21 June 2016

γιουσαηλον | Sigu ros 13/06 Athens release

 Στο μυαλό του Φαντασμένιου η επανεμφάνιση των Sigur Ros στην Αθήνα θα μπορούσε να είναι η μεταφορά στην πραγματική ζωή της ταινίας Απόντες του  Ν. Γραμματικού. Η ταινία - βασικό συστατικό των ακραίων μουσικών φαινομένων - αφηγείται   την ιστορία μιας παρέας από τα ανέμελα εφηβικά χρόνια, με απόλυτα σημαδιακό σημείο εκκίνησης την κατάκτηση του ευρωμπάσκετ 87 έως την διάλυση αυτής το καλοκαίρι του 1994 όταν ο Μαραντόνα πέταγε στην ανακύκλωση την βαριά του τσολιά. Ένας - ένας την κάνει με τον τρόπο του αλλά όταν στην τελευταία σκηνή ο κεντρικός ήρωας αποχωρεί περίλυπος, ένα τσούρμο ενθουσιωδών νεαρών τον προσπερνά και κάθεται στο τραπέζι της παλιάς παρέας. Με αυτή τη σκηνή στο μυαλό όταν ο Φαντασμένιος άκουγε στις πρώτες σειρές τους νεαρούς να μιλάνε για κινηματογραφική ατμοσφαιρική μουσική, σκεφτόταν πως όταν πριν από 13 χρόνια ούρλιαζε στο #8, αυτά τα παιδιά μάζευαν ποκεμον. Η συσχέτιση του λαηβ με την ταινία φέρνει στο μυαλό όλους τους φίλους που την έκαναν από τη χώρα, πρώην φίλους που κατάφεραν να γίνουν οι πατεράδες τους και ευτυχώς μερικούς που απλά ξεπέρασαν τους Sigur ros διαγράφοντας από τον ορίζοντα κάθε υποψία παλιοροκισμού. Από το θαύμα του ΠΑΣΟΚ  με το μετρό και τα γκολ του Χαριστέα, στην πεταμένη/ξεπεσμένη αριστερή περηφάνια και το άγχος της φορολογικής δήλωσης. Τι θα γίνει; Είναι δυνατόν να ξεπεράσουν το μυθικό εκείνο βράδυ;

Το βράδυ της 1η Ιουλίου του 2003 οι Sigur ros είχαν μια λιτή σκηνική παρουσία αλλά εμφανιστήκαν σαφώς πιο πομπώδεις ως προς τα ηχητικά.  Τα μέλη της μπάντας εναλλάσσονταν στα όργανα με χαρακτηριστική άνεση, ενώ από πίσω συνεπικουρούσαν εγχόρδως οι Amina. Ο ήχος στις κιθάρες είχε όγκο στα όρια του shoegaze (ειδικά στο #8). Εκείνη η συναυλία - ορόσημο - για τους σημερινούς 30φεύγα συμπλήρωνε με τρόπο εμφατικό (κατάμεστο θέατρο βράχων) την τριλογία των σπουδαίων της ποστ ροκ (Mogwai, GYBE) που επίσης είχαν δώσει λαηβ τους προηγούμενους μήνες. Εκείνο το βράδυ, υπό την αιγίδα του φεστιβάλ Υμηττού 2003 μάλλον έγινε η πιο ακριβής απογραφή της εναλλακτικής Ελλάδας.

Οι Sigur ros με ΣΥΡΙΖΑ είναι μόνο τρεις, αλλά ακούγονται σαν χίλιοι δεκατρείς, μπορεί να μην άστραψαν ηχητικά όπως το 2003 αλλά παραμένουν αρκετά χιλιόμετρα ψηλά στον ουρανό, και πάλι καλά γιατί αν γινόταν και αυτό τότε δεν θα διαβάζατε αυτό το ποστ αλλά τη νεκρολογία του Φαντασμένιου.

