άστα να πάνε

Από την εποχή που ο Ewan έφευγε στο τέλος πάντα με μια βαλίτσα γεμάτη λεφτά (στη συγκεκριμένη περίπτωση και με το κορίτσι). Αγαπημένη σκηνή από το A Life Less Ordinary του Danny Boyle που θα μπορούσε όμως άνετα να ήταν και σε ταινία των αδερφών Κοέν. Για τη μουσική επένδυση τα λόγια είναι περιττά..

I Don’t Feel Fear at My Windowsill

Arcade Fire, Alexandra Palace Monday 19^th of November “Everything they make me feel – or suggest I feel – is a central metaphor for everything I feel, about me, the world, music, emotion, love, death, time, God and so on. And so, now I come to think about it, this is how exact I am going to be …”

Paul Morley about Joy Division

Πάντα ήμουνα λάτρης των μικρών χώρων, των live των 70 ατόμων, της μουσικής που ακούνε μόνο οι γνωστοί και οι φίλοι σου, του ελιτισμού του στυλ χέζουμε όσους ξέρουν λιγότερα από εμάς όσο αφορά τη μουσική , της ατάκας του Χρήστου Δασκαλόπουλου ότι με ενδιαφέρουν μπάντες μόνο στο ξεκίνημα τους και όταν γίνουν γνωστές παύουν να με αφορούν. Νιώθω βιασμένος όταν στα μέρη που πηγαίνω γεμίζουν με άτομα που δεν έχουν ιδέα και απλώς ακολουθούν την ψαγμένη μόδα της εποχής, σιχαίνομαι όλα τα brit pop - akia , cure – akia, cobain – akia της κάθε εποχής που κυκλοφορούν με γραβάτες , ρίμελ και άπλυτα καρό πουκάμισα. Βασικά έχω το σύνδρομο του μαλάκα κριτικού που έχει δει την ταινία τσάμπα σε ειδική προβολή και θέλει να πει το τέλος σε όλους τους υπόλοιπους για να μην πάει κανένας να την δει.

Συνεπώς όταν βρέθηκα στο Alexandra Palace για την συναυλία των arcade fire με 4000 κόσμο ήθελα απλώς να ξεράσω, όταν όλος ο κόσμος ήξερε τους στίχους απ έξω ήθελα να τους χτυπήσω, όταν για ακόμη μια φορά στο tube όλοι σιγοτραγουδούσαν το Wake Up ήθελα να πατήσω το κουμπάκι κινδύνου. Όταν είπαν ότι ήταν το τελευταίο live της ευρωπαϊκής περιοδείας τους ένα ρίγος χαράς με διαπέρασε. Όταν άναψαν τα φώτα, ήταν απλώς μια καλή ευκαιρία για τσιγάρο.

Το να κάτσω να εξηγήσω λογικά γιατί αυτή ήταν μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ μου είναι σαν να προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί το Candy Says, το Atmoshpere , το Hey , το Let Down και το Neighbourhood #1 μας προκαλούν δάκρυα, γιατί βλέπουμε ταινίες και διαβάζουμε βιβλία, γιατί η τέχνη αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής , γιατί μας διαμορφώνει και ευτυχώς κάποιες εξαιρετικές στιγμές μας κάνει λίγο καλύτερους …

By Fieldmoon

ότι θυμάμαι χαίρομαι

Δύο πράγματα έκαναν εντύπωση στον fantasmenio όταν διάβασε το MUZINE. 1.Μετά από χρόνια επιτέλους ένα περιοδικό με ξεχωριστή αισθητική 2. Να και ένα μουσικό περιοδικό που δεν ασχολείται με το παρόν και το μέλλον αλλά με το άμεσο παρελθόν καθώς κατά βάση στο πρώτο αυτό τεύχος παρουσιάζονται μουσικές από το 2004 και 2005! Δυο καλοί λόγοι για να το ψάξεις στο γνωστό γωνιακό περίπτερο (εκεί που αγόραζες το sense, το fractal και το overdub). Αφού λοιπόν το κάνουν αυτοί θα το κάνει και ο fantasmenios.

