01 April 2015

Sleater-Kinney, Βερολίνο, 16.03.2015

Τα λέγαμε στο ποστ για τις Ex Hex πως θα έχουμε σύντομα ποστ για λαηβ των Sleater-Kinney. Όταν τα ακραία ραδιοφωνικά δεσμεύονται, δεν αστειεύονται. Ακολουθεί η επική ανταπόκριση της Βίκυς  (poplie συμπαραγωγός κάθε τρίτη βράδυ 9-11 παρέα με την Eve).


 Αυτό το ποστ θα μπορούσε να έχει τον εναλλακτικό τίτλο "Ωδή στην Carrie Brownstein". Eδώ ολόκληρος Guardian αφιερώνει σε αυτήν το αρχικό μέρος του ριβιού της λονδρέζικης συναυλίας των Sleater-Kinney, δε θα το κάνω εγώ η απλή, αγνή φαν τους; E ναι λοιπόν, Carrie σ αγαπώ και πώς να είναι διαφορετικά αφού είναι η επιτομή του coolness στη σκηνή. H Carrie είναι η τύπισσα που θα ήθελες να είσαι, η ντράμερ Janet Weiss θα ήθελες να είναι η no bullshit κολλητή σου, αλλά στην πραγματικότητα πιο πολύ μοιάζεις με την έτερη και κυριότερη τραγουδίστρια την Corin Tucker που σίγουρα δεν έχει την αύρα της Carrie και μερικές φορές όταν τραγουδάει μοιάζει με παραπονεμένο teddy bear, ενώ η ξανθιά (πλέον) θεά Carrie τραγουδάει φτύνοντας άγρια κάθε στίχο.  

Eν πάση περιπτώσει όποιος πιστεύει ότι οι συναυλίες έξω είναι τέλεια οργανωμένες ας περάσει έξω από το  κιτς βαφτισμένο Huxley's Neue Welt στα όρια  Kreuzberg και Neukölln, που συστεγάζεται με κάτι ύποπτα καζίνα σε ένα εμπορικό κέντρο ανύπαρκτης αισθητικής. "Scheisse organisiert" όπως είπε και ο μπροστινός μου, αφού η ουρά για την είσοδο με τα ηλεκτρονικώς αγορασμένα εισιτήρια (δηλαδή το 90% του συνόλου) ήταν τεράστια και αργοκίνητη. Κάτι που με έκανε να χάσω το support σχήμα των Pins, πέρα από ενάμισι-δυο τραγούδια στο τέλος, αλλά πρώτον μετά τις Sleater-Kinney το χάος και δεύτερον με αυτό το όνομα δε σου κάνουν και κάτι.  Στο σχεδόν sold out χώρο (1600 άτομα χωρητικότητα) ο κόσμος είναι πολύ χαλαρός- ευτυχώς γιατί πας μπροστά μπροστά άνετα- μέχρι και κάγκελο έφτασα στο encore-, δυστυχώς γιατί αυτό το ξενέρωτο κλίμα οπωσδήποτε δεν εμπνέει για ένα ροκ λάηβ όπως και να το κάνουμε. Το crowd αποτελείται τόσο από πιτσιρίκια όσο και από μεγαλύτερο σε ηλικία κόσμο που μάλλον πρόλαβε τις Sleater-Kinney και πριν τη διάλυσή τους το 2005- εγώ δεν είμαι βέβαια μια από αυτούς. Πάντως κανείς δεν ήταν πρήχτης με κινητά/tablets/φωτογραφικές μηχανές ούτε στο ελάχιστο. Αμήν και επιτέλους γιατί τώρα τελευταία η κατάσταση εδώ είναι απαράδεκτη και ενοχλητική με ερασιτέχνες και μη φωτογράφους.

Το σέτλιστ ήταν εξίσου μοιρασμένο ανάμεσα στο πρόσφατο και πάρα πολύ καλό No Cities To Love και σε παλιότερα κομμάτια και συνολικά ήταν εξαιρετικό. Έτσι γύρω στις 21.15 ανέβηκε το τρίο στη σκηνή και άνοιξε το λάηβ με το κομμάτι που ανοίγει το No Cities To Love "τον αντικαπιταλιστικό/ αντικαταναλωτικό ύμνο" Price Tag". Όσο και αν αγαπώ το συγκρότημα και την Carrie (είμαστε πλέον σε first name basis όπως είναι ξεκάθαρο) δε γίνεται να προσπεράσω την αντίφαση μεταξύ των στίχων του κομματιού και της πραγματικότητας: στο πρόσφατο προφίλ του Pitchfork  για τη μπάντα αναφέρεται η γνωριμία της Brownstein με τον συνιδρυτή της Microsoft Paul Allen και ιδιοκτήτη της ομάδας του NBA Portland Trail Blazers και τη διασημότητά της λόγω του Portlandia και όχι μόνο. Όπως γράφει το ίδιο κείμενο η Brownstein είναι "μια από της μεγαλύτερες εξαγωγές του πανκ στην ποπ κουλτούρα".

