Ένα λεπτό φασαρίας ισούται με χίλιες λέξεις | Οι Explosions in the sky στο Gagarin 15-16/10

Οι explosions in the sky μετά τις συναυλίες τους στο Gagarin συμπλήρωσαν επί αθηναϊκού εδάφους σχεδόν 4,5 ώρες ζωντανής μουσικής αλλά ο Φαντασμένιος δεν μπορεί θυμηθεί ούτε ένα αδιάφορο δευτερόλεπτο. Οπότε 10 λεπτά από το λαηβ του Σαββάτου έφτασαν και περίσσεψαν για να καταλάβει ο ιδιόρρυθμος  μπλογκερ πως πολύ δύσκολα θα έβρισκε κάτι καλύτερο για να περάσει το βράδυ της Κυριακής.

Απλά πράγματα, όσοι τους είχαν δει πριν από οκτώ χρόνια στο an μπήκαν σε ταημ μασιν και έζησαν το ίδιο πράγμα σε άλλο περιβάλλον. Όσοι δεν τους είχαν ξαναδεί μάλλον έπαθαν σοκ το οποίο είχε μετατραυματική ισχύ, με αποτέλεσμα να μην καταλάβουν πως το λαηβ της Κυριακής ήταν καλύτερο. Με κορύφωση παύλα επικό φινάλε το the moon is down όπου στα τελευταία τρία λεπτά ο Μουνάφ έχει πέσει και βαράει το πάτωμα με το ντέφι ενώ ο ήχος από τις κιθάρες είναι 2931000 φορές πιο γαμάτος από όσες φορές και από όποιο ηχοσύστημα προσπαθήσει να το ακούσει κάποιος. Ανατριχίλα. Είναι τόσο όμορφο αυτό που συμβαίνει που ο Φαντασμένιος νιώθει τη θλίψη του αποχωρισμού, και τύψεις για τα λεπτά που δεν ήταν απολύτως συγκεντρωμένος στη σκηνή. Φακ, γιατί να χαζεύει τον μπροστινό που πόσταρε στο fb πως the sky is exploding; Ok, πάλι καλά που το πήρε χαμπάρι, γιατί στο μισό λαηβ μίλαγε.

Το Σαββάτο οι τρίχες παραλίγο να ξεκολλήσουν στο Catastrophe and the Cure, αν και στην περίπτωση των EINS το σετλιστ δεν έχει σημασία, καθώς αυτό που φαίνεται να τους νοιάζει είναι το παίξιμο της μουσικής. Θα μπορούσαν οι δίσκοι τους να μην έχουν τίτλους, αλλά να αριθμούνται ως συμφωνίες. Ακόμα και τα χειροκροτήματα του κόσμου μοιάζουν περιττά, ειδικά αν δεν είναι τις λίγες στιγμές που πραγματικά οι EINS κάνουν παύση μεταξύ των τραγουδιών. Ειδικά το Σάββατο σχεδόν όλα τα παλαμάκια βάρεσαν στο γάμο του καραγκιόζη.

Το χαρακτηριστικό της μουσικής των EINS είναι πως κυλάει εύκολα, για αυτό είναι και ιδανική για το δρόμο. Βέβαια αυτό μπορεί να έχει και αρνητική επίδραση η οποία εκφράζεται με το "θεώρημα Ξαγά" το οποίο λέει πως οι EINS παίζουν ένα μόνο κομμάτι. Είναι και αυτή μια άποψη που όμως χάνεται όταν ο Φαντασμένιος σκέφτεται τους EINS πάνω στη σκηνή να σκάνε κύματα θορύβου που όμορφα περνάνε από τα ηχεία, γεμίζουν το χώρο και μεταβολίζονται σε διαφόρων ειδών συναισθήματα που μοιάζει απίθανο να εκφραστούν με όλους τους στίχους της γης.

pic via Alma

πότε πέφτουν τα γιαούρτια; | χιπστεροελιτίστικο παραλήρημα

Εμείς εδώ ως ακραία μουσικά φαινόμενα έχουμε αποφασίσει να μη σχολιάζουμε τις εμφανίσεις των σαπορτ. Επιπροσθέτως ο Φαντασμένιος θέλει να αφήσει πίσω την εποχή που ετούτο το μπλογκ αποτελούσε βήμα κραξίματος και  εμπαιγμού των πεπραγμένων της ντόπιας αλτερνατίβας. ΑΛΛΑ, αλλά μετά από αυτά που έγιναν κατά τη διήμερη εμφάνιση των explosions in the sky θα γίνει μια εξαιρεσούλα, καθώς τα γεγονότα ήταν ιστορικής σημασίας και πρέπει να καταγραφούν χωρίς το χαλινάρι της προσκλησούλας.

