25 August 2014

rapid eye movement #31

 Το up είναι ένας ιστορικός δίσκος. Όχι γιατί είναι ο μόλις δεύτερος δίσκος των REM (μετά το ντεμπούτο murmur) με τυπωμένους στο βιβλιαράκι τους στίχους, αλλά για το ότι ήταν ο πρώτος που κυκλοφόρησαν μετά την αποχώρηση του ντράμερ Bill Berry. Για πολλούς φίλους της μπάντας είναι ο τελευταίος καλός δίσκος (ο Φαντασμένιος έβαλε τελεία μετά το reveal), ενώ για το ευρύτερο κοινό που μάλλον είχε απομακρυνθεί με το new adventures in hi-fi ήταν ένα ακόμα ακαταλαβίστικο δημιούργημα των πάλαι ποτέ losing my religion.  
Η αρχή του τέλους ήρθε γιατί ο Stipe είπε ψέματα. Το up ήταν αποτέλεσμα του πρώτου από τα τέσσερα ιστορικά μεγάλα ψέματα του Stipe (βλ rapid eye movement #88).  "Οι REM είναι μια οικογένεια και δεν υπάρχουν REM αν λείπει ένας από τους τέσσερις" είχε πει κάποτε ο Stipe αλλά είπε ξείπε και πριν προλάβει ο Berry να μαζέψει τις μπαγκέτες του τσουπ τηλέφωνο στον ντραμερ του Beck. Η αλήθεια είναι πως ο Berry είχε ταλαιπωρηθεί αρκετά στην monster tour οπότε η είδηση της φυγής του δεν ακούστηκε και τόσο απρόσμενη όπως θα ακουγόταν το "γιγάντιο καλαμάρι καταβρόχθισε τον ντραμερ των REM σε παραλία της νότιας Ιταλίας".

Στα του δίσκου, η απουσία του κανονικού ντράμερ οδήγησε σε πιο ηλεκτρονικό ήχο (ντραμ μασινς πρόσχωμεν) και, πάντα σε rem πλαίσια, σε πιο πειραματικές συνθέσεις (σεσιον ντραμερς πρόσχωμεν). Η νέα αυτή πιο εγκεφαλική κατεύθυνση υπογραμμίζεται από τα ψυχρά χρώματα, τα τετραγωνάκια και το προφανές βελάκι του εξωφύλλου. Μηχανικός ήχου είναι ο Nigel Godrich ο οποίος κρατάει σημειώσεις για το Kid A, ενώ όταν ο Thom Yorke δεν μιλάει στο κινητό με τον Stipe είναι στο studio και χαζεύει. To Kid A είναι παιδί του Up. Και αν ο δίσκος των Radiohead καταξιώθηκε από κοινό και κριτικούς έστω και μετά από χρόνια, δε φαίνεται πως θα συμβεί ποτέ αυτό για το γούηρντο των REM. Ίσως είναι η θεία δίκη για τα μπούρδοsingles at my most beautiful και daysleeper τα οποία συνοδεύτηκαν από χαζοβιντεοκλιπ. Και είναι κρίμα που ποτέ κανείς μεγάλος και τρανός δεν θα γράψει για το φανταστικό γύρισμα του Suspicion στο 5:00, τους τόνους ντερτιού που κουβαλάει το Walk Unafraid, το μεγαλείο ηπιότητας του εναρκτήριου airportman, το falls to climb που θα μπορούσε να ορίσει το μέγιστο της συγκίνησης σε ήχους, και το πιο απελευθερωτικό λυτρωτικό μπαραζ απολογιών του apologist.