Στα του λάηβ και πάλι, για να χρησιμοποιήσω ένα υπερκλασικό δημοσιογραφικό κλισέ οι Sleater-Kinney είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Όλες παίζουν εξαιρετικά, είναι τέλεια συγχρονισμένες και η χημεία μεταξύ των Brownstein και Tucker στα φωνητικά είναι απίστευτη. Δεν είναι ένα εξαιρετικό γυναικείο συγκρότημα, είναι ένα εξαιρετικό συγκρότημα τελεία και παύλα. Βέβαια θα ήθελα προσωπικά λίγο περισσότερο ερασιτεχνισμό, λίγο περισσότερο ανεξέλεγκτο πάθος, μερικές κινήσεις λιγότερο υπολογισμένες με τόση ακρίβεια και προβαρισμένες εκατοντάδες φορές, το περιθώριο για λάθη που καμιά φορά κάνει μια εμπειρία διαφορετική. Με λίγα λόγια πιστεύω ότι σε αυτή τη σειρά συναυλιών το κάθε λάηβ θα είναι σχεδόν ακριβές αντίγραφο του προηγούμενου. Βέβαια ίσως να τις αδικώ λιγάκι μιας και ενδεχομένως μπροστά σε αγγλόφωνο και πιο παθιασμένο κοινό να άρχιζαν και αυτές να είναι πιο επικοινωνιακές. Μέχρι το encore η επικοινωνία περιορίζεται σε μερικά τουριστικά dankeschön ανάμεσα στα κομμάτια. Βέβαια λίγο μας χαλάει αυτό όταν μιλάμε για κομματάρες όπως τα "Oh!", "Words and Guitar", "Sympathy", "Entertain", μαζί με τα νέα "No Anthems", "Fangless", "We Bury Our Friends", "Surface Envy", "Νew Wave" και άλλα. H ποιότητα του No Cities to Love αναδεικνύεται από τη αντιπαραβολή με τα παλιότερα κομμάτια. Είναι ισάξιο και πολύ πιθανόν καλύτερο και αυτό είναι πλέον προφανές, μόλις δύο μήνες μετά την κυκλοφορία του.

To τρίο γίνεται σε αρκετά κομμάτια κουαρτέτο με την Katie Harkin των Sky Larkin να παίζει κιθαρά ή πλήκτρα. Όπως έχει πει και η Janet Weiss η απουσία μπάσου κάνει το ρόλο τον ντραμς πιο σημαντικό και ενδιαφέροντα, ενώ θα προσθέσω ότι ίσως συνεισφέρει στην ιδιαίτερη μελωδικότητα του ήχου τους. Σε κάθε περίπτωση δε νομίζω ότι υπάρχει άλλο σχήμα με δύο τραγουδίστριες ή τραγουδιστές που να αλληλοσυμπληρώνονται έτσι. Βέβαια εγώ κάθομαι κάτω από την Carrie, οπότε την κοιτάω σαν εικόνισμα και μέχρι το "Jumpers", τελευταίο κομμάτι του κανονικού σετ και από τα καλύτερα κομμάτια στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπως εκείνη τη στιγμή αποφάσισα έχω παραδοθεί πλήρως στην τελειότητα των Sleater-Kinney. Δε νομίζω ότι είναι ιδέα μου πάντως, αφού και το κοινό έχει γίνει λίγο πιο ένθερμο αλλά και οι Sleater-Kinney είναι πιο εκδηλωτικές και με πιο έντονη σκηνική παρουσία. Γενικά πάντως η setlist από τα παλιά έχει μοιραστεί κυρίως ανάμεσα στα δύο τελευταία άλμπουμ  προ hiatus (One Beat, The Woods) οπότε κάποια early favorites θα λείψουν στην καθεμία φαν ("All the Drama You've Craving").

H γαματοσύνη των Sleater-Kinney κορυφώθηκε στο "αυθόρμητο" encore των πέντε τραγουδιών όπου μας χάρισαν μια συγκινητική εκτέλεση του "Modern Girl" (με τη Janet Weiss να παίζει φυσαρμόνικα, όπως και στο βίντεο), ένα εξαιρετικό "One More Hour" πριν κλείσουν απολύτως αναμενόμενα αλλά όχι λιγότερο υπέροχα με το "Dig Me Out". Κάπου εδώ έχω στερέψει από κοσμητικά επίθετα και ευτυχώς τέλειωσε η συναυλία.

Οι Sleater-Kinney είναι ένα από τα σημαντικότερα ροκ συγκροτήματα από τα 90s και δώθε και λίγα λέω. Το αποδεικνύουν οι δίσκοι και το επιβεβαίωσε πανηγυρικά για μένα το λάηβ στο Βερολίνο. Για αυτό τις αγαπάμε παθιασμένα και για αυτό συγχωρούμε το γενικόλογο λογύδριο της Tucker πριν το encore ("we deserve respect, είμαστε ακόμα θυμωμένες" και τέτοια- και λέει περίπου τα ίδια σε κάθε λαήβ) που είναι τόσο ριζοσπαστικό όσο ο λόγος της Patricia Arquette στα Όσκαρ (=σχεδόν καθόλου).

Το παρόν κείμενο γράφτηκε ακούγοντας/ βλέποντας αυτό.
 

