Η ζωή του Steve Wynn θα είναι η επόμενη ταινία του Σμαραγδή | The Dream Syndicate στο gagarin 29/01

Νεαρός μορφονιός τύπου Άντονι Κίντις των φτωχών, σκάει στην οθόνη με την ατάκα 3 βινύλια που πρέπει να έχει κάθε σπίτι. Νούμερο ένα, Ok computer, εντάξει κλασικός δίσκος των Radiohead έχει κομματάρες μέσα, γενικά για την εποχή του πάρα πολύ μπροστά και ένα φακτ είναι πως όλος αυτός ο δίσκος γράφτηκε σε ένα στοιχειωμένο πύργο. Ο Φαντασμένιος σαστισμένος, νιώθει οργή για τον εγκέφαλο του που δεν τον προστάτεψε και άργησε να στείλει μήνυμα στον αντίχειρα του, ο νεαρός έχει πιάσει τον Bob Dylan και κάτι λέει για ποίηση. Μα που είναι η Τζεν από το IT crowd να περάσει σίφουνας, σαν τον Άδωνι όταν έτρεχε για να καταθέσει υποψηφιότητα για την ηγεσία της ΝΔ, να αρπάξει το ίντερνετ και να το πετάξει μπροστά στον Πελίστρι να το κλωτσήσει αυτός στον άλλο κόσμο να μην το ξαναδούμε ποτέ.

Κάποιος από τους γονείς ή και τους παππούδες του ινφλουένσερ νεανία ήταν σίγουρα το περασμένο Σάββατο στην έβδομη συναυλία των Dream Syndicate στην Ελλάδα. Ο Steve Wynn - που πρέπει να έχει έρθει 150 φορές - έχει επηρεάσει πάρα πολύ το ελληνικό αλτερνατιβ, οπότε δεν ήταν έκπληξη το γεμάτο Gagarin. Η βραδιά ξεκίνησε με τους Dream Syndicate να κάνουν ουσιαστικά σαπορτ στους εαυτούς τους παίζοντας τραγούδια από την σύγχρονη περίοδο τους. Ακολούθησε ένα σεβαστό διάλειμμα, για να πάρουν τα χάπια τους κοινό και μουσικοί και επέστρεψαν για να παίξουν ολόκληρο το Medicine Show. 

Σύμφωνα με τον Wynn η πρόθεση τους ήταν να κάνουμε όλοι μαζί ένα ταξίδι στο χρόνο - ισχυρίστηκε ότι ακόμα και το σακάκι που φορούσε ήταν του 1984 - ωστόσο τα τραγούδια ακούγονται μάλλον πιο επίκαιρα από τα Dream Syndicate του 21ου αιώνα. Το ταξίδι στο χρόνο είναι μάλλον από τον κόσμο που όταν δεν σηκώνει κινητό με τη θήκη δίπτυχο που έχει τις κάρτες και το χαρτάκι με τους κωδικούς, κρατάει φωτογραφικές μηχανές! Ο Φαντασμένιος που νιώθει μετά από πολύ καιρό νέος επιβεβαιώνει και από κοντά ότι το burn είναι το αγαπημένο του τραγούδι από το Medicine Show. 

Στο encore βγαίνουν με το φοβερό The Side I'll Never Show και ήδη στις πρώτες νότες είναι φανερό πως η μπαρμπαδοσυγκίνηση ανεβαίνει επίπεδο, ενώ με τα Tell Me When its Over και That's What You Always Say έχουν όλοι παραδοθεί στην γλυκιά αγκαλιά της νοσταλγίας. Τελικά το λάηβ ήταν σαν φεστιβαλ που έπαιξαν τρεις μπάντες. Η βραδιά έκλεισε με τον μέγα διασκεδαστή Wynn να βάζει όλο το Gagarin να τραγουδάει Πέμπτη βράδυ χωρίς μουσική το Boston. Γραμμένο για τον Van Morrison στα τέλη των 60ς όταν ζούσε στη Βοστόνη συνήθιζε να κάνει ντου μεθυσμένος στις εκπομπές του φίλου του Peter Wolf. Στο φλώρικο σύμπαν του Φαντα το τραγούδι μπήκε το 1997 μέσω του cd που είχε το αυγουστιάτικο τεύχος του περιοδικού audio. Φοβερά πράγματα. Το φινάλε πάντως είναι τόσο τέλειο που μέχρι και η πανάθα κερδίζει. Βέβαια, μέχρι να σπάσει το τελευταίο παρεάκι στη Λιοσίων θα το φάει μην τυχόν και μπερδευτεί κανείς και κοιμηθεί βαριά με τον Σαραβάκο στο μυαλό και χάσει το ξυπνητήρι της Παρασκευής.