Αντί επιλόγου ιδού ένα μικρό δείγμα που δικαιολογεί απόλυτα την επιλογή να συμπεριληφθούν γραπτώς οι στίχοι εντός δισκίου:
     If I have a bag of rocks to carry as I go
I just want to hold my head up high
  I don't care what I have to step over
I'm prepared to look you in the eye

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

19 August 2014

Fantasmix #6

 
όταν γυρίσω,
θα γυρίσω με τα ρούχα και τ' όνομα ενός άλλου
Κανείς δε θα με περιμένει.
Κι' αν δεν με γνωρίσεις και πεις
δεν είσαι εσύ,
θα σου δώσω σημάδια να πιστέψεις.
Τη λεμονιά στο κήπο σου
Τ' ακρινό παράθυρο που μπάζει το φεγγάρι.
Κι΄ακόμα τα σημάδια του κορμιού και της αγάπης
Κι' όταν ανέβουμε τρέμοντας στο παλιό δωμάτιο
 ανάμεσα σ' ένα αγκάλιασμα κι' ένα άλλο
ανάμεσα σ' ένα κάλεσμα κι' ένα άλλο
θα σου διηγούμαι το "ταξίδι" όλη νύχτα
κι΄ όλες τις νύχτες που θάρθουν.
ανάμεσα σ' ένα αγκάλιασμα κι' ένα άλλο
ανάμεσα σ' ένα κάλεσμα κι' ένα άλλο,
 όλη την ανθρώπινη περιπέτεια που ποτέ δεν τελειώνει..

(η τελευταία σελίδα από το σενάριο της ταινίας του Θ. Αγγελόπουλου "το Βλέμμα του Οδυσσέα")
 

18 August 2014

rapid eye movement #2

Αν ο Φαντασμένιος μπορούσε να διαρρήξει το σπίτι ενός εκ των r.e.m. τότε θα επέλεγε χωρίς δεύτερη σκέψη του Peter Buck. Ο προγουλάτος γίγαντας με την rickenbacker είναι σίγουρα ο μουσικοδιανοούμενος της παρέας και κατά πάσα βεβαιότητα έχει καλύψει όλους τους τοίχους με δίσκους και cd. Άλλωστε τα παλιά τα χρόνια δούλευε σε δισκοπωλείο στο οποίο συχνός πελάτης ήταν ο Michael Stipe. Ήταν ένα κρύο απόγευμα του Γενάρη του 1980 όταν μπρος στο ράφι με τα new wave οι δυο νεαροί είδαν ένα γλόμπο που έγραφε r.e.m. να φέγγει σαν το πιο λαμπρό αστέρι.
Το πιστοποιητικό μουσικοσπασίκλα το πήρε όταν ερχόμενος με τους r.e.m. για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1999 δήλωνε πως είναι ενθουσιασμένος για αυτό το ταξίδι. Ήθελε πολύ να έρθει γιατί έχει ένα καταπληκτικό δίσκο από ένα ελληνικό συγκρότημα, τους Last Drive! Οι σωστοί Αθηναίοι δεν πάνε ποτέ στην Ακρόπολη.

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

 

12 August 2014

ο καλύτερος καλοκαιρινός δίσκος όλων των εποχών

Αν τα υπόλοιπα ποστ τα διαβάζουν 5-6 τότε αυτό θα το διαβάσει ένας. Αυτομάτως μιλάμε για ένα συλλεκτικό ποστ. Το ποστ για τον μοναδικό αναγνώστη. Τον άγνωστο αναγνώστη, αυτόν που το τηλέφωνο το έχει για ξυπνητήρι, αυτόν που όλες του οι επαφές είναι διακοπές. Αυτόν που βαριέται τόσο που από λινκ σε λινκ έφτασε στα άδυτα του ιντερνετ. Σε αυτό το ποστ. Δεν βρήκε όμως ο αναγνώστης το ποστ, το ποστ βρήκε τον αναγνώστη. Είναι έξυπνος, όμορφος, νιώθει μόνος αλλά έχει πολλούς φίλους. Ψάχνει τη μουσική για τις καυτές μέρες του Αυγούστου. Δεν γίνεται με τόση ντάλα να ακούσει κάτι που θα διεγείρει πάθη και συναισθήματα, ούτε υπάρχει διάθεση για πολύπλοκα ταξίδια πειραματισμών. Από την άλλη θέλει η μουσική να έχει περιεχόμενο,  να υποβόσκει χαρά παράλληλα με τη γαλήνια ροή. Ποιοτικό easy listening.      

Για όση ώρα ο ήλιος είναι ντάλα ο καλύτερος καλοκαιρινός δίσκος όλων των εποχών είναι το Pacific των Haruomi Hosono, Shigeru Suzuki, και Tatsura Yamashita λινκ

Για όση ώρα ψάχνεις φεγγάρια, αστερισμούς τηγάνια και μαστουρώνεις με το αντικουνουπικό ο καλύτερος καλοκαιρινός δίσκος όλων των εποχών είναι το happy machine : standard music libraby 1970-2010 λινκ

18 July 2014

στο βλέμμα του Οδυσσέα

Αρκετός κόσμος κράζει τα ακραία μουσικά φαινόμενα και τον Φαντασμένιο γιατί σε κάθε ποστ βάζει και μια εκπομπή του. Ε πάρτε δυο..
 



15 July 2014

The Brian Jonestown Fucking Massacre λαηβ στην Αθήνα


Η ωμή αλήθεια
Ο Φαντασμένιος ξέρει πως τουλάχιστον οι μισοί που πήγαν χτες στο φαζ, είχαν περάσει όλη την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2004 ψάχνοντας δισκάκια και πληροφορίες για τους Brian Jonestown Massacre. Πάνε σχεδόν 10 χρόνια από εκείνη τη νύχτα πρεμιέρας που είχε προβληθεί στον κατάμεστο Απόλλωνα το Dig! Σε εκείνο το σαββατιάτικο ποτό ακούστηκαν πολλά "ναι μωρέ τους ξέρω, από τον Μήνα" αλλά το συννεφάκι από πάνω έγραφε "πόσες μπαντάρες υπάρχουν που δεν έχω ιδέα πως υπάρχουν;". Το Dig! ήταν η ταινία που από τη μία έκανε γνωστούς τους BJM αλλά από την άλλη τους κόλλησε την ταμπέλα του περίεργου, του γραφικού. Πριν διαγνωσθεί (εκ της οθόνης) ο μαρκ-η-σμιθισμός βαριάς μορφής του Anton, αυτός πρόλαβε στο δεύτερο μισό των 90s να κυκλοφορήσει τόσα όμορφα τραγούδια που για να τον φτάσει ο ο Jack White θα χρειαστεί ακόμα δυο ζωές.
 Στη μετά-DiG εποχή και ενώ ο Anton το ρίχνει στους πειραματισμούς παντός είδους, ο νεαρός τότε Φαντασμένιος ανακάλυπτε πως η νέα αγαπημένη του μπάντα είχε ξεκινήσει με shoegaze. Οι BJΜ από ένα από όλα τα συγκροτήματα περνάνε στα αγαπημένα, στα έχω όλους τους δίσκους, σε αυτά που θα αποτελέσουν τη μουσική υπόκρουση για τις μεγάλες καταστροφές και τις στιγμές που κοκκινίζουν όλα. Κάπως έτσι γεννιόνται τα μεγάλα απωθημένα. 
  
10 χρόνια Φαντασμένισμοι
Πώς άραγε να είναι λαηβ σκεφτόταν ο νεανίας Φαντασμένιος. Έχουν τόσα πολλά καλά τραγούδια που θα μπορούσαν να παίζουν δυο ώρες, να είναι σαν best of, να είναι τέλεια, και ας μην παίξουν τα ένα-δυο πιο αγαπημένα. Σιγά μην παίζει τα παλιά. Και σιγά μην τα παίζει τόσο καλά. Και σιγά μην έρθει στην Ελλάδα. Και σιγά που θα έχει κόσμο αν έρθει. Και σιγά που δεν θα καεί από τα ναρκωτικά. Και ο τύπος έχει τέλεια αίσθηση του χιούμορ, άκου εκεί τίτλος "automatic faggot for the people"!

