Περνώντας στο ελαφρύ πολιτιστικό ρεπορτάζ θα μπορούσε η πρώτη εμφάνιση των Prolapse στην Αθήνα να έμοιαζε με ένα ακόμα φάντασμα από το παρελθόν. Και η αλήθεια είναι πως η νοσταλγία ήταν βασικό συστατικό όταν ο Φαντασμένιος τους είχε δει πριν κάποια χρόνια, στο πατάρι μιας παμπ, λίγες ώρες μετά από εκείνο το απολαυστικό διπλό της πανάθας του Ιβαν στον Βόλο.
Θες ότι ήταν η δεύτερη φορά για τον φαντασμένιο, βασικά το ποστ κανονικά θα ήταν ένα παραλήρημα επιδειξιομανίας του Φαντασμένιου που θα ήταν η δεύτερη φορά που τους έβλεπε, στο ποστ κανονικά θα έγραφε διακόσιες φορές ότι αυτή ήταν η δεύτερη φορά και άλλες τόσες ότι δεν μπορεί καν να σας περάσει από το μυαλό πόσο τέλειο ήταν εκείνο το λαηβ. Να είναι ότι η συναυλία δεν ήταν στο gazarte; Να είναι τα σαρκαστικά σχόλια του Mick όπως το "απίστευτο που ζείτε ακόμα"; Οι Prolapse δεν θύμισαν ποτέ ότι είναι μια μπάντα δεινοσαύρων.
Σίγουρα τους έδωσε ώθηση η γεμάτη αρχιτεκτονική, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να παίζεις σε μια ξένη χώρα που νιώθεις ότι σε αγαπάνε σε σχέση με τα πατάρια της Αγγλίας. Η πρώτη λέξη που είπε η Linda στο μικρόφωνο ήταν "ουάου". Ουάου είπε και ο Φαντασμένιος όταν συνειδητοποίησε ότι ο ήχος τους είναι καταπληκτικός από το πρώτο δευτερόλεπτο.
Το μεγαλείο των Prolapse είναι τριαδικό. Έχουν την καλύτερη εν ενεργεία ριθμ σεκσιον, την βλέπει από ψηλά ο Mark E. Smith και του σηκώνεται, την βλέπουν οι Fontaines DC από τα χαμηλά και κρατάνε σημειώσεις. Γράφει, γράφει ο Φαντασμένιος και θα μείνει από μπαταρία (βάζει το καλώδιο του τροφοδοτικού σαν βύσμα ηλεκτρικής κιθάρας). Οι Prolapse έχουν τρεις κιθάρες που θα μπορούσαν να πάρουν παραμάζωμα τα φιλαράκια τους Mogwai ή να σου δημιουργήσουν μια ακαταμάχητη λαχτάρα να ξαναδείς τους Sonic Youth. Δεν είναι απλά πράγματα αυτά.
Μπροστά στη σκηνή η Linda και ο Mick περιφέρονται νευρικά, χορεύουν, ανταλλάσσουν στίχους, ατάκες, μοιάζουν περισσότερο με ηθοποιούς σε θεατρική παράσταση. Και από πίσω γίνεται ο κακός χαμός. H σετλιστ δεν έχει καμία σημασία - βασικά τίποτα δεν έχει σημασία - όλα είναι τέλεια, κάθε δευτερόλεπτο είναι μια αποθέωση θορύβου, μελωδίας και πρόζας. Όλα είναι τόσο αδιανόητα όμορφα στην καλύτερη indie συναυλία των τελευταίων εκατό χρόνων. Όλοι είναι χαρούμενοι, αυτοί γιατί παίζουν για πρώτη φορά μπροστά σε τόσο κόσμο, και ο κόσμος γιατί βγάζει επιτέλους το μεγαλύτερο απωθημένο από αυτά που έμαθε από το σέκσιον του μετροπολις ποστ ροκ αλτερνατιβ.
Ήταν τόσο ισοπεδωτικοί οι Prolapse που παραλίγο να γυρίσουν το ματς της πανάθας (η Σέλτικ από την άλλη δεν είχε καμία ελπίδα) και το χειρότερο από όλα δεν του πάει του Φαντασμένιου να σας τα πρήξει με το ότι είναι η δεύτερη φορά που τους είδε. Διότι είναι μια πραγματικότητα το ότι ο Φαντασμένιος τους είδε πρώτος. Ακόμα μια σοβαρή ένδειξη της ιστορικότητας της βραδιάς είναι ότι έσβησαν από το μυαλό την πολύ καλή εμφάνιση των Bokomolech, που η αλήθεια είναι ότι ως ευγενικοί οικοδεσπότες δεν έριξαν τα βαριά χαρτιά και έκαναν μια τίμια υποστηρικτική εμφάνιση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου