φανταέντεκα

Και τελικά όλα αυτά έγιναν για το τίποτα, έγιναν για να βγάλει το άχτι της η δεξιά. Ναι, καλά διαβάσατε φίλες μου. Πασχίζουν όλες οι χώρες να βγάλουν εμβόλιο και εμείς οι Έλληνες που το έχουμε έτοιμο σφυράμε κλέφτικα. Για να μην κυριαρχήσουμε και πάλι  όπως μας αρμόζει μετά από 200 ένδοξα χρόνια γεμάτα επιτυχίες.  Για να μη γιορτάσουμε τα 200 μέσα στο σπιτάκι τους, την Πόλη, τη βασιλεύουσα το σπιτάκι μας. Ενδεχομένως να είναι ο Μελισσανίδης πίσω από όλα αυτά, καθώς αν χρησιμοποιούσαμε το εμβόλιο που ήδη έχουμε, και παίρναμε την πόλη τι θα το έκανε το γήπεδο στα Νέα Φιλαδέλφεια; Σκλαβενίτη ή Τζάμπο θα το κανε; Έτσι έχουν τα πράγματα φίλες μου, και μη ρωτάτε σαν να μη ξέρετε. Τι ποιο εμβόλιο; Δηλαδή το εμβόλιο που εδώ και 50 χρόνια κάνουν οι Έλληνες φαντάροι και δεν αρρωσταίνουν για πέντε χρόνια είναι δυνατό να μην μπορεί να κάνει καλά κινεζικό ιό, θα κωλώσει στην κινεζιά ρε; Πάτε καλά; Πάλι καλά που τα λέει ο Φαντασμένιος, πεστα Μένιο, make blogosphere great again! 

Λοιπόν ας περάσουμε όμως τώρα στη μουσική σας ενημέρωση, με μια κυκλοφορία του Daniel O'  Sullivan που αξίζει πραγματικά να ακούσετε. Ο λόγος για το The Colour Of Entropy (In Three Stages) το οποίο θα μπορούσε να είναι σαπορτ για το επόμενο δίσκο που είναι το βασικό μας θέμα σήμερα. Στο 11 της φανταλίστας συναντάμε (sic) το Companion Rises του Six Organs Of Admittance. Εντάξει δεν είναι λίγες οι ασχήμιες τούτου του μπλογκ αλλά δεν μπορείτε να το κατηγορήσετε για νοσταλγολαγνεία. Αλλά και τι δεν θα έδινε ο Φάντα να ήταν σε ένα live στο μικρό μουσικό θέατρο με Six Organs και O' Sullivan και να έχει μέσα 100 άτομα να καπνίζουν τσιγάρα, μπάφους, να περνάνε από μπροστά από τον Φάντα, να μη βάζουν κώλο κάτω, να του κλάνουν τη μούρη, να μιλάνε σε όλο το λαηβ να φωνάζουν ρε, να παίζουν με τα κινητά, να έχει και πέντε φωτογράφους με φακούς πιο μεγάλους από τη μύτη του Κυριακίδη και να τραβάνε με φλας, να σπρώχνουν τον κόσμο, να είναι και δυο κοπέλες που θέλουν να αφήσουν τα μπουφάν μπροστά, και ο ηχολήπτης να τα έχει κάνει σκατά και να μας έχει πάει αδιάβαστους από το ριβερμπ και μετά από έξω όλοι να μη φεύγει κανείς και να κοιτάει ο ένας τον άλλο για να δει αν ο άλλος κοιτάει καθότι είμαστε όλοι σταρ, η Αθηνά είναι σαν την Νέα Υόρκη των 70ς, χαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχα ενός λεπτού σιγή, και σε ποιο μπαρ είναι η φάση. Και μετά 2 ντεπόν και 2 λίτρα νερό, και να μετράς τις καληνύχτες Φάντα. Τι σχέση έχουν αυτά με το δίσκο; Ε ο δίσκος είναι εκεί, παίζει από πίσω και δεν ενοχλεί αλλά την κάνει τη δουλειά αντερκοβερ.