Οι διοργανωτές της συναυλίας (alterground) είχαν κάνει το θαύμα τους και στην πρώτη εμφάνιση των EINS το 2008, αλλά όπως λέει και ο λαός αν είσαι μια φορά για τον πούτσο θα είσαι και μετά από οκτώ χρόνια για τον πούτσο, οπότε ξαναχτύπησαν. Με μαεστρικό τρόπο γέμισαν από νωρίς το Gagarin καθώς η εμφάνιση των δυο σαπορτ ακτς είχε σχεδόν αποκρυφτεί. Οk, πόσο κακό μπορεί να είναι ένα σαπορτ συγκρότημα; Στην τελική αν δεν σου αρέσουν τους αγνοείς και το ρίχνεις στη κουβεντούλα, το οποίο είναι καλό καθώς υπάρχει έτσι μια μικρή πιθανότητα να τα πεις όλα και να βγάλεις το σκασμό την ώρα του μεην ακτ.

ΑΛΛΑ, αλλά όταν το σαπορτ με το που σκάει στη σκηνή θέλει παλαμάκια, και θέλει να ζεσταθούμε υπάρχει θέμα. Το πρώτο σαπορτ του Σαββάτου το οποίο δεν παίζει να ψάξει ο Φαντασμένιος πως τους λένε, ας τους λέμε Babyhead, οι Babyhead λοιπόν έχουν ένα πανέμορφο τραγουδιστή ο οποίος είδε το ημερολόγιο και είπε να ανέβει στη σκηνή με το αγαπημένο του δερμάτινο, τι και αν είχε 45oC το gagarin, οι φωτογραφίες θα μείνουν. Οι Babyhead είναι το πρώτο post rock boy-band, ομορφάντρες, wanna be κουλτουριάρηδες ροκ σταρς. Πνευματικά παιδιά του Παπακαλιάτη που είναι θέμα χρόνου να το γυρίσουν σε ελληνικό στοίχο μπας και πιάσουν τον Onirama από τα αρχίδια. Η σκέψη του Φαντασμένιου πάει στα καμαρίνια και τους Explosions in the sky, τι να σκέφτονται ακούγοντας αυτό το πράγμα; Οι Babyhead ευτυχώς φεύγουν πριν γίνει ανεπανόρθωτη ζημιά, καθώς  ενώ παίζουν ο Φαντασμένιος άκουσε άνθρωπο να λέει "αυτοί είναι οι Explosions;".

Αν κάποιος σας πει επιφανειακό γιατί κρίνετε τους ανθρώπους από την εμφάνιση τότε ρίξτε του ένα ειρωνικό χαμογελάκι και πείτε του για το δεύτερο σαπορτ στο λαηβ των EINS, για τις ανάγκες του ποστ ας τους λέμε Revenge of rock. Έχουμε και λέμε, ένας ρασταμαν, μια από το φρη στη Νίσυρο, μια από τα πάρτι στη Σαμοθράκη του 2004 και ένας κύριος με ένα σαξόφωνο αλά χαφ νοούτ τζαζ κλαμπ. Όλοι αυτοί μαζί είναι σίγουρα ικανοί για πολλά πράγματα, ίσως πέρασαν από κάνα σκουλγεηβ πριν από 15 χρόνια ή από το x-factor, πολλά μπορεί, το σίγουρο είναι πως δεν είχαν καμία σχέση με το θέμα της βραδιάς που ήταν οι Explosions in the sky. Ακούστηκε και ο στοίχος "my body is full of fire" και ο Φαντασμένιος δεν βρέθηκε ποτέ πιο κοντά από το να πετάξει κινητό, μπίρα, τον μπροστινό, στη σκηνή. Χμ ποιο μπορεί να είναι το χειρότερο σαπόρτ όλων των εποχών; Σε ένα παλιό ποστ και με αφορμή ένα λαηβ των REM είχε γραφτεί η κάτωθι παράγραφος:

"Θυμάται ο fantasmenios πως η support εμφάνιση των Πυξ Λάξ ήταν ίσως η πιο βαρετή στιγμή στη ζωή του με μια εξαίρεση: Μετά από 40 λεπτά κλαψομούνικα τραγούδια βγαίνει ο Πυξ και λέει "τώρα θα σας παίξουμε ένα τραγούδι για τον έρωτα!" Οπότε πετάγεται ένας από τις πρώτες σειρές και του λέει:"μας κοροϊδεύεις ρε παπάρα.. τόση ώρα γιατί τραγουδάς;;;" δόξα και τιμή στον θεούλη, πιστέψτε με ήταν πιο αστείο από ό,τι διαβάζετε."