Για το οπτικό μέρος έχουν ετοιμάσει ένα από τα πιο καλαίσθητα light show που έχει δει ο Φαντασμένιος, υπέροχα φώτα, βίντεο, δυνατή βροχή όποτε πιάνανε κορυφή (βλ. κρεσέντο του Glosoli) και άλλα φοβερά ακραία καιρικά φαινόμενα, αστραπές, βροντές κλπ. Το κοινό από κάτω παρακολουθούσε με ευλάβεια, δεν μίλαγε κανείς και με την βοήθεια της βροχής έμειναν και τα κινητά στην τσέπη. Οι Sigur Ros από πάνω έδειχναν  να το απολαμβάνουν όσο δεν πάει, σαν να μην έχουν παίξει ένα σωρό φορές το #8. Ο Γιονσι στο τέλος μοιάζει τρελαμένος, αυτό δεν είναι μια ακόμα συναυλία, κόσμος και μουσικοί γίνονται ένα. Είναι απίστευτο πως επιτυγχάνεται αυτή η σύνδεση σε έναν τεράστιο χώρο με μια ενδογενώς εσωστρεφή μουσική.

Το setlist είναι αυτό ακριβώς που πρέπει, με τα καλύτερα τους από όλους τους δίσκους εκτός φυσικά από το απαράδεκτο Valtari. Η εκτέλεση του festival ήταν η κορυφαία στιγμή της βραδιάς, αφαιρώντας έτσι από τους νοσταλγολάγνους το επιχείρημα "το 2003 είχαν έρθει έχοντας βγάλει τους καλύτερους δίσκους". Οι Sigur ros κατάφεραν το απίθανο, καθώς είναι άλλο πράγμα να περνάς από κάπου και να παίζεις πολύ καλά και άλλο να γράφεις ιστορία, να δημιουργείς μύθους. Το 2016 είναι η χρονιά που οι Sigur ros κάνανε αυτό το λαηβ. Όσοι δηλώσανε παρόντες δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτά που έζησαν εκείνες τις δυο ώρες.

pic via sigur ros fb

10 June 2016

release Athens | Slowdive - Brian Jonestown Massacre - PJ Harvey | πλατεία νερού 7/6



Αυθεντικά και τεκμηριωμένα
Σε τούτο το μπλογκ μπορεί να έχουν γραφτεί άπειρες μαλακίες και θα γραφτούν πολλές ακόμη αλλά δεν υπάρχει καμία περίπτωση να δείτε εδώ την πρόταση "μπλα μπλα αλλά το εισιτήριο είναι φτηνό". Oκ, μόλις την είδατε αλλά είναι η τελευταία φορά- οι καημένοι οι διοργανωτές είναι ελεύθεροι αν θέλουν να  αυξήσουν την τιμή των εισιτηρίων- αλλά ως Φαντασμένιοι δεν θα τους παρακαλέσουμε να το κάνουν. Αυτή είναι μια άποψη, υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική,  με τους ήρωες διοργανωτές και τους αιμοσταγείς γκρινιάρηδες  μουσικόφιλους (e-tetradio, popaganda). Εμείς ως Φαντασμένιοι δηλώνουμε υπεύθυνα χωρίς φόβο και πάθος πως ουδέποτε έχουμε πάρει πρόσκληση. Χάνουμε σε κουλνες ναι, αλλά κερδίζουμε σε αξιοπιστία.


Νομπελ μαρκετινγκ
Μετά την πρωτοτυπία όπου ένα τετραήμερο φεστιβάλ διαρκεί δυο μήνες, το  release Athens το τερμάτισε με την σούπερ προσφορά  δυο εισιτήρια στην τιμή του ενός, στο ταμείο τη μέρα του λάηβ. Αυτή η νέα μόδα μάλλον ξεκίνησε στην πρόσφατη συναυλία του γερο-Κάρπεντερ. Ναι oκ, καλό είναι αυτό, να πάει ο κόσμος και αυτοί που γουστάρουν, αυτοί που πήραν εισιτήριο μήνες πριν, αυτοί που στήριξαν, που έδωσαν λεφτά για κάτι που θα μπορούσε να ακυρωθεί να αλλάξει χώρο να να να,  ε αυτοί είναι μαλάκες. Και λεφτάδες, καθότι πού τα βρήκαν τα λεφτά; Αρά είναι λεφτάδες, άρα γιατί να γκρινιάξουν; Μισό λεπτό, άκυρη η γκρίνια, έβγαλε ανακοίνωση το release Athens πως για το λαηβ των sigur ros όσοι είχαν πάρει εισιτήριο μπορούν με ακόμα 10 ευρώ να πάρουν ακόμα ένα. Οπότε παραμένουν μαλάκες και με μόνο δέκα ευρώ μπορούν να πάρουν ακόμα ένα εισιτήριο και να το βάλουν στον κώλο τους. Αυτά που έγιναν είναι τόσο μακριά από τη λογική, που ακόμα και το e-tetradio τα καταδίκασε. Κατά τα άλλα στο φεστιβάλ μπορούσες να πιεις μπύρα και να φας πίτσα. Ένα δάκρυ κυλά, καθώς ο Φαντασμένιος θυμάται τα τσάμπα παγωτά του Plissken.