Ακόμη περισσότερη ωμή αλήθεια
Ο θεραπευμένος καθαρός πια Anton δεν θυμίζει σε τίποτα τον αλητάμπουρα του Dig! Μοιάζει πιο πολύ με την καρτουνίστικη αλά Simpsons εκδοχή του. Έπαιξε γεμάτες δυο ώρες ένα σετ μπεστ οφ με ολίγην από καινούργια. Η μπάντα εκτέλεσε τα παλιά αγαπημένα τραγούδια άψογα και αυτό είναι πολύ λογικό καθώς τα περισσότερα από αυτά είχαν ηχογραφηθεί σχεδόν λαηβ (το thank god for mental illness  γράφτηκε σε μια μέρα!). Δεν έκανε κανένα χατίρι στον Φαντασμένιο, έτσι για να μη σβήσει εντελώς το απωθημένο και είπε ένα ανέκδοτο με το οποίο δεν θα γελάγανε ούτε οι τηλεθεατές του Αντ1. Γέμισε το φαζ και εκτός από τους γνωστούς 300 που περιφερόμαστε, είχε πολλούς νέους που άκουσαν λέει ένα τραγούδι σε μια σειρά στην τηλεόραση. Και αυτό είναι καλό διότι πρέπει να είναι πολύ καθοριστικό να είναι το πρώτο ή δεύτερο λαηβ που βλέπεις αυτό. Ελπίδα. 
Καμία ελπίδα για τον μαλάκα που πέταγε τα μπουκάλια στη σκηνή γιατί ήθελε να δει λαηβ μια σκηνή του Dig. Τέλος μια ειδική μνεία στον θεούλη που είχε φυλάξει ένα μαγικό χαπάκι από το 1978 και αποφάσισε να το πάρει στο λαηβ των BJM. Να τον έχει καλά ο Έλβις!  

pic via flickr


14 July 2014

Ο Σοβαρός Πιγκουίνος ξαναχυπά

Το καθιερωμένο πια καλοκαιρινό mixtape του Σοβαρού Πιγκουίνου για τα ακραία μουσικά φαινόμενα. Για το σπίτι, το γραφείο, την παραλία, για το δρόμο, για μετά το φαΐ και πριν τον ύπνο. [λινκ για νταουνλοουντ]

~εδώ το mixtape του Πιγκουίνου για το λαηβ της χρονιάς

10 July 2014

rapid eye movement #28

Θυμάται ο Φαντασμένιος το ΠΟΠ & ΡΟΚ στα τέλη των 90s. Κάπου στις πρώτες σελίδες υπήρχε μια ενότητα με τίτλο desert island discs. Την επιμέλεια είχε φυσικά  ο λιστομανιακός Γιάννης Πετρίδης. Εκεί λοιπόν δημοσιεύονταν λίστες με τους αγαπημένους δίσκους των αναγνωστών, ενώ τονισμένες σε πλαίσιο βρίσκονταν οι λίστες από γνωστούς Καλλιτέχνες. Σε κάποιο από τα τεύχη (σε αυτό με τους πυξ-λαξ στο εξώφυλλο;) υπήρχε η λίστα με τους 10 αγαπημένους δίσκους του M . Stipe. Τρέχα γύρευε πού, πότε και σε ποιον έδωσε τη λίστα ο Stipe, αλλά δεν έχει σημασία. 

~Η λίστα ήταν σούπερ γιατί είχε 2 δίσκους των Wire! Να ήταν το Pink Flag στο νο1; Σε κάθε περίπτωση όταν εκατομμύρια μουσικόφιλοι βασανίζονται για να χωρέσουν όλους τους έρωτες σε δέκα δάχτυλα ο Stipe καταδικάζει τους ψυχαναγκασμούς και σχηματίζει με δυο wire δάχτυλα το σήμα της νίκης. Τι άλλα; Είχε το horses της Patti Smith (αν διαβάζεις το post μετά το 2016 βλ. rapid eye movement #76) και μπορεί να είχε και Stooges. Σίγουρα είχε Velvets και μάλιστα το 3ο και όχι την μπανάνα και σε περίπτωση που είστε αφηρημένοι να σας θυμίσουμε πως διαβάζετε φαντασμένιο.
Η πιο αναπάντεχη και ταυτόχρονα αξέχαστη επιλογή, η πληροφορία που είναι αποθηκευμένη στο πιο γερό εγκεφαλικό κύτταρο, το κύτταρο το σένιο, αυτό που θα αφήσει τελευταίο τον Φαντασμένιο, είναι το Fellini's Satyricon Soundtrack. Με ένα σμπάρο δυο τριγόνια τουτέστιν και Φελινικός και Nino Rotaικός. Πόσο κουλ πια; Πόσο; Αρκετά για να προσδιορίζεται το κουλνες σε βαθμούς M. Stipe.