Βέβαια σε εκείνο το λαηβ ο Stipe είχε ευχαριστήσει τους Πυξ Λαξ. Δύσκολες στιγμές πέρασε και ο Moa Bones πριν από τους Swans το 2013. Μια χαρά μουσικός είναι ο Moa Bones αλλά οι διασκευές σε ποπ επιτυχίες με μια ακουστική και θεατράλε παρουσία δεν είχαν καμία σχέση με τα μαμπο-τζάμπο δυστοπικά ηχοβουνά (και καλά) του Gira. Ταρατατζούμ τραρατατζουμ η alterground όμως τα ξεπέρασε όλα αυτά για πλάκα και τα ερωτήματα που μένουν είναι:
- Πόσα πήραν από τις μπάντες για να τους βάλουν να παίξουν;
- Δεν ντράπηκαν έστω λίγο τους Explosions in the sky;
- Οι μπάντες που ήταν στην κοσμάρα τους και ακούγανε τις γιούχες για γουαου, είδαν το λαηβ; Και αν το είδαν είπαν ok ραντεβού αύριο για προβίτσα;

Την Κυριακή εμφανίστηκαν ανάλογου επιπέδου μεηνστρημ κουτσουλιές αλλά τους έβαλαν νωρίς νωρίς πριν μπει ο υποψιασμένος πια κόσμος. 

ένα απλό ενημερωτικό ποστ με ένα τεράστιο συντακτικό λάθος

Το The Epic of Everest είναι μάλλον η καλύτερη ταινία που έχει δει τα τελευταία χρόνια ο Φαντασμένιος. Στην πραγματικότητα είναι το ψηφιακά αποκατεστημένο ντοκιμαντέρ του John Noel ο οποίος βρέθηκε στο βουνό ως μέλος της τρίτης και τελευταίας αποστολής των Mallory και Irvine για την κατάκτηση της κορυφής του Έβερεστ (1924).

Το να βάλει κάποιος τη λέξη επικό δίπλα στη λέξη Έβερεστ, μοιάζει πλεονασμός που όμως θα πάει βόλτα έξω από το παράθυρο από τα πρώτα λεπτά του φιλμ. Η σκέψη της κινηματογράφησης σε ακραίες συνθήκες με φτωχά μέσα, αλλά και καθεαυτή η καταγραφή τόσο ιστορικών στιγμών, ρίχνουν ένα φίλτρο δέους μπρος στην οθόνη. Η κάμερα του Noel δίνει πανέμορφα καρέ τόσο από το βουνό όσο και από τους ντόπιους Σέρπα, ενώ αντάξια είναι η μουσική που έγραψε ο Simon Fisher Turner. Η οποία καταφέρνει να συγχρονιστεί με την ταινία χάρη σε κλασικά μέσα όπως ηχογραφήσεις από την περιοχή -ακούμε από  φωνές ντόπιων ως και το ίδιο τον αέρα-, αλλά και με τον τρόπο που ο Turner χρησιμοποιεί τα φυσικά όργανα και κυρίως τα κρουστά που παίζουν από άγρια ως τέρμα γαλήνια. Κάπως έτσι είναι και το βουνό ε. Τελικά η κορύφωση έρχεται με το πιο αμιγώς ηλεκτρονικό κομμάτι (Shishapangma) το οποίο δίκαια ακούγεται σε μια κομβική ενότητα της ταινίας.