25 March 2015

ΑΜΦ best new music


Φανταστείτε πως πετυχαίνετε ένα δίσκο που από κάτω στα προτεινόμενα βρίσκονται τα M B V, Tomorrow's Harvest, Ruins και Ravedeath,1972. Ε αυτός ο δίσκος υπάρχει και είναι το A Year With 13 Moons του Jefre Cantu - Ledesma. Δεν είναι δίσκος που θα ταλαιπωρήσει τον ακροατή καθώς από το εξώφυλλο και τον τίτλο φαίνεται που το πάει ο καλλιτέχνης. Για να σου αρέσει πρέπει στην εικόνα αριστερά να διακρίνεις ομορφιά, απλότητα και ρομαντισμό σε ένα πλαίσιο λευκού θορύβου. Βέβαια μη φανταστεί κανείς πως θα δει την κόλαση, άσε που με το που πάει να κουνήσει το καράβι  ο JCL πετάει πανέμορφα ατμοσφαιρικομελωδικά σωσίβια όπως το τραγούδι Disappear.

~~~~~ο~~~~~

Μένοντας στο έτος 2015 και στο γράμμα J συναντάμε τον Juxta Phona, γνωστός(;) και ως off the sky (Jason Corder τον λένε τον άνθρωπο). Μήπως είναι τα ξυλόφωνα, να είναι οι χαμηλές ταχύτητες, ίσως και τα ατάκτως ερριμμένα beat και ο Φαντασμένιος θαρρεί πως βρήκε στο We Will Not Be Silence το δίσκο που θα κρατούσε ζωντανούς καλλιτεχνικά τους Tortoise μετά το Standards. Ο δίσκος έχει πάρει τη θέση του Faith in Strangers στις νυχτερινές ακροάσεις, χωρίς να μπορεί να γίνει κάποιος τεχνικός ή υφολογικός συσχετισμός με το αριστούργημα του Stott πέρα από το γεγονός πως το δάχτυλο πάει με ευκολία στο πράσινο κουμπί.

~~~~~ο~~~~~

Στα της planet mu ο άρχοντας της παραγωγικότητας Ekoplekz ενθουσιάζει ακόμα μια φορά τον Φαντασμένιο, αυτή τη φορά με τον 12λεπτο χαμό που έχει τίτλο Entropy Flash και αποτελεί το ήμισυ του νέου του EP (Entropik). Στην ίδια εταιρία κυκλοφόρησε νέο δίσκο και ο μ-Ziq. Σχεδόν νέος καθώς πρόκειται για τα δυο τελευταία EP που είχαν κυκλοφορήσει μόνο σε βινύλιο συν ένα νέο κομμάτι. Το ένα από τα EP (rediffusion) έχει το εξώφυλλο που βρίσκεται αριστερά. Και αν ο Φαντασμένιος μισεί όλα τα κλισέ της γης, δεν μπορεί να αντισταθεί σε δίσκους που έχουν στο εξώφυλλο βουνά, και η αλήθεια είναι πως στην ηλεκτρονική/πειραματική μουσική είναι αρκετοί. Στα της μουσικής τα θηρία του p4k κατάφεραν να ξεχωρίσουν ένα τραγούδι και το βάλουν στο best new tracks. Όλως τυχαίως διάλεξαν το πρώτο τραγούδι. Στο δίσκο αυτό ο μ-Ζιq μοιάζει πιο φωτεινός από ποτέ, σχεδόν σαν να προσπαθεί με τα idm εργαλεία του να παίξει bossanova. Τσεκ δις.
 

17 March 2015

Ex Hex στο 6 dogs (11/03)