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /   
 

30 June 2014

στο βούρκο με τους Dead Horse One

Ίσως να είναι το μουντιάλ, ίσως να είναι η σκόνη από την Αφρική, μπορεί να είναι και κάτι άλλο, αλλά το σίγουρο είναι πως κανείς δεν ενδιαφέρεται. Λάσπη. Τις προάλλες ο Φαντασμένιος έβαζε τραγούδια σε ένα από τα μπαρς του κέντρου. Χάλια αλλαγές, μια-δυο φορές κόλλησε και το σύστημα αλλά ο κόσμος εκεί. Λάσπη. Έπρεπε να ακουστεί ένα δυνατό LETS GET, LETS GET ROCKED για να γυρίσουν ένας-δυο και να πουν "ρε Φαντασμιξ τι βάζεις;". Λάσπη.

Αν η λάσπη ήταν μουσική, θα ήταν shoegaze. Μετά από αυτή την πρόταση, κανονικά ο Φαντασμένιος κάνει λογκ αουτ από το μπλογκερ και καταπίνει τον κωδικό. Αυτά παθαίνεις αν βλέπεις κάθε μέρα Μπακόπουλο. Κρίμα λοιπόν για τους Dead Horse One που ξεπέσανε σε τούτο το χαζό ποστ. Τουλάχιστον μπορούν να είναι χαρούμενοι γιατί σε αντίθεση με τον Φαντασμένιο και όλους τους λασπωμένους Φαντασμένιους της γης, τους φώτισε με έμπνευση το 2014. Ναι αυτό το ποστ όσο πάει γίνεται και χειρότερο, οπότε ας μπει μια τελεία σε μια δυο προτάσεις. Οι Dead Horse One κυκλοφόρησαν ένα πολύ καλό Shoegaze δίσκο με αναλογίες 50% Slowdive 30% Ride 12%λοιπά ψυχεδελικά 8%στάνταρ Indie. Στο δισκίον ξεκινάει με αυτό το ονειρικό , σε κάποια φάση υπάρχει τούτο το συμπαθητικό [λινκ], αλλά όλα τα ριπιτ της γης πάνε για αυτό το σπαρακτικό, το ποπ, το απλό, το σπουδαίο, το  ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ.

~~~~~~~~ο~~~~~~~~

ράδιο σόου


26 June 2014

rapid eye movement #94

 Είναι κανείς εδώ; Αν είναι κάποιος εδώ καλό θα ήταν να ξέρει πως το αγαπημένο συγκρότημα του Φαντασμένιου, ήταν είναι και θα είναι οι REM. Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο αν και δεν επιβεβαιώνεται από ανάλογη συχνότητα σχετικών ποστς. Το πρόβλημα είναι πως καμιά φορά έχεις να πεις τόσα πολλά και θες να τα πεις τόσο καλά που τελικά καταλήγεις να μη λες τίποτα. Για να ξεκολλήσει λοιπόν ο Φαντασμένιος αποφάσισε να δράσει ομοιoπαθητικά. Θα τα γράφει λίγα, θα τα γράφει χάλια και θα τα γράφει συνέχεια. Με άλλα λόγια ξεκινάει ένα διηνεκές αφιέρωμα στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος

 ~Οι REM έχουν κάμποσα περίεργα βιντεοκλίπ, αλλά σίγουρα το πιο σούπερ αντιεμπορικό είναι αυτό το Fall on me. Είναι 1986 και θα χρειαστούν πάνω από 15 χρόνια για να γίνουν της μόδας τα αρτι κλιπς. Για να κερδίσουν κάποιο airplay στα MTV του κόσμου, οι REM είπαν στους δημοσιογράφους πως το βιντεοκλίπ είναι ένα έργο του διάσημου αβαντ γκαρντ σκηνοθέτη Ρινκ Γκοντεσταπλ, ο οποίος έστησε και τα πολύπλοκα σκηνικά. Στην πραγματικότητα το κλιπ γύρισε ο ίδιος ο Stipe και εκτός από τα φλου πλάνα ενός σκουπιδότοπου έχει και τους στίχους του τραγουδιού σε μια προσπάθεια να ειρωνευτεί όλους αυτούς που έγραφαν πως δεν καταλαβαίνουν τι τραγουδάει.  

