Γιατί είναι άσπρα τα στενά; A Place to Bury Strangers στο Gazarte 18/4

To 2009 ήταν η μεθαδόνη στο πρόγραμμα απεξάρτησης από τους My Bloody Valentine, το 2012 ήταν η τέλεια μουσική υπόκρουση για την κρίση, το 2013 μάλλον ήταν στο απόγειο της δημοφιλίας τους που τους κόστισε όμως μια σπασμένη κιθάρα (που κάποιος την πήρε γιατί του φάνηκε λογικό οι aptbs να σπάνε μια κιθάρα σε κάθε ένα από τα 30 λαηβ που κάνουν το χρόνο) και το 2015 είχαμε κατακτήσει την  οικειότητα οπότε το στοιχείο της έκπληξης είχε κάνει πέρα και μείναμε με την αγνή απόλαυση. 

Είναι 2026, η καραφλοχαίτη του Ακερμαν είναι ορατή από την σκοτεινή πλευρά της σελήνης και οι A Place To Bury Strangers είναι στην Ελλάδα τόσο συχνά που λογικά ο Φοίβος Δεληβοριάς τους έχει στη λίστα του για την επόμενη ταράτσα. Το ερώτημα εδώ λοιπόν είναι "γιατί πάει ακόμα ο κόσμος να δει τους aptbs;". 

Πάει γιατί σε όλα τα δελτία τύπου/άρθρα (δεν είναι σίγουρος ο Φαντασμένιος αν αυτά διαχωρίζονται κάπως) υπάρχει η πρόταση "the loudest band in New York". Είναι σαν εσένα που πας στην χ ευρωπαϊκή πόλη που έχει τον χ καθεδρικό που είναι από το χ έτος και είναι στα χ μέρη που πρέπει να δεις και παρότι δεν δίνεις ούτε μισό χ για τη θρησκεία πας για να το ανεβάσεις στο ινσταγκράμ να πάρεις χ views. 

Και η αλήθεια είναι ότι οι aptbs είναι πολύ καλοί στην πόζα. Ο Ακερμαν κοπανάει, πετάει και (και καλά) σπάει την κιθάρα στο πάτωμα του gazarte από το πρώτο τραγούδι. O Φαντασμένιος απόλαυσε το shoegazιαρικο lost feeling το οποίο έσκασε μετά το Song For A Girl From Macedonia το οποίο έχει γραφτεί για μια φαν της μπάντας με την οποία μάλιστα είχαν μιλήσει μετά από συναυλία τους στη γειτονική χώρα. Δυστυχώς λίγη ώρα μετά τη συνάντηση τους η κοπέλα πέθανε καθώς έπεσε πάνω της ένα φορτηγό. Ο Ακερμαν παίζει την (και καλά) σπασμένη κιθάρα, και μαζί του έχει πια τους πάλαι ποτέ Ceremony, Τζον και Σάντρα Φέντοβιτς σε μπάσο και ντραμς αντίστοιχα. Παρέμβαση. Η κα. Φέντοβιτς είναι ό,τι πιο σέξι έχει δει ο Φαντασμένιος σε σκηνή τα τελευταία 30 χρόνια που πάει σε συναυλίες. Στρόμπο φώτα, προβολείς, χαμός, σκέφτεται ο Φαντασμένιος και την παπαλάμπραινα να παίξουν δεν τον χάνουν τον κόσμο. 

Κατά τα γνωστά σε κάποια φάση κατεβαίνουν από τη σκηνή  - σαν τους Godspeed του 2003 - WHAT IS THIS? A CROSSOVER EPISODE? - να παίξουν ένα δύο (;) ηλεκτρονικά (;) τραγούδια (;). Μάστορες στο fomo οι aptbs. Κάνουν έναν κύκλο στη μέση του gazarte όπου μπορούν να τους δουν 20 άτομα και όλοι οι υπόλοιποι κοιτάνε τις χ οθόνες των χ μπροστινών που καταγράφουν για να πάρουν χ καρδούλες και χ views. Εντωμεταξύ αυτό που παίζουν (;) πρέπει να είναι η χειρότερη μουσική (;) που έχει χορέψει ποτέ άνθρωπος τουλάχιστον στο gazarte. Σε κάθε περίπτωση το τρικ έπιασε και κινητοποίησε έναν ικανό αριθμό θεατών που αναμενόμενα τους έσκασε το Dead Beat σαν η μελωδία της ευτυχίας παιγμένη από τους All stars του παραδείσου. Όλα είναι όπως πρέπει να είναι, κατά το Shoegaziκο πρότυπο, ρυθμοί και μελωδίες ξεπροβάλλουν μέσα από τον από τον όχι και τόσο ανυπόφορο θόρυβο. Ενδεικτικά, οι gybe έπαιξαν πιο δυνατά προχτές. 

(...more awkward pirouettes in the general direction of Hope + Joy...) oxoxoxoxxotheegodspeedyoublackemperor! *Floyd 16/4*

Oι Godspeed You! Black Emperor παίζουν το world police and friendly fire ένα από τα πιο έντονα μέρη του levvez vos skinny fists comme antennas to heaven! ενώ μπροστά τους στην 3η σειρά στέκεται αυτή με το κινητό όρθιο. Αν την ενδιέφερε η πληρέστερη καταγραφή του γεγονότος θα έπρεπε τουλάχιστον να το κρατάει οριζόντια για να καλύπτει όλη τη σκηνή. 

Δεν εγκατέλειψε τη στάση τρίποδου ούτε καν στο τελευταίο λεπτό που ο χαμός των gybe μοιάζει σε ότι πιο κοντινό έχει υπάρξει στη μουσική σε παγκόσμιο κάλεσμα για xoxoxoxoxox ---> επανάσταση <---. Αυτή εκεί κοιτάει τη σκηνή μέσα από την κάμερα, και η αλήθεια είναι ότι τα χρώματα που βλέπει μοιάζουν πιο ζωντανά από την πραγματικότητα.  Εντωμεταξύ η επανάσταση για ακόμα μια φορά δεν ξεκίνησε αλλά τα δοξάρια εκ δεξιών και τα κατσαβίδια εξ αριστερών παίρνουν θέση για το Gathering Storm. Και αυτή κοιτάει τα views. Ενδεχομένως από μέσα της κάνει ανάλυση κόστους-όφελους. <----(ω τι! αντίφαση ..........)  Θα την έπιαναν τα κλάματα αν ήξερε ότι οι GYBE το 2003 κατεβαίναν από τη σκηνή με τα τύμπανα τους, ε ρε views και καρδούλες που θα έπαιρνε. 

Εκείνη τη χρονιά πρέπει να γεννήθηκαν και αρκετά νεαρά άτομα που την περασμένη Πέμπτη μετά την συναυλία ζητούσαν από τους god's pee να τους υπογράψουν τα βινύλια τους. Ξεπερνώντας τις προφανείς αντιφάσεις αυτής της εικόνας - άλλωστε όπως ήδη αναφέρθηκε δεν ξεκίνησε ακόμα η επανάσταση - ένα αίσθημα ελπίδας κυρίευσε τον Φαντασμένιο σαν το HOPE που τρεμοπαίζει στην προβολή που συνοδεύει τους καθιερωμένους ακανόνιστους θορύβους με τους οποίους μπαίνουν στη σκηνή οι ..........Καναδοί. Υπάρχει ελπίδα ότι αυτοί οι νεαροί δεν ασχολούνται με το ποια εισιτήρια views (Metallica ή Βίσση) είναι πιο ακριβά, δεν τους νοιάζει αν το primavera έχει καλέσει ποτέ τους gybe και λογικά  νιώθουν μόνο ετεροντροπή όταν βλέπουν τους συνομήλικους τους να ενθουσιάζονται με τα "ΣΕΑ αταλάντης" (Ο Φαντασμένιος φαντασμενιζει). Δηλαδή ένα τραγούδι (sic εις την ενάτη) που δεν έχει καμία πρόθεση για να βάλει τον ακροατή να σκεφτεί ότι ίσως υπάρχει κάποιο δεύτερο επίπεδο. Εδώ ο ακροατής νιώθει υπέροχα γιατί θα μπορούσε να το έχει γράψει ο ίδιος. Νοσταλγεί ο Φαντασμένιος ..........την εποχή που το ποστ ροκ ήταν της μόδας και οι ψαγμένοι το έκραζαν με το επιχείρημα ότι είναι το πιο ευκολόπαιχτο μουσικό είδος.

Είναι πάντως πολύ ενδιαφέρον το πως αλλάζει η σύνθεση του κόσμου σε κάθε λάηβ των GYBE. Το 2010 είχε μέταλλα, το 2018 είχε μαζευτεί η αφρόκρεμα των χιψτερ, το 2022 έμοιαζε με κοσμικό γεγονός και το 2024 ο τίτλος του νέου τους δίσκου συσπείρωσε όλη τη λευτεριά στην Παλαιστίνη από όπου και αν προέρχεται. 

Για την εμφάνιση τους το 2026 ο Φαντασμένιος θέλει να καταγραφεί στα  πρακτικά πως εκτελεστικά δεν ήταν στα καλύτερα τους (εδώ κυρίως την πλήρωσε το καημένο babys in a thundercloud), ωστόσο ο ήχος ήταν τόσο δυνατός που τελικά είναι μεγαλύτερος από τα λόγια και ευρύτερος από τις εικόνες. 

Σύμφωνα με έγκριτες πληροφορίες των ακραίων μουσικών φαινομένων οι Godspeed You! Black Emperor θα κάνουν ένα μεγάλο μεγάλο διάλειμμα μετά από αυτή την περιοδεία. Η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, καθώς στην παύση που είχανε κάνει το 2003 είχε συμβάλει και η κατάσταση με τον πόλεμο στο Ιράκ που κατά τα λεγόμενα του Menuck τους δημιούργησε μια υπαρξιακή κρίση. Ο Φαντασμένιος  θυμάταιxoxoxoxoxoxoxoxoxoxox  την επική εκτέλεση του she dreamt she was a bulldozer she was dreamt she was alone in an empty field σε εκείνο το τελευταίο τους λαηβ πριν την παύση στη Θεσσαλονίκη. O Φαντασμένιος θυμάται την μυρωδιά που έχει το CD του lift yr. skinny fists like antennas to heaven! Οι εμφανίσεις των gybe όλα αυτά τα χρόνια συνοδεύονταν πάντα με μια γλυκιά προσμονή, ήταν ενέσεις ελπίδας και χαράς για όλους τους πολίτες του υπό κατάρρευση/έκπτωτου κόσμου-- αυτούς που θέλουν να νιώσουν λίγο περισσότερο ελεύθεροι-- oxoxoxo

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (Β' τόμος)

Διαπίστωση πρώτη. Το Μάρτιο ο Φαντασμένιος δεν πήγε σε κανένα λάηβ. Ενδεχομένως με αυτή του την στάση να θέλησε να αποτίσει - για ακόμα μια φορά - φόρο τιμής στα τελευταία λαηβ των Last Drive πέρσι τον Μάρτιο. 

Διαπίστωση δεύτερη. Το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έχει πιο πολύ ενδιαφέρον από το κύριο φεστιβαλ του Νοεμβρίου. Μία από της ταινίες που ξεχώρισε ο Φάντα, "Στην Αμερική σαν πήγα" των Αργύρη Θέου και Άγγελου Κοβότσου έχει θέμα τη ζωή του πρωτοπόρου της ελληνικής δισκογραφίας Γιώργου Κατσαρού. 

Διαπίστωση τρίτη. Η ταινία στάθηκε αφορμή να κάνει ο Φαντασμένιος μια βουτιά σε έναν κόσμο με τον οποίο δεν πίστευε ότι μπορεί να βρει κάποιο κοινό τόπο. Άλλωστε για χρόνια αντιστεκόταν στις σειρήνες του κύριου Αργύρη. Τα τραγούδια του Γιώργου Κατσαρού μοιάζουν με χρονογραφήματα ή και ντοκιμαντέρ μικρού μήκους. Είναι το τέλειο μέσο να βρεθείς σε μια άλλη εποχή. Αγαπημένο τραγούδι είναι σίγουρα οι Πυτζάμες όπου ο πιονέρος του ρεμπέτικου με αφορμή την τότε νέα μόδα (μέσα στο τραγούδι έρχεται σε αντίθεση με τον τίτλο και τραγουδάει για τις Πετζάμες) καταγράφει τη ζωή των νέων. 

Διαπίστωση τέταρτη. Μετά από 2 μέρες φουλ στο ρεμπέτικο, έστω και αν πρόκειται για την πρωτόλεια μορφή του είδους  χωρίς μπουζούκι είναι σίγουρο πως χρειάζεται κάτι πολύ καλό για επαναφορά στο 2026. To DISCOMBOBULATED των Hen Ogledd της παρέας δηλαδή του Richard Dawson είναι η ιδανική επιλογή. Εδώ η όποια προσπάθεια για περιγραφή είναι καταδικασμένη. Η εύκολη λύση είναι να πετάξεις ένα δύο προσδιορισμούς μπροστά από τη λέξη φολκ, αλλά και πάλι μοιάζει άδικο. Μήπως να το βάζατε να παίξει; Έτσι μπράβο, κάντε και εσείς κάτι.

 

Διαπίστωση πέμπτη. Το OOO των Special Friend είναι το απόλυτο indie διαμαντάκι του 2026. Ολίγον μοτορικ, ολίγον σουγκειζιν, είναι η πεταλουδίτσα του εξωφύλλου που έχει φάει το απαγορευμένο φρούτο και τρέχει μαζί με τη γάτα στους απέραντους αγρούς. O δίσκος των Παριζιάνων (Clipping) είναι σίγουρο πως στους παλιούς θα φέρει στο μυαλό τους Camera Obscura, με την καλή έννοια (αγνό παρθένο Indie 100%). 

 

 

Διαπίστωση έκτη. Δίσκοι σαν το Goose των Treeboy and Arc δεν βγαίνουν κάθε μέρα. Εντάξει μπορεί να βγαίνουν κάθε χρόνο διότι είμαστε στην εποχή Fontaines D.C. και Idles αλλά και πάλι ακούστε το Red και κάντε τα κουμάντα σας διότι αν έχει μείνει ένα ψήγμα δικαιοσύνης σε τούτον τον κόσμο τότε πρέπει να το πάρει η παρέα από το Leeds και του χρόνου τέτοια εποχή να φωνάζει για τα 20 χρόνια του blog ο Φάντα ότι ήταν ο πρώτος που έγραψε για τους νέους βασιλιάδες του post punk rock.

διάφοροι φαντασμένιοι - pan pan στο Floyd 3/4

 

Ο Φαντασμένιος του 2006 για την επιστροφή από την βραδινή έξοδο: Το παν είναι ο σωστός προγραμματισμός ο οποίος ξεκινάει αντίστροφα, στην καλύτερη των περιπτώσεων η επιστροφή θα γίνει με το πρώτο τρένο στις 5 κ κάτι από την Ομόνοια. Αν ο προϋπολογισμός είναι στενός - τότε πρέπει η έξοδος να γίνει όσο πιο αργά γίνεται. Σε κάθε περίπτωση ακόμα και στις ιδανικές οικονομικές συνθήκες - δηλαδή πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα χωρίς συναυλίες - είναι καλύτερα να πάνε τα λεφτά με βότκα αμφιβόλου ποιότητας στο όποιο μπαρ παρά σε ταξί. Διότι το ταξί μετά τα μεσάνυχτα σπάνια είναι ανώδυνο. 

Πετάγεται ο Φαντασμένιος του 2013 και λέει για τότε που είχε πάρει ένα ταξί το οποίο στο ραδιόφωνο έπαιζε εκκλησιαστικούς ύμνους.  Στη σύντομη διαδρομή η έμφυτη τάση του Φαντασμένιου να εκδηλώσει ενσυναίσθηση προς τον οδηγό ξύπνησε θύμισες από τις εποχές του κατηχητικού και παραλίγο να στείλει τον νεαρό μπλογκερ κατευθείαν στον άγιο ελευθέριο για την πρωινή λειτουργία. Ο Φαντασμένιος του 2051 χαμογελά, και ο Φαντασμένιος του 2026 παίρνει το λόγο με εμφανή ενθουσιασμό. 

Χτες το βράδυ η κούρσα ξεκίνησε από χαμηλά στην Πειραιώς. Ο Σπυρίδων (βαθμολογία 4.8) στα 2/3 της διαδρομής παρέθεσε όλα τα προβλήματα του κλάδου. Έως που σε κάποια φάση έπεσε σε μια λακκούβα. Πω ρε φίλε μετακίνηση 5ου σπονδύλου, αφού τα ξέρεις τα μέρη πες κάτι. Και ο Φαντασμένιος (του 2026) του λέει αφού έχουν γεμίσει όλη την Ελλάδα μπαλαντέζες ρε φίλε. Αυτό ήταν. ο Σπυρίδων έγινε Σπύρος και ο Κώστας κάτι (βαθμολογία 5.0) Φαντασμένιος, και για το υπόλοιπο της διαδρομής καταγράφεται στην ιστορία ως μια ωδή στον σαρκασμό και την ειρωνεία. 

Ρε Φαντασμένιο του 2026 αυτό έγινε το βράδυ που έπαιξε για δεύτερη φορά στο Floyd o pan pan; Είπε ο μελλοντικός Φαντασμένιος του 2051.

Ω ναι, είναι αυτό που γέμισε ο pan pan τη σκηνή με όσα μπαίνουν στις πυγολαμπίδες, ήταν μια εικόνα από ένα  Superbowl που στην αρχή του αντί να περνάνε μαχητικά πάνω από το στάδιο πέταγαν μπισκότα. Ήταν δηλαδή,  ακόμα ένα όμορφο βράδυ με ένα αδυσώπητο σετλιστ σε ένα νησάκι ελεύθερης και ασφαλούς έκφρασης. Ο Παν Παν μπορεί να δει την ομορφιά ακόμα και στην αττική οδό (εκεί που οι άλλοι είδαν ασχήμια αυτός είδε τον κωδικό). Μόνο εκεί που λέει ότι κλωτσάει την μπάλα με το έντεκα στην πλάτη χάνει τον Φαντασμένιο γιατί στιγμιαία πάει να φύγει το μυαλό στον Μπακασέτα. Μετά βέβαια υπάρχει ο στίχος να γυρνάω στη χαρά, χωρίς να γυρνάω διακόπτη, που η αλήθεια είναι ότι σου γυρνάει τον διακόπτη και οκ ριχτό, Καλλιόπη. Οι 2000+ άνθρωποι στο Floyd ήταν μάλλον ο πυρήνας για αυτά που έγιναν μετά. Τι έκανε λέει;;; (ρωτάει με απορία βαθιά σχηματισμένη στα σκούρα πράσινα του μάτια ο Φαντασμένιος του 2013).  

Πώς κάνεις έτσι ρε, είπε με πολύ κουλ ύφος ο Φαντασμένιος του 2051.  Στην τελική αυτά τα λαηβ ήταν μόνο η αρχή, για να καταλάβεις, πριν μια εβδομάδα άνοιξε ακόμα ένας πολυχώρος τέχνης αφιερωμένος στον Pan Pan, το Koon four στην Πάτρα. (Υπάρχει το Koon Ι στο Πολύγωνο, το Koon 2 στο Κορωπί και το Koon 111 στον Βόλο). Φαντασμένιε του 2013 να ξέρεις ότι έχεις σπάνιας ομορφιάς mp3 στον σκληρό σου. Ο Φαντασμένιος του 1996 έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό. Ρε παιδιά όντως πήρα ταξί και έγινα φίλος με τον ταξιτζή; Επίσης πείτε μου τι θα γίνει στη ρεβάνς με τον Αγιαξ και επιβεβαιώστε μου ότι όντως δεν πέθανα έως το 2010.

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (Α' τόμος)

Το ραδιόφωνο παίζει το What do you want form me? των Monaco. Είχε βγει ακριβώς πριν από 29 χρόνια και θυμάται ο Φαντασμένιος πόσο το λαχταρούσε τότε. Έπιανε θέση μπρος στο ράδιο και περίμενε, σαν σαλιγκάρι τη βροχή, τη στιγμή που θα το έπαιζε ο ρόδον. Ο Κιλισμανής κάποιες φορές το έβαζε δύο φορές, η προπασχαλινή περίοδος του 97' ήταν τα τέσσερα απολαυστικά λεπτά των Monaco. Ο Φαντασμένιος δυναμώνει το ράδιο μπας και νιώσει ένα ψεγάδι από την ευτυχία του τότε αλλά φευ, δεν υπάρχει τίποτα πια εκεί. Ίσως η απόλαυση να ήταν αντίδραση στις πενταήμερες υπερβολικές δόσεις λαικοποπ αλά Φοίβος. 