 Όταν πριν από πολλά χρόνια ο νεαρός Φαντασμένιος έδινε 6.700 δρχ. για το Dig Me Out δεν μπορούσε να ξέρει πως αγοράζει ένα κλασικό δίσκακι. Τότε πίστευε πως τα λεφτά πάνε σε ένα σχεδόν underground δίσκο με τσιμπημένη τιμή. Στο σήμερα ή πιο σωστά την Τετάρτη 11 Μαρτίου και ενώ έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες από την επική επιστροφή των Sleater-Kinney έπαιξαν λαηβ στην Αθήνα οι Ex Hex. Οι οποίες Ex Hex είναι οι Sleater-Kinney των φτωχών. Με την καλή έννοια, καθώς είναι αρκούντως καλές για να συγκριθούν με τις Sleater-Kinney. Στην πραγματικότητα ο δίσκος που κυκλοφόρησαν πέρσι (Rips, Merge Records) θα ήταν καλοδεχούμενος ακόμα και αν έφερε την υπογραφή των Sleater-Kinney. Βέβαια ο παραπάνω συλλογισμός πάει περίπατο ακούγοντας το δίσκο που τελικά κυκλοφόρησαν οι Sleater-Kinney (No Cities to Love, Sub Pop). Ο δίσκος είναι αν όχι καλύτερος σίγουρα σε ευθεία γραμμή με τα αριστουργήματα που κυκλοφόρησαν πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια. Η κυκλοφορία αυτή μπορεί να επαναφέρει στο προσκήνιο την αλά 90s κιθαριστική ποπ με lo-fi στοιχεία (φορέθηκε με την ταμπέλα indie rock).  Μουσική που βασίζεται στις μελωδίες, την ένταση, την ανεμελιά, φτιαγμένη για indie clubs. Είναι η κλασική περίπτωση, δεν θα σου αλλάξει τη ζωή αλλά περνάς καλά. Ακριβώς όπως ήταν και το λαηβ των Ex Hex.  Και καθότι στο ποστ ρηβιου για τις Ex Hex οι λέξεις Sleater-Kinney γράφτηκαν 521 φορές, στο Βερολίνο υπάρχει ήδη αποστολή για να τις δει λαηβ και να γράψει τα του λαηβ στα ακραία μουσικά φαινόμενα (εδώ δεν σταματάει το ρεπορτάζ).

~~~~~~ο~~~~~~

Κανονικά το ποστ ήταν να ανέβει χωρίς φωτογραφία ως διαμαρτυρία για τους αχόρταγους φωτογράφους που δεν άφησαν νανοδευτερόλεπτο του λαηβ  αφωτογράφητο. Αλλά ήταν τόσο του στυλ και της πόζας οι Ex Hex που σχεδόν δικαιολογείται το φόρτωμα των καρτών μνήμης. Κλείνοντας ο Φαντασμένιος θέλει να δηλώσει υπεύθυνα πως πλέον το Six Dogs είναι το καλύτερο μέρος για λαηβ με 70-100 άτομα. Και καθώς υπάρχουν κακεντρεχείς που θα πουν πως ο Φαντασμένιος τα παίρνει:


09 March 2015

η εκπομπή μετά το νέο ποστ (και πριν το πάρτι)

Όποιος πατήσει το play που κρύβει το προγούλι του Andy Stott θα ακούσει την εκπομπή του περασμένου Σαββάτου (δείγμα δωρεάν). Αυτό το Σάββατο θα είναι το 24ο (συνεχόμενο) που τα ακραία ραδιοφωνικά φαινόμενα θα ακουστούν από τον server του poplie. Την παρασκευή ο poplie.eu έχει πάρτι (λινκ), οπότε στην εκπομπή εκτός από τις γαμάτες μουσικές θα υπάρχει και όλο το καυτό ρεπορτάζ. Χαμός. 

05 March 2015

νέο ποστ | Kholba - Gelo seco

Αρκετός κόσμος σταματάει στο δρόμο τον Φαντασμένιο για να τον ρωτήσει "γιατί δε γράφεις για κάνα δίσκο; μόνο για τα λαηβ που πήγες θα γράφεις; μας το παίζεις μούρη;" Και ο Φαντασμένιος απαντά "φίλε δε θες να γράψω για δίσκους".
Είναι βέβαιο πως δισκοκριτικές άνω των 300 λέξεων και χωρίς αστεράκια από κάτω δεν αφορούν κανέναν. Αρκεί να σκάσει η πρόταση. Αντί να κάτσει να διαβάσει ο άλλος στον ίδιο χρόνο το έχει κατεβάσει, το έχει ακούσει (χμ) και έχει τη δικιά του γαμάτη γνώμη. Αντίθετα το λαηβ δεν μπορεί να το κατεβάσει. Και για να μην ξεχνιόσαστε το παρόν μπλογκ είναι ένα ημερολόγιο (και μερικές φορές σημειωματάριο).   

Λοιπόν. Τα ακραία μουσικά φαινόμενα σας παρουσιάζουν το δίσκο Gelo seco των Kholba! (λινκ). Το δισκάκι δεν υπαρχει στο discogs, δεν υπάρχει στη wikipedia, δε θα το βρείτε σε κανένα site, παρά μόνο εδώ και στη  σελίδα του experimental etc στο facebook. Δε ξέρουμε ποιοι είναι και τι κάνουν. Στις λίγες πληροφορίες από το bandcamp φαίνεται πως το σχήμα εδρεύει στο Βερολίνο αλλά η ηχογράφηση και το μαστερινγκ έγιναν στο βραζιλιάνικο στούντιο  malakias.
