9 το θέλαμε; ΝΑΙ το είχαμε ανάγκη; ΝΑΙ

Την προηγούμενη Δευτέρα το κινητό του Φαντασμένιου χτύπαγε λες και ήταν του Αγίου Φαντασμένιου. Λοιπόν κομμένα τα ψέμματα. 18 και 19 Φεβρουαρίου θα έχετε την ευκαιρία αγαπητές φίλες να ζήσετε αυτό. Οι Prolapse έρχονται με φόρα, τον Οκτώβριο έβγαλαν νέο φανταστικό σινγκλ (Swearing For Decoration) το οποίο κάνει τικ σε όλα τα βασικά στοιχεία των Prolapse, δηλαδή, Fallικός ρυθμός, κιθάρες μεγατόνων και η εναλλαγή γυναικείων-αντρικών φωνητικών. Αλλά δεν θα το κάνουμε εδώ χάμου τα νέα Σαββατοκύριακο, αρπάξτε σε επανάληψη τη δισκοκριτική (τεράστιο sic) για το I Wonder When They Going To Destroy Your Face. 

 

Όσο καιρό τα ακραία μουσικά φαινόμενα ήταν διακοπές (sic) ανακοινώθηκε η συναυλία των Decius στο an τον Ιανουάριο του 2006, βγήκε νέο τραγούδι και ανακοίνωση δίσκου από τους αγαπημένους Insecure Men και κυκλοφόρησε - επιτέλους - ο νέος δίσκος των Prolapse. Ο Φαντασμένιος κοιτάει λοξά με βλέμμα Fleabag. 

Στον πρώτο κύκλο, το Fleabag σε ένα από τα επίπεδα του ξεσκεπάζει τους κουλ κυνικούς χιουμορίστες. Σε ένα άλλο - πιο κοντά στην επιφάνεια - επίπεδο χτίζει την ιστορία μέσα από φλασμπακ της ηρωίδας με την κολλητή της που έχει πεθάνει. Η ίδια συνταγή ξεπατικωτούρα στο πρόσφατο χιτ The Bear με μπόλικο Σικάγο αλλά και φουλ του φουλ Indie μουσική. Δεν μπορεί όμως να είναι τυχαίο ότι την τιμητική του έχει το Stange Currencies των R.E.M., ένα τραγούδι από το Monster που έχει στο εξώφυλλο μια αρκούδα! 

Οι The Bears πάντως έχασαν με δραματικό αλα Bear τρόπο στο πρώτο τους ματς στη φετινή σεζόν του NFL από τους Minnesota Vikings, δηλαδή την αγαπημένη ομάδα του Μάρσαλ Έρικσεν από το how i met your mother. Πωωωω, τι φοβερή στιγμή σε εκείνο το επεισόδιο όπου έπαιζε συνεχώς το ριφ από το Victoria των Kinks, ένδειξη ότι κάτι θα γίνει με την Βικτώρια. Όταν ο Μόσμπι συνάντησε την Βικτώρια στο τέλος, το ριφ απελευθερώθηκε και έμοιαζε το Victoria το πιο θριαμβευτικό κομμάτι όλων των εποχών. Βέβαια η εκτέλεση των The Fall είναι πολλαπλάσια πιο σηκωτική. Fall και οι Sonic Youth είναι τα κύρια συστατικά των Prolapse έλεγε πολύ εύστοχα στα 90s ο Θ. Μήνας (ο Φαντασμένιος θα αναφέρει τον Μήνα συνεχόμενα σε ποστ του, περισσότερες φορές, από όσες έβαλε 25+ ο Γιάννης με την εθνική στο μπάσκετ). 

Σε περίπτωση που δεν το έχετε πάρει χαμπάρι το παρόν κείμενο είναι μια δισκοκριτική για τον νέο δίσκο των Prolapse και ενδεχομένως τώρα χλευάζετε τον γραφικό φαντασμένιο που γράφει ό,τι να ναι και στο τέλος το παίζει έξυπνος ότι όλα αυτά σε κάποιο επίπεδο σχετίζονται με το Ι Wonder When They're Gonna Destroy Your Face. Θα μπορούσε να γράψει για την τσαχπινιά που κάνουν με το Cacophany No C. που κλείνει το μάτι στο Cacophony No A. του 1997 αλλά πάρτε τον τίτλο εξυπνούληδες και πολύ σας είναι, λέει ο Φαντασμενιος και με ένα υποχθόνιο χαμόγελο κοιτάει λοξά την κάμερα. 

