Διαπίστωση πρώτη. Το Μάρτιο ο Φαντασμένιος δεν πήγε σε κανένα λάηβ. Ενδεχομένως με αυτή του την στάση να θέλησε να αποτίσει - για ακόμα μια φορά - φόρο τιμής στα τελευταία λαηβ των Last Drive πέρσι τον Μάρτιο.
Διαπίστωση δεύτερη. Το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έχει πιο πολύ ενδιαφέρον από το κύριο φεστιβαλ του Νοεμβρίου. Μία από της ταινίες που ξεχώρισε ο Φάντα, "Στην Αμερική σαν πήγα" των Αργύρη Θέου και Άγγελου Κοβότσου έχει θέμα τη ζωή του πρωτοπόρου της ελληνικής δισκογραφίας Γιώργου Κατσαρού.
Διαπίστωση τρίτη. Η ταινία στάθηκε αφορμή να κάνει ο Φαντασμένιος μια βουτιά σε έναν κόσμο με τον οποίο δεν πίστευε ότι μπορεί να βρει κάποιο κοινό τόπο. Άλλωστε για χρόνια αντιστεκόταν στις σειρήνες του κύριου Αργύρη. Τα τραγούδια του Γιώργου Κατσαρού μοιάζουν με χρονογραφήματα ή και ντοκιμαντέρ μικρού μήκους. Είναι το τέλειο μέσο να βρεθείς σε μια άλλη εποχή. Αγαπημένο τραγούδι είναι σίγουρα οι Πυτζάμες όπου ο πιονέρος του ρεμπέτικου με αφορμή την τότε νέα μόδα (μέσα στο τραγούδι έρχεται σε αντίθεση με τον τίτλο και τραγουδάει για τις Πετζάμες) καταγράφει τη ζωή των νέων. Διαπίστωση τέταρτη. Μετά από 2 μέρες φουλ στο ρεμπέτικο, έστω και αν πρόκειται για την πρωτόλεια μορφή του είδους χωρίς μπουζούκι είναι σίγουρο πως χρειάζεται κάτι πολύ καλό για επαναφορά στο 2026. To DISCOMBOBULATED των Hen Ogledd της παρέας δηλαδή του Richard Dawson είναι η ιδανική επιλογή. Εδώ η όποια προσπάθεια για περιγραφή είναι καταδικασμένη. Η εύκολη λύση είναι να πετάξεις ένα δύο προσδιορισμούς μπροστά από τη λέξη φολκ, αλλά και πάλι μοιάζει άδικο. Μήπως να το βάζατε να παίξει; Έτσι μπράβο, κάντε και εσείς κάτι.
Διαπίστωση πέμπτη. Το OOO των Special Friend είναι το απόλυτο indie διαμαντάκι του 2026. Ολίγον μοτορικ, ολίγον σουγκειζιν, είναι η πεταλουδίτσα του εξωφύλλου που έχει φάει το απαγορευμένο φρούτο και τρέχει μαζί με τη γάτα στους απέραντους αγρούς. O δίσκος των Παριζιάνων (Clipping) είναι σίγουρο πως στους παλιούς θα φέρει στο μυαλό τους Camera Obscura, με την καλή έννοια (αγνό παρθένο Indie 100%).
Διαπίστωση έκτη. Δίσκοι σαν το Goose των Treeboy and Arc δεν βγαίνουν κάθε μέρα. Εντάξει μπορεί να βγαίνουν κάθε χρόνο διότι είμαστε στην εποχή Fontaines D.C. και Idles αλλά και πάλι ακούστε το Red και κάντε τα κουμάντα σας διότι αν έχει μείνει ένα ψήγμα δικαιοσύνης σε τούτον τον κόσμο τότε πρέπει να το πάρει η παρέα από το Leeds και του χρόνου τέτοια εποχή να φωνάζει για τα 20 χρόνια του blog ο Φάντα ότι ήταν ο πρώτος που έγραψε για τους νέους βασιλιάδες του post punk rock.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου