17 June 2018

Ty segall στο gagarin 16/6 | της Αποκαθηλώσεως

Αυτό πρέπει να είναι το 543o ποστ στα ακραία μουσικά φαινόμενα για τον Ty σκέτο κατά το Θανάσης, Σωκράτης με έμφαση στην οικειότητα αλλά και προς αποφυγή λαθών στον τονισμό του Segall. Για το λαηβ του κυρ Ty στο gagarin αρκούν δυο ρήσεις του θυμόσοφου λαού, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα και μείναμε με το πουλί στο χέρι. Για να τεκμηριώσει τη θέση του ο Φαντασμένιος θα προσεγγίσει το ζήτημα φαινομενολογικά.
Πρώτο και βασικότερο σε τέτοιες συναυλίες είναι το ζήτημα της έντασης. Μια κάποια απώλεια ακοής τουλάχιστον εκ δεξιών είναι δεδομένη, ενώ και το κοινό δεν έβαλε κώλο κάτω. Αλλά. Αλλά ο Φαντασμένιος είδε το μισό λαηβ με τα χέρια σταυρωτά στηρίζοντας το όχι και τόσο θεληματικό του πιγούνι, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που χασμουρήθηκε και το χειρότερο απ' όλα τσέκαρε το κινητό του. Εδώ δύο πράγματα μπορεί να έχουν συμβεί, είτε ο Φάντα είναι too old to rock'n'roll, είτε ο κόσμος είχε ψηθεί από στόμα σε στόμα φάση από εκείνο (αυτό δηλαδή) το έπος και ήρθε αποφασισμένος να κουνηθεί no matter what. Όσο για το τραυματισμένο φανταφτί δεν είμαστε τίποτα χτεσινοί κυρ Ty μου να πιστεύουμε πως το παίζω δυνατά σημαίνει όλες οι μπάρες του εκουαλαηζερ στο κόκκινο. 
Ο ήχος ήταν κακός, κυρ Ty δε σε ακούσαμε αλλά το χειρότερο είναι πως δε σε πιάσαμε, δε σε νιώσαμε, που είναι οι βουτιές του an, που είναι το σετλιστ του διαόλου που δε μας άφηνε να πάρουμε ανάσα, ποια είναι όλα αυτά τα "τραγούδια", γιατί στη μέση του σετ δεν φώναζε ο αηνταααα. Και δεν είναι πως ο Φάντα γέρασε και δεν είναι το σουβλάκι όπως παλιά, δεν φτιάχνουν πια τέτοια αμάξια και λοιπά αλά Απόντες του Γραμματικού, είναι τα σόλο στην κιθάρα και το γαμημένο το σαξόφωνο. Διότι εμείς πιστέψαμε κάποτε στον αη Ty τον πανζουρλιστή του punk rock Υιό του Cobain και η δευτέρα παρουσία σου μας βγήκε σε Black Sabbath στην καλύτερη και Neil Young στη χειρότερη. Και κάπως έτσι χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία να ξαναζήσουμε ένα νέο 1977 και να σε δούμε να διαλύεις τους καλογυαλισμένους chickn.  
Είναι δύσκολο να γράφονται όλα αυτά για ένα λαηβ που έγινε σε ένα σχεδόν γεμάτο και αναβράζον με την καλή έννοια  gagarin αλλά δεν γίνεται ρε να περιμένουμε έξι μήνες το λαηβ και να αναγκαζόμαστε να βάζουμε τα tell me whats inside your heart τσίτα στο αμάξι μετά το λαηβ μπας και ξεκαυλώσουμε.

pic via ellie p

10 June 2018

Once a popliar, always a popliar


Ανακοίνωση

Την τρίτη 20:00 με 22:00 τα ακραία ραδιοφωνικά φαινόμενα θα παίξουν για τελευταία φορά στον poplie.eu. εδώ http://poplie.radiojar.com/

