27 January 2016

the weirdest of the weird

Κανονικά με αυτή την πρόταση ο Φαντασμένιος θα έκανε μια εισαγωγή με σύνδεση στο προηγούμενο ποστ, θα έλεγε για το πόσο ενθουσιασμένος είναι που ανακάλυψε τους The Fat White Family, που βγάλανε καινούργιο δίσκο που έχει γραμματοσειρά αλά Frank Zappa και είχαν βγάλει και ένα φανταστικό 7ιντσο που στη μια πλευρά ήταν το I am Mark E smith και στην άλλη το I am Joseph Stalin, που το ντεμπούτο τους γαμάει, που κάνουν ένα σωρό αντισυμβατικές χαζομάρες στα λαηβ, αλλά δεν θα τα γράψει. Γιατί όλα αυτά τα ξέρετε, και αν σας ξέφυγαν μη κάνετε καμιά μαλακία και το πείτε πουθενά γιατί θα σας πουν καθυστερημένους του ιντερνετ.

Μετά σκέφτηκε να γράψει κάτι για τους Animal Collective με αφορμή την καινούργια τους κυκλοφορία. Το αγαπημένο Animal Collective δισκάκι του Φαντασμένιου είναι το fall kind ep του 2009. Έχει μέσα δυο από τα πιο όμορφα τραγούδια όλων των εποχών, το απίστευτο What Would I Want? Sky, στο οποίο έχουν σαμπλάρει  το Unbroken Chain των Grateful Dead, και το πανέμορφο On A Highway. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως οι Animal Collective παίζουν δύστροπη μουσική; Έχουν χιλιοειπωθεί όλα αυτά, πάμε παρακάτω, πάμε κάπου όπου μάλλον δεν υπάρχουν αποτελέσματα με αναζήτηση εις την ελληνική γλώσσα. They Came From The Stars I saw Them!

Οι  They Came From The Stars (I saw Them) αποτελούσαν κεντρικό θέμα του καταπληκτικού fanzine overdub που συμπλήρωνε το 2005 δέκα χρόνια κυκλοφορίας. Στο  14ο και τελικά τελευταίο τεύχος υπήρχε ένα καταπληκτικό δωδεκασέλιδο αφιέρωμα του Χρήστου Καρρά, με συνεντεύξεις και όλες τις πληροφορίες για τους TCFSIST και τα side-project τους. Μπόνους με το περιοδικό ένα cd με ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις και remixes. Κάπως έτσι γεννιόνταν τα κολλήματα τότε, δεν αρκούσε μια ξυπνητζίδικη ατάκα και κάμποσα σερ/λαηκς. Δώδεκα σελίδες; Εδώ έχουν καταντήσει πολυτέλεια τα κείμενα άνω των τριακοσίων λέξεων.
Λοιπόν πίσω στο θέμα μας, το οποίο μάλλον είναι η εκκεντρική ποπ μουσική. Ναι. Κάθε φορά που ο Φαντασμένιος συναντά ένα συγκρότημα με αποκλίνουσα συμπεριφορά θυμάται την κολεκτίβα των Horton Jupiter και Alex Holmes. Ο Horton ήθελε να φτιάξει το χειρότερο συγκρότημα στον κόσμο. Η φράση αυτή ίσως ακούγεται "δήθεν" αλλά επί της ουσίας αποτέλεσε το  μέσο για να ξεφύγει από φόρμες και ταμπέλες. 
Οι They Came From The Stars (I saw Them) έπαιζαν στην Hallway Gallery (το χολ του σπιτιού τους) για ένα ολόκληρο μήνα χωρίς διακοπή, γεγονός που μάλλον βάζει τη λέξη δήθεν στο συρτάρι. Ένα πρόχειρο top-5 έχει σίγουρα τα ανεβαστικά starbust (χιτ), the world turned upside down, Hot Ink (χιτ σε ένα κόσμο που ο Sun Ra είναι πιο δημοφιλής από την Madonna), το τριπαριστό it's time (με τα απίστευτα κρουστά στο τέλος),  και φυσικά το 25λεπτο ηλεκτρο-kraut-πάρτο-αυγό-και-κούρευτο the holy mountain (αναφορά στην ομώνυμη ταινία του Jodorowski).
Όπως μάλλον έχετε καταλάβει η μπάντα δεν υπάρχει πια, και αυτή εδώ είναι μια  ισχνή/αφελής (σε σχέση με το φοβερό αφιέρωμα του overdub) προσπάθεια να μη ξεχαστεί αυτό το απίστευτο συγκρότημα. 

