φανταέντεκα

Πρέπει να είναι ελάχιστα τα κείμενα που έχουν γραφτεί για τους Dinosaur Jr. και δεν έχουν τη φράση από το περίφημο εξώφυλλο του Spin "J. Mascis is God". Σε μια πρόσφατη  - ακόμα μία θεός να την κάνει- συνέντευξη του J. Mascis στον Henry Rollins για λογαριασμό του magnet, o Rollins εκθείαζε τη δυάδα που κρατάει το ρυθμό, λέγοντας μάλιστα πως τα νέα τραγούδια φαίνεται να είναι βασισμένα πάνω της. Και τι δεν θα έδινε ο Φαντασμένιος να δει τη φάτσα του J. Mascis, που φυσικά έδωσε τα εύσημα κυρίως στον Murph, ενώ για τον Barlow είπε πως απλά έπαιξε με το μπάσο που είχε στον πρώτο δίσκο, ο ήχος του οποίου ταιριάζει καλύτερα στην μπάντα. Έδωσε συγχαρητήρια σε ένα μπάσο, είναι όντως θεός- του μπουλινγκ. Η αλήθεια είναι - αυτή του Φαντασμένιου φυσικά - πως το παίξιμο του Murph είναι τόσο συγκλονιστικό που μάλλον ακυρώνει το επιχείρημα πως πρέπει να σκοτώνουν τις μπάντες που ο ντράμερ τους έχει γεράσει. Ο Μερφ -κατά δήλωση του πάντα- υπολειπόταν σε τεχνική κατάρτιση σε σχέση με τους άλλους δυο δεινόσαυρους και χρειαζόταν να δουλεύει αρκετά και να ξεπερνά κάθε φορά τον εαυτό του για να ανταπεξέρχεται στις απαιτητικές συνθέσεις του J. Mascis. Ε, 30 χρόνια μετά τα κατάφερε. 
Το Give a Glimpse of What Yer Not είναι σίγουρα ο καλύτερος δίσκος των Dinosaur Jr. από την επανένωση και κάπου μεταξύ τέταρτης και πέμπτης θέσης κοιτώντας το σύνολο της δισκογραφίας τους. Τα τραγούδια είναι φοβερά, αλλά αν ο Mascis είναι ο θεός τότε ο Lou Barlow είναι το άγιο πνεύμα, και έτσι - για ακόμη μια φορά - τα  τραγούδια που έχει γράψει  (Love is... και Left/Right) είναι τα καλύτερα του δίσκου.  Ακολουθεί το ανολοκλήρωτο ποίημα με τίτλο "Τζέη δεν είσαι τζες*"


J. είσαι μαλάκας ρε

όχι γιατί βάζεις κιθαριστικά σόλο σε τρίλεπτα τραγούδια

πίκρανες τον Lou ρε

ολάκερη η indie Αμερική σου κάνει χάδια

απάντα σε καμιά ερώτηση ρε

θα έπρεπε με τα τραγούδια αυτά να γεμίζεις στάδια

πως μας κοιτάς έτσι ρε  
η μουσική σου ιδιοφυΐα ενδεχομένως δεν θα αφήσει την ψυχή μας άδεια

αλλά J. είσαι μαλάκας ρε 

*τζες : Ο τυπάς και μερικές φορές ο μάγκας. Κλασικός γιαννιώτικος ιδιωματισμός της περιοχής του κάστρου Ιωαννίνων

φανταδώδεκα

 