Σε άλλα ορειβατικομουσικά νέα ο Biosphere σε πρόσφατη συνέντευξη του στο fact είπε πως την τελευταία φορά που σκαρφάλωσε σε βουνό χρειάστηκε την βοήθεια ελικοπτέρου για να κατέβει. Ε κάποιο σημάδι είναι αυτό, είπε και αποφάσισε να κρεμάσει τα ορειβατικά του παπούτσια. 
Το ότι το substrata είναι μόλις στο #38, στη στη λίστα του p4k με τους 50 καλύτερους ambient δίσκους, δεν το συσχέτισε με κάποιο κακό οιωνό, οπότε βουαλά το νέο του δισκίον με τίτλο Departed Glories. Ο Φαντασμένιος διάβασε πως σύμφωνα με τον καλλιτέχνη ο ήχος είναι εμπνευσμένος από τη φωτογραφία του εξωφύλλου. Εντάξει μην περιμένετε να διαβάσετε εδώ δισκοκριτική για δίσκο biosphere, θα μείνουμε στην φοβερή φωτογραφία. Σε όποιον αρέσει ρίχνει τον γενικό και βάζει τα μεγάλα ακουστικά.

October's not so far way

Bracken είναι το προσωπικό πρότζεκτ του Chris Adams που μαζί με τον αδερφό του Richard υπό την επιγραφή Hood κυκλοφορούν δίσκους πάνω από είκοσι χρόνια. Συνεπές αβαντ ροκ συγκρότημα με παρεκκλίσεις προς την idm και το indie rock το οποίο στο μυαλό του Φαντασμένιου  ανήκει στην κατηγορία των καλλιτεχνών που δεν μπορούν να είναι αγαπημένο συγκρότημα κάποιου. ok απόψεις. Πάντως αν ερχόταν μουσικός κατακλυσμός και ο Φαντασμένιος ήταν ο Νώε, το your ambient voice (από το Rustic Houses Forlon Valleys) θα το πέταγε μέσα στην κιβωτό.

Με τόσα χρόνια στην πλάτη ο Adams όχι μόνο δε μοιάζει κουρασμένος, αλλά αν κάποιος άκουγε τους δίσκους του χωρίς να ξέρει την ιστορία του δεν θα ήταν απίθανο να υποθέσει πως πρόκειται για κάποιο νέο καλλιτέχνη. Ο ίδιος ισχυρίζεται πως θέλει οι δίσκοι του να ακούγονται λες και είναι σπασμένοι. Και το καταφέρνει με τον καλύτερο τρόπο χωρίς να ξεφεύγει στην άβυσσο δυστροπικών πειραματισμών. Πώς τα λες έτσι ρε Φαντασμένιο, λες και είσαι κάνας λόγιος ρε. Ναι ok. Λοιπόν όσο περισσότερες συννεφιές έχει τις επόμενες εβδομάδες, τόσο ψηλότερα θα είναι στη φανταλίστα το High Passes.

πως πέρασες το καλόκαιρι μένιο;

Τη στιγμή που γράφονται ετούτες οι γραμμές έξω βρέχει. Το  ημερολόγιο λέει πως ξεκινάνε τα σχολεία οπότε είναι η ιδανική στιγμή για να ασχοληθεί ο Φαντασμένιος με το δίσκο του καλοκαιριού. 

Αν πριν από ένα χρόνο έλεγε κάποιος στον Φαντασμένιο πως 1/7/16 θα κυκλοφορούσε ο νέος δίσκος των Avalanches, τότε αυτός θα υπέγραφε ό,τι έχει και δεν έχει πως τούτο ποστ δεν θα μπορούσε να έχει άλλους πρωταγωνιστές. Πάλι καλά που δεν του το είπε κάποιος και δεν υπέγραψε, γιατί η έως τώρα συναναστροφή με το Wildflower δεν μπορεί να συσχετιστεί με το Since i left you, αλλά στο φαντασμένιο μυαλό κάθεται καλύτερα ως η σωστή επιστροφή των The Go! Team που τα κάνανε μαντάρα πέρσι. Το οποίο δεν είναι κακό αλλά στην πραγματικότητα δεν περιμένουμε από τους Avalanches να συμμαζέψουν την απογοήτευση από τους συντρόφους τους για χαρούμενη μουσική Go! Team, αλλά να πάνε τη φάση σε άλλο επίπεδο. Όπως γίνεται πρόσφατα με το μεηνστρημ χιπ χοπ όπου μια φορά το μήνα βγαίνει ένας αριστουργηματικός δίσκος, ο καλύτερος της δεκαετίας, της χιλιετίας, τα πάντα όλα. 