Αν πάντως για οποιοδήποτε λόγο έχετε βρεθεί στην ανάγκη για πλύση αφτιών ο Φαντασμένιος σας προτείνει το νέο δισκάκι του Cut Worms, Transmitter. Ο Max Clarke - γνωστός (sic) ως Cut Worms - ηχογράφησε το δισκάκι παρέα με τον Jeff Tweedy στο στούντιο του κύριου Wilco στο Σικάγο. Στις λίγες δισκοκριτικές που θα βρείτε στο ιντερνετ θα διαβάσετε πως θυμίζει George Harrison και Bob Dylan, ίσως γιατί είναι ντεμοντέ ο όρος αμερικάνα. Ο Clinton από το norman (μάστορας της παράθεσης ονομάτων) γράφει για Woods και Teenage Funclub σε πιο ακουστική βερσιον. Ο Φαντασμένιος τα βλέπει και πετάει στο τραπέζι τους Lano Places. Εδώ κανονικά έπρεπε να υπάρχει ένα λινκ, είναι σίγουρος ο Φαντασμένιος πως αυτά τα 19 χρόνια υπάρχει τουλάχιστον ένα ποστ ή έστω μια αναφορά στους Νορβηγούς που το 2001 κυκλοφόρησαν το καταπληκτικό Indie διαμαντάκι Everyone Likes To Be Lonely. 

Φοβερό που δεν υπάρχει μια αναφορά εδώ μέσα για το Soda 'n' Water που η κοπελιά του ζητάει λεφτά για να βάλει τραγούδι στο τζουκ μποξ και αυτή διαλέγει αν είναι ποτέ δυνατόν Spice Girls, και κάπως έτσι που τη βλέπουν να κρατάει και τη σόδα της νομίζουν όλοι ότι είναι η κόρη του. Ω μα τους άγιους Belle And Sebastian και Field Mice μαζί, αυτό είναι το Ρίτα Ριτάκι του Indie! Μα είναι δυνατό ρε Φαντασμένιο να μην έχεις γράψει κάτι για το New Year's  Eve in Acapulco; Για το Isolation Street, το σπαρακτικό Is It You? Εδώ δεν μιλάμε για έναν ακόμα δίσκο εδώ μιλάμε για μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς του Indie. Τυχερές όσες δεν το έχετε ακούσει, θα σας αλλάξει τη ζωή. Και σας το λέει εγγυημένα το Φαντασμένιος ότι το χρούτσου χρούτσου που θα κάνει η καρδούλα σας στην πρώτη ακρόαση κρατάει για τουλάχιστον 25 χρόνια. Ε μετά από 25 χρόνια βάλτε να ακούσετε και το Transmitter του Cut Worms.

Τώρα μπορείτε να κοιτάξετε τον εαυτό σας να κοιμάται όσο γυρίζει το ρολόι - Heavenly | Τemple 28/02

Συναυλία των Heavenly με πάρτι της ομάδας pure. Η νοσταλγία εδώ είναι τόσο στάνταρ όσο τα περιοδικά για αυτοκίνητα σε ανδρικά κομμωτήρια. Βέβαια η πραγματικότητα είναι ότι η νοσταλγία ήταν βασικό στοιχείο των περί της Sarah records συγκροτημάτων από όταν αυτά εμφανίστηκαν στα τέλη των 80s. Νοσταλγία από τα 60s έως την Postacard Records και τις περίφημες κασέτες του NME C81 και C86. Όση ώρα γκουγκλάρετε ή λέτε στα ρομποτ να σας πουν για την C81 ο Φαντασμένιος θα σας πρότεινε να βάλετε να παίξει το Portland Town από τον δίσκο που οι Heavenly κυκλοφόρησαν μια μέρα πριν από το λαηβ τους στο Temple. 

Θα μπορούσε να είναι 1991 ή 2002, είναι 2026 και δεν έχει πραγματικά καμία σημασία. Όπως δεν έχει σημασία να γράψει ο Φαντασμένιος πως ήταν η συναυλία των Heavenly. Ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες έλλειψης κάποιων βασικών στοιχείων όχι μόνο για μια συναυλία, όπως το οξυγόνο και ο χώρος, αν από τα ηχεία παίζουν τα P.U.N.K. και atta girls χάνουν νόημα οι λέξεις. Όσο σκέφτεστε πότε είχαν νόημα οι λέξεις σε αυτό το μπλογκ, ο Φαντασμένιος θα σας πρότεινε να ακούσετε ένα από τα καλύτερα τραγούδια που βγήκαν στην μεγάλη κρίση των 10s. Από τις καλύτερες στιγμές του Τεντ που με τους Pillow το 1996 τραγούδαγε we will never forget what made us so pure pure pure!! Αν το έχει κάποια ας το στείλει στη γραμματεία πληζ. 

Pylon Again and Again and Again

 

Εδώ Ακραία Μουσικά Φαινόμενα. 

Οι αναγνώστες μας ρωτούν: Υπάρχουν και άλλες μπάντες φοβερές σαν τους Prolapse που δεν έκαναν ποτέ μεγάλη επιτυχία; 

Εμείς απαντάμε: καλώς ήρθατε στο βασίλειο της ανυποληψίας!

 

Η πρώτη μπάντα που έρχεται στο μυαλό του Φαντασμένιου είναι οι Αθηναίοι της Γεωργίας της Αμερικής, Pylon. Ήταν το καταπληκτικό έτος 1979 όταν γνωρίστηκαν στο τοπικό πανεπιστήμιο τα τέσσερα μέλη του ποστ πανκ συγκροτήματος. Κάπου εκεί τους άκουσαν οι επίσης Αθηναίοι B-52s και το πράγμα πήρε τον δρόμο του. 

Είτε διαβάσει κάποια αυτή την παράγραφο, είτε ακούσει δύο λεπτά από τον πρώτο τους δίσκο (πχ το Weather Radio) είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αναφωνήσει, Rapid Eye Movement καηντ οφ σιτ. Πράγματι η κορυφαία μπάντα που έχει δει ποτέ αυτός ο κόσμος είχε σχεδόν παράλληλη πορεία στις αρχές των 80s με τους Pylon. 

Οι Pylon κυκλοφορούν δύο καταπληκτικά LP (Gyrate, Chomp) και περιοδεύουν τον κόσμο. Ο ήχος τους έχει τόση λεπτομέρεια και ακούγεται τόσο σωστός που είναι άδικο να μπουν στην κατηγορία του κολεγιακού ροκ. Ξεχωρίζουν επίσης τα φωνητικά της Vanessa Briscoe Hay που αποτέλεσαν φωτεινό αστέρι για το riot grrrl κίνημα και μπάντες όπως οι Sleater-Kinney. Το διαλύσαν με αφορμή τις άσχημες αντιδράσεις του κόσμου όταν άνοιγαν τις συναυλίες των U2 στο War Tour το 1983. 

Όταν το 1987 το περιοδικό Rolling Stone ανέφερε τους R.E.M. ως την καλύτερη αμερικάνικη μπάντα, ο Bill Berry απαντούσε ότι το σημαντικότερο συγκρότημα της Αμερικής είναι οι Pylon. Δεν έλεγε ψέματα ο ντράμερ των R.E.M. Ο ήχος των  80s R.E.M. και πιο συγκεκριμένα  το ρυθμ σεκσιον τους (έχει διπλή αξία ότι την δήλωση την έκανε ο Berry) μοιάζουν μια σκάλα κάτω από τους Pylon. Πάντως το σπρώξιμο των R.E.M. που είχε αποτυπωθεί και με την διασκευή τους στο Crazy (για κάποιους το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών) είχε ως αποτέλεσμα να επιστρέψουν για να παίξουν μαζί τους στην περίφημη Green World Tour. Στις αρχές των 90s κυκλοφόρησαν το Chain, το οποίο υπό την επήρεια του κιθαριστικού χαμού της εποχής μοιάζει να υπολείπεται σε σπιρτάδα και χωρίς πολλά πολλά οι Pylon το λήγουν ξανά. 

Στα 00s το σπρώξιμο ανέλαβε o James Murphy που επανέκδωσε τα πρώτα δισκάκια στην DFA. Όποια δεν έχει ακούσει ποτέ, ξεκινάει με την πρώτη πλευρά του Gyrate, και είναι βέβαιο πως στο πρώτο ρεφρεν του The Human Body θα νιώσει αυτή τη γλυκιά αγαλλίαση παύλα ευφορία της επανα-ανακάλυψης. 

Υστερόγραφο. Για να ολοκληρωθεί η αποθεραπεία από το επικό λαηβ των Prolapse, ο Φαντασμένιος σας προτείνει να ακούσετε τους Yeah Yeah Noh που είναι κάτι σαν τους Pylon για τους Prolapse. 

 

αυθεντικά και τεκμηριωμένια ~ Prolapse και Bokomolech στην Αρχιτεκτονική 19/02

 

Την περασμένη εβδομάδα βγήκε στις αίθουσες το βραζιλιάνικο  νέο νουάρ "o μυστικός πράκτορας" που μεταξύ άλλων παίζει λίγο με τον χρόνο με ένα εύρημα που θυμίζει τον αντάρτη που ανακαλύπτουν οι Κυνηγοί του Αγγελόπουλου σχεδόν 30 χρόνια από τη λήξη του εμφυλίου. Πλέον διαθέσιμο και για στρημ. Αλλά τι να το κάνουμε το στρημ όταν την περασμένη Κυριακή βγήκαν 12 φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή την πρωτομαγιά του 1944. 

Περνώντας στο ελαφρύ πολιτιστικό ρεπορτάζ θα μπορούσε η πρώτη εμφάνιση των Prolapse στην Αθήνα να έμοιαζε με ένα ακόμα φάντασμα από το παρελθόν. Και η αλήθεια είναι πως η νοσταλγία ήταν βασικό συστατικό όταν ο Φαντασμένιος τους είχε δει πριν κάποια χρόνια, στο πατάρι μιας παμπ, λίγες ώρες μετά από εκείνο το απολαυστικό διπλό της πανάθας του Ιβαν στον Βόλο. 