Στο μουσικό κομμάτι μοιάζει με μια πιο αναλογική εκδοχή πειραγμένης ηλεκτρονικής μουσικής αλά Ekoplekz (Four track mind  2014). Αλλά δεν θα το κάνουμε p4k και quietus εδώ μέσα. Αν σας αρέσει η αισθητική της φωτογραφίας κατεβάστε και ακούστε, είναι τσάμπα και μόνο 20 λεπτά.

02 March 2015

Have a Faerie Nice Day | earth στο Κύτταρο 27/02

 Λοιπόν. Αυτό είναι ένα ποστ για τη συναυλία που έδωσαν την παρασκευή οι earth (εδώ ένα παλιό ποστ). Και αυτή είναι η εισαγωγή του ποστ και είναι κάπως αμήχανη και βλακώδης καθότι ο τύπος που γράφει αυτά που του λέει ο Φαντασμένιος είναι μπρος στην οθόνη μια ώρα και δεν μπορεί να βρει μια εντυπωσιακή αρχή. Ούτε καν εντυπωσιακή, μια αρχή να είναι οριακά πρωτότυπη. Αλλά δεν. Οπότε θα αρκεστείτε σε αυτή τη χαζή παράγραφο αντί ενός πραγματικά εμπνευσμένου προλόγου.

Λίγο πριν ξεκινήσει η συναυλία μπορούσε να δει κάποιος έξω από το κύτταρο μέταλλα, γκοθάδες, χιπστερς, πιτσιρίκια, γέροντες του ροκ δίνοντας άλλη διάσταση στο διάσημο ρητό "δείξε μου το κοινό σου να σου πω ποιος είσαι". Η αγωνία του Φαντασμένιου για το είδος και την ποιότητα του λάηβ που θα παρακολουθήσει πήγε στα ύψη όταν είδε τις ανακοινώσεις που έλεγαν πως η συναυλία θα διακοπεί αν κάποιος βγάλει φωτογραφία με φλας. Δηλαδή ένας αρκεί να ξεχάσει να βγάλει το φλας και πάπαλα το λαηβ. Βασικά στην Ελλάδα είμαστε, αποκλείεται να μη κάνει ένας τη μαλακία. 

Οι earth, δηλαδή ο Dylan Carlson και δυο άλλοι βγήκαν σε μια απόλυτα τακτοποιημένη σκηνή και έπαιξαν το σχεδόν ένα και απαράλλακτο setlist που  παίζουν στην περιοδεία. Ο μινιμαλισμός κυριαρχεί στη δομή των τραγουδιών, με τους δυο να κρατάνε τον περίπου ίδιο αργό ρυθμό και τον Carlson με την κιθάρα του να χρωματίζει τον ήχο. Μη φανταστεί κανείς κάνα ουράνιο τόξο, με δυο τρία χρώματα την κάνει τη δουλειά ο Carlson. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο οι όποιοι αυτοσχεδιασμοί ακούγονται σαν λάθη. Η κιθάρα παίζει αργά αλλά δυνατά με την αντίφαση αυτή να τοποθετεί τους earth στο ράφι με τους πρωτοπόρους. Ξεπερνώντας το προφανές ο Φαντασμένιος διέκρινε πως το παίξιμο του κυρ Dylan ήταν  καθαρό και προσεγμένο (σαν τα ρούχα του). Ο Carlson αφήνει τα τραγούδια να αναπνεύσουν, με δυο ριφ δημιουργεί συνθέσεις που κρατάνε πάνω από δέκα λεπτά. Ο χρόνος δεν έχει σημασία. Μοιάζει σαν το μουσικό ανάλογο του κινηματογράφου του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Και όπως ο Θόδωρας έτσι και ο Dylan μοιάζουν να τους ενδιαφέρει πρωτίστως το "έργο" και μετά ο θεατής. Έτσι εξηγείται η παραξενιά με τα φλας και οι παρατηρήσεις του μπασίστα στα παιδιά που μιλούσαν στην πρώτη σειρά.

Τελικά το λαηβ ήταν αρκετά "τεχνικό" (ικανοποιημένοι όσοι έμαθαν τους earth από το wire), οριακά δυνατό (τα μέταλλα κλαίνε τα λεφτά τους), πολύ καθαρό (κακή τύχη για τους stone-άδες), με μια υποψία μόνο σκότους (κλάμα και οι γκοθάδες), και χωρίς κουλ φατσούλες στο κοινό (χαμένοι και οι χίπστερς). Βέβαια το βράδυ θα μείνει αξέχαστο για το θέμα των φλας και φυσικά για την ξεχωριστή φιγούρα του ανθρώπου που κάποτε  αγόρασε το όπλο με το οποίο αυτοκτόνησε ο Κομπέην και εμφανίστηκε  με κιθάρα του είχε πάνω μια σημαία της Αγγλίας, μια τίγρη και τη φράση του τίτλου του ποστ. Τι μπορεί να σκέφτεται αυτός ο άνθρωπος;

13 February 2015

ice_eyes

 Στην αρχή έμοιαζε με παιχνίδι. Κάθε Παρασκευή ή Σάββατο έγραφαν ένα τραγούδι, με το που τελείωναν το έστελναν με μεηλ και μετά βγαίναμε μέχρι να κλείσουμε όλα τα μπαρ. Εγώ την επόμενη έπρεπε να ξυπνήσω να κατεβάσω το τραγούδι και να το παίξω στην εκπομπή. Το δραματοποιώ λίγο για να δείξω πως και εμείς που δεν κάνουμε κάτι δημιουργικό καμιά φορά υποφέρουμε. Όλα αυτά στα τέλη του 2011.


Το Σάββατο του αη Βαλεντίνου ανήμερα θα πιάσω στα χέρια μου το πρώτο τους δίσκο με τίτλο Quartz (Nutty Wombat Records). Διαβάζω την πρόταση που μόλις έγραψα και σχεδόν δεν το πιστεύω. Φανταστικά πράγματα. Ήδη νιώθω πως βγαίνουμε από την κρίση. Γράφω και σε πρώτο πρόσωπο. Το Σάββατο βράδυ οι Ice_Eyes θα παρουσιάσουν λαηβ τον πρώτο τους δίσκο στο velvet room (λινκ). Επίσης υπάρχει και σε βίντεο ΕΔΩ το τραγούδι με τα παιδάκια (με αυτό κλείνουν τα λαηβ, χαμός).

11 February 2015

από κοντά ο White Fence είναι ίδιος με τον Iggy που χαμογελάει στο εξώφυλλο του lust for life | an 05/02

Είναι φοβερό πράγμα το internet. Αν δεν υπήρχε, τι θα ήταν ο Φαντασμένιος; Θα ήταν ένας κομπλεξικός μαλάκας χωρίς internet που θα κορόιδευε τα περιοδικά του Κωστόπουλου με τα άρθρα για τη φάση που σκάει στην πλατεία Βριλησσίων, θα άκουγε Δασκαλόπουλο στο ράδιο και θα διάβαζε κάνα fanzine. Ενώ τώρα; Τώρα είναι ένας εμπαθής μαλάκας με μπλογκ και κράζει τα παιδιά του Πέτρου και τη φάση με τις φάσεις και τα εκατομμύρια εγώ τους, ακούει τον Δασκαλόπουλο στο ράδιο, και έχει και ετούτον που διαβάζεται σαν fanzine. Όλα μοιάζουν ίδια αλλά αν δεν υπήρχε internet δεν θα είχε γραφτεί αυτή η μαλακία.

Οπότε εν μέσω αφιερωμάτων για ζαμπονοτυρόπιτες και λοιπών ψηφιακών χαζομάρων είναι καλό να εμφανίζεται ένα μερακλίδικο άρθρο για την Hitch Hyke (Popaganda). Αν και ως φαντασμένιοι δεν συμμεριζόμαστε την άποψη του συντάκτη για  δεύτερη εναλλακτική άνοιξη (με πρώτη αυτή που έφερε η Hitch Hyke) και πόσο μάλλον εκ των Mary and the Boy προερχόμενη.
Όσοι θυμούνται τον Καμπούρη να βάζει τις βολές και κατέβασαν πέρσι με χαρά μικρού παιδιού το δισκάκι με τα πρώτα demo των fugazi οφείλουν ένα ποσοστό της "αρρώστιας" τους στην Hitch Hyke. Στα 90s η Hitch Hyke έφτασε τόσο ψηλά στη συνείδηση των μουσικόφιλων ώστε η παρουσία και μόνο του αυτοκόλλητου της πάνω στα δισκάκια ισοδυναμούσε με εγγύηση ποιότητας.
Αλλά αρκετά με τη νοσταλγία. Η ζωή συνεχίζεται, η μουσική δεν σταματάει και κάποια πράγματα που συμβαίνουν τώρα είναι συγκλονιστικά. Αν υπάρχει ένα μπραντ νεημ την σήμερον ημέρα που θέτει υποψηφιότητα για μελλοντικά αφιερώματα είναι η Arte Fiasco. Μπορεί να φαντάζει άκομψη η σύγκριση μιας δισκογραφικής με μια εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών αλλά ο φαντασμένιος σκέφτεται πως και στις δυο περιπτώσεις το καύσιμο είναι η αγάπη για τη μουσική και η διάθεση για τη διάδοση της. Η Arte Fiasco μετά από χρόνια συναυλιών έχει κερδίσει την εκτίμηση των μουσικόφιλων, πολλοί από τους οποίους πάνε στα λαηβ ακόμα και αν αυτά δεν είναι του άμεσου ενδιαφέροντος τους. Και κάπως έτσι μια Πέμπτη βράδυ το συγκρότημα White Fence γεμίζει το an. Με τους γνωστούς θαμώνες αλλά και με αρκετό νέο κόσμο. Αυτό έχει τα προφανή καλά του αλλά και τα κακά του που ξεκινάνε από το μπίρι-μπίρι (ακόμα και στις πρώτες σειρές) ως τον μαλάκα που πέταξε δυο φορές το ποτήρι του στον Tim. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αποβεί καθοριστικό για την πορεία του λαηβ ωστόσο ο κυρ White Fence στάθηκε κύριος και ολοκλήρωσε το σετ χωρίς να ρίξει απόδοση. Αξιοπρεπές λαηβ και ως εκεί καθώς ακόμα και οι πιο έντονες στιγμές του λαηβ δεν μπορούν καν να συγκριθούν με τους χαμούς που έχει κάνει στο an o αη Ty Segall. 
Πολύ καλή ήταν η support εμφάνιση των ψυχεδελιστών Alien Mustangs. Ξεκίνησαν το σετ ως μικροί Brian Jonestown Massacre αλλά προς το τέλος ξέφυγαν σε ένταση, αναγκάζοντας όσους τους παρακολούθησαν να σημειώσουν το όνομα τους. 