Barbara Barbara, we face a shining future. Ναι καλά, με αυτό το πλευρό να κοιμόμαστε. Με αυτό το δίσκο συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο. Θα ήταν σίγουρα σε πολύ υψηλότερη θέση στη φανταλίστα αν δεν ξεκινούσε με ένα από  τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ.  Το I Exhale είναι ένα απίστευτα κολλητικό τραγούδι που μοιάζει ικανό να παρασύρει τα πάντα. Σχεδόν τα πάντα, γιατί και το νηπιαγωγείο της ροκ να έχει τελειώσει κάποιος αποκλείεται να μην του έρθει στο μυαλό η σκατόφατσα του M.E. Smith.  Ναι είναι σαν Fall του 2065, δηλαδή σαν Von Sudenfed. Δρα τόσο παραπλανητικά το I Exhale που στο επόμενο τραγούδι (if Rah)  κάποια  δεύτερα φωνητικά θυμίζουν αυτά από το Bagboy των Pixies, στο οποίο ο Black θυμίζει M.E. Smith, οπότε άντε να του ξεκολλήσεις από το μυαλό του Φαντασμένιου πως οι Underworld πάθανε indie rock. Θέλει βάθος χαρακτήρα, σιδηρά πειθαρχία, καθαρό μυαλό για να καταφέρεις να ακούσεις αποστασιοποιημένα το Low Burn έτσι ώστε ως το μέσο του κομματιού να κουνήσεις το κεφάλι και να πεις "ναι, αυτοί είναι που έχουν βγάλει τον σπουδαιότερο δίσκο ηλεκτρονικής μουσικής". Δηλαδή το Second Toughest in the Infants. Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι όμορφα και απλά και απογειώνονται με τα Ova Nova και Nylon Strung. Αν είχαν κυκλοφορήσει το I Exhale ως σινγκλάκι ή το έδιναν στον Boyle για το trainspotting 2, ενδεχομένως ο δίσκος να ήταν δέκα θέσεις πιο πάνω στη φανταλίστα. 

φανταδεκατρία

Μέσα στο 2016 ο Timon Sprinkle γνωστός και ως Τιμάρας αποφάσισε να κυκλοφορήσει τα τραγούδια που έγραψε από το 2003 ως το 2012. Ως τώρα έχει βγάλει τρία δισκάκια τα οποία όπως μαρτυρούν και οι τίτλοι τους (The Early years, The Years of Aloneness και The Years of Joy)  ακολουθούν μια αυτοβιογραφική σειρά. Μόνος του τα έγραψε, μόνος του τα έπαιξε και μόνος του τα έβγαλε. Έτσι απλά, χωρίς πρόμο κλπ. DIY που λένε οι όμορφοι κουλ μουσικογραφιάδες. Ο Τίμος ήταν μπασίστας των playground noise για τους οποίους έχει κάνει την παραγωγή του πρώτου δίσκου, όπως και για τους Vinyl Suicide. Είναι φίλος του Φαντασμένιου, αλλά αυτό δεν παίζει κάποιο ρόλο, είναι τόσο αξιαγάπητος που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι φίλος του οποιοδήποτε. Βρίσκεται σε αυτή τη θέση γιατί μετά από δέκα χρόνια στη blogovision ο Φαντασμένιος έχει παρατηρήσει πως για τη θέση 13 συνήθως γράφει τα λιγότερο άθλια κείμενα. Ενδεχομένως.

Ακούγοντας ακόμα μια φορά το The years of Joy - που παρεμπιπτόντως θα πάρει τους πόντους για τη blogovision - o Φαντασμένιος σκέφτεται πως ο Τίμος γράφει υπέροχες μελωδίες. Δεν υπάρχει κάτι το πρωτοποριακό, απλά όμορφα κομμάτια ηλεκτρονικής μουσικής όπως το kiss you το οποίο παίζουν οι πατρινοί djs από το 2008, το Le Me που είναι σήμα των ακραίων ραδιοφωνικών φαινομένων του Φαντασμένιου από το 2011. Η καρδιά όμως του δίσκου είναι σε μια δυάδα τραγουδιών που είναι κρίμα να μην δώσει ευκαιρία κάποιος. Ας υποθέσουμε πως ο Φαντασμένιος πεθαίνει και πάει στον παράδεισο. Ε στην αίθουσα αναμονής θα παίζει το Fantasick. "Oκ, πέθανα, μαλακία, αλλά όμορφα φαίνεται εδώ, ενδεχομένως ". Και ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο Φάντα στον παράδεισο, τι ακούγεται; Το Child παίζει και εγένετο η κάθαρσις, η ελπίδα, και η ευτυχία. Ανάθεμα σε αυτόν που καπάρωσε πρώτος τον τίτλο μελωδία της ευτυχίας.