Θες ότι ήταν η δεύτερη φορά για τον φαντασμένιο, βασικά το ποστ κανονικά θα ήταν ένα παραλήρημα επιδειξιομανίας του Φαντασμένιου που θα ήταν η δεύτερη φορά που τους έβλεπε, στο ποστ κανονικά θα έγραφε διακόσιες φορές ότι αυτή ήταν η δεύτερη φορά και άλλες τόσες ότι δεν μπορεί καν να σας περάσει από το μυαλό πόσο τέλειο ήταν εκείνο το λαηβ. Να είναι ότι η συναυλία δεν ήταν στο gazarte; Να είναι τα σαρκαστικά σχόλια του Mick όπως το "απίστευτο που ζείτε ακόμα"; Οι Prolapse δεν θύμισαν ποτέ ότι είναι μια μπάντα δεινοσαύρων. 

Σίγουρα τους έδωσε ώθηση η γεμάτη αρχιτεκτονική, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να παίζεις σε μια ξένη χώρα που νιώθεις ότι σε αγαπάνε σε σχέση με τα πατάρια της Αγγλίας.  Η πρώτη λέξη που είπε η Linda στο μικρόφωνο ήταν "ουάου". Ουάου είπε και ο Φαντασμένιος όταν συνειδητοποίησε ότι ο ήχος τους είναι καταπληκτικός από το πρώτο δευτερόλεπτο. 

Το μεγαλείο των Prolapse είναι τριαδικό. Έχουν την καλύτερη εν ενεργεία ριθμ σεκσιον, την βλέπει από ψηλά ο Mark E. Smith και του σηκώνεται, την βλέπουν οι Fontaines DC από τα χαμηλά και κρατάνε σημειώσεις. Γράφει, γράφει ο Φαντασμένιος και θα μείνει από μπαταρία (βάζει το καλώδιο του τροφοδοτικού σαν βύσμα ηλεκτρικής κιθάρας). Οι Prolapse έχουν τρεις κιθάρες που θα μπορούσαν να πάρουν παραμάζωμα τα φιλαράκια τους Mogwai ή να σου δημιουργήσουν μια ακαταμάχητη λαχτάρα να ξαναδείς τους Sonic Youth. Δεν είναι απλά πράγματα αυτά.

Μπροστά στη σκηνή η Linda και ο Mick περιφέρονται νευρικά, χορεύουν, ανταλλάσσουν στίχους, ατάκες, μοιάζουν περισσότερο με ηθοποιούς σε θεατρική παράσταση. Και από πίσω γίνεται ο κακός χαμός. H σετλιστ δεν έχει καμία σημασία - βασικά τίποτα δεν έχει σημασία - όλα είναι τέλεια, κάθε δευτερόλεπτο είναι μια αποθέωση θορύβου, μελωδίας και πρόζας. Όλα είναι τόσο αδιανόητα όμορφα στην καλύτερη indie συναυλία των τελευταίων εκατό χρόνων. Όλοι είναι χαρούμενοι, αυτοί γιατί παίζουν για πρώτη φορά μπροστά σε τόσο κόσμο, και ο κόσμος γιατί βγάζει επιτέλους το μεγαλύτερο απωθημένο από αυτά που έμαθε από το σέκσιον του μετροπολις ποστ ροκ αλτερνατιβ. 

Ήταν τόσο ισοπεδωτικοί οι Prolapse που παραλίγο να γυρίσουν το ματς της πανάθας (η Σέλτικ από την άλλη δεν είχε καμία ελπίδα) και το χειρότερο από όλα δεν του πάει του Φαντασμένιου να σας τα πρήξει με το ότι είναι η δεύτερη φορά που τους είδε. Διότι είναι μια πραγματικότητα το ότι ο Φαντασμένιος τους είδε πρώτος. Ακόμα μια σοβαρή ένδειξη της ιστορικότητας της βραδιάς είναι ότι έσβησαν από το μυαλό την πολύ καλή εμφάνιση των Bokomolech, που η αλήθεια είναι ότι ως ευγενικοί οικοδεσπότες δεν έριξαν τα βαριά χαρτιά και έκαναν μια τίμια υποστηρικτική εμφάνιση. 

 

twee όπως πρέπει - Lucky Now, Lande Hekt

Κανονικά αυτό το ποστ έπρεπε να ανεβεί πριν από ένα μήνα τουλάχιστον, να έχει προηγηθεί δηλαδή της περιόδου των εταιρικών εκδηλώσεων κοπής της πίτας. Είναι ο δίσκος που θα βάλεις να ακούσεις όταν μπεις στο αμάξι είτε είσαι σε κάποια μικρή εταιρεία που έκανε την γιορτή (sic)  εντός ωραρίου, με δώρα πιο μίζερα από τον Παναθηναϊκό του Αλαφούζου, είτε έφαγες στην μάπα την κορπορεητ μπουζουκομαλακία. Η ειρωνεία εδώ είναι πως το Lucky Now της Lande Hekt ξεκινάει με ένα τραγούδι (Kitchen II) που το σκηνικό είναι η κουζίνα του γραφείου 

First time I saw you I was filling my water
Feeling terrified, like a lamb to the slaughter
You'd just given up working office shifts
Day after day; makes you feel like shit

Η φωνούλα της είναι σαν ένα τεράστιο ντεπον για το κεφάλι σου που υποφέρει από τα ηλίθια αστεία των μεθυσμένων συναδέλφων που βρήκαν ευκαιρία να βγάλουν όλα τα απωθημένα τους μια τρίτη βράδυ. 

To δεύτερο και ομότιτλο του δίσκου τραγούδι, έχει μια αβάσταχτα όμορφη μελωδία που σαν κολλύριο θα ξεπλύνει τα μάτια σου από τις εικόνες με τα στημένα χαμόγελα και το υπερβολικό έως κιτς ντύσιμο. Με το που τελειώσει η γέφυρα με την κιθαρούλα και μπει στο προτελευταίο ρεφρεν ένα τσακ πιο χαμηλά είναι σίγουρο πως θα νιώσεις μια γλυκιά αγαλλίαση. Αν ένα διπλό λεωφορείο πάει να πέσει πάνω σου είναι σίγουρο ότι από μπροστά σου θα πέρναγαν σε κλάσματα δευτερολέπτου οι Belle, η Sarah, το Sense, η C86 και το NME.

Αν μπορέσεις να ξεφύγεις ποτέ από αυτό το έπος, τότε ετοιμάσου να σκοντάψεις σε κάμποσα διαμαντάκια, κάποια πιο δυναμικά (Favorite Pair of Shoes, A Million Broken Hearts) και κάποια πιο εσωτερικά (Middle of The Night). Όπως πρέπει δηλαδή. 

Η ζωή του Steve Wynn θα είναι η επόμενη ταινία του Σμαραγδή | The Dream Syndicate στο gagarin 29/01

Νεαρός μορφονιός τύπου Άντονι Κίντις των φτωχών, σκάει στην οθόνη με την ατάκα 3 βινύλια που πρέπει να έχει κάθε σπίτι. Νούμερο ένα, Ok computer, εντάξει κλασικός δίσκος των Radiohead έχει κομματάρες μέσα, γενικά για την εποχή του πάρα πολύ μπροστά και ένα φακτ είναι πως όλος αυτός ο δίσκος γράφτηκε σε ένα στοιχειωμένο πύργο. Ο Φαντασμένιος σαστισμένος, νιώθει οργή για τον εγκέφαλο του που δεν τον προστάτεψε και άργησε να στείλει μήνυμα στον αντίχειρα του, ο νεαρός έχει πιάσει τον Bob Dylan και κάτι λέει για ποίηση. Μα που είναι η Τζεν από το IT crowd να περάσει σίφουνας, σαν τον Άδωνι όταν έτρεχε για να καταθέσει υποψηφιότητα για την ηγεσία της ΝΔ, να αρπάξει το ίντερνετ και να το πετάξει μπροστά στον Πελίστρι να το κλωτσήσει αυτός στον άλλο κόσμο να μην το ξαναδούμε ποτέ.

Κάποιος από τους γονείς ή και τους παππούδες του ινφλουένσερ νεανία ήταν σίγουρα το περασμένο Σάββατο στην έβδομη συναυλία των Dream Syndicate στην Ελλάδα. Ο Steve Wynn - που πρέπει να έχει έρθει 150 φορές - έχει επηρεάσει πάρα πολύ το ελληνικό αλτερνατιβ, οπότε δεν ήταν έκπληξη το γεμάτο Gagarin. Η βραδιά ξεκίνησε με τους Dream Syndicate να κάνουν ουσιαστικά σαπορτ στους εαυτούς τους παίζοντας τραγούδια από την σύγχρονη περίοδο τους. Ακολούθησε ένα σεβαστό διάλειμμα, για να πάρουν τα χάπια τους κοινό και μουσικοί και επέστρεψαν για να παίξουν ολόκληρο το Medicine Show. 

Σύμφωνα με τον Wynn η πρόθεση τους ήταν να κάνουμε όλοι μαζί ένα ταξίδι στο χρόνο - ισχυρίστηκε ότι ακόμα και το σακάκι που φορούσε ήταν του 1984 - ωστόσο τα τραγούδια ακούγονται μάλλον πιο επίκαιρα από τα Dream Syndicate του 21ου αιώνα. Το ταξίδι στο χρόνο είναι μάλλον από τον κόσμο που όταν δεν σηκώνει κινητό με τη θήκη δίπτυχο που έχει τις κάρτες και το χαρτάκι με τους κωδικούς, κρατάει φωτογραφικές μηχανές! Ο Φαντασμένιος που νιώθει μετά από πολύ καιρό νέος επιβεβαιώνει και από κοντά ότι το burn είναι το αγαπημένο του τραγούδι από το Medicine Show. 

Στο encore βγαίνουν με το φοβερό The Side I'll Never Show και ήδη στις πρώτες νότες είναι φανερό πως η μπαρμπαδοσυγκίνηση ανεβαίνει επίπεδο, ενώ με τα Tell Me When its Over και That's What You Always Say έχουν όλοι παραδοθεί στην γλυκιά αγκαλιά της νοσταλγίας. Τελικά το λάηβ ήταν σαν φεστιβαλ που έπαιξαν τρεις μπάντες. Η βραδιά έκλεισε με τον μέγα διασκεδαστή Wynn να βάζει όλο το Gagarin να τραγουδάει Πέμπτη βράδυ χωρίς μουσική το Boston. Γραμμένο για τον Van Morrison στα τέλη των 60ς που όταν ζούσε στη Βοστόνη συνήθιζε να κάνει ντου μεθυσμένος στις εκπομπές του φίλου του Peter Wolf. Στο φλώρικο σύμπαν του Φαντα το τραγούδι μπήκε το 1997 μέσω του cd που είχε το αυγουστιάτικο τεύχος του περιοδικού audio. Φοβερά πράγματα. Το φινάλε πάντως είναι τόσο τέλειο που μέχρι και η πανάθα κερδίζει. Βέβαια, μέχρι να σπάσει το τελευταίο παρεάκι στη Λιοσίων θα το φάει μην τυχόν και μπερδευτεί κανείς και κοιμηθεί βαριά με τον Σαραβάκο στο μυαλό και χάσει το ξυπνητήρι της Παρασκευής. 