~~~~~~o~~~~~~~

Ακολουθεί εκπομπή δείγμα δωρεάν (Κάθε Σάββατο 4-6 στον http://poplie.eu/), για να μην σας λείψει η διασκέδαση και οι husker du (χασκερ χουσκερ ντου) βεβαίως βεβαίως


04 February 2015

10 χρόνια Raveonettes στην Ελλάδα | gagarin205 30/01

Μα να έρχονται για 5η φορά οι Raveonettes στην Αθήνα και ο Φαντασμένιος να μην τους έχει δει ποτέ; Την πρώτη φορά πριν από δέκα χρόνια, είχαν συμπέσει με το λαηβ των Lali Puna με αποτέλεσμα το αλτερνατιβ αθηναϊκό κοινό να χωριστεί σε ροκαμπιλάδες και ρομαντικούς. Ο νεανίας φάντα με ένα μπουκάλι βότκα στην κωλότσεπη διάλεξε morr music (για κακή τύχη των υπόλοιπων που ήθελαν να δουν τους Lali Puna, καθώς φάντα + ένα μπουκάλι βότκα = 40days παραλήρημα). Ήταν δύσκολη η απόφαση αλλά ήταν σωστή. Δεν θυμάται λεπτομέριες ο φαντασμένιος (ένα μπουκαλι βότκα και δέκα χρόνια μετά), βασικά ποιες λεπτομέρειες; Δεν θυμάται τίποτα ο Φάντα, αλλά είναι σίγουρος πως το λαηβ ήταν καλό. Αρκετά με τις νοσταλγίες, επαναφορά στο σήμερα, δηλαδή την περασμένη παρασκευή όπου οι Raveonettes βρέθηκαν μπρος σε ένα γεμάτο γκαγκάριν. 
Στα της σκηνικής παρουσίας άμα κάποιος ήταν πολύ πολύ πολύ κακεντρεχής θα μπορούσε να πει πως δεν ήταν οι raveonettes αλλά ο τραγουδιστής των drunken haze με μια κούκλα από τις βιτρίνες της Ερμού. Αλλά επειδή ο Φαντασμένιος δεν είναι τέτοιος και σκεπτόμενος την εικόνα των low πριν από λίγες μέρες, ψύχραιμα θα πει ΣΚΑΤΑ, ΣΚΑΤΑ, ΣΚΑΤΑ!! ΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΡΕ; ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΣΙ ΡΕ; 
Στο μουσικό κομμάτι τα πρώτα δυο τραγούδια έπαιξαν σε mode να μην ενοχλήσουμε τη γειτονιά, και μόνο στο encore η ένταση δικαίωσε όσους, χωρίς ντροπή, χρησιμοποιούσαν την αναφορά των The Jesus and the Mary Chain μετά το λαηβ στο κύτταρο. Το άσχημο της βραδιάς, και το κακό του κάθε λαηβ είναι το μη λαηβ. Ναι έχουμε κρίση, χρωστάμε σε όλη την Ευρώπη αλλά είναι άκομψο σε ένα λαηβ τέτοιου είδους βασικοί ήχοι όπως το μπάσο και πολλές φορές τα τύμπανα να είναι προηχογραφημένοι. 
Υφολογικά οι Raveonettes μοιάζουν να ισορροπούν σε μια τραμπάλα που παίζει μεταξύ garage rock και shoegaze, γέρνει αισθητά από τη μεριά του δεύτερου, χωρίς όμως να προλάβει και εκεί να βρει το έδαφος. Αρκετά με τη γκρίνια γιατί θα διαβάζετε και θα λέτε πως έχει γίνει γεροπαράξενος ο Φαντασμένιος και όλα του φταίνε. Βασικά δεν διαβάζετε, οπότε πάμε για επίλογο κομπλέ. Οι Ravonettes σε κάθε δίσκο έχουν 1-2 διαμαντάκια, με συνέπεια να γυρίζουν τις σκηνές με ένα setlist που σχεδόν εγγυάται τη διασκέδαση. Ωστόσο στο εκτελεστικό κομμάτι φάνηκαν έως νωθροί, με αποτέλεσμα να περάσουν καλά κυρίως οι φανς, που έτσι και αλλιώς το είχαν προαποφασίσει αυτό. 

26 January 2015

ένα λαηβ που θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας | Low στο Fuzz 24/1

 
Γίνονται κάποιες φορές κάτι περίεργα πράγματα, λες και υπάρχει θεός. Όπως το να παίζουν λαηβ, μια μόλις μέρα πριν ανθίσει η ελπίδα στον τόπο, οι low.  Με τέτοιο όνομα και τέτοιες φάτσες αυτό το λαηβ θα έπρεπε να είναι το ντεπόν όλων των πεσιμιστών, λυπημένων, γκρινιάριδων που δεν πιστεύουν σε εκλογές και ελληνικό λαό. Αμ δε (είπε ο μαγκίτης από εκεί πάνω - πιο πάνω από τα ψεκαστικά), και έγινε το λαηβ της αλλαγής. Και το αθηναϊκό κοινό συγκινημένο χειροκρότησε. Χειροκρότησε ένα συγκρότημα που τα μέλη του έχουν προοδευτικές αντιλήψεις (άμα τους έβλεπε ο Άδωνις θα μίλαγε για χίπηδες-κουμμούνια) αλλά την ίδια στιγμή είναι θεοσεβούμενοι (μορμόνοι). Οι Low στον ελληνικό πολιτικό χάρτη δεν μπορούνε να είναι Λιάνα Καννέλη, καθότι είναι ήρεμα παιδιά (δυο κουβέντες είπαν όλες κ όλες στο λαηβ). Μάλλον βρίσκονται στη χαραμάδα που συναντάει ο Σύριζα τους ΑΝΕΛ. Κακεντρέχειες, κάτι τέτοιο θα ήταν πραγματικά αηδιαστικό και ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με τους συμπαθέστατους low . Όπως και το αθηναϊκό κοινό που αν και έβραζε στην ιδέα της κόκκινης Κυριακής, συνάμα θύμισε πιστούς που παρακολουθούν σιωπηλά τη θεία λειτουργία ("sorry sorry τέλος με αυτό το αστειάκι" ορκίζεται ο Φαντασμένιος).
 
Οι Low  έχουν ένα σπουδαίο δίσκο, το σοδειάς 2001 things we lost in the fire. Με αυτό ραμμένο στο μπράτσο αναγκάζουν επί δεκαπέντε χρόνια όλους τους αλτερνατιβ με πιστοποιητικό γέννησης από μεταπολίτευση ως τα πρώτα χρόνια του σοσιαλισμού, να κατεβάζουν να ακούν τους νέους τους δίσκους. Όσοι από αυτούς δεν ήταν ετεροδημότες, απλώθηκαν καταλαμβάνοντας το  μισό Fuzz, και παρακολούθησαν ένα λαηβ στο οποίο  πέρασαν από όμορφα  ως σχεδόν συγκλονιστικά (κάποιες στιγμές). Και αυτό είναι αναμενόμενο καθώς τα τραγούδια και το παίξιμο των low δεν είναι για μεγάλα πάθη και εντάσεις. Μπορεί να θεωρούνται σημαντικό συγκρότημα καθώς το όνομα τους έχει συνδεθεί με ένα υποείδος της ροκ μουσικής (slowcore) αλλά δεν παύει αυτό να είναι υπό και συνδεδεμένο με τη βαρεμάρα. Να υπάρχει άραγε άνθρωπος που το αγαπημένο του συγκρότημα είναι οι low; 

