φανταδεκαεπτά

Πώς το λέει ο κόσμος; Καλύτερα να σου βγει το όνομα παρά το μάτι; Ε του Φαντασμένιου του έχετε κολλήσει το όνομα του shoegazeρά. Μαζί με τα ποστροκάς, μαλάκας, γκρινιάρης, εμπαθής, κακεντρεχής, αγράμματος και κομπλεξικός.  Η φετινή φανταλίστα μάγκες δεν έχει ούτε ένα δίσκο αμιγώς Shoegaze. Το πιο κοντινό στα του ήχου είναι το κατά βάση γκαραζοψυδελικό  Compulsion Songs από τους Lucid Dream και βρίσκεται εις την θέσιν #17. Ο δίσκος ξεκινάει με το bad texan το οποίο είναι σίγουρα από τα τραγούδια της χρονιάς και ολοκληρώνεται με το Epitaph το οποίο λογικά δεν έχει ακούσει κανείς Έλλην προμόουτερ. Δεν είναι δυνατόν να έχεις ακούσει αυτό τον υπέρ κιθαριστικό χαμό και να μη θες να το δεις μπροστά σου. 

Το τραγούδι ξεκινάει με ένα συμπαθητικό ρυθμό, στη συνέχει σκάει ένα πιασάρικο ριφ, το οποίο όμως με την μία το βυθίζουν μετά πεταλακίων στην άβυσσο του kevin shieldικου θορύβου, η φωνή ακολουθεί, αλλά όλοι κάνουν στην μπάντα όταν σκάει το προαναφερθέν κύμα κιθαριστικού σαματά. Κάπως έτσι κυλάνε όλα ως το 4:54, που είναι μια καλή διάρκεια να τελειώσει ένα τραγούδι. Αμ δε, αυτή είναι η αρχή ενός μίνι σκηνικού λευκού θορύβου (μίνι you made me realise), το οποίο κλιμακώνεται ως το 8:50, όταν κάποιος είχε τη φοβερή  ιδέα να έρθει η κάθαρση από μια κραυγή και τσιτωμένα στιχάκια "will I still need you / will I still love you /  will I still hate you / never coming back". Βαράνε τα τύμπανα, βαράνε οι κιθάρες, βαράει και ο Φαντασμένιος ό,τι βρει μπροστά του και κάπως έτσι δυο καλά τραγούδια γίνονται ένα κλασικό και αθάνατο.

φανταδεκαοκτώ

Αν τα ακραία μουσικά φαινόμενα ήταν μπάντα θα -ήθελαν να- ήταν οι Silver Apples. Η σύνδεση στο φαντασμένιο μυαλό γίνεται  στα της απαξίωσης και όχι φυσικά στα της πρωτοπορίας. Χμ, μαλακία παράδειγμα, άστοχο εντελώς, μη δίνετε σημασία, πάμε παρακάτω. Οι Silver Apples - δηλαδή ο Simeon που παίζει το Simeon του - καρφιτσώνουν την τρίτη τους περίοδο/ζωή με το δίσκο Clinging to a Dream. Ο δίσκος ξεκινά εντυπωσιακά με τα The edge of Wonder και Missin you. Είναι ο γνωστός ήχος-υπογραφή των Silver Apples, αλλά τον μινιμαλισμό τον πάτησε το τρένο -δηλαδή τα layers. Το τραγούδι Susie είναι από την προ Silver Apples εποχή, από τη rock n roll μπάντα random consept με την οποία ο Simeon έπαιζε σε μπαρ της Νέας Υόρκης. Το τραγούδι δεν άρεσε στους υπόλοιπους της μπάντας, μετά διαλύθηκαν -στην πραγματικότητα έπρεπε να εξαφανιστούν γιατί τους κυνήγαγε η pan am για το εξώφυλλο του Contact. Στα 90s τους θυμήθηκαν πάλι, τα όνειρα τους όμως τράκαραν μαζί με το φορτηγάκι τους, o Simeon παραλίγο να μείνει παράλυτος και εκ νέου τα παρατάνε. Το 2005 πεθαίνει ο Danny Taylor, αλλά ο Simeon συνεχίζει και φέτος στα 78 του χρόνια βγάζει νέο δίσκο όπου μαζί με τις νέες συνθέσεις υπάρχει και το παλιό αυτό τραγούδι. Μια σύνδεση από τα χρόνια της ανυποληψίας όπου όποιος δεν κρατούσε κιθάρα ήταν φρικιό στην εποχή που η νέα μουσική προέρχεται μόνο από κομβία και ροοστάτες. Μετά από αυτή την οδύσσεια των ταλαντώσεων, μοιάζει απολύτως φυσιολογικό ο Simeon να κάνει το γύρο του θριάμβου γυρίζοντας τον κόσμο και παίζοντας ζωντανά αυτή τη μουσική. Μαλακία ποστ, θα αρκούσε μια πρόταση "οι Silver Apples έβγαλαν νέο δίσκο".