 

δέντρα που κάνουν κάμπινγκ και παίζουν με συνθεσάιζερ, σαμπλερς και ντραμς | Snapped Ankles στο gazarte 24/01

Την περασμένη Παρασκευή μια περιποιημένη κυρία ξεκλείδωσε το κινητό και με φωτεινότητα 200% άνοιξε την κάμερα για να τραβήξει το βιντεάκι της. Ο ταξιθέτης της λυρικής, την κοίταξε για λίγο, αλλά με τόσο σημαντικούς ανθρώπους εκεί μέσα είπε να κάνει το μαλάκα. Το ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα των Παπαϊωάννου, Κουμεντάκη και Κουρεντζή ήταν αβάσταχτα συγκινητικό. Θα μπορούσε ο Φαντασμένιος να σκοτώσει αυτόν που ήταν δίπλα στη μαλάκω, θεωρώντας ότι είναι τουλάχιστον φίλος της, και μετά να πάει στην κηδεία και να τραβάει βίντεο την ώρα που τον βάζουν στο χώμα. Αλλά αυτό θα ήταν μαλακία γιατί κατά πάσα πιθανότητα θα τον μπουζούριαζαν και γιατί την επομένη θα έχανε τους Snapped Ankles. Σύμφωνα με τους διοργανωτές πριν δυο μήνες οι Λονδρέζοι θα έρχονταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ενώ τις τελευταίες βδομάδες το πρόμο γύρισε σε πρώτη φορά στην Αθήνα. Λογικό, έψαξαν στα ακραία μουσικά φαινόμενα, δεν βρήκαν ρήβιου, σου λέει δεν έχουν έρθει. Λογικό. Η αλήθεια πάντως είναι ότι οι Snapped Ankles θα έπαιζαν για πρώτη φορά μπροστά στον Φαντασμένιο, τελεία.

Εντωμεταξύ τι κάνουν οι Snapped Ankles στο gazarte; Έχουν θεμελιώσει δικαίωμα για πρόωρη σύνταξη; Και ποιοι είναι όλοι αυτοί που ήρθαν να τους δουν; Γιατί δεν είναι στον boy; Περίεργα πράγματα. Σαν τον ήχο και τη σκηνική παρουσία των Snapped Αnkles. Ξεκίνησαν με το μοτορικ Johnny Guitar Calling Gosta Berlin, βάζοντας σε σκέψεις το Φάντα για το αν μπαίνουν στην κατηγορία ποιοτικό Indie Rock χωρίς κιθάρες, εκεί που το στο ένα άκρο είναι οι Morphine και στο άλλο οι Suicide. Δεν έχουν καμιά σχέση με τους προαναφερθέντες οι Snapped Ankles, και άντε επειδή έχει καιρό να γράψει ο Φάντα να κεράσει λίγο νεημ ντροπινγκ. 

Πέρα από τα προφανή (Can και Fall ντε!), ο Φαντσμένιος ακούει και λίγο Clinic - ενδεχομένως επηρεασμένος από το μασκάρεμα τους - και όσο περνάει η ώρα και σκάει το ρεηβ, του έρχονται στο μυαλό οι τρελιάρηδες Add N to (X). Οι κακεντρεχείς που ήταν πίσω από τον Φαντασμένιο μίλησαν για σετ που θα κόλλαγε σε Indie free στις τέσσερις το πρωί, αλλά ο Φαντασμένιος θα πει πως ήταν άκρως διασκεδαστικό ολντσκουλ σε ευθεία γραμμή με την εμφάνιση των Decius στο an. Συμπερασματικά, καλώς δεν σκότωσε τον διπλανό της μαλάκω ο Φαντασμένιος. 

Σχετικά με την αμφίεση τους σαν πρασινάδες ή δέντρα, ο Φαντασμένιος χαιρετίζει την προσπάθεια τους να μετατρέψουν μια τυπική Indie rock συναυλία σε διαδραστικό περφορμανς (βάλανε τον κόσμο να κάνει τους γλάρους!) ωστόσο του κλώτσαγε μια μικρή μικρή μικρή μικρή λεπτομέρεια, o φροντμαν φόραγε ένα σμαρτγουοτς. Είναι σαν τις ταινίες εποχής που αν πετύχει το λάθος ο Φάντα μετά είναι σαν να βλέπει το making of. Ήταν αδύνατο λοιπόν να μπει στο κονσεπτ το οποίο μάλλον ήταν δέντρα που κάνουν κάμπινγκ και παίζουν με συνθεσάιζερ, σαμπλερς και ντραμς. Σημαντική λεπτομέρεια της λεπτομέρειας ήταν ότι το ψηφιακό ρολόι έδειχνε την ώρα με δείκτες, το οποίο παίζει να είναι πιο δήθεν αχταρμάς και από τραγούδι του The Boy.  

Ποια είναι η συχνότητα φαντασμένιο; Decius στο an 10/01

Τι είναι η ψυχαγωγία; Κατά τον Αμπροουζ Μπιρς (Το Αλφαβητάρι του Διαβόλου) είναι κάθε είδος διασκέδασης που οι επιδρομές του σταματάνε μια ανάσα από τον θάνατο και την μελαγχολία. Εντάξει μπορεί να μοιάζει λίγο προβοκατόρικος αυτός ο ορισμός αλλά ακόμα και η πιο συντηρητική απόδοση της ψυχαγωγίας είναι σίγουρα αρκετά μακρυά από τον τρόπο που διασκεδάζουν οι άνθρωποι το είκοσι-εικοσι-φεύγα. Είναι μεγάλο το θέμα, ίσως όχι τόσο μεγάλο όσο το παουερμπανκ της κοπέλας που τσάταρε ατάραχη ενώ στην Κουζίνα του Γ. Κουτλή σερβίρονταν, με άρτιο τρόπο, επίκαιρα - παρότι γραμμένη στα 50s - υπαρξιακά ερωτήματα.

Σύμφωνα με το άρθρο "Ξαφνικά όλοι φοβούνται να χορέψουν σε κλαμπ και συναυλίες" της Wall Street Journal το πρόβλημα δεν είναι στο τσατ αλλά στην κάμερα των κινητών που καταγράφουν τα πάντα. Υπάρχει και το παράδειγμα του αγανακτισμένου Tyler The Creator που στην παρουσίαση του νέου του δίσκου απαγόρευσε εντελώς τα κινητά. Μπράβο και στον Tyler μπράβο και στην WSJ αλλά για τις περισσότερες που είδαν τους Κορυβαντίωντες Decius το περασμένο Σάββατο στο an αυτά ακούγονται πρωτοεπίδες χαζομάρες. 

Ψυχαγωγία μπρο ακόμα και στο γεμάτο an που όσο ιστορικό και κόζι και και και και και όλα τα και της γης, όταν είναι τόσο γεμάτο είναι λάθος, ανθυγιεινό και επικίνδυνο. Ιδανικές συνθήκες θα έλεγε κάποιος για τον υποχθόνιο Lias Saudi που για μια ώρα έδειξε πως το είκοσι-είκοσι-φεύγα είναι ένας από τους ελάχιστους φροντμεν που βλέπει τη σκηνή ως φυσικό χώρο τέχνης. Αφού χόρεψε, τραγούδησε και ποιος ξέρει τι άλλο, στο τέλος στάθηκε στην άκρη και κοίταξε σαν Ρωμαίος αυτοκράτορας σχεδόν επικριτικά το an. Αυτά τα κάνει χρόνια τώρα με τους fat whites, αλλά έπρεπε να σκάσει ένα "αυτό που συμβαίνει τώρα" για να τον απολαύσει και όλη η χιψτερ μέση ηλικία.  

Ο Φαντασμένιος δεν ξέρει αν οι Decius είναι αυτό που συμβαίνει τώρα ή πριν τέσσερα χρόνια ή αν θα συμβεί κάποτε αλλά αυτή η ολντ σκουλ Acid House μουσική με τον Lias  - σε όποια κατάσταση - είναι σίγουρα ένα πολύ καλό είδος διασκέδασης και πάλι καλά που υπήρχαν τόσα κινητά διότι το επόμενο στάδιο θα ήταν να έρθουμε ακόμα πιο κοντά και από την πολλή τριβή να βάλουμε φωτιά στο an και να φτάσουμε μια ανάσα από τον θάνατο και την μελαγχολία. 

 

Θέλω να πάρω τα βουνά No Violet

Που να το διαβάζεις άραγε αυτό; Αν ο χώρος που βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή έχει στέρεο τότε βάλε να παίζει το Honeslty, Honestly των No Violet. Αν το διαβάζεις στο laptop τότε απολαμβάνεις το νέο υπέροχο μινιμαλιστικό λουκ των ακραίων μουσικών φαινομένων. Μετά από 19 χρόνια ήρθε το τέλος για το σκούρο μπλε φόντο με τις πολύχρωμες τελίτσες και τα υποκίτρινα γράμματα. 

Το μη φιλικό για τον χρήστη στήσιμο του μπλογκ για πολλές ήταν μια απεικόνιση της Φαντασμένιας στρυφνότητας. Είναι που είναι δύσκολο να βγει νόημα με αυτά που γράφει ο Φαντασμένιος, σου έσκαγε και το φόντο ωδή στον στιγματισμό και ζήτω το βασίλειο της ανυποληψίας. Το νέο σχέδιο ενδεχομένως να είναι μια στροφή στην εξωστρέφεια. Οι πιο παρατηρητικές  θα έχετε ήδη προσέξει ότι ο Φαντασμένιος  εδώ και κάμποσο καιρό χρησιμοποιεί εκτεταμένα την έντονη γραφή (bold). Φοβερά πράγματα καθώς πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες έπρεπε να ξέρεις να γράφεις κώδικα για να κάνεις μια λέξη bold στο blog. Τώρα είναι απλά ένα κλικ, μπορεί ο Φαντασμένιος να το βάλει εδώ και εδώ και εδώ και εκεί και όπου θέλει. 