 

10 Realize, Liberte, Fantasieme

Ο Γεώργιος Δημάκης το 2025 κυκλοφόρησε τα Hip Hop του ως Dim Goblin (τον δίσκο Cakes και το EP Muffins), έκανε την  παραγωγή στο EP Eletion της  Άννας Παπαθανασίου (Puta Volcano), το soundtrack της ταινίας του Μιγκέλ Άνχελ Ιμένεζ "Birthday Party" και μαζί με τον Γιώργο Καρναβά ως ΓΑΜΜΑΓΑΜΜΑ κυκλοφόρησαν το πολύ καλό καθόλου τέχνη δηλαδή τα ελληνόφωνα τραγούδια που είχε γράψει ο συνεργάτης του πριν από τριάντα χρόνια. Ε και μαζί με όλα αυτά έβγαλε και μια όπερα/κόμικ, το The Secret Life of Mara Gibb έτσι για να υπάρχει. Αυτά συμβαίνουν αν δώσεις χρόνο στον πιο ταλαντούχο μουσικό σπασίκλα των τελευταίων εκατό χρόνων. Βασικά δεν του έδωσε κανένας χρόνο, μόνος του τον πήρε καθώς ο Prins Obi μάλλον βαρέθηκε να βλέπει στις δισκοκριτικές να τον προσδιορίζουν ως  μουσικόφαρμακοποιό και αποφάσισε να μπει στο μικρό κλαμπ αυτών που θέλουν να ζουν από τη μουσική. Μουσική που δεν είναι μπουζούκια ε. 

Αυτή λοιπόν είναι μια νέα αρχή σαν αυτή που κάνει το Mara Gibb που αποδρά από τα κάτεργα του πλανήτη Bendex και σαν μελισσούλα ταξιδεύει από πλανήτη σε πλανήτη στο απέραντο σύμπαν ψάχνοντας την πραγματική ευτυχία. Το The Secret Life of Mara Gibb συνοδεύεται από το κομικ που έφτιαξε ο  Κώστας Παντούλας, ενώ στο όλο κονσεπτ ο Obi συνεργάστηκε με τον  σκηνοθέτη και σεναριογράφο Nikolai Hamel. 

Εδώ λοιπόν έχουμε μια καραμπινάτη εκπλήρωση απωθημένου με το sci-fi του Obi, θυμάται ο γεροφάντα την ρομαντική ιστορία του Palace in The Sun από το 4 των σγχωρεμένων Baby Guru, εκεί που ένας ερωτευμένος προσπαθεί να φτιάξει μια κάψουλα για να ταξιδέψει στην αγαπημένη  του που είναι στον πλανήτη του Sun-Ra αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει. Το Mara Gibb φαίνεται πιο αποφασισμένο και παρότι προς το τέλος νιώθει νοσταλγία για φίλους και συγγενείς σύντομα καταλαβαίνει πως όλο αυτό είναι τεξτμπουκ κοινωνική πίεση και προχωράει παρακάτω. Τι να λέμε, εδώ πάει και βγάζει όπερα την εποχή που ο αλγόριθμος λέει δώστα όλα σε 3 δευτερόλεπτα. 