Μόνο slowdive

Το πρόβλημα με τους Slowdive δεν ήταν πως παίξανε μέρα, καθώς και αυτό μέρα ήταν. Το πρόβλημα το είχε ο κόσμος ή πιο σωστά ο Φαντασμένιος -για να μη κάνουμε γενικεύσεις- ο οποίος έφτασε με την ψυχή στο στόμα, καθότι καθημερινή και μπορεί να είναι λεφτάς και να αγοράζει στην προπώληση, αλλά είναι άπληστος, οπότε δουλεύει. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν σε μεγάλη φόρμα οι Slowdive, έκαναν ένα δυο λαθάκια, με χειρότερο το νευρικό γελάκι της Rachel στην αρχή του golden hair, ευτυχώς όμως όλα πήγαν καλά και τα επόμενα οκτώ λεπτά πήραν το διαμαντάκι του Syd Barrett και τα γάμησαν όλα, με το συμπάθιο. Μια ακόμα καλή στιγμή ήταν το Crazy for you, ενώ σίγουρα έλειψε από το setlist το 40days. Σε μια μέτρια μέρα, μας γάμησαν λίγο. Δηλαδή μας συγκίνησαν. Δηλαδή ένα δάκρυ έφυγε στο dagger. Και στο Alison κάνα δυο, τέλος πάντων δεν θα το κάνουμε reality εδώ χάμου, δεν ημασταν έτοιμοι, θέλουμε να τους ξαναδούμε, να έρθουν να παίξουν βράδυ για να γράψουν τα σοβαρα σαητ για εντυπωσιακά φώτα και ατμόσφαιρα  και ο Φαντασμένιος να έχει φέρει κάνα πακέτο χαρτομάντιλα. Βασικά έπρεπε να βρέχει την ώρα του λάηβ.


Brian Jonestown Massacre
Στην πρώτη εμφάνιση των BJM στην Ελλάδα ο Φαντασμένιος είχε μείνει σχεδόν έκπληκτος με την συγκροτημένη παρουσία του Anton (εξαιρουμένου του ανέκδοτου). Η δεύτερη  εμφάνιση τον έβαλε σε σκέψεις σχετικά με τα αρνητικά της αποτοξίνωσης. Μας φλόμωσε με σαχλά αστεία και μας χάρισε μια γερή Antonια όταν με άκρως άκομψο τρόπο και εμφανώς  νευριασμένος τα έχωσε σε όλη την μπάντα του. Πριν από δεκαπέντε χρόνια θα μιλάγαμε για τον υπ' αριθμόν 235 επικό τσακωμό των BJM, αλλά το 2016 και με τα ενοίκια στο θεό, απλά συνέχισαν. Χωρίς τίποτα σπουδαίο πέρασε η ώρα, κάτι πήγαν να κάνουν στο τέλος με το καινούργιο τραγούδι, αλλά τελικά ο λογαριασμός θα γράψει "μέτρια εμφάνιση" και το μυαλό του Φαντασμενιου παραμένει κολλημένο στους Slowdive. Μπορεί βέβαια να φταίει και το μυαλό του Φαντασμένιου και να ήταν όλα τέλεια, καθώς ποτέ μη λες ποτέ που είπε και ο Αϊνστάιν.