17 January 2016

αυτό το ποστ δεν είναι για τον Bowie

Ε μα. Συναυλίες δε γίνονται, οι νέες κυκλοφορίες μοιάζουν αδιάφορες, ε τι να σου κάνει ο μπλόγκερ; ε; Αποτέλεσμα αυτής της αδράνειας ήταν η σκέψη για αλλαγή template στο blog. Ε μα δεν πάει άλλο, είναι τόσο μαλακία/ντεμοντέ/κουραστικό αυτό το σκούρο φόντο με τα υποκίτρινα γράμματα και τις πολύχρωμες τελίτσες. Είναι τόσο τραγικό που μάλλον ταιριάζει απόλυτα. Λοιπόν το template δεν αλλάζει, πάμε για άλλα. Τι να γράψει ο Φαντασμένιος; Να γράψει για τον Bowie; Άντε να γράψει. 
Δεν του αρέσει ο Bowie του Φαντασμένιου. Βασικός λόγος για αυτή την παρεκτροπή είναι τα φωνητικά. Στον Φαντασμένιο αρέσουν μόνο τα τραγούδια που ο Bowie ερμηνευτικά εμφανίζεται πιο ουδέτερος. Κάπως έτσι  είναι ο μόνος από τους λεγόμενους μεγάλους καλλιτέχνες (εκτός αν ο M. Jackson λογίζεται ως τέτοιος οπότε θα του κάνει παρέα) που κανένα από τα μεγάλα του τραγούδια παύλα χιτς δεν συγκινεί τον Φαντασμένιο. Αυτό είναι μια άποψη η οποία μπορεί και να αλλάξει, ενώ αντίθετα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την τεράστια συμβολή του Bowie στην τέχνη που παρακολουθούμε και θα παρακολουθούμε μέχρι να πεθάνουμε. 
Όταν ήταν μικρός ο Φαντασμένιος θυμάται μια δήλωση του Bowie που έλεγε πως όταν άκουσε jungle ένιωσε όπως την πρώτη φορά που άκουσε  punk. Αν έφτιαχνε ο Φαντασμένιος ένα εγχειρίδιο με οδηγίες ζωής τότε το κεφάλαιο μουσική θα ξεκίναγε με αυτή τη φράση· Η καλύτερη μουσική είναι αυτή που δεν έχει βγει ακόμα. Κάθε φορά που ο Φαντασμένιος ακούει  νοσταλγικά παραληρήματα  "αχ, τότε έβγαιναν ωραία πράγματα, τώρα όλα είναι αντιγραφές" εξοργίζεται λες και είδε τα πρώτα επεισόδια του Making a Murderer.  Τελικά όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει τόσο πιο δύσκολα ενθουσιάζεται με τα έργα τέχνης.  'Ερχεται η κούραση, η σοφία της ζωής, τάσεις προς το συντηρητισμό  (από την εξέγερση του πολυτεχνείου στο πασοκ), η όρεξη για συνεχή ενημέρωση χάνεται, ενώ σίγουρα τα συσσωρευμένα ερεθίσματα ρίχνουν εύκολα πόρτα σε ό,τι νέο περνάει. 
Και κάπως έτσι η αρχική πρόταση στο ποστ για τις αδιάφορες νέες κυκλοφορίες πάει κατευθείαν  στον κώλο του Φαντασμένιου. Υπάρχει τόση μουσική εκεί έξω που είναι στο χέρι του καθενός να πατήσει κάτω τη βιολογία και να στείλει τους νόμους της στα αζήτητα. 