φανταδεκατέσσερα

Σύμφωνα με το billboard, το πρώτο μισό του 2016 ήταν η χειρότερη χρονιά σε πωλήσεις δίσκων, τουλάχιστον  από το 1991 που αυτές καταγράφονται μέσω Soundscan/nielsen. Ο Drake και η Beyonce σαρώνουν σε πωλήσεις και αστεράκια μουσικοκριτικών. Το p4k έχει πάρει αγκαζέ το μέηνστρημ χιπ χοπ και χρήζει δίσκους της χρονιάς/δεκαετίας/αιώνα πιο συχνά από τα ενδεχομένως που πετάει ο Φάντα. Ε αυτή τη χρονιά οι De La Soul έβγαλαν δίσκο με kickstarter και πήραν ένα "καλώς" 6.4. Ε και; Είχε να δει φανταλίστα χιπ χοπ δίσκος από την πρώτη blogovision του 2007 με δύο δισκάκια, Dizzee Rascal και Pharoahe Monch. Από τη μία στα αρχίδια τους για το p4k και από την άλλη δεν παίζει να κάτσει ο Φαντασμένιος να εκτεθεί με τεχνικούς όρους όταν δεν μπορεί να γράψει ούτε καν τη λέξη ριφ. Αν και η κιθαρούλα στο Lord Intended είναι μια χαρά. Φακ δεν του πάει εδώ η τεχνική η ανάλυση, αλλαγή παραγράφου.

Θυμάται ο Φαντασμένιος μια φάση, καλοκαίρι ήταν, που βαριόταν τη ζωή του. Δεν συνέβαινε τίποτα και το μόνο που είχε να περιμένει ήταν ο γάμος ενός κολλητού σε μαγευτικό παραθαλάσσιο προορισμό. Θα ερχόντουσαν όλοι οι ξενιτεμένοι φίλοι, θα φόραγαν τα καλά τους και το ξενοδοχείο θα είχε πισίνα και κρουασανάκια για πρωινό. Το μόνο που τον προβλημάτιζε ήταν πως θα ήταν όλα τόσο γαμάτα που παίζει να του σηκωνόταν όλη την ώρα. Ε, θα άκουγε το αρενμπικο greyhounds με τον usher και θα του έπεφτε -πολύ σωστή επιλογή να το βάλουν στη μέση του δίσκου. Ε, κάποια στιγμή κάποιος θα ξεφύγει και θα λέει μαλακίες, αλλά ο  φίλος είναι φίλος και δεν θα του κρατήσεις κακία, όπως δεν θα ξενερώσεις με τα φωνητικά του Byrne στο snoopies. Θα έρθει και ο φίλος του φίλου που νόμιζες πως είναι  λίγο μαλάκας και θα πει την ατάκα του τριημέρου και δε θα ξέρεις από που σου ήρθε σαν τα φωνητικά του κυρ Darkness στο Lord Intended. Λοιπόν, για να τα μη πολυλογούμε θα παίξει και λίγο βαρεμάρα με τα κλαρίνα κλπ αλλά γενικά η φάση θα είναι γαμάτη (κρουασανάκια + πισίνα = Here in After) και στο τέλος εκεί που αποξένωση σβήνει και η οικειότητα ξεπερνά τα επιτρεπτά επίπεδα γίνονται όλοι ένα και λέγονται οι μεγάλες κουβέντες, οι σωστές αλλά όχι απαραίτητα αληθινές yon