PJ Harvey
Η συναυλία της PJ Harvey από την άλλη ήταν τόσο προσεγμένη που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ροκ. Κάθε κίνηση πάνω στη σκηνή έμοιαζε σκηνοθετημένη, και πάρα πολύ δουλεμένη. Στο μουσικό κομμάτι παρουσίασε τον τέλειο ήχο, λες και ήταν σε σε στούντιο. Ο Φαντασμένιος δυσκολεύεται να θυμηθεί τόσο καλό ήχο και ειδικά σε ανοιχτό χώρο, θα μπορούσε και αυτό να είναι κονσεπτ -γιατί όχι- η εναντιομερής ιδέα της ουσιαστικά λαηβ ηχογράφησης του τελευταίου δίσκου. Και πάνω που έχει καταφέρει, με κόπο να μας βάλει εκεί που ούτε απέξω δεν θέλουμε να περάσουμε, δηλαδή στον κόσμο του τελευταίου δίσκου βγήκαν οι ηλεκτρικές κιθάρες και "τα παλιά". Κάπου εκεί είναι πια ολοφάνερο πως τα νέα τραγούδια είναι πολύ φτωχά για να ξεδιψάσουν τον λαό που βρυχάται από κάτω "baby, baby ain't it true i'm immortal when when i'm with you".  Βέβαιαι η PJ παρέμενε προσηλωμένη στην σχεδόν έντεχνη προσέγγιση, έτσι η μόνη ελπίδα για να  ξεκαυλώσει ο κόσμος ίσως θα ήταν να παρουσιαστεί ξαφνικά ο Χαρούλης και να πούνε συνοδεία λύρας το this mess we are in. Αυτό δεν συνέβη και έτσι όταν στο river anacostia εμφανίστηκε το παραδοσιακό Wade in the water χάθηκε η ευκαιρία για ένα γκράντε φινάλε, να ζήσουμε μια συγκλονιστική στιγμή. Θα ήθελε ο Φαντασμένιος να είναι στο λαηβ όπου ο κόσμος αντί να κάνει παλαμάκια και να ουρλιάζει στο τέλος, θα άρπαζε τη σκυτάλη από τη μπάντα και θα τραγουδούσε "Wade in the water, God's gonna trouble the water". Συμπερασματικά το ρολόι σταματάει στους Slowdive, γιατί με το setlist αχταρμά της PJ ούτε το διψασμένο ροκ αθηναϊκό κοινό ξεδίψασε, ούτε οι Φαντασμένιοι κουλτουριάρηδες που με ευλάβεια προσπάθησαν να παρακολουθήσουν έγιναν σοφότεροι.

30 May 2016

όλα περνάνε, όλα περνάνε (έχω κάνει πολλά λάθη)

 Πού είχαμε μείνει; Α στην Αμερική, στις ατέλειωτες παραλίες, οκτώ λωρίδες ανά κατεύθυνση, τρία μέτρα κάκτοι, ένα φαράγγι, το φαράγγι. Καλά όλα αυτά αλλά δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το Σικάγο. Από τις πόλεις που έχει δει ως τώρα ο γερο-Φαντασμένιος, δεν χωρά καν ερώτημα στο ποια είναι η καλύτερη να ζει. Τουλάχιστον μέχρι να δικαιωθεί ο Μαρξ.

Για το Σικάγο το πρόγραμμα είχε δυο συγκροτήματα που έχουν παίξει στην Ελλάδα, και μάλιστα αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Αρχή με τους Parquet Courts, οι οποίοι έχοντας στο τσεπάκι το 8αράκι του p4k, μπορούν πια να αντικρίζουν το όνομα τους με μεγαλύτερη γραμματοσειρά στα φεστιβάλ και να παίζουν ως πρώτο όνομα σε μεγαλύτερα λαηβάδικα.
   