Ο Φαντασμένιος προς το παρόν δεν θα τα βάλει με τη βιολογία και θυμάται ένα δίσκο που όταν τον άκουσε ενθουσιάστηκε όπως παλιά (sic). Tο unlearn των Fergus and Geronimo τo είχε ανακαλύψει από ένα από τα τελευταία ποστ του loan me a dime από το συγχωρεμένο blog back to mono. Ήταν η εποχή που ο Φαντασμένιος είχε πεθάνει και έγραφε τα ποστ από τον άλλο κόσμο. Ήταν τέτοιο το κόλλημα με το δισκάκι των Fergus and Geronimo που μπήκε στο ιδιαίτερο ποστ όπου ο Φαντασμένιος θα ανασταινόταν [λινκ]. Σχεδόν πέντε χρόνια μετά ο δίσκος στην Φαντασμένια συνείδηση αποκτά στάτους δίσκου δεκαετίας. Το σχεδόν καουμπόικο powerful lovin' είναι ένα από τα ομορφότερα τραγούδια όλων των εποχών. Το δισκάκι είναι αρκετά δεμένο, έχει ροή χωρίς όμως να είναι μονότονο. Ο Φαντασμένιος διακρίνει επιρροές από Rolling Stones, Brian Jonestown Massacre, northern soul, 60s, lo-fi και αμερικάνικο νότο. Δηλαδή  Rolling Stones τελεία και παύλα. Είναι ένα πολύ όμορφο δισκάκι το οποίο λογικά θα το φάει η μαρμάγκα καθότι οι Fergus and Geronimo μάλλον διαλύθηκαν ενώ η επόμενη τους κυκλοφορία το 2012 ήταν κατώτερη των προσδοκιών. Δεν πειράζει, ο Φαντασμένιος θα είναι εδώ, στο blog με τις τελίτσες να γράφει κάθε πέντε χρόνια σαν σωστός πιστός unlearnοφύλακας.