Η μύγα τσε τσε της προχώ μουσικής τσίμπησε ακόμα και τον καράβλαχο Kurt Wagner  (Lambchop) ο οποίος δηλώνει εντυπωσιασμένος από τις παραγωγές και τα συνθετικά κόλπα των Westεδέων. Μπορεί να σας έχει πει πολλές μαλακίες ο Φαντασμένιος αλλά ποτέ δεν σας έχει πει ψέμματα. Ο γερό Wagner, δηλαδή ο άνθρωπος που πάντρεψε τη σόουλ με την κάντρι, θα βγάλει το νέο του δίσκο επηρεασμένος από Drake, Beyonce, Ocean κλπ. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο εκτός από τον Φαντασμένιο ο οποίος επικαλείται αγεφύρωτο στιλιστικόιδεολογικο χάσμα, μένει εκτός φάσης, όπως πάντα, με προσωπικό κόστος. Χάνει τα διαμάντια αλλά σώζει τη ψυχούλα του. 

Τι λέγαμε για χαρούμενες μουσικές;  Το νέο των De La Soul πήρε 6.4 στο p4k και ακούγεται νεράκι. Αυτό που κερδίζει τον Φαντα στο δισκάκι συνοψίζεται στα τελευταία λόγια του Exodus με το οποίο κλείνουν και το δίσκο:

 

We are the present, the past and still the future. Bound by friendship, fueled and inspired by what's at stake. Saviors, heroes? Nah. Just common contributors hopin' that what we created inspires you to selflessly challenge and contribute. Sincerely, anonymously, nobody
 

rapid eye movement #3

Για τον Φαντασμένιο η πλέον εύστοχη περιγραφή για τον Mike Mills ανήκει στον  Eddie Vedder και στην απολαυστική ομιλία του είχε δώσει  για την  εισαγωγή των R.E.M. στο rock and roll hall of fame το 2007. Τότε είχε πει για τον μπασίστα των r.e.m. πως είναι το κρυφό τους όπλο, κυρίως για τα φωνητικά του. Εκτός από δεύτερα φωνητικά, οι λιγοστές ερμηνείες του ως βασικός τραγουδιστής, όπως στο love is all around της φωτογραφίας, είναι τόσο καλές που κάποιος θα έλεγε πως είναι κρίμα να μην τραγουδάει πιο συχνά. Και κάπως έτσι δικαιώνεται ο Vedder καθώς αυτή η πολυτέλεια είναι σίγουρα ένας από τους λόγους που οι R.E.M. έγιναν το καλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών. Ευχαριστούμε Eddie Vedder, να πάρει το λόγο και ο Φαντασμένιος και να πει πως ο Mills είναι ο R.E.M. με τον οποίο θα ήθελε να είναι φίλος. Μάλλον είναι το πολύπαθο παρουσιαστικό του. Το 81 έμοιαζε με ένα τυπικό νεαρό σπασίκλα με χαλασμένα δόντια και δέκα χρόνια μετά όταν οι R.E.M. κατακτούσαν τον κόσμο εμφανιζόταν ως ένας λιγότερο νεαρός σπασίκλας με χαλασμένα δόντια.

Κάποιος κακεντρεχής θα μπορούσε άνετα να τον χρησιμοποιήσει για να ορίσει το απόλυτα αντίθετο της ροκ σταρ εικόνας. Το μόνο που τον έσωνε εκείνη την εποχή ήταν πως οι R.E.M. είχαν μαζί τους τότε τον ακόμα πιο αντικουλ σεσιον μουσικό Peter Holsapple. Όλα αυτά ως το 1994 όταν ο "αόρατος" rem αγοράζει τη φορεσιά του Έλβις και μετατρέπεται σε πιο "φανταχτερό" rem. Φοβερή αλλαγή που φυσικά δεν είχε καμία σχέση με το στιλ, τη μουσική και τους υπόλοιπους rem. Ως το 1996 έχει μακρύνει και το σγουρό μαλλί το οποίο μάλλον ήταν η τελευταία πρόκα στο φέρετρο του ιματζ σταϊλινγκ των R.E.M. Ναι τόσο στα τέτοια του ο Mills ή κατά τον Φαντασμένιο ένα καλό παράδειγμα για το πως ξεχωρίζουν οι άνθρωποι με βάθος χαρακτήρα. Ο αντικουλ γιαλούμπας είναι σίγουρα πιο all around μουσικός της μπάντας, καθώς εκτός από μπάσο έχει εμφανιστεί επί σκηνής με διάφορα όργανα, δείχνοντας μια παραπάνω συμπάθεια στο πιάνο ειδικά στα μέσα των 90s. Αααα και φλώρος ξεφλώρος είναι αυτός που ήθελε να διασκευάσουν το Crazy των Pylon.