Ως Φαντασμένιοι δεν είχαμε δει κάτι φοβερό και τρομερό στο λαηβ της Αθήνας, δεν ακούσαμε τίποτα το συναρπαστικό στον τελευταίο δίσκο πέρα από ένα-δυο κομμάτια, αλλά επειδή έχουμε πέσει έξω γύρω στις πέντε εκατομμύρια φορές, και επειδή όπου υπάρχει καπνός ίσως υπάρχει και φωτιά, βρεθήκαμε στο ιστορικό Metro.  
Οι Parquet Courts βγήκαν με  υφάκι μεγάλης μπάντας περιμένοντας από τον κόσμο να σκίσει τα μανίκια του σε κάθε ριφ. Ο έρμος ο κόσμος προσπάθησε αλλά δεν γινόταν κάτι το ιδιαίτερο πάνω στη σκηνή. Πιστές εκτελέσεις των τραγουδιών, σαχλά λόγια μεταξύ των τραγουδιών και ο κιθαρίστας-εξώγαμο του Thurston Moore, που έμοιαζε ικανός να σταματήσει να παίζει για να φτιάξει το μαλλί. Καλό ήταν το λάηβ, απλά δεν έγινε αυτό που είπε σε κάποια στιγμή ο τραγουδιστής "άκουσα στο ράδιο πως σήμερα το βράδυ οι Parquet Courts θα γκρεμίσουν το Metro, αυτό είναι ψέμα, δε θέλουμε να καταστρέψουμε αυτό το υπέροχο μέρος". Με τη δήλωση αυτή ο Φαντασμένιος διακρίνει:  α) μεγαλομανία και β) το κακό τους χιούμορ. Αυτά ή απλά ο τύπος είναι αυτιστικός. Και ενώ αρχίζει κάτι να γίνεται πετάγεται ο λιώμας του λαηβ (κάθετε μπροστά στον Φαντασμένιο) και φωνάζει "you suck". Ποιος είδε τον ξώγαμο κιθαρίστα και δεν φοβήθηκε "we suck? blah blah blah εμείς ρε; που βγάλαμε δίσκο ρε; και δώστου blah blah blah μίρλα λες και είναι πρωί πρωί στην Κηφισίας. Η πλάκα είναι πως ο μεθυσμένος προβοκάτορας μάλλον έκανε πλάκα με το "you suck" καθώς ήταν από τους λίγους που χτυπιόταν στο λαηβ. Λένε ακόμα ένα τραγούδι τσουπ ο μπασιστας "how was that? we suck?" ε, ρε κόλλημα! Προς το τέλος πήγαν να το σώσουν με μια πολύ καλή εκτέλεση του human performance, αλλά ως εκεί, πήραν τον πληγωμένο τους εγωισμό, το υφάκι τους και δεν βγήκαν καν για encore. Χαμηλό επίπεδο. 


Ανακεφαλαιώνοντας μαζί με το λάηβ του  Dan Deacon το σκορ είναι Αθήνα - Αμερικές 2-0 και με τους Disappears να μένουν στο καλεντάρι μοιάζει αδύνατη η ανατροπή. Μπορεί οι Disappears να κυκλοφόρησαν πέρσι τον καλύτερο δίσκο της ως τώρα καριέρας τους, αλλά μάλλον σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν το εντός έδρας λαηβ στο rooftop bar ενός ξενοδοχείου ως πρόβα για τα καινούργια τραγούδια που γράφουν. Χωρίς πολλά πολλά πήραν τα αυτιά των περίπου 50 συγγενών και φίλων. Απίστευτο δυνατό, σκοτεινό, ποστ πανκ επιπέδου. Τελειώνουν το σετ και ο κόσμος με το ένα χέρι μαζεύει το σαγόνι και το άλλο χειροκροτάει. Έξι λαηβ στο φανταμέρικα τουρ χωρίς ούτε ένα encore και σκάει στο πιο απίθανο μέρος. Ούτε οι ίδιοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν τις αντιδράσεις του κόσμου. Τα νέα τραγούδια είναι ακόμα πιο σκληρά και όλα δείχνουν πως ο επόμενος δίσκος θα πιστοποιεί την ανοδική πορεία της μπάντας. 

14 May 2016

Life in L.A. is so lonely

 Όπως είχε πει και η Kim "Come on get in the car, lets go for a ride somewhere" ε, ας πάρουμε τον CA-1 να πάμε στο Λος Άντζελες. Το L.A. σίγουρα χαρακτηρίζεται από τα τρία κάπα. Κίνηση, κάγκουρες και κουλνες. Τι και αν ζουν στη νούμερο 2 πόλη της Αμερικής (ετοιμάζονται να περάσουν σε μπόι κοτζάμ Νέα Υόρκη), τι και αν περνούν τη μισή τους ζωή μέσα σε ένα αμάξι, οι Λοσαντζελιανοί δεν τρέχουν, το παίζουν χαλαροί. Αν είναι να κάνεις ένα πράγμα στο Λος Άντζελες, τότε να δεις στο ίντερνετ τι ώρα δεν έχει κίνηση. Και μετά πήγαινε και κάνε ό,τι θες, και αφού το έφερε η κουβέντα έχει και Ameoba το οποίο είναι καλύτερο από αυτό του Σαν Φραν και ενδεχομένως το καλύτερο δισκάδικο που έχει μπει ο Φαντασμένιος. 