07 January 2016

rapid eye movement #10

Καλή χρονιά με υγεία και μεη δε φορς μπη γουηθ γιου. Ναι καλά. Πρώτο ποστ για το 2016 με την αγαπημένη κατηγορία r.e.m. και θέμα το χειρότερο τους τραγούδι. Με άλλα λόγια είναι το αντι-ποστ ετούτου εδώ.  Πρέπει να γίνει και αυτό, άλλωστε όταν οι Pavement αποθέωναν τους r.e.m. με το Unssen Power of the Picket Sense, ο Malkmus έλεγε στους στίχους πως το time after time ήταν το λιγότερο αγαπημένο του τραγούδι από το reckoning. Το οποίο είναι κομματάρα. Βασικά στην πρώτη περίοδο των r.e.m. είναι δύσκολο να βρει ο φαντασμένιος ενοχλητικό κομμάτι. Σε αυτό σημείο να σημειωθεί πως ο Φαντασμένιος ασχολείται με την ιστορία των r.e.m. έως και το reveal. 
Χρονολογικά το πρώτο κακό τραγούδι εμφανίζεται στο δίσκο Green και έχει τίτλο Hairshirt. Ηχητικά είναι 200% automatic for the people αλλά ευτυχώς δεν το κράτησαν στο συρτάρι γιατί θα ήταν το κακό σπυρί του εξαιρετικού δίσκου. Κάπως έτσι τον τίτλο του κακού κερδίζει το everydody hurts. Ναι αυτό. Και κάπου εδώ γυρίζει από το μυαλό η ιδέα πως το χιλιοπαιγμένο losing my religion είναι το χειρότερο κομμάτι των r.e.m. Όχι, δεν είναι. Αρκεί να ακούσει κάποιος μια λαηβ εκτέλεση όπου ο Stipe αλλάζει πάντα, έστω και λίγο, τον τρόπο που το λέει. Ειδικά όταν τραβάει το ρεφρεν μοιάζει να το αναγεννά. 
Ο συνήθης ύποπτος από το Out of time και για χρόνια επικηρυγμένος από τους ίδιους τους r.e.m. είναι φυσικά το shiny happy people. Αυτό το τραγούδι μαζί με το βιντεοκλίπ του ίσως είναι ο βασικότερος λόγος για να ντρέπεται κάποιος να πει πως του αρέσουν οι r.e.m. Για τον Φαντασμένιο είναι το δεύτερο χειρότερο καθώς έπεται  του Tongue από το Monster. Από τις πρώτες ακροάσεις του δίσκου ο νεαρός Φαντασμένιος θυμάται να  εκνευρίζεται με το φαλτσέτο του  Stipe και να απογοητεύεται με τον ήχο του οργκαν που παίζει ο Mills. Αυτό που τώρα ως ώριμος μπλογκερ μπορεί να χαρακτηρίσει ως ενδιαφέρον αργό χορευτικό κομμάτι, τότε, το 1994 ήταν μια κακή παρένθεση μπρος  στην κιθαριστική καταιγίδα του υπόλοιπου Monster. Ο πιτσαρισμένος Stipe χτυπά σε διάφορα σημεία σε εκείνο το δίσκο , με χαρακτηριστικότερα το ρεφρεν του i don't sleep, i dream αλλά και το σπαρακτικό you, χωρίς όμως να ενοχλεί τα Φαντασμένια αυτιά. Ο στιγματισμός του Tongue μοιάζει αξεπέραστος καθώς συνδέεται με την αρχή του τέλους της μπάντας. Ήταν το τραγούδι που έπαιζαν όταν έσκασε το ανεύρυσμα στον εγκέφαλο του  Bill Berry. 

 /το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /
 

21 December 2015

20 νούμερα για το #1

There are no cities, no cities to love There are no cities, no cities to love It's not the city, it's the weather we love! It's not the city, it's the weather we love!

Αγγελάκας: Ε κάτι τέτοια ακούω και σκέπτομαι πως δεν είναι και τόσο μαλακία να επιστρέφεις στο παρελθόν, ας πούμε τώρα. Λες;

Ραφαηλίδης: Αυτές εδώ οι κοπέλες φαίνεται να έχουν κατακτήσει πέρα από την πρωτιά στην οπερετική αυτή λίστα, το σημαντικότερο, τα νιάτα. Ακούγονται τόσο φρέσκες τόσα χρόνια μετά που αν τις είχε υπόψιν του ο Βάρναλης δεν θα έγραφε ποτέ "αχ, που ΄σαι νιότη που δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!".  

Dick: Pure indie record alert. This record dropped like a life-jacket from the sky, it's like a life-style renewal.I will keep on buying records and reading articles about music.

Barry: Hot lesbian milfs playing super loud guitars and singing WE WIN WE LOSE ONLY TOGETHER DO WE BREAK THE RULES!!! YEAH LETS BREAK THE RULES LADIES!!!

Παπαρήγα: Εντάξει δεν περιμέναμε και τίποτα άλλο. Στο έδαφος της καπιταλιστικής κυριαρχίας και των διεθνών ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, δεν μπορεί αντικειμενικά να υπάρξει μουσική κυκλοφορία στην κορυφή της λίστας προς όφελος του λαού. Καλούμε όλες τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις, από αύριο κιόλας, να συναντηθούν μαζί μας στους καθημερινούς αγώνες, στα σωματεία, στους κλάδους, στους χώρους δουλειάς και νεολαίας, στο κίνημα, για την απόκρουση αμερικάνικων δίσκων που προβάλουν τον οπορτουνισμό, τα ναρκωτικά και το τρίτο μνημόνιο.