 

φανταδώδεκα

10 μέρες ποστς κάθε μέρα, έχει λιώσει ο Φάντα, βαριέται ακόμα και να γράψει σε ποια μπάντα ήταν η Deradoorian. Ο δίσκος Find The Sun τώρα είναι, ολίγον ψυχεδελικός, ολίγον σκοτεινός, ολίγον μοτορικ, ολίγον μελωδικός που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν #1 της blogovision. Τότε που η blogovision ήταν χιπ με bloggers κανονικούς και τον Φώτη Βαλλάτο τσόντα. Εντωμεταξύ τα Blogs έχουν πεθάνει αλλά ας πει κάποιος στον Hulot πως τον έχουν χακάρει και του έχουν γεμίσει το σαητ του με καγκουριλες. Κρίμα είναι, είχε ένα επίπεδο, όχι σαν τούτο εδώ το πράγμα που στα αρχίδια τους οι χάκερς - σου λέει τι χειρότερο μπορούμε να του κάνουμε; Να του βάλουμε μεγάλο περίπατο; Βασικά η φάση άρχισε να στραβώνει και τελικά οδήγησε εδώ που είμαστε όταν εσείς τα ζώα δεν ψηφίσατε Δαγριτζίκο (τον καλλιτεχνικό διευθυντή σκέτο). Αχ Ελλάδα που τρως τα παιδιά σου αχ Ελλάδα. Το Find The Sun είναι ένα δισκάκι που το άκουσε τόσες φορές ο φαντασμένιος όσες σχεδόν κοίταξε το κινητό στις 18:00. Δηλαδή αρκετές για να το έχει στο #1. Αλλά η αλήθεια είναι πως πάταγε εύκολα το πράσινο κουμπί γιατί ήταν κάπως ανώδυνο, και εντάξει 2020 είναι αυτό, λες άσε μη βάλω τίποτα που θα τρομάξει μια πεταλούδα που θα πέσει στο μάτι ενός τύπου με λευκό τογιότα την ώρα που θα έχω βγει με 6αρι και πόσο μαλακία είναι να πας με τελευταία σκέψη "στην κηδεία μου δεν θα είναι όλες οι πρώην από πάνω να κλαίνε;;;;".

Αυτά συμπερασματικά ακούτε άφοβα Deradoorian και ψηφίζετε Δαγριτζίκο "καλλιτεχνικό διευθυντή σκέτο".  

φανταδεκατρία

Το Primal Forms των Shackleton/Zimpel είναι από τους δίσκους που άμα σε πιάσουν δεν σε αφήνουν. Στη δεύτερη ακρόαση ο Φαντασμένιος άρχισε να σκέφτεται το ποστ για το #1 της Φανταλίστας. Μάλιστα κύριες μου, στο #13 έχομεν δίσκο εν δυνάμει βάθρου. Αξίζει να σημειωθεί κάπου εδώ πως τo 2020 είναι και η χρονιά που ο Φαντασμένιος ασχολήθηκε κάπως πιο σοβαρά με το θέμα Coil. Επίσης το  2020 είναι και η χρονιά που του έσκασε το μεγαλείο της Αναπαράστασης του Τεό και η κοντούλα λεμονιά της εισαγωγής. Δεν είναι απλά πράγματα αυτά, για έναν μεσήλικα ε. Πως να μη του κάτσει του Φάντα η συνεργασία του Coilοπληκτου Shakleton με τον κλαριντζή Zimpel. Δεν θέλει πολύ αυτό, το βάζεις, το νιώθεις και μένει εκεί, τι 13 τι 103 δεν ξεχνιέται αυτό το πράγμα, αμα πετύχει πέτυχε δεν είναι και πέτυχε και δεν πέτυχε. Και πάνω που το έφερε η κουβέντα ιδού οι υποψηφιότητες για το βραβείο "πέθανε και η ελπίδα 2020":

• Μπακογιάννης
• Ντάνι Πογιάτος
• Κυριάκος Μητσοτάκης (ως πολίτης μόνο - γιατί ως πολιτικός δεν έχει κάνει κανένα λάθος)
• Ο Μία Λαβίδα μην μας το κάνετε αυτό - μία λαβίδα
• Ηλίας - εισοδηματίας - μαστερσεφ

Νικητής είναι φυσικά ο Ντάνι ο Πογιάτος που παραλίγο να ρίξει στη δεύτερη εθνική, ομάδα με υλικό μαγικό Αλαφουζικό για τσαμπιονς λιγκ.