Ο Benoît Pioulard κυκλοφόρησε το 2006 υπό την κηδεμονία της kranky τον δίσκο Précis. Οπου Benoît Pioulard ο γεννημένος στο Michigan πολυ-οργανίστας Thomas Meluch. Ο Thomas αν και πιτσιρικάς πρόλαβε να παίξει (κυρίως ντραμς) σε 5-6 post rock* συγκροτήματα πριν τελικά αποφασίσει να ηχογραφεί και να παίζει μόνος του. Στα πρώτα του ακούσματα συγκαταλέγονται οι Slint, οι Velvet Underground και οι Broadcast, ενώ πιο μετά κόλλησε με τα φιντάνια της Warp: Boards of Canada, Vincent Gallo και Mira Calix. Το Précis πέρα από το εξαιρετικό artwork, μουσικά ξεχωρίζει για τις πολύ όμορφες μελωδίες, τα χωρίς υπερβολές φωνητικά, τη διόλου βαρετή χρήση ακουστικής κιθάρας που δημιουργεί μια ατμόσφαιρα του τύπου θέλω να γυρίσω στη φύση αλλά δεν είμαι και ο Alejandro Escovedo. Βάλε και τις post rock καταβολές-επιρροές και έχεις 37 λεπτά υπέροχης μουσικής από κιθάρες (δυο ακουστικές, μία ηλεκτρική), μπάσο, τσέλο, καμπάνες, καμπανάκια, σαντούρι, διάφορα ντραμς, drum machine, tape recorders κ.α.

*δείτε στο χάρτη που είναι το Michigan και θα καταλάβετε γιατί έπαιζε σε post rock συγκροτήματα

χωρίς τίτλο

χωρίς σχόλια

έχω ένα καλό νέο

Ο fantasmenios ακόμα τσιμπιέται! Τελικά υπάρχει άγιος Βασίλης. Δες και μόνος σου αν δεν πιστεύεις. Οι My Bloody Valentine επιστρέφουν

the 'gazers need excitement

Οπως έχει ξαναπεί ο fantasmenios, η λεγόμενη και shoegaze μουσική είναι της μόδας. Ο Ulrich Schnauss και οι M83 είναι από τα καλύτερα ονόματα που στηρίζουν τον ήχο αυτό στις μέρες μας. Αμφότεροι κυκλοφόρησαν φέτος καινούργιους δίσκους, οι οποίοι ήταν απλά καλοί, σε σχέση με αυτά που μας έχουν συνηθίσει. Αντίθετα ο Pluramon (δηλαδή ο Marcus Schmickler) συνεχίζει με το the monstrous surplus [karaoke Kalk 2007] εκεί που είχε σταματήσει με το Dreams Top Rock [karaoke Kalk 2003]. Περίληψη προηγουμένων: Ο Marcus Schmickler κυκλοφόρησε με τη Julee Cruise στα φωνητικά το εκπληκτικό Dreams Top Rock για το οποίο ο συντάκτης του Wire έγραψε πως είναι ότι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει σε avant pop/noise από την εποχή του Isnt Anything των My bloody Valentine. Τη Julee Cruise προφανώς την έχεις ακούσει από το soundtrack της τηλεοπτικής σειράς Twin Peaks του David Lynch.

Στον καινούργιο δίσκο των Pluramon συμμετέχει στα φωνητικά εκτός από τη Julee και η Γερμανή ηθοποιός Julia Hummer. Ο Marcus παίζει την κιθάρα του όπως πρέπει (κοιτάζοντας τα παπούτσια του δηλαδή), οι ιδέες δεν είναι πολλές, έχει και μια απρόσμενη διασκευή στο "If The Kids Are United" των Sham 69's αλλά εν τέλη ο όμορφος συνδιασμός μελωδίας, θορύβου και ατμοσφαιρικών φωνητικών (οι φωνές της Julee και της Julia μοιάζουν αρκετά) θα αφήσει ικανοποιημένο κάθε φίλο της dream pop. Ακόμα και αυτούς που δεν ήταν ανάμεσα στους 70 που είδαν το εκπληκτικό live του Pluramon μαζί με την Julee πριν από ακριβώς 2 χρόνια (17-11-2005) στο Bios, και είναι σχεδόν σίγουρο πως από τότε είναι φίλοι του σχήματος.

πως να ξεπλύνω την ντροπή;

73 posts, άπειρα ορθογραφικά και συντακτικά λάθη άλλα ούτε ένα post αφιερωμένο στους mogwai!! Λες για αυτό να διαβάζουν μόνο 7 το blog του fantasmeniou; Και η ειρωνεία είναι πως αρχικά ήθελε να κάνει ένα blog και να γράφει μόνο για τους Mogwai. Για να ξεπλύνει την ντροπή ο fantasmenios αποφάσισε να γράφει ένα τουλάχιστον post το μήνα για αυτούς ανεξαρτήτως εμπνεύσεως και σχετικής επικαιρότητας.

Ο ντράμερ των Mogwai, Martin Bulloch έκανε πριν μερικές εβδομάδες εγχείρηση για να αλλάξει βηματοδότη. Ο βηματοδότης δόθηκε προς διαδικτυακό πλειστηριασμό, και οι 271 λίρες που έπιασε θα πάνε για φιλανθρωπικό σκοπό. Καλά νέα αν αναλογιστούμε πως την προηγούμενη φορά που ο Martin πούλησε το βηματοδότη του έπιασε οριακά 200 λίρες..