Λιακόπουλος: Sleater - Kinney! Kinney εκ του κιννέου του αρχαίου δηλαδή παρακλιού που είχαν οι νεστεφέριοι στην εποχή των άτριχων αλόγων! Τα είχε πει ο Λιακόπουλος για αυτές μήνες πριν, κάμερα σε μένα. There are no cities, no cities to love There are no cities, no cities to love It's not the city, it's the weather we love! It's not the city, it's the weather we love!

Φαντασμένιος: Είναι πολύ λίγες οι χρονιές που θα κυκλοφορούσαν τον καλύτερο τους δίσκο οι Sleater - Kinney και δεν θα ήταν ο καλύτερος της χρονιάς. Δισκάρα.

Γιαννόπουλος: Συγχαρητήρια στα κορίτσα, που βλέπω πως είναι και όμορφες, και τις θέλει και ο λαός. Εγώ να ευχηθώ αυτή να είναι μια αρχή για επιστροφή στα παλιά και αυθεντικά. Μετά την απαράδεκτη κατασυκοφάντηση του 1990, πρέπει σιγά σιγά να τελειώνουμε και με αυτούς τους τενεκέδες τους ξεγάνωτους  που μας το παίζουν αριστεροί τάχαμου.

Τζούμας: Αυτές τώρα λένε πως δεν αγαπούν τις πόλεις; Και τι αγαπούν; Τους ανθρώπους; Αχ Φανφαρένιε μου αυτές είναι φαντασμένιες, μ' αρέσουν έχουν ένα τσαγανό, ένα μπρουταλ αρτιστικ, There are no cities, no cities to love. There are no cities, no cities to love It's not the city, it's the weather we love! It's not the city, it's the weather we love!

Larry Gus: Μαλάκα έχω δαγκώσει το κωλοτρυπίδι μου με τις μελωδίες τους. Απίστευτα πράγματα. Ντάξει για τον πούτσο είναι, αλλά αφού σ' αρέσει εσένα είπα να πω ένα καλό λόγο. Τι άλλα; Τρως άσπρο ή μαύρο ψωμί; 

Φαντασμένιος: Ε;

Κωστόπουλος: Κοίταξε καλή η επιλογή σου, θες με αυτό να το παίξεις πως στα αρχίδια σου τι λένε τα σαητ κλπ. Σωστός, βασικά και εγώ αν έκανα λίστα μπλογκοβισιον #1 θα το είχα και ας το έχω ακόμα με τη ζελατίνα το δίσκο. Στο σαητ μου όμως θα έβαζα σίγουρα Jamie και αν με έβγαζε κάνα MTV, κανά Mad θα έλεγα την Καλλιθέα του φίλου μου του Φοίβου. Αλλά έτσι είμαι ΕΓΩ, κάνω ό,τι θέλω και κάποιους σας πονάει.

Χατζηγεωργίου: OOOOOOOOOOOOOOYYYYYYYYYYYYYYY!!!! Τι συγκρότημα και αυτό! Τι δίσκος! Τι τραγούδια! There are no cities, no cities to love There are no cities, no cities to love It's not the city, it's the weather we love! It's not the city, it's the weather we love!
 
Μπακιρτζής: Ιδιαιτέρας ομορφιάς οι δεσποινίδες. Σαν να βλέπω τον μπάρμπα Σταύρο μπροστά μου να λέει "Αργύρη και αν είμαστε κατά του ιμπεριαλισμού, δεν θα ήταν έγκλημα να κεράσουμε τις εκ Αμερικής δεσποινίδες ένα κονιάκ ε". Bury our friends, ε νομίζω πως αυτό θα μπορούσαμε να το βάλουμε στον επόμενο μας δίσκο με εξώφυλλο τον τάφο του πρωθυπουργού. Όχι, άσε καλύτερα, υγεία για όλο τον κόσμο εύχομαι.
 