Μπράβο ρε Mara Gibb, λάθος, μπράβο Prins Obi. Μουσικά τώρα άντε να βρει κάποιος τι έχει γίνει εδώ χάμου στο μυαλό του. Το πιο πιθανό είναι πως έχει ακούσει εκατό διαφορετικά πράγματα και θα έχει κάνει ένα εκατομμύριο συνδέσεις. Πάντως πέρα από τις Prins Obi σταθερές, δηλαδή την προσήλωση στη λεπτομέρεια και την τραγουδοποιία, το Mara Gibb είναι όσο αβαντ και πειραγμένο χρειάζεται για να υπηρετήσει το επιστημονικής φαντασίας θέμα. Ο Prins Obi, πιο πολύ από σπασίκλας, είναι ο χαμαιλέοντας της ελληνικής αλτερνατιβ. Πέρσι μπορεί να ήταν ένας μικρός Μπράιαν Γουίλσον, φέτος είναι ο Βαγγέλης Παπαθανασίου της Κάτω Κηφισιάς. 

 

11 το ομαδικό τσατ της πολυκατοικίας του Φαντασμένιου

Χέζει η αρκούδα στο δάσος; Bγαίνει ο ήλιος από την ανατολή κάθε πρωί; Έχει ο καφές καφεΐνη; Έχουν τα ακραία μουσικά φαινόμενα τα καλύτερα indie δισκάκια που δεν θα βρείτε πουθενά αλλού; Τα λέγαμε και τον περασμένο Μάιο αγαπητή αναγνώστρια ότι πρέπει οπωσδήποτε να ακούσεις το Something Soft των αγριεμένων M(h)aol. To Something Soft δεν είναι κάτι μαλακό. Εντάξει κάθε μέρα ποστ θα γράψει και καμιά μαλακία ο Φαντασμένιος δεν μπορεί να είναι όλη την ώρα τέλειος για να μην σας λείψει εσάς η διασκέδαση. Ο ήχος είναι το κατά φαντασμένιο καλό indie rock, το κιμ γκορντονικο, με την μελωδία του αλλά και με την βρωμιά του. Ως προς τη θεματολογία, σε αυτή τη συνέντευξη τους έλεγαν πως τα περισσότερα τραγούδια τους είναι για τον φεμινισμό ή τα σκυλιά. Μιλάμε λοιπόν για έναν απολαυστικό, κομφορτ δίσκο σαν το ομαδικό τσατ της πολυκατοικίας του Φαντασμένιου. 

Αχ το τσατ της πολυκατοικίας του Φαντασμένιου, αυτός ο μαγικός χώρος που τα πάντα μπορούν να συμβούν, ξεκινάει ένας να μιλάει για τη χαλασμένη πόρτα του γκαράζ και μπορεί να πάει η κουβέντα από το μεταναστευτικό, την κλιματική αλλαγή, την ηθική κρίση, τον Αλαφούζο, το καλημέρα ζωή, τα πειράματα στο σερν, τον πόλεμο του Βιετναμ, το σκάνδαλο Κεντέρη, την αστυφιλία, την φυσική της 2ας λυκείου, να πέσουν μια δύο μπηχτές και επειδή έχει πάει 9 το πρωί να πεταχτεί κάποιος και να πει ΚΑΛΗΜΕΡΑ, και να αρχίσουν μετά οι καλημέρες να πέφτουν σαν τα επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής του Φραπέ, και τσουπ σήμερα είναι της Αγίας Πελαγίας, Χρόνια πολλά σε όλους, υγεία, καλημέρα, χρόνια πολλά, υγεία, καλημέρα, Αγία Πελαγία, καλημέρα, χρόνια πολλά, επίσης, καλημέρα, καλημέρα, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, Χ Ρ Ο Ν Ι Α Π Ο Λ Λ Α και έχει φτάσει 28η Οκτώβρη και η πόρτα του γκαραζ ακόμα να κατέβει αλλά ας έχουμε δεκαεφτά απόψεις για το αν θα πρέπει να στολιστεί η είσοδος και φυσικά καλημέρες να σκάνε από παντού και βουίζουν όλα στα 180 bpm σαν το τραγούδι Vin Diesel των Mhaol. Ναι έχουν τραγούδι με τίτλο Vin Diesel, καλημέρα. 