Αν διαβάζεις σε λαπτοπ απολαμβάνεις το λευκό φόντο, που ήταν και η πρόθεση του τεχνικού τμήματος των ακραίων μουσικών φαινομένων. Αν το διαβάζεις από το κινητό λογικά αναρωτιέσαι αν εδώ έχουμε ακόμα μια εξυπνάδα του Φαντασμένιου, καθώς το φόντο σίγουρα δεν είναι λευκό. Στην πραγματικότητα την πατήσαμε καθώς το τεχνικό τμήμα ακόμα δεν έχει βρει λύση. Για να μην καταδικάσουμε όμως από την πρώτη στιγμή την ενδεχομένη στροφή του μπλογκ προς τις μάζες, θα προτείνει ο Φαντασμένιος, να πάρουμε όλοι μαζί δύο βαθιές ανάσες και να πούμε πως τελικά το φόντο είναι λευκό. 

Το φόντο είναι λευκό, το φόντο είναι λευκό λοιπόν και λογικά έχεις διαβάσει δύο φορές την παραπάνω παράγραφο οπότε το Honestly, Honestly έχει φτάσει στο 1:35 όπου η τραγουδίστρια με μια κάποια ένταση με κάποιο άγχος τραγουδάει το ρεφρεν (sic). Εμείς όμως θα περιμένουμε να πάει στο 1:48, περιμένουμε, 1:49, One mississippi και μπαμ έσκασε το κιθαριστικό άδειασμα (sic). Τι είναι το κιθαριστικο άδειασμα; Μπας και είναι ένα ποστ ροκ κρεσέντο που όμως δεν πάει προς τα πάνω, πάει προς τα κάτω σαν ποτάμι; Εντάξει τα βρήκε σκούρα ο Φαντασμένιος αλλά εδώ σήκωσε τα χέρια ψηλά με δαύτους ο μάστορας της δισκοκριτικής με name-dropping Clinton (από το Norman). Ο συνάδελφος (sic) ακούει Potrishead, ενδεχομένως από τα σπαρακτικά φωνητικά αλλά δεν μπορεί να αποκλειστεί εδώ και το παιχνίδι του μυαλού καθώς οι No Violet είναι από το bristol. 

Το ντεμπούτο ομότιτλο τους δισκάκι κυκλοφόρησε προς το τέλος της περασμένης χρονιάς εκτός και από το απευθείας κλασικό Honestly, Honestly, έχει κάμποσα όμορφα τραγούδια που μπορούν με ευκολία να σας κάνουν να νιώσετε σκατά. Όπως νιώθει ο Φαντασμένιος παρότι το περασμένο Σάββατο είδε την παραφυάδα των Χειμερινών Κολυμβητών, Θέλω Πάρω τα Βουνά. Το σχήμα επικεντρώθηκε σε αστικά και λαϊκά τραγούδια του μεσοπολέμου με ξεχωριστή στιγμή την φανταγαπημένη κόρη του βουνού, δηλαδή του τραγουδιού με την πιο όμορφη μελωδία που έχει υπάρξει ποτέ. Από τα πιο σύγχρονα ξεχώρισε η σπάνια  εκτέλεση του Ερημικού Βίου από τον δίσκο του Θ. Θεοδωρίδη, Θέλω να πάρω τα βουνά. Κορυφαία στιγμή της βραδιάς ήταν σίγουρα η μετά χορωδίας εκτέλεση του Άσμα Ασμάτων το οποίο έχει μια σπαρακτική, αβάσταχτη ομορφιά. Εδώ το λινκ με την ηχογράφηση του δίσκου με την Αρβανιτάκη που δυστυχώς δεν συγκρίνεται με τις λαηβ εκτελέσεις.  

Αυτό το σπαρακτική, αβάσταχτη ομορφιά ίσως να σας κάνει λίγο δήθεν, λίγο σάλτσα, αλλά μπορεί να βγάζει και κάποιο νόημα αν δεν έχετε κλείσει τους No Violet και τώρα ακούτε το What's About to Begin. Τα ξερά ντραμς, οι σπούκι φωνούλες κόντρα στον ρυθμό, οι υπέροχες συγχορδίες και το ξεσπασματάκι τόσο όσο στο τέλος, είναι και δεν είναι grunge, θα μπορούσε να ακούγεται σε σειρά του Πάνου Κοκκινόπουλου αλλά και στο φεστιβαλ all tomorrow's parties που είχαν την επιμέλεια οι Mogwai ή οι Godspeed You! Black Emperor. Πάντως οι ίδιοι σε μια συνέντευξη τους (λινκ) λένε πως είναι σαν οι Warpaint να έχουν καταληφθεί από τους Sonic Youth σε μια κατάληψη που είναι γεμάτη από ταινίες τρόμου σε βίντεο και παλιά πεταλάκια για κιθάρες. 

Τσάμπα η αλλαγή του φόντου, δεν κινδυνεύουν οι Servers της google με σεντόνι ακαταλαβίστικο 1 εκ. λέξεων, άσε που ξέχασε να βάλει και bold ο Φαντα. φακ.

1 σπασμένα παιδιά φτιάχνουν γαμάτη σταυροβελονιά

Ο Φαντασμένιος δεν ξέρει από μπιτ αλλά αυτό εδώ είναι μια σταυροβελονιά pan panικών θεμάτων, ένας χαμός από Αμπελόκηπους και κλεμμένα διαστημόπλοια. Κυλάει αβίαστα, ευχάριστα, την μία σου σκάει την μπάλα στη μούρη, την άλλη σου πετάει το πιο σέξι ενδεχομένως που ακούστηκε ποτέ, ε ναι είναι η αγάπη.

 Έχει αρχή, μέση και τέλος, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, θα μπορούσε το τέλος να είναι οι ατελείωτες πυγολαμπίδες, σαν την φαντασίωση που είχε ο μικρός φαντασμένιος ότι υπάρχει ένα μιλκο που δεν τελειώνει ποτέ, αλλά τελικά μείναμε στα 6:35, μόνο. Θα μπορούσε το τέλος να ήταν μετά τα κορε υδρικα μπασίματα στο αυτά τα πράγματα θέλουνε χρόνο. Το αυτά τα πράγματα θέλουν χρόνο είναι τόσο τέλειο που δεν σου πάει να του φωνάξεις "εντάξει ρε Παναγιώτη και άλλοι αγαπήσαμε αλλά δεν γράψαμε 111 τραγούδια, κάπου φτάνει". 

Δεν φτάνει όμως και είναι καταπραϋντικό το πραγματικό τέλος, μέχρι να νιώσεις καλά. Και όλα αυτά αφού πρώτα σου έχει περάσει τη σούβλα (εδώ κολλάει και η μπάλα στην μούρη) με το Μαμά, Μπαμπά το οποίο ακολουθεί σαν σφαλιάρα το Νιώσιμο. Η αρχή θα μπορούσε να ήταν το burialικο Μέσα Στα Σύννεφα αλλά τελικά η αρχή είναι το Γιγάντιο Χνούδι διότι έπρεπε να ξεκαθαριστεί ότι δεν ξέρει τι θέλει να φτιάξει αλλά ξέρει τι θέλει να χαλάσει. Μεγάλες κουβέντες θα πει κάποια, που δεν έχει δει τις συναυλίες του Pan Pan. 

Ο Φαντασμένιος δεν ξέρει από μπιτ αλλά αυτό εδώ είναι μια γερή δόση ελπίδας, όλα μπορούν να χαθούν και να καταρρεύσουν αλλά αυτός ο δίσκος θα μείνει. Αυτός ο δίσκος θα μείνει γιατί μια μελωδική μελαγχολική γραμμή, γαμεί, ζητάει εγγραφή, Στέρεο Νόβα εξυμνεί, ομολογεί, ανάγκη επιτακτική, να τα πει, δεν είναι απλά μια φωνή, είναι κραυγή, του Καρέτσα η ντριπλα η κλειστή,  εδώ μιλάμε για το μέλλον. γιο.