φανταδεκαπέντε

Και ο άγιος φοβέρα θέλει. Από το τίποτα,  καλό και το #15 κυρ Ty. Εδώ κοτζαμ Mogwai μένουν εκτός φανταλίστας, για πρώτη φορά. Μη λες τίποτα. Βεβαία υπήρχαν υψηλές προσδοκίες για το Emotional Mugger, καθότι το πρώτο σινγκλάκι (Candy says) ήταν φοβερό. Και το εξώφυλλο; Απίστευτο και το εξώφυλλο, προϊδεάζει για άγριες καταστάσεις, τόσο άγριες που σε βάζει σε σκέψεις αν θες να μείνεις μόνος στο δωμάτιο με δαύτο. Και μάλλον αυτή ήταν η πρόθεση του Aη Ty του φασαριόζου, ο κόκκος/θόρυβος στη φωτογραφία του εξωφύλλου είναι ο ακατέργαστος χαλασμός που προσπαθεί να κάνει πιστεύοντας μάλιστα πως έχουμε 1973. Ο Ty έχει ξεκάθαρα πέσει μέσα στο glam και απλά αλλάζει τα φίλτρα. Όλα αυτά χωρίς καμία διάθεση να κρύψει κάτι,  το 2014 βαφόταν σαν τον Bowie και παρουσίαζε το δίσκο με την καλύτερη παραγωγή (Manipulator) και ένα χρόνο πριν βγάλει το σχεδόν ακατέργαστο φετινό δισκάκι, κυκλοφορούσε ένα δίσκο με διασκευές σε T-Rex. Πράγματι το Emotional Mugger ακούγεται σαν λαηβ T-Rex. Το οποίο είναι τέλειο ή μάλλον θα ήταν τέλειο αν ο Ty είχε τα συνήθη ποσοστά ευστοχίας από τη γραμμή της μελωδίας. Για να καταλάβετε η δεύτερη καλύτερη σύνθεση του δίσκου, το diversion, είναι όχι ακριβώς διασκευή - αν και έχει τον ίδιο τίτλο-  αλλά  εμπνευσμένο από το τραγούδι των Equals το οποίο χρονολογείται όλως τυχαίως το 1973! 
Κλείσιμο με το υπό κατασκευή ποίημα "μια του Ty, δυο του Ty, πάντα Ty"
  

Του γκαραζογκλαμ εσύ πανζουρλιστή, αιώνιος, ο νέος

παίζεις πάντα μουσική σαν να μην υπάρχει αύριο, ω τι δέος

τους δίσκους ξεπετάς σαν λεη απ ο Γκάλης

μα κούραση στα έργα σου αδύνατο να βγάλεις

ενδεχομένως

 

   

φανταδεκάξι

Το Love Means Taking Action του Croatian Amor (Loke Rahbek) είναι ένας δίσκος για την αγάπη, όχι όμως την ερωτική. Αφορά την προσπάθεια να αγαπήσει κάποιος τους ανθρώπους που είναι γύρω του, ώστε να πάψουν να είναι ξένοι- ενδεικτικά στο τρακλιστ υπάρχει το Refugee turns to safety.

Το θέμα είναι δύσκολο και η μουσική ακολουθεί, οπότε μόνο με απόλυτη προσήλωση μπορεί κάποιος να μπει στον κόσμο που κτίζει ο Croatian Amor. Υπόκωφα μπιτ, γυναικεία φωνητικά που περνούν από διάφορες κατευθύνσεις, ανάσες, κάποια απότομα στιγμιαία ξεσπάσματα, ηλεκτρονικοί και αναλογικοί ήχοι μπλεγμένοι. Η ατμόσφαιρα είναι από σκοτεινή ως απόκοσμη. 2016. Αυτή η μουσική είναι το τέλειο σάουντρακ ενός έτους που όπως φαίνεται θα μας βάλει για τα καλά στη μαυρίλα. Αν και στο τελευταίο και ομότιτλο του δίσκου τραγούδι οι μελωδίες αποκτούν σειρά και η μουσική γίνεται σχεδόν χαρούμενη. Μακάρι.