09 June 2018

i hate perfect albums

 Αν γινόταν κάνα κόλπο με μαύρες τρύπες, ανασχέσεις δυναμικών πεδίων και λοιπών μαμπο τζαμπο με αποτέλεσμα οι δίσκοι παραγωγής 2018 να έσκαγαν το 1997 θα ήταν πιθανό να αλλάξει η ιστορία της μουσικής. Διότι η πρόταση "πολύ καλή παραγωγή" στα ρηβιου του ok computer δεν θα είχε την ίδια αξία. Οι περισσότεροι δίσκοι που κυκλοφορούν πλέον έχουν πολύ καλή παραγωγή σε σημείο που είναι πιο αξιοσημείωτο παύλα περίεργο να βγαίνει δίσκος με μέτρια απόδοση στο συγκεκριμένο τομέα. 
 Λοιπόν έχουμε και λέμε, Beach House, Jon Hopkins, Iceage και Arctic Monkeys κυκλοφόρησαν δίσκους που ακόμα και ο Dr. House της μουσικής θα δυσκολευόταν να βρει ψεγάδι στον ήχο τους, όλα είναι ακριβώς όπου και όπως πρέπει να είναι. Ωστόσο και η πολλή τελειότητα μπορεί να είναι βαρετή. Πετάμε έξω τους Arctic Monkeys που απλά έχουν ένα καλό τραγούδι και στον υπόλοιπο δίσκο ακούγονται σαν Lambchop των φτωχών. 
Τα υπόλοιπα τρία δισκάκια σχεδόν εντυπωσίασαν τον Φαντασμένιο κατά την πρώτη ακρόαση αλλά αφήνουν μια βαριά ως δυσάρεστη επίγευση (sic). Μπορεί αυτό να οφείλεται στην σπουδαιότητα των έργων σε συνδυασμό με το πόσο για τον μπουτσο είναι ο Φάντα αλλά αυτή τη στιγμή είναι μια πραγματικότητα. Από το Beach House μπορεί να ακούσει το πολύ τρία τραγούδια στη σειρά, από τους Iceage μόνο το Catch it ενώ το Singularity του Hopkins θέλει ειδικές συνθήκες. Δεν είναι για ακουστικά στο δρόμο ή για το αμάξι, θέλει μπαλκονάκι, να είναι βράδυ και θερμοκρασία το πολύ 27 κελσίου. 
Και ενώ όλα συγκλίνουν στην εμφάνιση της λέξης πανκ ροκ στο ποστ που ανακλαστικά θα φέρει στο μυαλό της αναγνώστριας τη φράση μιντ λαηφ κραησις πάμε με την ανατροπή των ανατροπών. Ο Φαντασμένιος θέλει να ακούει μόνο ένα τραγούδι αυτές τις μέρες. Είναι λυρικό, είναι συναισθηματικό είναι ό,τι πιο ακατάλληλο για την εποχή. Πρόκειται για το The Yellow Wallpaper από τους Λονδρέζους The Left Outsides. λινκ. Πατάτε με δική σας ευθύνη.

03 June 2018

ασματική ακολουθία υπό των Om 2/6 εις την Πειραίους Academy

Είναι ζήτημα να είσαι οριακά μισάνθρωπος Φαντασμένιος και να σου αρέσουν οι συναυλίες. Και λογικά αυτή είναι η αιτία που τα μισά ποστ με την ταμπελίτσα live ξεκινάνε με μια ανάλυση για την ποσότητα/ποιότητα του κόσμου. Στους Om ο Φαντασμένιος πήγε γιατί θυμόταν πως είχε περάσει καλά στο λαηβ τους το 2011 στο gagarin, επίσης θυμόταν πως δεν είχε κόσμο, οπότε σε πιο μεγάλο χώρο λογικά θα ήταν πιο άνετα. Βέβαια υπάρχει ο κανόνας που λέει πως όταν μια μπάντα  έχει παίξει πολύ καλά, στην επόμενη εμφάνιση της γίνεται ο χαμός, ενώ ίσως πιο σημαντικό να είναι και το πόσο μπαφάτο είναι το λαηβ καθότι θέλει ο άλλος να πάει κάπου να την πιει, να χαθεί ερήμην μπίτι. Και κάπως έτσι αρκετός κόσμος βρέθηκε έξω από το Πειραιώς Academy αναζητώντας ένα μαγικό  μπαρκοντ.

Το κακό προαίσθημα έγινε άγχος όταν ο Φάντα άκουσε τα παιδιά της παραγωγής να λένε "περιμένετε να τελειώσει η ουρά να δούμε μήπως ανοίξουν κάποιες θέσεις". Ωστόσο, η πυκνότητα του κόσμου θύμιζε sold-out ευρωπαϊκών προδιαγραφών και θα ήταν όλα τέλεια αν δούλευε ο κλιματισμός/εξαερισμός. Η κατάσταση έφτασε σε οριακό σημείο όταν  μετά των πρώτων ήχων από τους Om ανάψαν τα τσιγαριλίκια, τα οποία κατά την καύση τους κατανάλωσαν τα ελάχιστα μόρια οξυγόνου. Θα πεθάνOme παρέα με σχεδόν-πρώην-γουοναμπη-αμετανόητα μέταλλα όλων σχεδόν των metal συνιστωσών είπε ο Φαντασμένιος και σκέφτηκε πόσο να κοστίζει ο ΓΑΜΗΜΕΝΟΣ ο κλιματισμός σε ένα τέτοιο χώρο για 3 ώρες; Όταν μετά από 15 λεπτά κάποιος πάτησε το κουμπί, το φρέσκο ρεύμα αέρα ήταν πιο λυτρωτικό και από δέκα χριστός ανέστη (ρε λες να ήταν μέρος του σοου;). Προς ένδειξη διαμαρτυρίας και για να νιώσετε λίγη από τη δυσφορία του, για το υπόλοιπο του ποστ ο Φαντασμένιος δεν θα βάλει καμία τελεία, πάρτε βαθειά ανάσα.

