η αλήθεια βρίσκεται στους clash.. γκε γκε;

Ακραία μουσικά φαινόμενα στις νύχτες πρεμιέρας για τον fantasmenio: από την ιστορία του Mel Cheren, της west end records και της disco dance μουσικής στην ιστορία του Joe Strummer των clash και της punk rock μουσικής. Με τις ευλογίες του Joe που πάντα έλεγε πως το σημαντικό είναι να διευρύνεις συνεχώς τους μουσικούς ορίζοντες, να ψάχνεις καλές μουσικές. Εξαιρετικές και οι δυο ταινίες, από αυτές που κάθε μουσικόφιλος οφείλει να δει κάποτε. Το ντέρτι όμως θέλει κιθάρα, έτσι εδώ και δυο μέρες ο fantasmenios ακούει μόνο Clash. Ενα αγαπημένο τραγούδι το police on my back σε εκτέλεση από Asian Dub Foundation & Zebda από το cd tribute του Uncut. Είναι τόσο καλό που εύχεσαι να σε κυνηγά η αστυνομία!

Jesus and Mary Chain, Brixton Academy 7 Σεπτεμβρίου

Ο fantasmenios βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσει στους 6 αναγνώστες του την πολυαναμενόμενη ανταπόκριση του fieldmoon για τη συναυλία που δώσανε οι Jesus and Mary Chain, στο Brixton Academy στις 07/09/07. Ο καλός ανταποκριτής μας μεταφέρει στο κλίμα της συναυλίας, ενώ παράλληλα αποτυπώνει με εύστοχες παρατηρήσεις την κατάσταση που επικρατεί στην πρωτεύουσα του Ηνωμένου βασιλείου. Για να διαβάσετε όλο το κείμενο χρειάζεστε 25 λεπτά, ένα χάρτη του Λονδίνου, ένα κομπιουτεράκι, 8-9 μπίρες, και ένα στέρεο να παίζει το psychocandy..

“Marcel Proust, French writer, total loser, never had a real job, unrequited love affairs, gay, spend twenty years writing a book almost no one reads, but it is also the greatest writer after Shakespeare … Anyway… He gets down at the end of his life and he looks back and decides that all those years in suffering those were the best years of his life, they made him who he was, and the years that was happy, total waste …he didn’t learn a thing …”

From Little Miss Sunshine *

“Dismal failure is if you had an idea, you didn’t plan it very well, you executed it really poorly, and after you failed, you felt sorry for yourself. Noble failure is if you had an idea, you planned it well, you executed it well, it failed. And then you said, “What can we learn from this”

David Pottruck**

Αυτές οι δύο απόψεις ίσως περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο τις δύο διαφορετικές φιλοσοφίες που επικρατούν στο Λονδίνο , που διαχωρίζουν την Liverpool street και το City ** από το Camden Town και το Shoreditch*, to Brixton* από το Chelsea ** , του βγάζω 30000,90000,120000 λίρες ,σε δύο χρόνια θα βγάζω τα διπλάσια , έχω lcd οθόνη, σπίτι με κήπο, περιμένω την Παρασκευή να λιώσω στο ποτό για να την πέσω στο πρώτο βλαχοξέκολο που κυκλοφορεί**, από το ζω σε μια πόλη με ενδιαφέροντες ανθρώπους και μέρη , με ελεύθερη είσοδο στα μουσεία, με εκθέσεις σε κάθε αποθήκη που μπορεί να χωρέσει ένα πίνακα ή ένα installation, με live στην pub της γειτονιάς , με μεταχειρισμένα βιβλία μίας λίρας και με βινύλια … άπειρα βινύλια … *

Πάντα αυτά τα δύο πράγματα μου έρχονται στο νου όταν σκέφτομαι τις επανασυνδέσεις. Είναι για τις τελευταίες δόσεις του δανείου ή για τις τελευταίες πινελιές δημιουργικότητας; Δύσκολα πράγματα να απαντηθούν όταν απέναντι σου έχεις ένα συγκρότημα που έχει αποτελέσει το σάουντρακ της ζωής σου για 12 και βάλε χρόνια … Άλλωστε πόσα συγκροτήματα μπορούν να μπουκώσουν τα ηχεία του Pop , του Berlin , του Nayia με κομμάτια σαν το Snakedriver ? Πολλά … αλλά όλα είχαν για πάτημα τους Jesus and Mary Chain …

Και ακόμα πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα όταν βλέπεις τους αδερφούς Reid να ξεπροβάλουν επί σκηνής, cool as always , με τον Jim να έχει αφήσει προ πολλού την πλούσια κόμη που χτυπούσε στο ταβάνι, με τις άσπρες τρίχες να βγάζουν κυβέρνηση , όπως άλλωστε και σχεδόν σε όλους εμάς που ήμασταν πρώτοι σειρά στο live. Φυσικά κανένας με 30 λίρες εισιτήριο δεν περίμενε τους Jesus να αφήσουν ανοιχτούς τους ενισχυτές για 15 λεπτά, new wave punk-ιδες από κάτω να πετάνε μπύρες και να ουρλιάζουν , και μετά να την κάνουν… αλλά φυσικά περίμενες να ήταν Just Like Honey … και ήταν μέχρι τελευταίου riff.