 

12 στο βασίλειο της ανυποληψίας

93 εκατομμύρια μίλια είναι η μέση απόσταση της Γης από τον ήλιο. Τόση πρέπει να είναι και η απόσταση του συγκροτήματος 93MillionMilesFromTheSun από την καταξίωση ως ένα από τα καλύτερα Shoegaze συγκροτήματα όλων των εποχών. Και κάπως έτσι ετούτο εδώ το μπλογκ παύλα βασίλειο της ανυποληψίας είναι το μόνο μέρος που συνεχίζει και ασχολείται μαζί τους. Στο #12 της φετινής φανταλίστας είναι το Let Go που κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο του 2024 οι θορυβοποιοί από το Ντονκάστερ. 

Η καρδούλα των 93 είναι οι όμορφες μελωδίες και οι βαριές κιθάρες, κάτι σαν πιο αγριεμένοι Slowdive (το 2017 είχαν βγάλει και ένα EP αφιερωμένο στους slowdive). Στο bandcamp ο μπροστάρης Nick Noble γράφει πως αυτή ήταν η πιο δύσκολη κυκλοφορία της μπάντας, πήρε άπειρο χρόνο για να βγει τελικά μόνο σε ηλεκτρονική μορφή. Στο ενδιάμεσο η μπάντα διαλύθηκε και επανασχηματίστηκε χωρίς ούτε οι ίδιοι να το καταλάβουν. Το μήνυμα κλείνει με τη δήλωση ότι οι 93 θα επιστρέψουν το 2025. Μακάρι τώρα που είμαστε και στην τρίτη παρουσία των My Bloody Valentine ο άγιος Βασίλης να φέρει νέο δίσκο 93 που αυτή τη φορά θα σκάσει ο κεράσης σαν κρότος. 

 

13 να κοιτάς το ταβάνι, τι μπορεί να σου κάνει;

Οι Dwarfs of East Agouza είναι μια μπάντα από το Κάιρο και αποτελείται από τους Maurice Louca, Sam Shalabi και Alan Bishop. Ο φετινός τους δίσκος Sasquatch Landslide κυκλοφόρησε από την constellation records. Όλοι οι δίσκοι φυσικά χρειάζονται προσοχή αλλά εδώ η ανάγκη είναι επιτακτική ομολογεί. Σε συνθήκες χαλί για χάζεμα στο κινητό ο δίσκος των Dwarfs μοιάζει άναρχος, ενοχλητικός με μόνη χρήση μια πιθανή αντικουνουπική δράση.  Αντίθετα με ένα καλό ηχητικό σύστημα, μια ακρόαση κοιτώντας απλά ένα λευκό ταβάνι το όλο πράγμα αρχίζει και βγάζει νόημα. 

Οι τρεις DoEA δεν είναι σίγουρα τυχαίοι, η λίστα με τα προτζεκτ που έχουν συμμετάσχει είναι μεγαλύτερη από τις σιωπές που επικαλέστηκε ο φραπές στην επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Βέβαια το "αρχίζει να βγάζει νόημα" εδώ είναι σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις την αρχή του σύμπαντος, μάλλον το νόημα είναι να αφεθείς και να δεις που θα σε πάνε οι πειραματισμοί μέσα από Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική. 

 

14 ΜΠΡΕΝΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Στο #3 της περσινής απολύτως βιωματικής φανταλίστας, εδώ,  χωρίς καμία διάθεση ειρωνείας ο Φαντασμένιος κατέθεσε την άποψη πως η τηλεοπτική σειρά Beverly Hills 90210 είναι η πιο στρατευμένη σειρά του δημοκρατικού κόμματος της Αμερικής. Λίγους μήνες μετά, μεγάλο κανάλι έβαλε τη σειρά σε πραημ ταημ. Κάποιες βλέπουν την κυκλοφορία του βιβλίου του Τσίπρα ως την επόμενη τελεία που συνδέει μια γραμμή που και λοιπά και λοιπά αλλά το θέμα μας εδώ είναι ότι κάποια στιγμή ο Φαντασμένιος άκουσε στην αγαπημένη του εκπομπή το τραγούδι Peach Pit από μια μπάντα που λέγεται BRNDA. 