Αξίζει τον κόπο να ψάξει κάποιος και τις υπόλοιπες κυκλοφορίες του Croatian Amor όσο και του καταλόγου της posh isolation που ο ίδιος τρέχει (να είναι καλά ο https://inchesbelow.wordpress.com/ που μας άνοιξε τα μάτια). Είναι ωραίος τύπος ο Loke,  την προηγούμενη κασέτα του την έδινε μόνο αν του έστελνε κάποιος μια γυμνή του φωτογραφία.

plissken 2016 | τι La Femme μωρέ και La Femme; Εδώ δεν έχουμε να φαμ'

Η διοργάνωση του Plissken 2016 ήταν άψογη, οι χώροι καλοί, αλλά δεν θυμάται ο Φαντασμένιος να έχει βαρεθεί σε συναυλία όσο τις δυο μέρες του φετινού χειμερινού Plissken. 

Ο Zomby live τελικά ήταν dj-set, ο Prefuse 73 κάτι πήγε να κάνει αλλά δεν. Είναι και αυτή η παγκόσμια πρωτοτυπία που στην Ελλάδα γίνονται φεστιβάλ και ο κόσμος δεν παίρνει ναρκωτικά. Όχι πως έχει σχέση ο Φαντασμένιος με όλα αυτά του διαόλου, τουναντίον μιλάμε για φλωράκο από τους λίγους, απλά αν ήταν όλοι οχτώ μίλια ψηλά δεν θα μπορούσε να γράφει για βαρεμάρες κλπ. Τι άλλο;  Ο vatican shadow καλός αλλά με χάλια ήχο, σε σημείο να φωνάζει χωρίς μικρόφωνο και να ακούγεται, ο forest swords και αυτός χωρίς ήχο. Ε, τι να κάνει ο κόσμος; Λαηβ δεν έβλεπε, λαηβ δεν άκουγε ε, μίλαγε.

Στα μεγάλα ονόματα του φεστιβάλ είπανε οι πλισκενς πως θα πιάσουν οι Tuxedomοon τους απ'εδώ θα πιάσουν οι Death in Vegas τους απ' εκεί και θα βάλουμε και τους τρεντσετερς να σας ζαλίσουν τα αρχίδια πως σώνει και καλά οι La Femme είναι το νεξτ μπιγκ θινγκ που συμβαίνει τώρα και θα τρέχετε να μη χάσετε. Ε και τρέξανε οι πιτσιρικάδες για να δουν τσιγκολελέτα γιουροβίζιον. Δεν θα σας πει ο Φαντασμένιος με τι να διασκεδάσετε, αλλά είστε λίγο μαλάκες όταν ειρωνεύεστε τους κάγκουρες εκατό μετρά απέναντι που κουνάνε κωλαράκι για την Νατάσα Θεοδωρίδου. Αν είναι δυνατόν στην Ελλάδα του 2016 με όλα αυτά που συμβαίνουν εκεί έξω οι La Femme να είναι στο επίκεντρο της προσοχής του καλλιτεχνικά πιο εκλεπτυσμένου φεστιβάλ. Κάτι είναι πολύ λάθος. Καλοί οι μικρόκοσμοι, και εντάξει δεν θα πάψουμε να χαμογελάμε επειδή είναι ο Τραμπ πλανητάρχης, οι Βρετανοί εκτός ένωσης και εμείς εδώ έχουμε κυβέρνηση με Καμμένο και βουλή με Λεβέντη και Χρυσή Αυγή, θα κάνουμε ένα HYPE ΝΑ για τους La Femme.  Μακάρι να είναι λάθος ο φάντα αλλά νομίζει πως την έχουμε γαμήσει εντελώς.

pic via plissken fb