φανταδεκαεννιά

Περίεργη χρονιά το 2016. Στα της μουσικής ο Φαντασμένιος δεν άκουσε κάποιο δίσκο που να ξεχώρισε αλλά άκουσε αρκετούς οκταράτους. Ένας από αυτούς είναι και το Subterranean του  Tracy Bryant που κατά τον Μάρτη -στις πρώτες ακροάσεις- πέρναγαν πάνω από το κεφάλι του Φαντασμένιου τίτλοι όπως "ο Φαντασμένιος ανακάλυψε το δίσκο της χρονιάς", "είναι αυτός ο δίσκος που θα αλλάξει τη ροκ ιστορία;" Λοιπόν ακολουθεί απόσπασμα από το ανολοκλήρωτο ποίημα "αχ"

χα χα χα

είναι η υπερβολή μια κατάρα αν την έχεις πάθος

έχει μια γλύκα όμως, πως μπορεί να είναι λάθος;

ενδεχομένως

οι μελωδίες δεν πεθαίνουν ποτέ λέει ο άλλος

χα χα χα το ντεμοντέ δεν θα κάνει ποτέ σάλος

Έτσι είναι, αυτός ο δίσκος μπορεί και να έκανε κάποια επιτυχία το 1997 ή το 1984 αλλά τη σήμερον με Τραμπ, Κάνιε και Τσίπρα, #19 στη φανταλίστα και πάλι καλά να λες κυρ Μπράηαντ μου. Αν πάντως έκανε κάνα μπαμ θα μπορούσε να βγάλει ως και οκτώ singles. Αγαπημένο είναι το Shining που θα μεγαλουργούσε σε indie clubs, τα οποία δεν υπάρχουν, το  Start the motor μια χαρά λα λα ροκ, στο i' m never gonna be your man οι κιθάρες θυμίζουν πρώιμους rem, και το ποστ πανκ καουμπόικο  the gun φοβερό, στο background singer μια λαχταριστή ποπ μελαγχολία, ρε τι γίνεται εδώ; Ο Φαντασμένιος κοιτάει τη φανταλίστα για να σιγουρευτεί για τη θέση του Bryant. Όχι δεν έχει γίνει κάποιο λάθος, μουσικάρες έρχονται, τα φαβορί και τα στανταράκια έχουν καταποντιστεί. Χαμός.

 

φανταείκοσι

Βασικά το κόνσεπτ για τη φετινή παρουσίαση της φανταλίστας ήταν να γράψει ο Φαντασμένιος ποιήματα/δισκοκριτικές. Δηλαδή για το #20 που είναι η Άχρηστη Γενιά των Bazooka το ποίημα θα είχε τίτλο "οι νέοι την σήμερον ημέρα" και θα ξεκίναγε ως εξής:

το κορίτσι στην ακτή, ήταν μόνο η αρχή

ενδεχομένως

οι νέοι φωνάζουν λέξεις σοβαρές,

μοιάζουν όμως απ'το χτες

αγάπη

Oκ, μετρίως γραφικό καθότι σε τούτο το μπλογκ ο σχετικός πήχης είναι πολύ ψηλά. Αλλά μετά από 10 χρόνια blogovision, 9 πέτσινα πρωταθλήματα του γαύρου, 4 μνημόνια, και ένα 2016 που είναι σαν μια ΠΟΥΤΣΑ ΝΑ, ποιος τα χέζει τα κόνσεπτ; Μπακ του μπέησικς λοιπόν με ένα κανονικό κείμενο. Κανονικό στα φαντασμένια πλαίσια πάντα. Το νέο δισκάκι των κοσμογυρισμένων Bazooka μιλάει για, ε γιατί θα μιλάει με τέτοιο τίτλο; Το είπε ο Φάντα, το 2016 είναι σαν μια ΠΟΥΤΣΑ ΝΑ (μέχρι την επόμενη λογικά). Μουσικά οι Bazooka φαίνεται πως έχουν ωριμάσει, δηλαδή έχουν πολύ καλό ήχο όταν γίνεται της καραπουτανάρας ο κακός χαμός, άσε που ακούγονται και κάτι ξύλινες κιθάρες, oκ ξύλινες είναι όλες, απ' αυτές μωρέ που δεν μπαίνουν στην πρίζα.  