Μπέος: Τι είναι αυτά ρε; Κοτζαμ δυο μέτρα άντρας δεν ντρέπεσαι να βάζεις γυναίκες χασικλούδες γεγεδες στο νούμερο ένα; Καλύτερα να έβαζες εκείνη την τιτικα τον Father John MPisty. Λιγότερο ρόμπα θα γινόσουνα. 

Αγγελόπουλος: Λένε σε ένα σημείο, νομίζω στο gimme love "My hands reach out to touch the earth/ born too small too weird/ i can't quite reach the thing i want/ out of touch, it's just a taunt". Πανέμορφο ε;

Kωνσταντοπούλου: Βλέπω με ιδιαίτερη χαρά πως τα ακράδαντα επιχειρήματα μου σας έπεισαν και έστω την τελευταία στιγμή επιλέξατε ένα γυναικείο συγκρότημα το οποίο έβγαλε το δίσκο σε μια ανεξάρτητη παρακαλώ εταιρία. 

Φαντασμένιος: Το 49% της Sub pop το έχει η warner και αν έχεις αρχίδια τράβα πες στην  Corin Tucker πως παίζει σε γυναικείο συγκρότημα.

Βαρούχας: 10 Τραγούδια, με αρχή, με μέση και τέλος. Όλα εξαιρετικής ομορφιάς, όπως άλλωστε και οι κυρίες. Δεν έχουμε κάτι μεμπτό να πούμε για αυτό το δίσκο, οπότε είναι στο νούμερο ένα. There are no cities, no cities to love There are no cities, no cities to love It's not the city, it's the weather we love! It's not the city, it's the weather we love!

Στιβακτάκης: Ώφου, πώς γούζονται τα τσουπιά, ίδια σαν τον Εξαποδώ στο Εφταπάπαδο! Να τσ’είχα ,ντελόγω, όντενε βγάζουμε το Καζάνι, να αποσπερίσουμε μιαν εργατινή, κι ανέ συβαστούνε να προσφαίσουμε μια ντουντουναρέ χοχλιούς με γιαχνερά! Να γίνει μέγας σασιρμάς, όπως οπεργιοπέρσι με τσι ντεληκανίδες!

Φραγκούλης: Μισό λεπτό να βάλω την αγκράφα levi's μου και να φορέσω το πουπουλένιο μπουφαν με την πάπια. Τώρα μάλιστα. Ναι καλό είναι, γιατί να μην είναι καλό; Αυτές έχουν ταλέντο να φάνε και οι κότες. Άντζελα ακούς;

Άντζελα: Εγώ παρότι είμαι παντογνώστρια δεν τα ξέρω όλα και ούτε μου αρέσει να λέω πως τα ξέρω όλα. Άλλωστε ποτέ δεν έκρυψα πως είμαι του δημοτικού. Αυτό το Fangless που ακούω πάντως έχει μια μαγκιά που εγώ τη γουστάρω.