BRNDA και Peach Pit = Brenda = αυτά τα μαύρα μάτια που με κοιτάζουνε, χαμήλωσε τα λίγο γιατί με σφάζουνε. Η απόλυτη ομορφιά, το στιλ, το βλέμμα, η θλίψη, τα νεύρα, η επανάσταση, η φράντζα, το losing my religion στο repeat, το μισό χαμόγελο, αχ. Ας είμαστε ειλικρινείς αγαπητή αναγνώστρια, μια μπάντα που έχει πάρει το όνομα της από την θρυλική Μπρέντα και τον εθνικό ύμνο με κλαρίνα να έπαιζε, πάλι θα έμπαινε στην Φανταλίστα. Αλλά ας δούμε τι είναι αυτό το Total Pain.

Ο ήχος είναι, βασικά πως μπορεί να είναι ο ήχος μιας μπάντας που έχει πάρει το όνομα της από μια ηρωίδα τηλεοπτικής σειράς της δεκαετίας του 90; Ε αυτός είναι. Και το θέμα είναι, βασικά ποιο μπορεί να είναι το θέμα ενός δίσκου με τίτλο Total Pain; Ε ναι, αυτό είναι το θέμα. Υπάρχει λοιπόν αυτή η γλυκιά αντίφαση της Indie Art Pop με εναλλαγή γυναικείων και αντρικών φωνητικών που τραγούδι με τραγούδι εξερευνούν τα περί πόνου. 

Το Peach Pit των BRNDA είναι ένα άθλιο μέρος που απλά έχεις ξεμείνει και οι δήθεν φίλοι σου κάνουν ότι τους νοιάζει που διαβάζεις το θεατρικό έργο Fences του August Wilson. Α ρε Μπρέντα πόσο μόνη ένιωθες όταν είχες πωρωθεί με τους καταραμένους Γάλλους ποιητές και είχες το βούρλο την Ντόνα και την ΚΑΡΓΙΑ την Κέλλυ να σε πρήζουν με ετικέτες ρούχων. Πόσο πόνο κουβάλαγες μέσα σου, όπως η ηρωίδα (Jenny) στο πανέμορφο Cool Night όπου το σκηνικό είναι μια συναυλία με μικρές ντόπιες μπάντες. Αχ. 

 

15 όποιος κατάλαβε, κατάλαβε

Το Swallow είναι ο πρώτος δίσκος του μπασίστα των Ride, Steve Queralt. O δίσκος ηχητικά είναι ακριβώς στο σημείο που το ορθόδοξο Shoegaze συναντά το ορθόδοξο ποστ-ροκ. Και όπως είναι αναμενόμενο από τις δύο παραπάνω προτάσεις δεν έχει ούτε ψίχουλο να προσφέρει στο αδηφάγο τέρας της μουσική πρωτοπορίας.  Τι έχουμε εδώ; Έχουμε καλές  έως πολύ καλές συνθέσεις, όμορφες μελωδίες εξαιρετικές εκτελέσεις και μία ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;;; λινκ. Το Messengers στο οποίο συμμετέχει η Verity Susman (των Electrelane) λογικά θα δεν θα γίνει επιτυχία αλλά είναι σίγουρο πως θα αναγνωριστεί και θα πάρει τη θέση που του αξίζει μαζί με όλα τα κλασικά shoegaze διαμάντια όταν επιτέλους η ουνέσκο αναδείξει το μουσικό αυτό είδος σε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Μπράβο κύριε Steve και με αυτά και με αυτά τώρα πια ξέρουμε ποιος είναι σίγουρα αθώος για την brit pop κωλοτούμπα των Ride στα 90s.

Εντωμεταξύ στα νέα του Shoegaze, το 2025 επανεμφανίστηκαν με συναυλίες οι My Bloody Valentine. Στο Δουβλίνο κάποιοι γράφουν ότι ξεκίνησαν από τα 115db. Σε κλειστό χώρο. Εντωμεταξύ το 2026 έχουμε συναυλίες Decius, Prolapse και Godspeed. Λες αγαπημένη αναγνώστρια να έχει έρθει η στιγμή για να αλλάξει τις πολύχρωμες τελίτσες ο Φάντα με λευκό φόντο και μαύρα γράμματα;