Μαχαιριά στην καρδιά και ξεκίνημα με Never Understand συνέχεια με Ηead on , Blues from a Gun , Side walking , Far gone and out και Cracking Up όπου μπορούσες να κρατήσεις μία αξιοπρεπή στάση, μέχρι τις στιγμές που τα πράσινα λαμπάκια στο πίσω μέρος της σκηνής άρχιζαν να ανάβουν και το μαχαίρι άρχισε να φτάνει βαθιά στο κόκκαλο όταν τα πρώτα ακόρντα από κομμάτια εξολοκλήρου από τα Pshycocandy και Darklands άρχισαν να ξεχύνονται στο χώρο … Μαγεία … Some Candy Talking , April Skies , Just Like Honey … ραδιόφωνο , ταξίδια με το τρένο , φίλοι , ποτά , το σοκ όταν το ακούς για πρώτη φόρα , σχέσεις, χωρισμοί, ιδανικό τελείωμα βραδιάς , velvets, ο χρόνος κυλάει, έχεις μεγαλώσει αυτό όχι , ίδιο και απαράλλακτο όπως όταν το άκουσες στα 16 … You Trip Me Up … για τα καλά … Encore με Darklands … συνέχεια με ένα από τα καλύτερα κομμάτια που μπορεί να χαρακτηρήσει το νησί αυτό το καλοκαίρι το Nine million rainy days … αποτελείωμα με Reverence … Ανάμεικτα συναίσθηματα … φώτα …
Στον δρόμο για το tube συζητούσα με έναν Άγγλο που τους είχε δει 12 φορές αν ήταν τόσο καλοί όσο παλιότερα , μου είπε πως ναι, με ένα πλατύ χαμόγελο … Μπορεί και να ήταν , αλλά είμαι σίγουρος ότι για τον τότε πιτσιρικά που τους είχε δει στα 18 του σε μία pub της Γλασκόβης με ελεύθερη είσοδο , οι Jesus and Mary Chain θα είναι ένα πάντα ένα συγκρότημα που έχει μείνει αναλλοίωτο στο χρόνο και θα τους θυμάται κάπως έτσι …

δηλαδή ακριβώς όπως πρέπει να είναι και να ακούγεται ένα συγκρότημα για να σου αλλάξει τη ζωή …

By fieldmoon

παραλίγο νίκη..

Το blog υποτίθεται πως κατά βάση είναι ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο: ο fantasmenios τον τελευταίο καιρό χάνει στο bowling κερδίζει στο τάβλι και ακούει disco:

doctors cat - crash (monners edit)

τίνος είσαι εσύ;;

Το φαινόμενο του ηλικιακού ελιτισμού: Ο μύθος λέει (βασικά κάποιος άλλος το έχει πει αλλά ο fantasmenios δεν θυμάται) πως ο Θοδωρής Μανίκας σταμάτησε να κάνει ραδιόφωνο γιατί του φαινόταν πολύ αστείο για την ηλικία του να βγαίνει και να λέει ατάκες του στιλ: και τώρα θα ακούσουμε το νέο single των πρωτοεμφανιζόμενων στα Βρετανικά charts ten red lips. Ο fantasmenios δεν έχει τέτοια κολλήματα και με χαρά μιλάει για το νέο EP των Βρετανών πιτσιρικάδων Los Campesinos! που κυκλοφόρησε από τη Wichita φέτος με τίτλο Sticking Fingers Into Sockets. 15 λεπτά καθαριστικής ποπ ροκ που θα περνούσε απαρατήρητη πριν δέκα χρόνια (ηλικιακός ελιτισμός του fantasmeniou) με εξαίρεση το single we throw parties, you throw knives που είναι άνετα ένα από τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς. Οι Los Campesinos! (γέννημα θρέμμα του myspace) μοιάζουν με ένα συγκρότημα που έχει και αυτό ισπανικό όνομα αλλά και βαριά indie ιστορία στο μεγάλο νησί και είναι πιθανό εάν δεν πάσχετε με ηλικιακό ελιτισμό να μη το ξέρεται.. τους Delgados. Μακάρι οι Los Campesinos! να σταθούν αφορμή να γνωρίσουν και οι νεώτεροι συγκροτήματα όπως οι Delgados ή οι Pavement. Οι ίδιοι προς το παρόν δηλώνουν πως είναι το δεύτερο πιο punk rock συγκρότημα στο Ηνωμένο Βασίλειο (πίσω από τους artic?? μάλλον το λένε ειρωνικά!).