Οι σατανάδες του παρελθόντος

 είναι οι άγγελοι του σήμερα;

ενδεχομένως

τα χρόνια που κάθονται θα φέρουν το βάθος στο νου

και η ψυχή

Αθα ήταν μια αναφορά στο ψυχεδελικό κομμάτι "όλος μέσα σου χωράει", το οποίο είναι μια χαρά τραγούδι, αλλά το γαμάει ο τίτλος και οι στίχοι, γιατί κατά τα λοιπά θα μπορούσε να παίξει σε κάνα πάρτι γενεθλίων για τίποτις τριανταφεύγατους που πλέον ακούνε μόνο μαύρα και τζαζ. ΡΕ Η ΠΟΥΤΣΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ. Πάντως αν οι Bazooka έβγαζαν το δίσκο ως το χαμένο 80s πανκ συγκρότημα "Άχρηστη Γενιά" παίζει και να κέρδιζαν την προσοχή των τριαντατέτοιων που λέγαμε παραπάνω. Όχι πως τους νοιάζει, στα τέτοια τους, εδώ που τα λέμε, δηλαδή τα γράφει ο φαντασμένιος, δεν πρέπει να υπάρχει κάτι που τους νοιάζει καθώς πάνω που γύρισαν όλο τον κόσμο έβγαλαν δίσκο με ελληνικό στίχο. Τα τραγούδια, ε τα τραγούδια είναι Bazooka -μισή ώρα είναι- βάλτε το εκεί δυνατά και αν δεν νιώσετε, ε, αν δεν νιώσετε στα τέτοια σας όλα, πληρώστε τη δόση του ΕΝΦΙΑ και τραβάτε να φάτε ωμό ψάρι.

Γιον

king of the beats

Τα δύο λάηβ του King Elephant, το Σεπτέμβρη στην ταρατσάρα του Νιάρχου και την περασμένη παρασκευή στο 6dogs ήταν φανταστικά. Χμ. Καθότι η φαντασμενίαση του Φαντασμένιου δεν είναι αρκετή για να μεταφέρει επί των pixels το τι ακριβώς κάνει ο King Elephant, θα το παίξουμε εκ του ασφαλούς με ένα και καλά ψυχεδελίζον σουρεαλ ρολερκοστερ φράσεων που αν είστε πανέξυπνοι θα το καταλάβετε και θα σηκωθείτε όρθιοι να χειροκροτάτε τον μαγκίτη που το σκέφτηκε. Πάμε.

Σκέψου ένα κόσμο που δεν υπάρχουν κάγκουρες, όλα τα σπίτια έχουν κήπο,  οι άνθρωποι χαιρετιούνται με  στοματικό σεξ, το μπουκάλι μιλκο δεν τελειώνει όσο και να πιεις, ο Παναθηναϊκός και ο ΠΑΣ παίρνουν όλα τα πρωταθλήματα, οι ταινίες του Κεν Λόουτς διδάσκονται στα σχολεία, δεν υπάρχουν Χριστούγεννα, Πάσχα και εθνικές εορτές, τα ταξίδια στο διάστημα είναι μια διαδικασία ρουτίνας, το αλκοόλ έχει τελειώσει, η τηλεόραση παίζει μόνο φρουτοπία και μπομπ σφουγγαράκη, ο ΕΝΦΙΑ έχει καταργηθεί, όλες οι γκόμενες γουστάρουν τον Φαντασμένιο, ο Sun Ra παίζει τα τραγούδια του Tricky, ο Caribou συνεργάζεται με την Nelly Furtado και υπάρχει μηχάνημα που φτιάχνει King Elephant τύπους και τύπισσες.

 

δεν ξενερώνουμε ποτέ

Στη φωτογραφία ο φίλος Skantzman στον τοίχο του για το ΜΟΝΙΤΟΡ ΦΕΣΤ (Ηράκλειο 4-6/11).

Όλα τα καταπληκτικά mixtapes που έχει κάνει ο Serious Penguin για τούτο το μπλογκ και όχι μόνο  μπορείτε να τα βρείτε εδώ. Φέτος και εκ φαντασμένιας παράλειψις δεν ανέβηκε το καθιερωμένο (θα ήταν το 7ο)  καλοκαιρινό mixtape οπότε μας έμεινε unreleased υλικό.

Μιλώντας για unreleased υπάρχει εδώ και μήνες ένας ακυκλοφόρητος φανταδίσκος ο οποίος θα αρχίσει να βγαίνει σε δόσεις μέσα στο 2017 καθώς αν καταφέρει να βγάλει και τούτη την blogovison ο Φάντα και αν δεν τον φάει κάνα γιγάντιο καλαμάρι από το Μάρτιο του 17 θα μπορεί να γράφει τη φράση "10 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας των ακραίων μουσικών φαινομένων".

Σε άλλα νέα τα ακραία ραδιοφωνικά φαινόμενα βρίσκονται για 6η συνεχόμενη χρονιά  στον poplie.eu. Δευτέρα έως Πέμπτη 20:00-21:00. Δείγμα δωρεάν:

φαντα roll

Δεν ήρθε ποτέ η επιτυχία και λογικά δεν θα έρθει ποτέ, οπότε τούτο το μπλογκ παραμένει ένα μουσικό (σε πρώτο επίπεδο) ημερολόγιο. Δεν έχει και fb ο Φαντασμένιος, αλλά και να είχε άχρηστο θα ήταν, καθώς όταν πάει στα λαηβ  το κινητό μένει στην τσέπη. Πάμε λοιπόν για μια μίνι ανασκόπηση των συναυλιών του Οκτωβρίου.

09/10/16 έπαιξαν στη Στέγη οι Dwarfs of East Agouza, το σχήμα δηλαδή του Alan Bishop με τον Sam Shalabi και ενός ακόμα πιο άγνωστου. Πειραματισμοί και αυτοσχεδιασμοί σε φάση ανήκουμε εις την δύσιν, τίποτα το φοβερό, αλλά κάποιοι (μια δημοσιογραφάρα) είδαν τους Agouza να χτίζουν και να παρουσιάζουν ένα κόσμο που σε κάποιους θα αρέσει και σε κάποιους όχι (sic). Απόψεις. Το θέμα εδώ δεν είναι η μπάντα αλλά ο χώρος. Οι μισοί θεατές, όχι οι στεγαίοι, αλλά αυτοί που θα πήγαιναν όπου και να ήταν το λαηβ είναι σχεδόν σίγουρο πως μόνο στη στέγη μπορούν να παρακολουθήσουν ολόκληρο σετ χωρίς να βγάλουν κιχ. 

Είναι σαν ξένο έδαφος η στέγη, ή μάλλον καλύτερα ένα ταξίδι στον σουρεαλισμό. Δηλαδή ξεκινάς από το σπίτι, ξεπαρκάρεις το αμάξι από το πεζοδρόμιο, περνάς δυο κόκκινα, σκοτώνεις δυο πεζούς, βρίζεσαι με τη μισή Αθήνα, παρκάρεις πάνω στη ράμπα και μπαίνεις στη στέγη και είσαι με ένα ευχαριστώ και ένα παρακαλώ όλη την ώρα, μια ευγένεια, μια κουλτούρα, παίζει να πλένεις και τα χέρια στην τουαλέτα.

10/10/16 Girls Names στη Death Disco, το 3ο λαηβ των Ιρλαδών πρώην dream poppers και νυν post punkers. Στην πραγματικότητα έπιασαν τοπ απόδοση όταν έπαιξαν shoegaze. Τίμιο λαηβ για Δευτέρα βράδυ, δηλαδή αν ξαναέρθουν πας, αλλά χωρίς να ζαλίσεις και όλο τον περίγυρό σου.

14/10/16 Lorelle Meets The Obsolete στη Death Disco. Το ντουέτο από την Γουαδαλαχάρα του Μεξικό, που όμως στις συναυλίες κατεβάζει πεντάδα, ξεκίνησε χαλαρά σε φάση τι σας φέραμε εδώ, έχουμε και εμείς συγκροτήματα που νομίζουν πως δεν ξέρουμε ποιους αντιγράφουν, αλλά μετά είπαν το What's Holding You? και fantasmenios meets the ravete. 

21/10/16 Baby Guru στο An.  Η μπίρα του an μυρίζει σαμπουάν και μετά το λαηβ των Guru ο Φαντασμένιος ήθελε να βάλει να ακούσει το kick out the jams των MC5. Όχι δεν είναι μια προσπάθεια για ψυχεδελικό γράψιμο, απλά όντως η μπίρα του an μυρίζει σαμπουάν ενώ και οι Guru κιθαρισμένοι βγαίνουν σκληροί, παραμένουν τοπ ρυθμικοί, χμ σαν να παίζουν οι Led Zeppelin χορευτική μουσική ένα πράγμα. Σουπερπαουερ.

pic via l&o fb