 

~~~~~~~ο~~~~~~~

 

1. Pan Pan - Υπεραστική Μουσική
2. Decius - Vol. II (Splendour & Obedience)  
3. Insecure Men - A Man For All Seasons 
4. Mogwai - The Bad Fire
5. Horsegirl - Phonetics On and On 
6. Sharp Pins - Radio DDR
7. The Moonlandingz - No Rocket Required
8. Under Ether - Loose like feather
9. Prolapse - I Wonder When They Going To Destroy Your Face
10. Prins Obi - The Secret Life of Mara Gibb
11. M(h)aol - Something Soft 
12. 93MillionMilesFromTheSun -  Let Go
13  Dwarfs of East Agouza - Sasquatch Landslide
14. BRNDA - Total Pain
15. Steve Querlat - Swallow
16. Ethel Cain - Perverts
17. Floral Image -  Gone Down Meadowland
18. Peter Harris Fritz Catlin Lee Scratch Perry - Mercy
19. The Cords - The Cords
20. Marley Mackey & Saul Adamczewski - The Coward 

2 Κορυβαντιώντες

Τι έχουμε εδώ; Στο εξώφυλλο είναι φυσικά ο Βαγγέλης Μαρινάκης ο οποίος ξεκίνησε το έργο του (sic) διώχνοντας τον παιχταρά Σισέ, σε χρόνο ρεκόρ έκανε την παράγκα του Κόκκαλη να μοιάζει με ταινία του Μπομπ Σφουγγαράκη, αγόρασε εφημερίδες, κανάλια, ραδιόφωνα, τον Πειραιά, θέατρα, e-shop,  αγόρασε και άλλες ομάδες στο εξωτερικό, έγραψε στίχους, αγόρασε δέκα θέατρα, αγόρασε εσένα, αγόρασε τον άλλο ενδεχομένως να έχει αγοράσει και αυτό το μπλογκ. 

Αν έκανε κάποιος ένα διάγραμμα (σαν αυτό που είχαν στο Yanqui U.X.O. οι Godspeed) που θα έδειχνε τις σχέσεις εξάρτησης με τον κύριο Βαγγέλη είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κατέληγε σε όλους τους ανθρώπους που ζουν σε αυτή τη χώρα.

Οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή τη χώρα, κάποιες φορές εκδηλώνουν την αλληλεγγύη τους  στον Παλαιστινιακό λαό, είναι υπέρ της ισότητας, στέκονται κατά του ρατσισμού, κατά του Πούτιν, υπέρ της Ουκρανίας ή κατά της Ουκρανίας και υπέρ του Πούτιν και υπέρ του Ιράν, σίγουρα κατά της Αμερικής αλλά υπέρ του Μάρκ Τζέικομπς, κατά του Τραμπ, υπέρ των Idles, κατά της της θρησκείας, υπέρ της περιφοράς επιταφίου, κατά του Μλαντένοβιτς, όχι στο βιομηχανικό κρέας, ναι στις φωτισμένες κολοκύθες, ναι στα φανταστικά τσιπάκια, ναι στη μαγειρίτσα, όχι στη ζάχαρη, όχι στον Σεφερλή, ναι στον Παπασημακόπουλο, και όλα αυτά με μια σιγουριά τόσο μεγάλη που φαίνεται από το φεγγάρι. Στο έργο παίζει για πρώτη φορά σοβαρά το ερώτημα "θα αντέξει η Ευρώπη;", ω ναι εδώ μιλάμε για σοβαρή παρακμή οπότε ιδανικές συνθήκες για δεύτερο μέρος Decius "Splendour and Obedience". 

Οι βετεράνοι της acid house/techno Liam και Luke May (Trashmouth records), o Quinn Whalley των Warmduscher μαζί με τον διάολο Lias Saoudi (αν χρειάζεται να τον γκουγκλάρεις για τον Φαντασμένιο είσαι στο ίδιο επίπεδο με τους ψηφοφόρους του Άδωνι) κυκλοφόρησαν το σάουντρακ της πτώσης του δυτικού πολιτισμού. Απόγονοι του Τραϊανού Δέκιου διώκουν τους Χριστιανούς κορυβαντιόμενοι. Ο Κορύβας (ανιψιός του Δάρδανου) έστειλε στη μάνα του, Κυβέλη, κάτι περίεργα δαιμόνια, κάτι παράξενους χθόνιους μισόθεους που χόρευαν ακατάπαυστα χτυπώντας κρόταλα ή ό,τι άλλο έβρισκαν πρόχειρο και έκαναν όργια που δεν θα τα τολμούσε ούτε δεσπότης*.

Οι Decius είναι ό,το πιο χθόνιο και βέβηλο έχει ο δυτικός πολιτισμός, είναι τα ναρκωτικά που οι μανούλες φοβόντουσαν ότι θα πέσουν στο ποτό μας, είναι ο ήχος από τις αντιθέσεις μας, είναι η τυπική ανατολίτικη κατάσταση που λέγεται έκσταση (στάση εκτός), δηλαδή το πρόσκαιρο πέταγμα της ψυχής έξω από το σώμα*.  

 

* με πλάγια γραφή είναι αποσπάσματα από τους λαούς των Βαλκανίων του Β. Ραφαηλίδη

 

3 Σας γαμάει ο Saul. Σας γαμάει.

 

Αν δεν έχει χάσει το μέτρημα ο Φαντασμένιος, αυτός είναι ο 2ος δίσκος του κύριου Saul Adamczewski στην φετινή φανταλίστα. Ως Insecure Men είχε πιάσει κορφή το 2018 με ένα κομψοτέχνημα της avant pop που κυκλοφόρησε λίγο μετά την αποτοξίνωση του. Ο ίδιος δήλωνε τότε πως η διαδικασία της ηχογράφησης ουσιαστικά ήταν μέρος της θεραπείας του.  

Στο μεσοδιάστημα o Saul ξανακύλησε και τον έδιωξαν από τους Fat White Family. Η Domino αρνήθηκε να κυκλοφορήσει το επικό Adventures in Limbo το οποίο για κάποιους μήνες υπήρχε μόνο στο youtube. Σε ένα από τα συχνά του παραληρήματα στο ινσταγκραμ παραπονιόταν γιατί η Fat Possum δεν κυκλοφορούσε τον δεύτερο δίσκο των Insecure Men. Οι σχολιαστές του διαδικτύου κατέληγαν στο συμπέρασμα πως οι δύο εταιρείες φοβόντουσαν ότι θα έσκαγαν καταγγελίες εις βάρος του αν κυκλοφορούσαν κάτι. 

Χωρίς φίλους και λεφτά, με μόνη συντροφιά τα οπιούχα υποκατάστατα και με την έτσι και αλλιώς ευαίσθητη ψυχική υγεία του στα χειρότερα της, έφτασε στο σημείο να θεωρεί τον θάνατο ως μια αναμενόμενη εξέλιξη. Κάπου εκεί έκανε το πιο απλό, ζήτησε βοήθεια από τη μητέρα του. Στο σπίτι της πέρασε τα πρώτα επώδυνα στάδια της αποτοξίνωσης και στη μούρη σας μπάσταρδοι! Η δευτέρα (ή τρίτη) παρουσία είναι γεγονός. Με τον καιρό τα βρήκε με τους Fat White (αμην) και είχε μια σύντομη παθιασμένη σχέση. Στα μουσικά έκανε κάμποσα λάηβ και κυκλοφόρησε το In Limbo και το αδερφάκι του ως The Coward (στο φετινό 20) . 

Το Α Man For All Seasons ηχογραφήθηκε μέσα στο 2025. Στο Time Ιs a Ηealer προς στο τέλος σκάει ένας βόμβος που θα μπορούσε να συνοψίζει όλα όσα πέρασε, ακολουθούν γέλια και όποια κατάλαβε, κατάλαβε. To μαύρο και άραχνο Graveyard (Of Our Love)  και το γλυκύτατο Alien είναι για τον χωρισμό του. Το Tulse Hill Station είναι η περιοχή που ζούσε σε ένα άθλιο διαμέρισμα την εποχή που ήταν ένα βήμα πριν το τέλος. Τότε έκανε παρέα μόνο με εθισμένους στους οποίους συνήθιζε να παίζει με μια ακουστική κιθάρα, όταν αυτοί έγνεφαν θετικά κράταγε τη μελωδία. Ενδιαφέρουσα μεθοδολογία για να γραφτεί ένας δίσκος που απογειώνεται αν της πετάξεις μια αποτοξίνωση και έναν χωρισμό.

Ηχητικά το άλλοτε σούπερ ταλέντο της βρετανικής μουσικής το έχει ρίξει στην κάντρι (λόγω της μαμάς του) αλλά και σε πιο περίεργα βομβοειδή. Για όσες από εσάς το λέει η καρδούλα σας μπορείτε να πέσετε με τα μούτρα στην playlist που έχει ανεβάσει στο youtube με τίτλο "deep bog sound 2".  Εκεί έχει από Coil έως Μακεδονίτικα αλά Mahmut Muzafer και από László Moholy-Nagy έως Horaţiu Rădulescu. Οι Βαλκανικές αναφορές υπάρχουν και στο εξώφυλλο το οποίο είναι εμπνευσμένο (sic) από την γνωστή φωτογραφία του Σέρβου εγκληματία πολέμου Αρκάν. Εντάξει ο τύπος έχει διδακτορικό στην αυτοκαταστροφή, σιγά μην φοβηθεί ότι θα τον κράξουν τύποι που μετράνε τις θερμίδες και αγχώνονται μην βρεθούν με παλιά έκδοση IOS. Αυτοί έτσι και αλλιώς νεοναζί τον ανεβάζουν φασίστα τον κατεβάζουν. 

Ο φαντασμένιος σκέφτεται πως ο πρώτος δίσκος είχε την φάτσα της Μέρκελ στην μια μεριά του βινυλίου και γελάει ειρωνικά, εντωμεταξύ από πίσω παίζει ο τεράστιος ύμνος Cleaning Bricks που έχει γράψει μαζί με τον Nathan Saudi (όποια ρωτήσει που παίζει αυτός να πάει το ποντίκι πάνω δεξιά και να πατήσει το x, και αηντε) και γελάει τόσο δυνατά και τόσο ειρωνικά που του πέφτει ένα μπροστινό δόντι. 

 

4 η καλύτερη μπάντα που δεν διαλύθηκε ποτέ

Οι Mogwai κάνουν αυτό που κάνουν οι Mogwai. Στο δεκάλεπτο περίπου του νέου τους δίσκου, έχουν ξαμολήσει το Hi Chaos και ξέρεις από την πρώτη κιόλας ακρόαση ότι τα καταφέραμε και φέτος. Κυρίες και κύριοι στο #4 της Φανταλίστας η καλύτερη μπάντα που δεν διαλύθηκε ποτέ. 

 

Ακολουθεί σε επανάληψη το λαηβ ρηβιου από εκείνη την Πέμπτη, που ο ουρανός θρυμματίστηκε (ή κάτι τέτοιο) με μια τεράστια έκρηξη που θα χώρεσε μέσα στη σπηλιά. (sic)

 

Κόκκινα φώτα