Ενδεχομένως, πάντα ενδεχομένως ε, στο Λος Άντζελες ο Φαντασμένιος είδε ένα από τα λαηβ της χρονιάς. Ας πούμε πως το πρόσφατο φλιρτ με τους Fat White Family, εξελίσεται σε έρωτα ή πιο σωστά καψούρα. Πήγε πολύ καλά η συνάντηση στο γραφικό Satelite της Silver Lake. Αχ. Τι καλά ρε Φαντασμένιο, έγιναν πράγματα αλλά σεβόμενος αυτούς που βγάζουν σπυράκια με κείμενα άνω των δυο παραγράφων θα παίξει σε bold το σημαντικό της υπόθεσης. Είδαμε πούτσα και για τους κάτω των 18 Πρέπει να κάνετε σκοπό της ζωής σας να τους δείτε έστω μια φορά λαηβ. Χαμός. 
Στη σκηνή βγήκε πρώτος ο φαφούτης κιθαρίστας, κάτι σαν χαλασμένος Lou Reed ο οποίος έπαιξε μόνος του ένα κοροϊδευτικό/ ειρωνικό  κομμάτι  για την Beyonce ή κάποια άλλη καγκουροστάρ, δεν θυμάται καλά ο Φαντασμένιος, ήταν μεγάλη η ένταση. Μετά το σχεδόν δεκάλεπτο αυτό χάπενινγκ ακολούθησε και η υπόλοιπη μπάντα, μαζί και ο άλλος κύριος πόλος της ο τραγουδιστής, ο οποίος έχει όνομα αλλά βαριέται να γκουγκλάρει ο Φαντασμένιος. Ο τύπος αυτός είναι ένας Mark E Smith σε σώμα Iggy Pop. Αυτό ακριβώς. Ένας υπερκινητικός προβοκάτορας κολλημένος με το πουλί του. Πίνει τα ποτά του κόσμου, ανάβει τσιγάρο το οποίο για Αμερική είναι θέμα, δηλαδή για Ελλάδα το ανάλογο θα ήταν να βγάλει όπλο, που από την άλλη ίσως να μην είναι κάτι για Αμερική. Κατεβαίνει από τη σκηνή, σπρώχνει τον κόσμο, ξαφνικά το χιπστερ γραφικό Satelite γίνεται πανκ. Μοιάζει ακατέργαστο και πολύ ειλικρινές. Αληθινό. Α και κάθε μισό λεπτό ο τραγουδιάρης πιάνει το πουλί του
 
Ο Φαντασμένιος έχει την αίσθηση πως παρακολουθεί κάτι πολύ πιο σπουδαίο από ένα μεσοβδομαδιάτικο λαηβ, θα μπορούσε να είναι σκηνή από το επόμενο Vinyl "the new generation". Ένας φαφούτης και ένας σαλτιμπάγκος, συνεπικουρούμενοι από μια μπάντα που παίζει τόσο σπουδαία  που αν κλείσεις τα μάτια μπορείς να φανταστείς πως είσαι στο πιο γαμάτο στούντιο με τους καλύτερους σέσιον μουσικούς. Παίξανε και το I Am Mark E Smith το οποίο  σε κάποια φάση επιβεβαιώνοντας τη χάρη του ονόματος ME Smith μεταμορφώθηκε σε "Ι Am Donald Trump". Χαμός. Μόνο κάποιοι τύποι σαν τους Fat White Family φαντάζουν ικανοί για να προσθέσουν ένα νέο τσεκ ποιντ στην ιστορία της ροκ. Αν δεν κατακαούν από τα ναρκωτικά. Για την ιστορία, να σημειωθεί πως είδαμε το πουλί του τραγουδιστή, γεγονός που δεν προσέθεσε πόντους στην εξαιρετική τους εμφάνιση.

Και ενώ το 99% του indie L.A. έφτιαχνε βαλίτσες για το Coachella, στη γειτονιά του Φαντασμένιου παίζανε οι Dressy Bessy. Μετά το τίμιο power pop σετάκι η τραγουδίστρια ρώταγε τον Φαντασμένιο σε ποια μπάντα είναι, επιβεβαιώνοντας την υποψία πως στο L.Α. το να παίζεις σε κάποιο συγκρότημα είναι σαν να λες πως είσαι dj στην Αθήνα.

