Ο ναός της διασκέδασης (μέρος Α)

Στην φανταγειτονιά πριν κάποιους μήνες άνοιξε ένα καινούργιο μπαρ(;). Το μέρος δεν είχε όνομα και δεν ήταν καταγεγραμμένο στην γκουγκλ. Πρόκειται για ένα χώρο περίπου 20τμ με μια μπάρα σε σχήμα Γ και λίγα στρογγυλά σκούρα ξύλινα τραπέζια με τις κλασικές άβολες καρέκλες καφενείου με ψάθα. Θα μπορούσε να ήταν μια νέα εκδοχή του μπαρ της Μάχης; Ο Φαντασμένιος φαντάζεται ότι είναι αργά το βράδυ, κάθεται στην μπάρα και στα ηχεία παίζει ένα lo-fi διαμαντάκι από από τα κάμποσα που έχει το Double Exposure, ο δεύτερος δίσκος των Penny Arcade. To rear view mirror ή το We used to be friends θα ήταν τέλεια στο δρόμο για το τελευταίο ποτό, μαζί με οποιοδήποτε σχεδόν τραγούδι από τον πρώτο δίσκο Slaughter του Juno - τρελο - Valentine. 

H προφανής επιλογή είναι σίγουρα ο βελβετικός ύμνος, moving along. Στο μπαρ αυτό λογικά συχνάζουν τα σπασικλάκια της indie οπότε αν ο ψαγμένος dj επιλέξει το Graveyard Choir είναι βέβαιο ότι η κουβέντα με παράθεση ονομάτων για το τι αυτό θυμίζει θα πάει ως το πρωί. Στο τέλος όλες θα τσουγκρίσουν στην μνήμη του Lou Reed. Παρεμπιπτόντως, για τον μπροστάρη των Children of the Pope και μέλος της σεσημασμένης fat white family παρέας, Juno Valentine, τα έχουμε ξαναπεί εδώ, ψαχτείτε. 

 

Λίγες εβδομάδες αργότερα το μυστηριώδες μπαρ απέκτησε ταμπέλα και τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο. Δυστυχώς όταν περνάει ο Φάντα από εκεί δεν έχει κινητό για να το βγάλει φωτογραφία, και καθώς δεν υπάρχει στο γκουγκλ δεν μπορεί να είναι σίγουρος ποιο ακριβώς ήταν το όνομα. Ας το λέμε το Στέκι της Λίτσας. Σε αυτή τη φάση η χρήση του χώρου θυμίζει ψαγμένο καφενείο.

Ο Φαντασμένιος δεν είδε κανένα πεχλιβάνη κρεμασμένο στον τοίχο οπότε σκέφτηκε ότι νωρίς το απόγευμα τα πρώτα τσίπουρα θα μπορούσαν να έχουν για μουσική υπόκρουση τον νέο δίσκο Malarial Dream του Alvarius B. (Αλαν Μπίσοπ). Η πρώτη επιλογή είναι το Swanικο Mako ενώ το Unfinished Business που κλείνει το δίσκο θα ήταν σαν κάθετη του Ζινταν πάρε βάλε στον καταπληκτικό δίσκο των Radwan Moumneh (Jerusalem In My Heart) and Frédéric Oberland (Oiseaux-Tempête) που κυκλοφόρησε η constellation records.

Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του τραγουδιού Dagger Eyes ο Φαντασμένιος ένιωσε σίγουρος πως το Eternal Life No End θα είναι στους δίσκους της χρονιάς. 

Σας βλέπει ο Φαντασμένιος που τον λέτε φαντασμένιο αλλά να μην δει ποτέ ξανά τους My Bloody Valentine είναι σίγουρος ότι μέχρι και μπουζούκι ακούει σε αυτό το δίσκο. Οπότε ναι θα μπορούσε να παίζει σε ένα μαγαζί που λέγεται Στέκι της Λίτσας. Το μόνο θέμα εδώ είναι ότι όσες φορές πέρασε ο Φαντασμένιος από εκεί δεν είδε ούτε Λίτσα, ούτε Λίζα. Στην πραγματικότητα δεν θυμάται να βλέπει κάποιον σε αυτό το μαγαζί αλλά να μη σώσει να δει τον Mdou Moctar από κοντά, είναι σίγουρος ότι αυτό υπάρχει. 

Μείνετε μαζί μας εδώ συντονισμένιες στο επόμενο επεισόδιο ο Φαντασμένιος θα διηγηθεί τη συνέχεια της συναρπαστικής ιστορίας αυτού του καλά κρυμμένου μυστικού της διασκέδασης της Αθήνας.