Ο Martin ίσα που ακουμπάει το τομ του, ο Stuart χαϊδεύει τις χορδές, ο Barry γυρίζει τον ροοστάτη της έντασης πάνω στην κιθάρα του, μια γαλήνη σαν τα ηλιοβασιλέματα που στήνει στις παραστάσεις του ο Παπαϊωάννου σαν μια ωδή στην "καλύτερη ώρα", έως εκείνο το δευτερόλεπτο που  πατάει το πετάλι, εμφανίζεται μια λευκή λάμψη και ταυτόχρονα απελευθερώνεται στο Floyd ο πιο όμορφος θόρυβος που υπάρχει στη γη. Mogwai Fear Satan. Κάθε κύτταρο του Φαντασμένιου νιώθει την απόλυτη ευτυχία, ο ήχος είναι τέλειος, του σκάει με δύναμη στον κορμό του, αλλά δεν τον ενοχλεί. Το ήξερε ότι αυτό θα συμβεί, αυτή είναι η 9η φορά, αλλά και πάλι το σοκ είναι το ίδιο. Τα επόμενα δευτερόλεπτα, η συμπυκνωμένη χαρά εκτονώνεται και δυστυχώς αντικαθίσταται από τη γνωστή πια μετά Mogwaική κατάθλιψη.

 

Choose a Band

Για τους Φαντασμένιους τούτου του κόσμου τα πράγματα είναι απλά. Δουλεύουν, βλέπουν τον Παναθηναϊκό, πάνε στο μπαρ, πάνε διακοπές, πάνε στο πατρικό, πάνε σε κοινωνικές εκδηλώσεις, όλα τα παραπάνω τα συνοδεύουν συνήθως από γερές δόσεις μεμψιμοιρίας και ειρωνείας. Μια φορά στο τόσο έρχεται η ανακοίνωση για συναυλία των Mogwai και ξαφνικά το μέλλον αποκτά ένα ορόσημο και κάπως έτσι όλα τα γύρω γύρω δεν τους ενοχλούν τόσο πολύ. Δεν υπάρχει ερώτημα για το αν θα πάνε οι Φαντασμένιοι, η σχέση εδώ είναι όμοια με τον Iggy Pop και τους ήρωες του Trainspotting. Το ερώτημα είναι πως σχεδόν γεμίζουν το Floyd ντεμοντέ μπάντες τύπου Mogwai.  Μάλλον δεν έπιασαν τόπο τα ποστ στο fb από τους σοφούς γέροντες που αρνούνται το 202κάτι να ακούσουν Mogwai και ποστ ροκ. Υπάρχει μια αλλαγή στη σύνθεση των ανθρώπων που πάνε σε συναυλίες, ο μέσος ορος υλικίας έχει πέσει, οι γνωστοί 300 του 2010 έχουν παραδώσει σκυτάλη. Ίσως αυτά τα παιδιά να γεννήθηκαν λίγο μετά τη συναυλία τρόμο στο Ark το 2003 ή το καλοκαίρι της αγάπης και το rockwave του 2004. 

 

Θανάσης Μήνας revisited #345 

Αλλά να κάπου στην άκρη του μπαρ αχνοφαίνεται ο Θανάσης Μήνας, οπότε θα αρπάξει την ευκαιρία ο Φαντασμένιος για να παραθέσει λίγες γραμμές από ένα κείμενο του για τους Mogwai το 1999 στο Ποπ και ροκ. 

"Οι Mogwai δίνουν την εντύπωση μιας μοντέρνας συμμορίας, που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμη να τα βάλει με τους πάντες και τα πάντα. Όταν ο μεγάλος Stanley Kubrick σκιαγραφούσε την περσόνα του Malcolm McDowell και των υπόλοιπων Droogs στο αξεπέραστο "Clockwork Orange" ίσως μια αντίστοιχη παρέα να είχε στο μυαλό του."

Αυτά γράφονταν την εποχή που οι Mogwai κυκλοφορούσαν δίσκους που υποχρεωτικά είχαν τη λέξη Young στον τίτλο. Αν διάβαζαν τώρα αυτό το απόσπασμα ενδεχομένως να γέλαγαν, όπως έκαναν στο τελευταίο κρεσέντο του Fear Satan, όπου ο Barry ή έκανε κάτι λάθος ή κάτι μη αναμενόμενο το οποίο ακόμα και οι καλύτεροι Mogwaiολογοι θα χρειαστούν VAR για να το πιάσουν. Οι σχεδόν ανέκφραστοι Mogwai είχαν χαμογελάσει και λίγο πριν, όταν ο κόσμος ανταποκρινόμενος στη θέα της παλαιστινιακή σημαίας στον ενισχυτή του Stuart, φώναξε το σχετικό σύνθημα. 

 

Do you like concerts? 

Το πράγμα εδώ φάνηκε από νωρίς. Φοβερός ήχος από τα πρώτα δευτερόλεπτα του God Gets You Back, χαμός στο Hi Chaos που λογικά θα είναι από τα τραγούδια του Bad Fire που θα μπαίνει για πολλά χρόνια στα σετλιστ και ακολουθεί μια wait for it...  μυθική εκτέλεση του Summer. Μετά ο κόσμος απλά παραδόθηκε και με απόλυτη σιωπή παρακολούθησε με το στόμα ανοιχτό - σε μια σπάνια εμφάνιση στα ελληνικά τους σετλιστ - το Cody.  Έκλεισαν το κυρίως σετ με το Lion Rumpus που θα το γράψει ο Φαντασμένιος και πέστε να τον φάτε, του θυμίζει την έκτη αίσθηση της Χριστίνας Κολέτσα, και αυτό δεν είναι κακό.  

Τελικά, όπως έγραψε και ο αγαπημένος λογαριασμός, 3 γκολάκια στη Σκωτία στην μπάλα και άλλα 14 στο Floyd από τους Σκωτσέζους και είμαστε μια χαρά. Και θα είμαστε μια χαρά διότι ο νεαρός Alex Mackey (που το 2016 αντικατέστησε τον John Cummings) φόραγε ζακέτα Robe di Kappa, το οποίο για τον Φαντασμένιο είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι Mogwaiκης διαιώνισης. 

 

~~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~~

 

Bonus top-5 2025 λαηβ

 

1. The Last Last Drive

2. Fontaines DC

3. The fucking Warmduscher

4. Sunn O)))

5. New Candys (ω ναι, πέταξαν κοτζαμ Mogwai έξω από την 5άδα)

 

5 Τόσο Όσο, Πάρα Πολύ

Είσαι γαμάτη, είσαι εντελώς γαμάτη, κάθε σου κύτταρο είναι πιο κουλ από δέκα Στηβ ΜακΚουίνηδες, είσαι όμορφη, έξυπνη, πετυχημένη, ξέρεις τι θέλεις και ξέρεις πώς να το πάρεις. Στο δρόμο, βασικά δεν δίνεις δεκάρα για το τι γίνεται στον δρόμο, στην τσάντα σου έχεις πάντα Sonic Youth, Kleenex, πρώιμους Clinic, τον ισραηλινό βιρτουόζο του σύγχρονου ροκεντρολ Charlie Megira και φουλ του φουλ Deerhoof. Το βράδυ πριν κοιμηθείς βλέπεις Hacks, έχεις χιούμορ και είσαι άνετη. Επίσης δεν περίμενες τα χίπι χίπι σαητ για να μάθεις τις Horsegirl, τις ξέρεις από το 2022 που τις είχε στο  #3 ο αγαπημένος στου μπλογκερ. 

Ο αγαπημένος σου μπλόγκερ είναι κομπλεξικός, δύστροπος, κουτσομπόλης, αφελής με ιμοσιοναl IQ επιπέδου μέδουσας, αλλά είναι μανούλα ο μπαγασάκος όταν πρόκειται για αγνό παρθένο Indie. Ο φετινός δίσκος των Horsegirl, Phonetics Οn and Οn, έχει πιο καθαρές κιθάρες και προσεγμένη παραγωγή σε σχέση με το ντεμπούτο τους (Versions Of Modern Performance). Και εδώ όμως η καρδούλα του είναι η ίδια, ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. Τραγούδια με γερές μελωδίες χωρίς πολλές σάλτσες, ενορχήστρωση, στίχοι, ερμηνεία, όλα είναι τόσο όσο, τουτέστιν εδώ έχουμε έναν θρίαμβο του Less is More.

Less is More από το Σικάγο, όπως ακριβώς και ο τσίφτης ο Sharp Pins στο #6! Και κάπως έτσι, αγαπημένη αναγνώστρια, έχουμε την εμφάνιση μιας ακόμα συνιστώσας στη Φανταλίστα.

6 Kai Slater πάντα σε πίστευα

Ο κόσμος καταστέφεται αλλά ο Φαντασμένιος νιώθει μια χαρά, μια χαρά! Λίγο πριν το top-5 της Φανταλίστας, ένας δίσκος μέσα στη χαρά, το power pop Radio DDR των Sharp Pins. Ακούγεται κάμποσο όλο αυτό, αλλά Sharp Pins  είναι απλά το προσωπικό σχήμα του εικοσάχρονου Kai Slater από το Σικάγο. Ο Slater παίζει και στους Lifegueard, όχι ότι τους ξέρετε ή ότι σας νοιάζει απλά ήθελε να το γράψει ο Φαντασμένιος για να δείτε ότι η φανταλίστα 2025 δεν έχει μόνο δίσκους περί του Fat White Family παρεακίου. Ο τίτλος οφείλεται στον συγκάτοικο του Slater που κάποια στιγμή έφερε στο σπίτι εφημερίδες και περιοδικά από την ανατολική Γερμανία. Ο νεαρός μουσικός ενθουσιάστηκε με την αισθητική και στο επόμενο ταξίδι του στο Βερολίνο (όπου μένει ο πατέρας του) επισκέφτηκε το μουσείο της DDR. Εκεί έμαθε για τον ραδιοφωνικό σταθμό DDR και του ανέβηκε και άλλο ο ενθουσιασμός και έτσι πήρε το σήμα και το έβαλε στο εξώφυλλο. Ναι ναι ναι ξέρει πολύ καλά ο Φαντασμένιος τι σκέφτεσαι αγαπητή αναγνώστρια. Για εσένα είναι η ζωή Kai Slater! Τι ανάγκη έχεις εσύ; Ε μα. 

Ο Slater είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση πιτσιρικά. Όταν δεν ξανα-ανακαλύπτει λεπτό λεπτό την βρετανική εισβολή των 60s, τους R.E.M. των 80s (κυρίως) ή δεν περνάει ξεπατικωτούρα όλο το καλό lo-fi από τον Ariel Pink εως τους Guided By Voices (κυρίως) ασχολείται με το φανζιν του. Ω ναι, ο τύπος είναι τοοοοοοσο χιψτερ που τρέχει το φανζιν hallogallo. Εκεί έχει θέματα από την αλτερνατιβ σκηνή της πόλης του (πχ τις Horsegirl) έως τους Limbo District από την Αθήνα της Γεωργίας που σύμφωνα με τον M. Stipe είναι το καλύτερο συγκρότημα που δεν έχεις ακούσει. Εντωμεταξύ λίγο οι ευφάνταστες περιγραφές των τευχών, λίγο οι 2000 ιδέες που φαίνεται να έχει το DDR, λίγο ότι πριν από ένα μήνα έβγαλε ακόμα 547 τραγούδια στον δίσκο Balloon Balloon Balloοn, μάλλον εδώ έχουμε να κάνουμε με το γουοντερκιντ της αμερικάνικης ποπ κουλτούρας. Θα ήταν τέλειο ένας τύπος που στηρίζει το PCRF (Palestinian Children's Relief Fund) να πάρει παραμάζωμα την αμερικάνικη σόου μπιζ. Ναι ναι ναι ο Φαντασμένιος φαντάζεται λες αγαπητή μου, αλλά μπορείς να βρεις ένα τραγούδι στο DDR που δεν εκπέμπει έμπνευση;;