Μπακογιαννόπουλος: Στο τέλος παίζουν το σπαρακτικό, τρομερά βαρύ κιθαριστικό fade. There are no cities, no cities to lovε, There are no cities, no cities to love It's not the city, it's the weather we love! It's not the weather, it's the nothing we love!

~~~~~~~~~~~~o~~~~~~~~~~~

fantalist 2015

1.   Sleater - Kinney - "No Cities To Love"   
2.   Godspeed You! Black Emperor - "Asunder, Sweet And Other Distress" 
3.   Ice_eyes - "Quartz" 
4.   Helen - "The Original Faces"
6.   Alessandro Cortini - "Forse 3"
7.   Tame Impala - "Currents"
8.   Drape - "Relax / Relapse"
9.   JERUSALEM IN MY HEART - "If He Dies, If If If If If If"
10.   Bill Wells And Aidan Moffat - "The Most Important Place In The World"
11.   Four Tet - "Morning/Evening"
12.   Brian Jonestown Massacre - "Musique De Film Imagine"
13.   Larry Gus - "I Need New Eyes"
14.   Disappears - "Irreal"
15.   Pinkshinyultrablast - "Everything Else Matters" 
16.   Floating Points - "Elaenia" 
17.   King Gizzard And The Lizard Wizard - "Paper Mâché Dream Balloon"
18.   Rafael Anton Irisarri - "A Fragile Geography"
19.   Manyfingers - "The Spectacular Nowhere" 
20.   Death And Vanilla - "To Where The Wild Things Are....." 

19 December 2015

φανταδύο με τον Στάθη Στιβακτάκη

 Λίγο πριν τη κορυφή ο Στάθης Στιβακτάκης ο Κρητικός.

Στάθης: Φαντασμενάτσι ανε κάτεχα ήντα καλογυναικάς είσαι επαέ με το τεφτερατσι σου και τις λίστες σου και τις μπλογκοβισιονες σου τσι όμορφες, θα χα έρθει αμοναχός μου κουλομουντριστός.Μιας κ’επρόλαβές με όμως και με γύριψες αμοναχός σου, να μιλήξομε για το δισκάτσι των γκοντσπιντς γιο μπλακ εμπερορτς. Ετουτουσά αν τσε μιολιά χασοβράκηδες, τσοι καλογροικώ ωσάνά παιζε σέβι μέταλ ο Ψαρομανώλης. Θωρώ, δεύτερο στη λίστα πορίζει το ατσουντερ ατσεντ εντ οδερ ντιστρετς

Φαντασμένιος: Ντιστρες ρε Στάθη, χωρίς τσου στο τέλος. Δεν έχει τσου ρε.


Στάθης:
Ε ντιστρετς! Ηντάπα μωρέ; Χωρίς τσου το πα. Πολύ καλό δισκάτσι με τσου βρόντους τσ’όμορφους, όπως τα λες και εσύ όμορφα και νοικοκυρεμένα επαέ. Δεν θα ειπω άλλο για δαύτο, αλλά θα πω δυο λογάτσια για το επόμενο δισκάτσι που παίζουν οι ανερούβαλοι όντενε ξενομπατούν στα κοντσέρτα σττσ’ Ευρώπες. Με τα γίβεντα τούτανέ,  θα το κλώθουνε το δισκάτσι κάνα δυο χρόνια, αλλά εμείς θα τα ειπούμε από τώρα.
Λοιπόν το ένα καινούργιο το λένε στο γιουτουμπι buildings γιατί όταν το λαλούν πορίζουνε κάτι κτήρια που κουνιούνται σαν τσι νταντανοβύζες (sic). Ανεγογυρεύονται οι κακορίζικοι οι  γκοτσπιντ να κάμωνε στροφή από τα μεγαλοπαρασκεβγιάτικα και βγάλανε τούτονά το τσενούργιο το Railroads που άνε θές το γροικάς στο γιουτούμπι επαέ. Καλά τους επάντηξε, ντακέρνουν ρεγουλαριστά, με τσι μελωδίες τσ’όμορφες, παναζία μου βρεφοκρατούσα πυργοδέσποινα, να καβαλήσω το παποράκι και να ξανοίγω πέρα. Αλλά τούτο που ρέγομαι είναι αυτά που κάνουν μετά το 14:26. Γροικώ το ριφ ετούτονά και θωρώ πως δεν έχει ματαξαναγίνει τέτοιο πράμα. Είναι σαν αυτόν που ήταν στα καουμπόικα, πούπαιζε τσε στο Φιλιότσο.