τα παιδία παίζει

London Calling. This is bbc radio1. Από το ραδιοφωνικό show της Mary Anne Hobbs το Michael Jackson των Mitchell Brothers σε remix Calvin Harris. Οπως μας πληροφορεί η Mary, οι Mitchell Brothers ηχογραφούν για την εταιρία του Mike Skinner, the beats. Ρυθμός που σου κολλάει, πιασάρικός τίτλος, αισθητική καρά μπαμ αλά streets. Ο πιο καυτός δίσκος αυτή τη στιγμή.. ok όλα αυτά αλλά ο fantasmenios προτιμά να βαράει πέναλτι στον Skinner στο παιχνίδι που έχουν στο site τους οι Mitchell Brothers. Ο fantasmenios μεσομακροπρόθεσμα έχει στόχο τα 24 γκολ για να μπει στον πίνακα με τους κορυφαίους. Ενδείκνυται για κωλοβάρεμα στο γραφείο, αλλά με προσοχή μη σας ξεφύγει κανένας πανηγυρισμός..

1 laptop+ X μουσικά όργανα + Υ χάπια LSD =

Λίγο ακόμα να έλειπε ο fantasmenios και θα έγραφε για τους Caribou και η κουτσή Μαρία. Ο Caribou ή Dan Snaith ή Dr. Dan Snaith πιο σωστά (καθώς έχει πάρει PhD στα μαθηματικά) κυκλοφόρησε μέσα στο καλοκαίρι το καινούργιο δίσκο με τίτλο Andorra. Αλλαγή στην εταιρία αφού άφησε τη leaf για τη merge, αλλαγή και στον ήχο. Ίσως είναι πιο προβλέψιμος και πιο συμβατικός από παλιότερες δουλείες του, όμως οι συνθέσεις διατηρούν μια ποιότητα που τον κατατάσσουν πλέον άνετα στην κατηγορία των καλλιτεχνών που μπορεί να παρακολουθεί κάποιος με άκρατη εμπιστοσύνη μην έχοντας άγχος ότι μπορεί να απογοητευτεί. Η παρέα που έχει κάνει κατά καιρούς με ονόματα όπως junior boys, four tet, the russian futurists, επιβεβαιώνει το ρητό "δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι". Με τους junior boys γνωρίζεται από το σχολείο, όπου μάλιστα είχαν παίξει και στο battle of the bands.. ..αυτό είναι σχολείο για να στείλεις τα παιδιά σου!!

10 για το διαρκείας

Νύχτες πρεμιέρας την επόμενη εβδομάδα και ο fantasmenios θα ήθελε να δει τα:

• pretty in the face του Νέιτ Μέγιερ (αμερικάνικη ανεξάρτητη) 20/09

• the godfather of disco του Τζιν Γκράχαμ (με disco πάρτι στο καπακί) 21/09

• Joe Strummer: the future is unwritten του Τζούλιεν Τέμπλ (sold out από φράντζες, adidas, και μιλιτέρ μπουφάν που είναι και της μόδας) 22/09

• the old weird america:harry smiths anthology of american folk music του Ράνι Σιν (η χαρά του UNCUT) 24/09
  

• love story των Μάικ Κέρι, Κρίς Χόλ (αφιέρωμα στον Arthur Lee και τους Love.. τέλος!!) 26/09

• control του Αντον Κόρμπιν (ταινία για τους joy division παρουσία Πίτερ Χουκ - πάρτι στο καπάκι - sold out από φράντζες, adidas, μιλιτέρ μπουφάν που είναι και της μόδας, και το μαύρο μπλοκ του underworld) 27/09

• grace is gone του Τζέιμς Σ. Στράους (με Τζόν Κιούζακ και βραβείο κοινού στο Σάντανς) 27/09

• Heima του Ντίν Μπελούα (κάθε χρόνο το φεστιβάλ έχει και μια ταινία με θέμα την Ισλανδία και/ή τους Sigur Ros - Σίγουρο sold out, από ένα κοινό* που πέρσι έκανε 2 φορές sold out το πιο βαρετό ντοκιμαντέρ όλων των εποχών, και είναι ικανό να αποθεώσει και τη κινηματογραφική μεταφορά της Μαρίας της άσχημης, αρκεί να έχει μουσική από αγαπημένο ισλανδικό συγκρότημα) 29/09

• coffy του Τζάκ Χίλ(αφιέρωμα GRINDHOUSE - ο ορισμός του blaxploitation) 29/09
  

• i m not there του Τόντ Χέινς (κάθε άντρας κρύβει μια γυναίκα μέσα του, για την βιογραφία του Μπόμπ Ντίλαν χρειάστηκαν 3 σούπερ γκόμενες ηθοποιοί) 30/09

* ο fantasmenios είναι ένας από αυτούς