09 May 2016

άφησα την αγάπη μου στο Σαν Φρανσίσκο


Δεν το κλείσαμε το μαγαζί. Ήθελε να δει ο Φαντασμένιος αν θα βγει κανένας να πει "που είσαι ρε Φαντασμένιο;" "Το έκλεισες;" "Μη το κλείσεις ρε!". Δεν βγήκε κανένας, άρα όλα καλά, όλα στη θέση τους, όλα όπως πρέπει να είναι. Πάμε λοιπόν.

Μετά από μακρά περίοδο αποχής τα ακραία μουσικά φαινόμενα επιστρέφουν δυναμικά.

Μετά από ένα μακρύ ταξίδι ο Φαντασμένιος είναι και πάλι εδώ, μαζί με τον αέρα του, σε μια μίνι σειρά μουσικοταξιδιωτικών ποστ. Πρώτος σταθμός το Σαν
Φρανσίσκο. Το Σαν Φρανσίσκο χαρακτηρίζεται από τα τρία άλφα: ανηφόρες, άστεγοι και ακρίβεια. Δυο είναι τα άλφα αλλά δε γαμιέται, το τρία προσδίδει περισσότερο κύρος.  Τα ενοίκια είναι πανάκριβα που σημαίνει πως όλοι θέλουν να ζήσουν σε αυτό το μέρος. Προφανές ξε-προφανές αυτό έχουμε και πάρτε το και αλλιώς. Είναι το πιο περιζήτητο μέρος στη χώρα του state of the art καπιταλισμού, δηλαδή το ιδανικό μέρος για να τσεκάρεις το ρητό για την Αμερική που λέει πως αν έχεις για να ζήσεις, θα ζήσεις καλά. Εντάξει μπορεί και να μην υπάρχει αυτό το ρητό αλλά τώρα υπάρχει οπότε κλαην.

Πανάκριβα όλα, αλλά ο Φαντασμένιος βρέθηκε σε λαηβ του Dan Deacon τσάμπα. Με τον αρχιερέα των χίπστερ εντός έδρας, και με το μυαλό σε ένα από τα 5 καλύτερα λαηβ που έχουμε δει στην Ελλάδα (και σίγουρα το καλύτερο από αυτά που έχει παίξει ο Φαντασμένιος), ο ώριμος μπλόγκερ ήταν έτοιμος να ζήσει ιστορικές στιγμές. Αλλά δεν του πέτυχε το λάηβ του Dan. Απλά και αντικειμενικά τα λέει ο Φαντασμένιος και δεν φταίει το jet lag  ή η υγρασία του Σαν Φρανσίσκο. Στην τελική δεν ήσασταν εκεί οπότε θα μπορούσε εύκολα να σας πουλήσει παραμύθι ο Φάντα. Τίποτα. Αθήνα - Σαν Φρανσίσκο καλώς τα παιδιά καλώς τα 3-0. Ούτε το ανθρώπινο τούνελ κατάφερε να ολοκληρώσει ο έρμος ο Dan. Βέβαια ακόμα και στην κακή του μέρα μπορεί για πλάκα να έχει ένα κλαμπ στον αέρα, το οποίο δεν είναι και λίγο καθώς κάποιοι φύγαν από τη ζωή χωρίς να δουν άνθρωπο να κουνιέται κάτω από τη σκηνή. Πάντως αν και δεν τον συνεπήρε ο  άνεμος τον Φαντασμένιο ένιωσε πλήρης συναισθημάτων χαράς ακούγοντας τέρμα το νεοκλασικό έπος feel the lighting.