Φαντασμένιος:
Το Νονό. Τον Μορικόνε.

Στάθης:
Ετσια ντε. Θωρώ Φαντασμενάτσι μου πως αυτό το άσμα είναι στα πέντε πλιότερο καλά τους. Μπητίζει και με τα βιολιά, ίδια που θέλω να βάνω τα κλάματα, μαθές, σαν τα λαδικά που θωρούν το Μπρούσκο, Φαντασμένιο, μα την Κυρά Δέσποινα, στο σταυρό που σου κάμω. Ωσαν, να γέρνω κάτω απ’το λιόπρινο σε καρπουλοχώραφο.

------------------------
 
Η ιδεάρα είναι από τον lastexit, και η μεταφρασάρα από την δεν θα πω όνομα γιατί είναι τόσο Κρήτη η φάση που άσε καλύτερα.
 

18 December 2015

φαντατρία με τον Φαντασμένιο

 Για το #3 καλεσμένος του Φαντασμένιου στα ακραία μουσικά φαινόμενα, ο Φαντασμένιος.

Φαντασμένιος: Αφού δεν θέλει κανείς να σου πάρει συνέντευξη πες τα εδώ.

Φαντασμένιος: Καλή ιδέα, μια νέα φόρμα μετά από τόσα χρόνια γραφής σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό μου, λες και είμαι ο Κούγιας. 

Φαντασμένιος: Ε μα.

Φαντασμένιος: Στο νούμερο τρία της φανταλίστας είναι οι Ice_Eyes και ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο Quartz. Πλάκα πλάκα τα ποστ για τους Ice_Eyes είναι τα μόνα που γράφω σε πρώτο πρόσωπο. Δεν έχει σημασία, ας μην κάνω άλλο τον μαλάκα και ας απολογηθώ για αυτή την επιλογή. Λοιπόν οι Ice_Eyes είναι φίλοι μου και για αυτό είναι στο νούμερο 3. Βασικά επειδή είναι φίλοι μου άκουσα το βινύλιο και τους έβαλα στη λίστα. Το άκουσα και μου άρεσε όπως μου αρέσουν όλα όσα έχω ακούσει από αυτούς και ακυκλοφόρητα τα έβαζα στην εκπομπή. Μου αρέσει ο δίσκος γιατί είναι φίλοι μου ή είναι φίλοι μου επειδή μου αρέσει ο δίσκος;
Τώρα που το σκέφτομαι οι Ice_Eyes, δηλαδή ο Σπύρος και ο Τάσος έχουν ένα κοινό σημείο, έχουν φοβερό γούστο. Τα κάμποσα χρόνια που ξέρω τον Τάσο δεν μπορώ να θυμηθώ ένα δίσκο που να μου έχει προτείνει και να μην μου αρέσει. Με εντυπωσιάζει η αποκωδικοποίηση και τελικά αποτύπωση σε βινύλιο όλων αυτών των φοβερών επιρροών. Φαντάζομαι επίσης πως δεν ήταν καθόλου εύκολη διαδρομή από αυτά που είχαν στο μυαλό τους στα ηχεία με τόσο φτωχά μέσα και σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Για να γίνει αυτό σίγουρα καταπίεσαν μεγάλο ποσοστό της μπόλικης τελειομανίας τους. δημιουργικοί άνθρωποι συνήθως είναι τελειομανείς. Στα δικά μου αυτιά το αποτέλεσμα είναι τέλειο, δηλαδή αν είχα κάνει εγώ αυτό το δίσκο θα αισθανόμουν σαν τον Αντρέα το 81, τον Γκάλη το 87 και τον Σπαλιάρα κάθε μέρα, όλα αυτά μαζί και επί δέκα. Αν ήταν δικό μου θα το έβαζα στο τρία; Θα είχα  γράψει το τραγούδι της χρονιας και θα με έβαζα στο τρία; Ζηλεύω τους δημιουργικούς ανθρώπους ίσως γιατί το μόνο που έχω να παραθέσω σε αυτό τον τομέα είναι αυτό το σαχλό μπλογκ με τις ειρωνείες, τις ανακρίβειες, τα λάθη  και τις μαλακίες.

Φαντασμένιος: Καλά τα είπες. Μπράβο σου. Πάλι καλά που κατάλαβες πως έπρεπε να το βάλεις στο #1. Κομπλεξικέ.