κάποια  δεύτερα φωνητικά θυμίζουν αυτά από το Bagboy των Pixies, στο οποίο ο Black θυμίζει M.E. Smith, οπότε άντε να του ξεκολλήσεις από το μυαλό του Φαντασμένιου πως οι Underworld πάθανε indie rock. Θέλει βάθος χαρακτήρα, σιδηρά πειθαρχία, καθαρό μυαλό για να καταφέρεις να ακούσεις αποστασιοποιημένα το Low Burn έτσι ώστε ως το μέσο του κομματιού να κουνήσεις το κεφάλι και να πεις "ναι, αυτοί είναι που έχουν βγάλει τον σπουδαιότερο δίσκο ηλεκτρονικής μουσικής". Δηλαδή το Second Toughest in the Infants. Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι όμορφα και απλά και απογειώνονται με τα Ova Nova και Nylon Strung. Αν είχαν κυκλοφορήσει το I Exhale ως σινγκλάκι ή το έδιναν στον Boyle για το trainspotting 2, ενδεχομένως ο δίσκος να ήταν δέκα θέσεις πιο πάνω στη φανταλίστα. 

φανταδεκατρία

Μέσα στο 2016 ο Timon Sprinkle γνωστός και ως Τιμάρας αποφάσισε να κυκλοφορήσει τα τραγούδια που έγραψε από το 2003 ως το 2012. Ως τώρα έχει βγάλει τρία δισκάκια τα οποία όπως μαρτυρούν και οι τίτλοι τους (The Early years, The Years of Aloneness και The Years of Joy)  ακολουθούν μια αυτοβιογραφική σειρά. Μόνος του τα έγραψε, μόνος του τα έπαιξε και μόνος του τα έβγαλε. Έτσι απλά, χωρίς πρόμο κλπ. DIY που λένε οι όμορφοι κουλ μουσικογραφιάδες. Ο Τίμος ήταν μπασίστας των playground noise για τους οποίους έχει κάνει την παραγωγή του πρώτου δίσκου, όπως και για τους Vinyl Suicide. Είναι φίλος του Φαντασμένιου, αλλά αυτό δεν παίζει κάποιο ρόλο, είναι τόσο αξιαγάπητος που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι φίλος του οποιοδήποτε. Βρίσκεται σε αυτή τη θέση γιατί μετά από δέκα χρόνια στη blogovision ο Φαντασμένιος έχει παρατηρήσει πως για τη θέση 13 συνήθως γράφει τα λιγότερο άθλια κείμενα. Ενδεχομένως.

Ακούγοντας ακόμα μια φορά το The years of Joy - που παρεμπιπτόντως θα πάρει τους πόντους για τη blogovision - o Φαντασμένιος σκέφτεται πως ο Τίμος γράφει υπέροχες μελωδίες. Δεν υπάρχει κάτι το πρωτοποριακό, απλά όμορφα κομμάτια ηλεκτρονικής μουσικής όπως το kiss you το οποίο παίζουν οι πατρινοί djs από το 2008, το Le Me που είναι σήμα των ακραίων ραδιοφωνικών φαινομένων του Φαντασμένιου από το 2011. Η καρδιά όμως του δίσκου είναι σε μια δυάδα τραγουδιών που είναι κρίμα να μην δώσει ευκαιρία κάποιος. Ας υποθέσουμε πως ο Φαντασμένιος πεθαίνει και πάει στον παράδεισο. Ε στην αίθουσα αναμονής θα παίζει το Fantasick. "Oκ, πέθανα, μαλακία, αλλά όμορφα φαίνεται εδώ, ενδεχομένως ". Και ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο Φάντα στον παράδεισο, τι ακούγεται; Το Child παίζει και εγένετο η κάθαρσις, η ελπίδα, και η ευτυχία. Ανάθεμα σε αυτόν που καπάρωσε πρώτος τον τίτλο μελωδία της ευτυχίας.

φανταδεκατέσσερα

Σύμφωνα με το billboard, το πρώτο μισό του 2016 ήταν η χειρότερη χρονιά σε πωλήσεις δίσκων, τουλάχιστον  από το 1991 που αυτές καταγράφονται μέσω Soundscan/nielsen. Ο Drake και η Beyonce σαρώνουν σε πωλήσεις και αστεράκια μουσικοκριτικών. Το p4k έχει πάρει αγκαζέ το μέηνστρημ χιπ χοπ και χρήζει δίσκους της χρονιάς/δεκαετίας/αιώνα πιο συχνά από τα ενδεχομένως που πετάει ο Φάντα. Ε αυτή τη χρονιά οι De La Soul έβγαλαν δίσκο με kickstarter και πήραν ένα "καλώς" 6.4. Ε και; Είχε να δει φανταλίστα χιπ χοπ δίσκος από την πρώτη blogovision του 2007 με δύο δισκάκια, Dizzee Rascal και Pharoahe Monch. Από τη μία στα αρχίδια τους για το p4k και από την άλλη δεν παίζει να κάτσει ο Φαντασμένιος να εκτεθεί με τεχνικούς όρους όταν δεν μπορεί να γράψει ούτε καν τη λέξη ριφ. Αν και η κιθαρούλα στο Lord Intended είναι μια χαρά. Φακ δεν του πάει εδώ η τεχνική η ανάλυση, αλλαγή παραγράφου.

Θυμάται ο Φαντασμένιος μια φάση, καλοκαίρι ήταν, που βαριόταν τη ζωή του. Δεν συνέβαινε τίποτα και το μόνο που είχε να περιμένει ήταν ο γάμος ενός κολλητού σε μαγευτικό παραθαλάσσιο προορισμό. Θα ερχόντουσαν όλοι οι ξενιτεμένοι φίλοι, θα φόραγαν τα καλά τους και το ξενοδοχείο θα είχε πισίνα και κρουασανάκια για πρωινό. Το μόνο που τον προβλημάτιζε ήταν πως θα ήταν όλα τόσο γαμάτα που παίζει να του σηκωνόταν όλη την ώρα. Ε, θα άκουγε το αρενμπικο greyhounds με τον usher και θα του έπεφτε -πολύ σωστή επιλογή να το βάλουν στη μέση του δίσκου. Ε, κάποια στιγμή κάποιος θα ξεφύγει και θα λέει μαλακίες, αλλά ο  φίλος είναι φίλος και δεν θα του κρατήσεις κακία, όπως δεν θα ξενερώσεις με τα φωνητικά του Byrne στο snoopies. Θα έρθει και ο φίλος του φίλου που νόμιζες πως είναι  λίγο μαλάκας και θα πει την ατάκα του τριημέρου και δε θα ξέρεις από που σου ήρθε σαν τα φωνητικά του κυρ Darkness στο Lord Intended. Λοιπόν, για να τα μη πολυλογούμε θα παίξει και λίγο βαρεμάρα με τα κλαρίνα κλπ αλλά γενικά η φάση θα είναι γαμάτη (κρουασανάκια + πισίνα = Here in After) και στο τέλος εκεί που αποξένωση σβήνει και η οικειότητα ξεπερνά τα επιτρεπτά επίπεδα γίνονται όλοι ένα και λέγονται οι μεγάλες κουβέντες, οι σωστές αλλά όχι απαραίτητα αληθινές yon