Όπως σε όλες τις μεγαλουπόλεις, έτσι και στο Σαν Φρανσίσκο είναι πολύ χτυπητές  οι αντιθέσεις. Ουπς νάτο το τρίτο άλφα  που λείπει από τη δεύτερη παράγραφο, ή μήπως είναι τέσσερα τελικά; Τέλος πάντων, στο Σαν Φραν ο Φαντ το ένα βράδυ ήταν με τον μέγα διασκεδαστή Dan Deacon την επόμενη με τον γητευτή της μελαγχολίας Benoit Pioulard. Ο οποίος τι και αν ηχογραφεί στην kranky, μπρος σε 23  άτομα (οι 15 ήταν γνωστοί του) έπαιξε στην πίσω αίθουσα μιας παμπ. Αν και ο Φαντασμένιος έχει ασχοληθεί σοβαρά μόνο με το Precis (2006), και το jet lag σε συνδυασμό με την υγρασία του Σαν Φρανσίσκο του γαμούσαν ότι γαμιέται, απόλαυσε το λαηβ, δηλαδή για 45 λεπτά ένιωθε σκέτη θλίψη και συμπόνια για τον καλλιτέχνη που για να παίζει έτσι σπαρακτικά κάτι κακό τον έχει βρει. Ότι πρέπει για να πάνε περίπατο τα τρία δέλτα, διασκέδαση, διακοπές, Δευτέρα (ήταν Κυριακή αλλά προς Δευτέρα οπότε κλαην).

Αν είναι να κάνεις μόνο ένα πράγμα στο Σαν
Φρανσίσκο τότε πάρε ένα ποδήλατο και πέρασε τη γέφυρα (θενκς Strek).

05 April 2016

o fantasmenios αγαπάει τους echo tides

Ακραία μουσικά φαινόμενα, 9 χρόνια 5 μέρες 11 ώρες και 58 λεπτά. Περίπου. Πάνε τα νιάτα φύγανε και μείναμε με τις τελίτσες, με υπερβολές και λάθη παντός τύπου. Βασικά μείναμε με τον pan pan. Ένα από τα καλά αυτής εδώ της ιστορίας, που η αλήθεια είναι πως όταν την ξεκινάγε ο Φαντασμένιος μόνο το αντίθετο σκεφτόταν "άσε μας μωρέ με τα ψώνια τους χιπστερς".
Βλέποντας για πρώτη φορά την περασμένη Πέμπτη λάηβ τους echo tides ο Φαντασμένιος σκέφτηκε πως ο pan pan βρήκε τον ήχο του. Ήρθαν όλα και έδεσαν, τα παλιά τα καινούργια, τα πεταλάκια των mogwai, τα γυναικεία φωνητικά, τα χιπ χοπ, τα feedback των gybe, τα μπητς, όλα μαζί ναι. Από τα καινούργια η λαμποργκίνι λαηβ είναι 10 φορές καλύτερη από φανταστική που έτσι και αλλιώς, είναι αλλά με τον Φαντασμένιο στο τίτλο είναι καταδικασμένη. Αντίθετα το ride είναι χιτ. Έτσι του έρχεται του Φαντασμένιου να πάει σε κάνα μάγκα μάγο στην Ινδία να τον ψηλώσει 15 πόντους να κάνει και 2-3 πλαστικές να αγοράσει και 5-6 χιλιάδες φόλοερς, να γίνει ινφλουένσιαλ κάργα να σας μαγέψει και να ακούτε όλη τη μέρα echo tides. Για καλό σκοπό δηλαδή. Το επίσης πρωτοεμφανιζόμενο go by θυμίζει lali puna, morr records, δηλαδή πάμε για δισκάρα και το flood φέρνει στο μυαλό του Φαντασμένιου το Falling from Grace των Gentle Waves, δηλαδή τι γίνεται, τι θα πάθουμε, πόση ομορφιά μπορεί να αντέξει κανείς;  
Γκράντε φινάλε με αστροχοπ cocrete pillow και ο Φαντασμένιος σκέφτεται πως αυτή είναι μια ιδιαίτερη στιγμή. Μια στιγμή που ενεργειακά μπορεί να συγκριθεί με ένα σεισμό, αλλά περνάει σιγά σαν σε αργή κίνηση. Σπάνια περίπτωση στιγμής που δύσκολα απαντάται στην διεγερμένη αυτή εποχή που κανείς δε δίνει σημασία, δεν χαρίζει με τίποτα τη συγκέντρωση του, που όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα και η ευτυχία μετριέται σε ιντεράξιονς. Στάθηκε τυχερός ο Φαντασμένιος και άξια η μπάντα. Καλή φάση για Πέμπτη βράδυ ε; Σουρεαλ ρομαντικές μπούρδες θα πείτε αλλά δεν ήσασταν εκεί, ενώ μην ξεχνάτε πως αυτό εδώ είναι το επί  9 χρόνια 5 μέρες 12 ώρες και 42 λεπτά ημερολόγιο του Φαντασμένιου.