Λοιπόν είναι θέμα να σου αρέσουν οι συναυλίες και να είσαι ταυτόχρονα μισάνθρωπος, καθότι όσο περισσότεροι είναι οι άνθρωποι τόσο περισσότερα κάνουν και γίνονται σούπερ ενοχλητικοί, όπως το μέταλλο που καθόταν πίσω από τον Φαντασμένιο και σαν προπονητής της εξέδρας τα είχε βάλει με τον ντραμερ, δεν το ένα, δεν το άλλο, και τι είναι αυτό, και τι είναι το άλλο, και στο gagarin είχαν γαμήσει, δεν είναι Om αυτό το πράγμα, είναι υποτονικοί βαριούνται, δεν ήταν καλό το σταφ, ok σε καταλάβαμε ρε φίλε σκάσε αλλά όχι εκεί αυτός, να μας πει για το beer φεστιβαλ, τα μπυρακια, τα γκομενάκια και χίλιες δυο μαλακίες, αλλά δεν φταίει αυτός,  φταίει το καπιταλιστικό σύστημα που έχει εδραιωθεί και το μόνο που μας νοιάζει είναι να πάρουμε καλύτερο κινητό και αυτοκίνητο και να παίξουν γαμάτα και 5 ώρες οι Om, ενώ θα έπρεπε να μετατοπίσουμε τα θέλω μας και ενδεχομένως την όποια αντίδραση προς ποιοτικότερα χαρακτηριστικά της ζωής απορρίπτοντας την κοινωνία του θεάματος, του κουτσομπολιού, να ρίξουμε μια γροθιά στον μικροαστισμό, να πάρει η φαντασία την εξουσία και να σταματήσει ο κόσμος να μιλάει στις συναυλίες και κάπου εδώ συνέβει το δεύτερο θαύμα της βραδιάς (μετά το ερκοντισιο), καθώς το αγανακτισμένο μέταλλο αποφάσισε να φύγει και ως δια μαγείας ή ανωτέρας δύναμης - ενδεχομένως ερήμην μπίτι- οι Om απογειώθηκαν, οι Om που περίμεναν να πάρει η ορθόδοξη ΑΕΚ πρωτάθλημα για να έρθουν, χαμός, Λάζαρε δεύρο έξω και λοιπά, βέβαια αυτοί δεν καταλαβαίνουν από αχόρταγο αθηναϊκό κοινό και δεν βγήκαν για ανκορ, ωστόσο με αυτά και με αυτά, αν ξανάρθουν και δεν έχουμε βγάλει καμιά ζημιά ως τότε να ξαναπάμε, ο Φαντασμένιος να ακούσει, εσείς να την πιείτε, οι διοργανωτές να κονομήσουν και το μέταλλο γκρινιάρης να λέει πως τους έχει δει 11 φορές και λοιπά ερήμην μπίτι.

29 May 2018

10+1τραγούδια για τον Μάη

Ο Φαντασμένιος δεν εμπιστεύεται ανθρώπους που έχουν ψηφίσει ΓΑΠ και δεν το έχουν μετανιώσει. Και όσες συγκινήθηκαν με το 1968 του Μπουλμέτη. Βασικά δεν εμπιστεύεται όποια είδε το 1968 του Μπουλμέτη και δε γαμήθηκε στα γέλια. Όλα τα παραπάνω τα ξεπερνάνε με ευκολία αρθράκια τύπου ο δίσκος της ημέρας ή 10+1 τραγούδια για το καλοκαίρι και κάνε λαηκ εδώ και σερ εδώ και καρδούλα εδώ και δε θα πιστέψεις αυτό, το ποιο; Αυτό 1-0. Ωστόσο 11 χρόνια στο ίντερνετ τα έχει κάνει όλα ο Φάντα- ας το κάνει και αυτό, δε γαμιέται- 10+1 τραγούδια για τον Μάη.

~ Shiggy από τον Stephen Malkmus και τους Jicks. Είναι τόσο καλό που αυτομάτως θέτει το νέο δίσκο του Malkmus σε σύγκριση με το προ δεκαεπταετίας ντεμπούτο ομότιτλό του.

~ Devil της/των Vive la void. Όνομα και πράγμα.

~ Do i Look like I 'm in Love από τους Prids, το οποίο μπορεί και να είναι το καλύτερο τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ. Είναι σαν κατσαρόλα που βράζει ντέρτι ή ένα ζευγαράκι που χαμουρεύεται σε ένα αμάξι που πάει με 182 στην Εθνική.