 /το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

Daft lo-fi electro pop

Ο νέος δίσκος των Swans είναι καλός. Θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος δίσκος των  Black Heart Procession όταν τραγουδάει ο Gira, και σίγουρα ο χειρότερος των Godspeed όταν δεν τραγουδάει. Βασικά γιατί να γράψει για τους Swans ο Φαντασμένιος; Γιατί; ΓΙΑΤΙ; Σάμπως  δεν είναι τεράστιος μαλάκας ο Gira; Λες και δεν έχει έξω 200 βαθμούς υπό σκιά. Πάμε παρακάτω. Πάμε για δισκάκια που μπορούν να σας βγάλουν από δύσκολες θέσεις αυτό το καλοκαίρι, για μουσικές που είναι σαν νερό μισό από βρύση και μισό από ψυγείο.

Όσο μαλάκας είναι ο Gira, άλλο τόσο συμπαθής είναι ο Malcolm Middleton για τον Φαντασμένιο. Ο ψυχικά επιβαρυμένος Σκώτος πρώην Arab Strap κυκλοφόρησε τον πιο απρόσμενο δίσκο της ως τώρα καριέρας του. Το Summer of 13' είναι ένας  ηλεκτροποπ δίσκος. Με κάμποσα από τα κλισέ που δηλώνει η ταμπέλα, βλέπε βοκοντερ και σαμπλ από Αφρικανούς μπαρμπάδες που τραγουδάνε γιο γιο κλπ. Ρε τι έπαθε ο Malcolm; Πάντως το καλοκαίρι του 2013 ήταν η χρονιά που όλος ο πλανήτης κούναγε κωλαράκι με το get lucky (ρίμα). 

Μένοντας σε φίλους του blog, πάμε στη δεύτερη κυκλοφορία της γκρουβι συνιστώσας των Baby Guru τον κύριο King Elephant. Το mini lp έχει τον άκρως κατατοπιστικό περιγραφικό τίτλο Music for Advertisements και θα το βρείτε εδώ. Η μουσική του King Elephant έχει κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα που ηχητικά είναι δύσκολο να τα περιγράψει ο ασχετίδης Φαντασμένιος αλλά συναισθηματικά ας πούμε πως είναι μια προσπάθεια χαράς με ένα πικρό ειρωνικό μορφασμό. Δεν είναι και λίγες οι φορές που το King Elephantινο αποτύπωμα είναι κάτι παραπάνω από εμφανές στις καλύτερες συνθέσεις των Baby Guru.

Αν έχει μια απορία ο Φαντασμένιος σχετικά με τον King Elephant είναι τι μπορεί να ακούει από τη σύγχρονη μουσική. Ακούγοντας το Empty θα μπορούσε ο Φάντα να υποθέσει πως το καλοκαίρι του 13 τα βράδια κούναγε το κωλαράκι με get lucky και το πρωί ξύπναγε με Air. Ακούει Four Tet ή το Murmux Jam είναι παιδάκι των Frank Zappa και Sun Ra; Ακούγοντας το We Can Try το μυαλό του Φαντασμένιου πάει στο tiptoes του Daedelus. Να έχει ακούσει Daedalus ο King E; Μπα. Στο Conscience υπάρχει ένα γυρισματάκι αλά Θάνος Καλίρης ή κάτι τέτοιο ενώ στο Yellow Haze of the Sun μέχρι να μπουν τα φωνητικά του Obi η μουσική θυμίζει ταινίες του Ψάλτη. Βέβαια τα πράγματα ξεφεύγουν επικίνδυνα με το Hollow. Μια απίστευτα κολλητική μελωδία και η Χριστίνα στα φωνητικά έχουν σαν αποτέλεσμα ένα τραγούδι που θα έπρεπε να είναι παγκόσμιο χιτ για χρόνια. Χμ και κάπου εδώ σκάει ο πικρός ειρωνικός μορφασμός, όλοι ξέρουμε γιατί δεν έχει γίνει χιτ γαμώ το σύγχρονο μαρκετινγκ γαμώ. Συμπερασματικά το δισκάκι είναι σαφώς ανώτερο από τις χαμηλές προσδοκίες που προτάσσει τόσο ο τίτλος όσο και η αποκλειστικά ψηφιακή διάθεση της κυκλοφορίας.