φανταδεκατέσσερα

Ο Φαντασμένιος το 2020 συνειδητοποίησε πως τα λευκά toyota είναι η πηγή του κακού. Ενδεχομένως να είναι και το ίδιο το κακό. Προσοχή, δε λέει ο Φάντα πως όσοι έχουν λευκό toyota είναι οι μεγαλύτεροι μαλάκες - κάτι τέτοιο θα ήταν άδικο για τους οδηγούς σμαρτ που δικαίως κατέχουν τον τίτλο. Απλά αυτοί που έχουν σμαρτ είναι δυστυχώς καμένη υπόθεση. Το πρόβλημα είστε όλοι εσείς που τη στιγμή που πρέπει να επιλέξετε ό,τι πιο πολύτιμο θα αποκτήσετε πότε, σκέφτεστε τον μπάρμπα σας να λέει "τογιότα ρε, το έχω 145 χρόνια, σκυλί, δεν έχει πάθε τίποτα". Πως να πάθει ρε που για να προσπεράσεις πρέπει να το έχεις σανιδωμένο πέντε λεπτά χωρίς να νιώσεις ποτέ επιτάχυνση. Βαρετό. Ε αν δεν θες να χαλάει ρε μεγάλε, κάτσε σπίτι και μπες γκουγκλ μαπς να πας παντού και κράτα τα λεφτά να τρως πατατάκια. Εντωμεταξύ μας τα έχουν κάνει ζεπελιν δεν χαλάνε, δεν χαλάνε και είναι η νούμερο ένα μάρκα σε κλοπές για ανταλλακτικά. Όσο συνεχίζετε να κάνετε τη ζωή, ζωούλα περνώντας άπειρες ώρες μέσα σε ένα κουτί που ακόμα και ο ήχος του φλας είναι βαρετός να είστε σίγουροι πως οι μητσοτακομπακογιάννηδες θα είναι μόνο η αρχή.    

 

Αν υπάρχει ένας καλλιτέχνης που δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι λευκό τογιότα είναι ο Eric Copeland. Aκόμα και το 2020 που όπως όλοι έτσι και αυτός έπαθε Τσιόδρα (βλέπε φανταδεκαοκτώ) και είναι πιο στρωτός/ήρεμος από ποτέ, παραμένει ένα εκατομμύριο αιώνες μπροστά από όλους τους άλλους. Το Dumb It Down  είναι ο δεύτερος καλύτερος ποπ δίσκος της χρονιάς.

 

φανταδεκαπέντε

 Φίλη μου. Αν πιστεύεις πως οι άνθρωποι που χειροκροτούσαν κάθε βράδυ στις 20:30 είναι το πιο γελοίο γεγονός του 2020 είσαι στο σωστό μέρος. Χειρότερο από το λεγόμενο slacktivism το οποίο ο Φαντασμενιος σιχαίνεται  πιο πολύ και από ραδιοφωνικό παραγωγό που λέει κάθε 15 λεπτά τι ώρα είναι. Παραλλαγή αυτής της χαζομάρας ήταν η Ανάσταση στα μπαλκόνια που μας έφερε πιο κοντά                                  - κενό για να πάει να ξεράσει ο φάντα-                           μας συγκίνησε                                                                                                                     κενό να για να βγάλει τα μάτια του ο Φάντα                                                                                                                                                  Ρε τι πάθαμε.

 Λοιπόν στο 15 της σουπερ Φανταλίστας είναι το Lapse in Passage των Mute Duo για το οποίο τα έχει γράψει μια χαρά ο Φαντασμένιος εδώ αλλά εσείς ούτε μισό παλαμάκι ούτε ένα δάκρυ. Για όποια βαριέται να κάνει το κλικ βουαλά μια προτασαρα χωρίς ρήμα. Υπερτίμιο ορθόδοξο Σικαγικό ποστ ροκ .

φανταδεκάξι

Ένα από τα καλά που έφερε η πανδημία - και για το οποίο δεν μιλάει κανείς - είναι η αναμόρφωση της ερτ σε κανάλι που χτυπά στα ίσα τα ιδιωτικά κανάλια στη μαλακία. Ένα από τα γερά χαρτιά της κρατικής είναι το τηλεπαιχνίδι "Δες και βρες" με παρουσιαστή τον Νίκο Κουρή - ναι αυτόν που έκανε μόνο θέατρο.

Σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή, το Δες και Βρες είναι ένα συναρπαστικό παιχνίδι ερωτήσεων που τεστάρει τη γνώση αλλά και την προσοχή τόσο των παικτών όσο και των τηλεθεατών μπροστά στη μικρή οθόνη.

Φοβερό κονσεπτ το οποίο φυσικά απογειώνουν οι παίχτες τηλεπαιχνιδιών κατηγορίας Γ εθνικής (ΕΡΤ είσαι). Για τους παίχτες τηλεπαιχνιδιών είναι ευρέως γνωστό πως ισχύει: εγκέφαλος ψείρας --> απόσταση ως τον ήλιο ---> εγκέφαλος μπάτσου --> απόσταση ως τον επόμενο γαλαξία --> εγκέφαλος ΕΠΟΠ ---> χάος ---> ο DPG ---> χάος --> και άλλο χάος ---> χάος του χάους --> παίχτες τηλεπαιχνιδιών. 

Και όλα αυτά χωρίς ζωντανό κοινό ή ψεύτικα παλαμάκια και άλλες δηθενιές. Μόνο μερικοί βασικοί ψηφιακοί ήχοι ακούγονται που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να διώξουν το σύννεφο αμηχανίας που στοιχειώνει το πλατό σε κάθε αλληλεπίδραση του κουλτουριάρη παρουσιαστή με τους παίχτες. Όταν δε, ο Κουρής επιστρατεύει το νοικοκυρεμένο του χιούμορ, βάζει κάτω ακόμα και τη ναυαρχίδα των τηλεπαιχνιδιών, το ρουκ ζουκ.

 Όπως πολύ σωστά καταλάβατε στο #16 της φανταλίστας είναι ο δίσκος των Helicon "This could only lead to chaos". Χωρίς δηθενιές, τσιτσιμπλικια, τάσεις, μόδες και κουραφέξαλα, το μόνο σωστό που μπορεί να γίνει όταν Γκλασκοβιανοί πιάνουν ηλεκτρικές κιθάρες.

Το δισκάκι είναι μόνο ένα από τα διαμαντάκια της fuzz club records η οποία συστήνεται για βουτιά χωρίς καμία επιφύλαξη.

φανταδεκαεπτά

To δεύτερο lockdown είναι το δύσκολο lockdown. Το πρώτο κάμποσοι το ευχαριστήθηκαν, στο δεύτερο οι περισσότεροι είναι για "γλύκανε μωρή λίγο μην είσαι σαν κακό ψόφο να χεις". Σκέτη απογοήτευση. Αν το δεύτερο lockdown ήταν δίσκος θα ήταν το νέο δισκάκι των Fontaines DC. To Dogrel ήταν τόσο καλό που ο Φαντασμένιος τρόμαζε στη σκέψη του τι μπορούν να κάνουν όταν βρουν τα πατήματα τους. Ενδεχομένως θα μπορούσαν να προκαλέσουν το 2ο brit pop ή ακόμα πιο φαντασμένια, να μας δείξουν πως θα ήταν τα 90s αν οι prolapse είχαν γίνει μεγκα σταρς και οι Oasis σάπιζαν στα υπόγεια κλαμπς των 100 ατόμων.

Αλλά 2020 είναι αυτό, και οι Fontaines DC από 18 χρονών πήγαν 42 και έβγαλαν ένα δίσκο με συμπαθητικά τραγουδΑΚΙΑ, λογικά θα το ψηφίσετε όλοι και θα είναι top5 στην blogovision. Αλλά όχι εδώ, ένα You Said δεν μπορεί να διώξει την απογοήτευση για την υπερωρίμανση. Αν είναι για brit pop ας το ρίξει ο Μένιος στους Cornershop που έκαναν την αντίστροφη πορεία και κυκλοφόρησαν ένα δίσκο που δεν μαρτυρά - με την καλή έννοια - την  υπερπροϋπηρεσία τους. Στο #17 της υπερφανταλίστας η μπάντα που δεν μασάει από Lockdown, από brexit και από φασισμούς, οι υπερήρωες που στην αρχή της καριέρας τους έβαλαν φωτιά στον βλαμμένο τον Morrissey. England is a garden. Ναι.