Διαβάζοντας το Wire στην Γαύδο - Tinariwen στο Floyd 16/5

Και να που σε λιγότερο από δύο χρόνια από την εμφάνιση τους μαζί με τον μέγα Bombino στον Λυκαβηττό, οι Tinariwen είναι και πάλι στην Αθήνα. Αυτή τη φορά στο Floyd, χωρίς κερκίδες και ταξιθεσία, μια επιλογή σίγουρα πιο συμβατή με τη μουσική τους. Το θέμα της συμβατότητας ήταν κυρίαρχο το περασμένο Σάββατο. Το λαηβ του 2024  το παρακολούθησαν σίγουρα και κάμποσοι που λίγους μήνες μετά βρέθηκαν στο φεστιβάλ στον Χελμό. Εκεί τις πρώτες πρωινές ώρες μπροστά από τις χουπα σκηνές είναι βέβαιο ότι κάποιος έβαλε στο τζεμπιελ ένα  ψαγμένο-από-τη-Σαχαρα-φίλε-παίζουν-με-στολές-είναι-πολύ-τρου-τα-παλικαριά-ρε (Sastanaqqam). Δύο μήνες μετά, τα τραγούδια των Tinariwen έπαιζαν σε όλες τις σωστές καβάτζες. 

Το 2024 ο Φαντασμένιος έγραφε ότι πρόκειται για τους Πυξ Λαξ των Τουαρεγκ, μετά από δέκα λεπτά στο Floyd στα ματιά του - από όσο τουλάχιστον μπορούσε να δει μέσα από το μπαφοατμοσύννεφο - έχουν μεταμορφωθεί σε Ματούλες Ζαμάνες. Από κάτω οι παρέες είχαν πάρει θέση σε μπλοκ, από εδώ η παραλία του Αη Γιάννη λίγο πιο πέρα η Σούγια με τον παραλιάρχη να καπνίζει μια ντουντούκα, Σαμοθράκη, Ηρακλειά, Τήλος πολύ δυνατή, φαίνεται να έχουν κάνει πατέντα με το αηκος και ατμίζουν το καλαματιανό τους. Λογικά το περασμένο σάββατο έκλεισαν όλα τα ντιλ και μοιράστηκαν όλες οι καβάτζες για το επερχόμενο καλοκαίρι. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι κινήσεις των χεριών που ξεχώριζαν από τον κεφαλο-ορίζοντα έμοιαζαν σαν εικόνα από μπουζούκια. Ω ναι αν ακολουθούσες την κίνηση προς τα κάτω θα έβλεπες ένα τσιφτετέλι. Ο Alhassane Ag Touhami δίνει το σύνθημα για χορό σαν Τουαρέγκ Bez (Ηappy Mondays), ο ήχος είναι πάρα πολύ καλός, η σετλιστ παίζει ισόποσα ξεσηκωτικά και της τάβλας και δεν αργεί να πέσει και η πρώτη λευτεριά στην Παλαιστίνη, την οποία οι Tinariwen υποδέχονται με χαμόγελο. 

Βέβαια η Παλαιστίνη από την Αθήνα είναι τέσσερις φορές πιο κοντά σε σχέση με το Αζαγουαντ που προέρχονται οι Tinariwen. Το χαμόγελο των Tinariwen είναι ένας χαιρετισμός στο οικουμενικό ζήτημα της Παλαιστίνης, οι νέοι από κάτω που το φωνάζουν νομίζουν ότι όποιος φοράει ένα μαντίλι στο κεφάλι είναι Άραβας. Στην πραγματικότητα οι Τουαρέγκ ζουν για πάνω από 20 χρόνια σε έναν πόλεμο που εμπλέκονται Αμερικάνοι, Γάλλοι, λοιποί Ευρωπαίοι, Τζιχαντιστές και Ρώσοι, το να τους φωνάζουμε για την Παλαιστίνη είναι σαν να πηγαίνουμε στην κηδεία του Μίκη Θεοδωράκη και να λέμε στους δικούς του ότι λυπούμαστε για τον θάνατο του Όζι Οζμπορν. 