~ Pure Romance των Wand. Είναι το νερό που χύθηκε από την κατσαρόλα που έβραζε στην παραπάνω πρόταση ή το ζευγαράκι της ίδιας πρότασης που αράζει μεταοργασμικά στο χορτάρι  κάτω από ένα δέντρο.

~ Charity της Courtney Barnett. Το μόνο κακό με αυτό το τραγούδι είναι πως είναι τόσο κολλητικό που ενδεχομένως να υπονομεύσει το υπόλοιπο δισκάκι. 

~ By Two από τους Landing. Θυμίζει κάτι από το Myrkur των Sigur Ros, δηλαδή είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που η λέξη dreamy μπαίνει χωρίς να υπάρχει κίνδυνος συναισθηματικής λιγωμάρας.

~ Follow you Home από τους 2 By Bukowski feat Kid Moxie. Είναι αυτό το διαολεμένο το Λιντσομπανταλαμεντικό με το Ένιο Μορικόνε ριφακι που είχε γαμήσει τον εγκέφαλο του φάντα τότε

~ Και για το τέλος ένα από elefant records, καθότι η Μαδρίτη πήρε όλες τις κούπες φέτος. Alpaca Sports και Summer Days αν και θα προτιμούσε ο Φαντασμένιος να έπαιρνε ευρωλίγκα και τσαμπιονς λιγκ η Middletown Connecticut AC και να έκλεινε η λίστα με αυτό το έπος.  

18 May 2018

Echo Tides.

Κυκλοφόρησε επιτέλους το πρώτο EP των αγαπημένιων Echo Tides. Εκτός από το υπέροχο ηλεκτροποπ αριστούργημα ride υπάρχουν και δυο τραγούδια από το λαηβ που είχαν δώσει τον Δεκέμβριο. Ωστόσο γιατί να το κρύψομεν άλλωστε την παράσταση κλέβει η Λαμποργκίνι του Φαντασμένιου, ένα τραγούδι που γράφτηκε πριν από 4 χρόνια ως απάντηση στο rave tapes των Mogwai και τώρα πια δικαιώνεται πανηγυρικά. Πού είναι οι Mogwai ε; Δε σας βλέπουμε κύριοι Mogwai, που και να υπήρχατε πάλι δε θα σας βλέπαμε από τη γκαβλα μας για τα Echo Tides.

07 May 2018

χαθήκαμε μια νύχτα στην Ηπείρου | Grails 3/5 στο Κύτταρο

Και αν έχει δει συναυλίες ο Φαντασμένιος. Μόνο και μόνο σε τούτο το blog έχει γράψει για 171. Και τι δεν έχουν δει τα μάτια του τόσα χρόνια. Ένα πράγμα δεν είχε δει ποτέ, να ξεκινάει το μεην ακτ πριν τις 10. Ε και αυτό συνέβη φυσικά την μοναδική μέρα της εβδομάδας που είχε δουλειά και δεν μπορούσε να είναι από τις 9 στο Κύτταρο για να δει τους Grails. Νιώθει σαν την Ηρώ ο Φαντασμένιος. Με αυτά και με αυτά στο κύτταρο έχει ζήσει τις πιο ευρωπαϊκές συναυλιακές του εμπειρίες καθώς τον Σεπτέμβρη του 2009 είχε παρακολουθήσει το μοναδικό λαηβ που είχε εφαρμοστεί ο νόμος κατά του καπνίσματος (crippled black phoenix). 
Τι συνέβη; Παρατηρώντας το χαρτί της σετλιστ (pic via Alma) βλέπουμε πως έχουν γράψει λάθος την ημερομηνία! Χμ, η Αθήνα είναι η πρώτη πόλη της ευρωπαϊκής τους περιοδείας οπότε έχουμε να κάνουμε με καραμπινάτο τζετ λαγκ. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να γίνει δουλειά, τι να σου κάνει και ο Φαντασμένιος; Φαντασμένιος είναι, δεν είναι μάγος, πώς να γράψει για κάτι που δεν είδε; Άντε να γράψει πως ενδεχομένως να παίζουν κάπως ξερά παύλα ωμά στα λαηβ, οπότε ενδεχομένως να μην έχασε και κάτι το φοβερό, καθότι ενδεχομένως προτιμά τις πιο σύνθετες ενορχηστρώσεις των στούντιο εκτελέσεων. Τώρα και αυτό με μπόλικο ενδεχομένως, με ενδεχομένως από εδώ στην Πάτρα με τον παλιό δρόμο. Βασικά το μόνο σίγουρο είναι πως του πήγε 0.64ευρώ/λεπτό το λαηβ και το μόνο που θα θυμάται από αυτό είναι πως πήγε αλλά τελικά δεν ήταν ποτέ εκεί. Πόσο λόγω τιμής πια;