Και ενώ ο Φαντασμένιος άκουγε το words και σκεφτόταν αν οι δυο πρώτοι δίσκοι είναι ισάξιοι του things we lost in the fire, την ίδια στιγμή στερεωνόταν στο μυαλό του η ιδέα πως παίζουν καλά ένα μόνο τραγούδι. Έχουν ένα μοτίβο το οποίο είναι πιο ευκρινές στο Dinosaur Act, και  το επαναλαμβάνουν επακριβώς σε τουλάχιστον 4-5 τραγούδια.  Ακούστηκαν 2-3 από αυτά χωρίς να συγκαταλέγεται σ' αυτά δυστυχώς το Dinosaur Act. Συμπερασματικά το λαηβ ήταν μια χαρά, δεν είναι από αυτά που θα ξεχαστούν, αλλά δεν είναι και από αυτά που θα αλλάξουν τη ζωή σε όσους ήταν εκεί. Είναι καλό να έρχονται συγκροτήματα για πρώτη φορά, δίνουν μια αύρα ανανέωσης ακόμα και αν η παρουσία τους ευνοεί φράσεις όπως "πότε πέρασαν τα χρόνια;".
 

22 January 2015

βραβείο λίγο πριν τη δευτέρα παρουσία

Μεγάλη μέρα η Κυριακή που ζυγώνει. Θα μείνει στην ιστορία για μια ολόκληρη γενιά. Η μέρα που επιτέλους θα γίνετε οι γονείς σας και με τη βούλα. Αυτές τις στιγμές, που οι μεγάλες ιδέες, ελπίδες και προτάσεις φαίνεται να μονοπωλούν, διάλεξαν τα ακραία μουσικά φαινόμενα για να απονείμουν το βραβείο "χρυσός Malcom Middleton της χρονιάς". Να θυμίσουμε πως το βραβείο θεσπίστηκε το 2007 όταν ο σπουδαίος Σκώτος κάθισε στο #1 της τότε λίστας. Το 2008 το βραβείο μοιράστηκαν οι Moffat και Middleton, το 2009 ο Malcom Middleton, το 2010 δεν δόθηκε βραβείο γιατί ο Φαντασμένιος είχε πεθάνει, το 2011 το ξεχάσαμε, το 2012 η αναβίωση του θεσμού βρήκε νικητή τον Darren Hayman και πέρσι θριάμβευσε ο Steve Mason.

Για να είναι υποψήφιος κάποιος καλλιτέχνης πρέπει να είναι σχεδόν ξεχασμένος, αν κάποτε υπήρξε σημαντικός αυτό να ήταν πριν από πολλά χρόνια, και να μην ήταν και πολύ σημαντικός, άντε μέχρι 3 μονάδες της κλίμακας Thom Υorke.
Στις φετινές υποψηφιότητες συναντάμε την επιστροφή στη δισκογραφία του Malcolm Middleton (δεν πρέπει να υπάρχει άλλο Blog στον κόσμο που να έχει γράψει τόσα -πόσα; ΤΟΣΑ - ποστ για δαύτον). Στο δίσκο με τίτλο Spoken Word ο David Shrigley απαγγέλλει και ο Malcolm παίζει μουσικές. Η ομορφιά του δίσκου βρίσκεται στην πρώτη ακρόαση, άντε το πολύ στη δεύτερη. Οπότε αν έχετε σκοπό να το ακούσετε καλό είναι είστε σίγουροι για τη στιγμή που θα το κάνετε, γιατί είναι μαλακία πάνω στην απόλαυση να πρέπει να τσεκάρετε το φαΐ στο φούρνο ή να σας διακόψει ο διαχειριστής για τα κοινόχρηστα. Και σε μια κίνηση που θα θυμίσει σε κάποιους τα παλιά του ιντερνετ, ακολουθεί λινκ σε άλλο μπλογκ! ΛΙΝΚ. Σαν τις καρέτα-καρέτα κατάντησαν τα μουσικά μπλογκ, σε σημείο που δεν θα έκανε εντύπωση στον Φαντασμένιο να διαβάσει πως το Ποτάμι ετοιμάζει πρόταση νόμου για τη σωτηρία των μπλογκς.

Δεύτερος υποψήφιος είναι ο Joel Gion. Ο φαβορίτας που παίζει το ντέφι στους BJM. Αυτός που τσακωνόταν με τον Anton στην ταινία. Ίσα που τον θυμάστε ε; Έβγαλε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο το καλοκαίρι, ο οποίος είναι καλός αλλά χωρίς καμία ελπίδα να αποτελέσει σημαντικό μνημείο της παγκόσμιας μουσικής κληρονομιάς (γίνεται όλο και καλύτερη η υποψηφιότητα, αλλά στην επομένη πρόταση θα απογειωθεί). Για το δίσκο του apple bonkers δεν έχει γράψει τίποτα το pitchfork. Το NME τον πήρε χαμπάρι, αλλά τον έθαψε με 5/10! Φέρτε το φάκελο παρακαλώ να ανακοινωθεί ο νικητής. Και ναι, όπως έχετε ήδη καταλάβει από τη φωτογραφία τον "χρυσό Malcom Middleton της χρονιάς" παίρνει ο Joel Gion. Δόξα και τιμή στους χαμένους και τους ανθυποσημαντικούς. Οι όμορφοι, οι έξυπνοι, οι κουλ, οι ελπιδοφόροι είναι μαλάκες. Don't let the fuckers bring you down.