Πάντως ήταν τέτοια η χαρά των Τinariwen μπρος στο ξαναμμένο Floyd που θα χαμογέλαγαν και θα έκαναν παλαμάκια ακόμα και αν ακουγόταν το γνωστό σύνθημα για τον dpg (ΠΚΠΓ).  Ο Φαντασμένιος κρατάει για ακόμα μια φορά το ανκορ τους που ήταν μαγικό. Αυτή τη φορά του πήρε το μυαλό το Imidiwan Afrik Temdam που δεν ήταν στο σετλιστ του 24. Με αυτά και με αυτά και ενώ ο κόσμος έβγαινε έξω με τα πνευμόνια να ουρλιάζουν για λίγο οξυγόνο ο Φαντασμένιος σκέφτεται ότι οι Tinariwen θα έρχονται για πάντα στην Ελλάδα, είναι έτοιμοι για Χελμό όπου θα ρίχνουν και μια διασκευή Μάλαμα ενώ σε μερικά χρόνια θα παίζουν στα πανηγύρια στην Ικαρία. Έως τότε μακάρι ο Mdou Moctar να λύσει τα προβλήματα με τα χαρτιά του και να έρθει επιτέλους στην Ευρώπη για να εκπληρωθεί το μεγαλύτερο φαντασμένιο συναυλιακό απωθημένο.   

 

Ο Ναός της διασκέδασης (μέρος β')

Το Στέκι της Λίτσας δεν πήγε πολύ καλά, ίσως γιατί ο κόσμος Λίτσα άκουγε και Λίτσα δεν έβλεπε. Και κάπως έτσι ένα απόγευμα το όνομα αλλάζει σε "Το Στέκι της Γειτονιάς". Ξεκάθαρο οικουμενικό μήνυμα το οποίο συνοδεύτηκε από γραπτή δήλωση σε μαυροπίνακα ότι πωλούνται ντόπια προϊόντα. Και ενώ εσείς πολύ λογικά σκέφτεστε τι παράγουν τα άνω Πατήσια, ο Φαντασμένιος φαντάζεται τραπεζάκια γεμάτα με μπουκαλάκια των 200ml και αλληλέγγυους σε κατάσταση αρεοπαγίτη να κουνάνε το κεφάλι προς τα πίσω και να φωνάζουν ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ! ΜΑΥΡΕ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ενώ γίνεται ο χαμός στο 2ο μέρος του Στρόβιλου Ειρμού των Καθαρός Χαλκός. Για να μην έχουμε τίποτα παρεξηγήσεις ας το γράψει ξεκάθαρα ο Φαντασμένιος. Ο δίσκος των Καθαρός Χαλκός είναι ένας συναρπαστικός ποστ ροκ δίσκος. 

Στα εγχώρια χαμός γίνεται με την κασέτα Paradise Metal  του π. Διονύσιου Ταμπάκη. Την αρχή έκανε το boomkat αλλά η ανάγκη για ανακάλυψη νέας μουσικής που ξεφεύγει από τα γνωστά τον έφερε έως το Pitchfork. Ακούγοντας τον δίσκο ο Φαντασμένιος άλλες φορές ένιωθε ότι ακούει όντως ένα κρυμμένο διαμάντι και άλλες φορές ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα επικό τρολάρισμα της αβαντ χιπι χιπι ντιγκιν ιν δε κρειτς κοινότητας. Βέβαια όπως έχει πει και μια σοφή φίλη του μπλογκ, δύο πράγματα μπορούν να είναι ταυτόχρονα αληθή. Εντωμεταξύ στο στέκι της γειτονιάς έχει μπει τηλεόραση που δεν παίζει αθλητικά ενώ ο μαυροπίνακας πλέον γράφει "Ψωμί στα ξύλα". Φαντάζεται ο Φαντασμένιος όλους τους θαμώνες με ένα αχνιστό ψωμί μπροστά τους, και από πίσω να παίζουν οικογενειακές ιστορίες. Ένας Ταμπάκης τραβιέται σε αυτό το σκηνικό.  

Μέχρι να αποκαλυφθεί η απάτη ή ότι η αλήθεια τελικά βρίσκεται στους παπαροκάδες ο Φαντασμένιος εύχεται οι κουλ χιπι να πέσουν κάποια στιγμή πάνω στη μουσική που έγραψε ο Χριστόδουλος Χάλαρης για την ταινία του Θ. Αγγελόπουλου, ο Μεγαλέξαντρος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με παραδοσιακή μουσική από την Ήπειρο έως τον Έβρο σε υψηλή πιστότητα. Τόσο υψηλή που δύσκολα μπορεί να ταιριάξει με το ύφος του Στεκιού της γειτονιάς που πλέον μαζί με τα τραπέζια έχει αποκτήσει και ένα βαρέλι με ψηλά σκαμπό. Είναι βέβαιο πως οι Ιταλοί αναρχικοί της ταινίας με το που έβλεπαν το βαρέλι θα χάνονταν γρήγορα στα στενά που βγάζουν στην πατησιών.  

 

Ο ναός της διασκέδασης (μέρος Α)

Στην φανταγειτονιά πριν κάποιους μήνες άνοιξε ένα καινούργιο μπαρ(;). Το μέρος δεν είχε όνομα και δεν ήταν καταγεγραμμένο στην γκουγκλ. Πρόκειται για ένα χώρο περίπου 20τμ με μια μπάρα σε σχήμα Γ και λίγα στρογγυλά σκούρα ξύλινα τραπέζια με τις κλασικές άβολες καρέκλες καφενείου με ψάθα. Θα μπορούσε να ήταν μια νέα εκδοχή του μπαρ της Μάχης; Ο Φαντασμένιος φαντάζεται ότι είναι αργά το βράδυ, κάθεται στην μπάρα και στα ηχεία παίζει ένα lo-fi διαμαντάκι από από τα κάμποσα που έχει το Double Exposure, ο δεύτερος δίσκος των Penny Arcade. To rear view mirror ή το We used to be friends θα ήταν τέλεια στο δρόμο για το τελευταίο ποτό, μαζί με οποιοδήποτε σχεδόν τραγούδι από τον πρώτο δίσκο Slaughter του Juno - τρελο - Valentine. 

H προφανής επιλογή είναι σίγουρα ο βελβετικός ύμνος, moving along. Στο μπαρ αυτό λογικά συχνάζουν τα σπασικλάκια της indie οπότε αν ο ψαγμένος dj επιλέξει το Graveyard Choir είναι βέβαιο ότι η κουβέντα με παράθεση ονομάτων για το τι αυτό θυμίζει θα πάει ως το πρωί. Στο τέλος όλες θα τσουγκρίσουν στην μνήμη του Lou Reed. Παρεμπιπτόντως, για τον μπροστάρη των Children of the Pope και μέλος της σεσημασμένης fat white family παρέας, Juno Valentine, τα έχουμε ξαναπεί εδώ, ψαχτείτε. 

 

Λίγες εβδομάδες αργότερα το μυστηριώδες μπαρ απέκτησε ταμπέλα και τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο. Δυστυχώς όταν περνάει ο Φάντα από εκεί δεν έχει κινητό για να το βγάλει φωτογραφία, και καθώς δεν υπάρχει στο γκουγκλ δεν μπορεί να είναι σίγουρος ποιο ακριβώς ήταν το όνομα. Ας το λέμε το Στέκι της Λίτσας. Σε αυτή τη φάση η χρήση του χώρου θυμίζει ψαγμένο καφενείο.

Ο Φαντασμένιος δεν είδε κανένα πεχλιβάνη κρεμασμένο στον τοίχο οπότε σκέφτηκε ότι νωρίς το απόγευμα τα πρώτα τσίπουρα θα μπορούσαν να έχουν για μουσική υπόκρουση τον νέο δίσκο Malarial Dream του Alvarius B. (Αλαν Μπίσοπ). Η πρώτη επιλογή είναι το Swanικο Mako ενώ το Unfinished Business που κλείνει το δίσκο θα ήταν σαν κάθετη του Ζινταν πάρε βάλε στον καταπληκτικό δίσκο των Radwan Moumneh (Jerusalem In My Heart) and Frédéric Oberland (Oiseaux-Tempête) που κυκλοφόρησε η constellation records.

Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του τραγουδιού Dagger Eyes ο Φαντασμένιος ένιωσε σίγουρος πως το Eternal Life No End θα είναι στους δίσκους της χρονιάς. 

Σας βλέπει ο Φαντασμένιος που τον λέτε φαντασμένιο αλλά να μην δει ποτέ ξανά τους My Bloody Valentine είναι σίγουρος ότι μέχρι και μπουζούκι ακούει σε αυτό το δίσκο. Οπότε ναι θα μπορούσε να παίζει σε ένα μαγαζί που λέγεται Στέκι της Λίτσας. Το μόνο θέμα εδώ είναι ότι όσες φορές πέρασε ο Φαντασμένιος από εκεί δεν είδε ούτε Λίτσα, ούτε Λίζα. Στην πραγματικότητα δεν θυμάται να βλέπει κάποιον σε αυτό το μαγαζί αλλά να μη σώσει να δει τον Mdou Moctar από κοντά, είναι σίγουρος ότι αυτό υπάρχει. 

Μείνετε μαζί μας εδώ συντονισμένιες στο επόμενο επεισόδιο ο Φαντασμένιος θα διηγηθεί τη συνέχεια της συναρπαστικής ιστορίας αυτού του καλά κρυμμένου μυστικού της διασκέδασης της Αθήνας.