13 June 2014

Η μεγαλύτερη μετακίνηση σμαρτφοουν στην Ελλάδα | Plissken 2014

success story
Μετά από πέντε χρόνια ύφεσης κοπήκανε τα τριημεράκια, κοπήκανε και τα φεστιβαλάκια στα εξωτερικάκια. Έτσι στο μοναδικό σοβαρό φεστιβάλ ήταν λογικό να πάνε όλοι. Πιο σωστά όλοι οι Έλληνες που ξέρουν τι είναι το pitchfork. Σχεδόν απαρτία αυτών που λένε όλους τους άλλους χίψτερς (και όλοι οι άλλοι αυτούς  χιψτερς), και θα γινόταν ο σούπερ πανζουρλισμός αν το φεστιβάλ είχε ένα πιο εύκολο όνομα καθώς αρκετός κόσμος χάθηκε ρωτώντας εις μάτην ταξί και περίπτερα για το plikssen.   
Χαρούμενοι οι διοργανωτές που είχε κόσμο, χαρούμενοι αυτοί που πούλαγαν τα σουβλάκια 3 ευρώ την πρώτη μέρα και 3,5 τη δεύτερη, χαρούμενοι αυτοί που πούλαγαν την μπύρα στο μεγάλο ποτήρι 3 ευρώ στο main stage και ακόμα πιο χαρούμενοι αυτοί που 100 μέτρα πιο πέρα την έδιναν στην ίδια τιμή αλλά σε μικρό ποτήρι. 

έπαινοι συμμετοχής
Αριστείο στους πρωτοεμφανιζόμενους A Victim of Society που έπαιξαν τόσο δυνατά που ανάγκαζαν σε γρήγορη επιστροφή όσους τους εγκατέλειπαν για το main stage και τους νωθρούς Girls Vs Boys. Νωθρός ήταν ο ήχος γεγονός που επιβεβαιώθηκε στο πιο απαιτητικό λαηβ των wild beasts. Βραβείο τιμιότητας "Τάσος Πάντος" στους 65dos οι οποίοι όσες φορές τους έχει δει ο Φαντασμένιος παίζουν στο 100%. Ιδανικοί συνοδοιπόροι οι Fuck Buttons που κάθε φορά είναι και καλύτεροι. Δεν είναι πως παίζουν καλύτερα, όσο το ότι εμπλουτίζουν το setlist με τα 1-2 επικά τραγούδια του εκάστοτε νέου δίσκου (χαίρε Hidden XS). Και θα μιλάγαμε για το γεγονός της δεκαετίας, άξιο να παραδώσει ο Φαντασμένιος την ακοή του αν μετά από όλα αυτά βγαίνανε και οι Mogwai.

Μια μέρα πριν οι χειμερινοί κολυμβητές παίξουν την κόρη του βουνού για τον Φαντασμένιο
Βραβείο ποζεριάς στον κιθαρίστα των crocodiles. Ειδικό βραβείο Inside Llewyn Davis στον συγκινητικό Damien Jurado. Ο Jurado πήρε και το βραβείο "τι καλά περνάτε εδώ" και για να καταλάβει τη μαλακία που είπε, το βραβείο θα του απονεμηθεί από τον νέο υπουργό πολιτισμού κ. Τασούλα. Απογοήτευση του διημέρου ή πιο σωστά ανεκπλήρωτες οι μεγάλες προσδοκίες για κακό χαμό από τους Wooden Shjips. Είναι που είχαν διαπρέψει στο προηγούμενο μουντιαλ (λινκ), αναγκάζοντας μας τότε σε ανάρμοστο mosh pit, τουτέστιν να σπρώχνουμε κουλ συντάκτες της lifo. Οι Black Lips είχαν παίξει μπρος σε 200 άτομα το 2008 αλλά ας όψεται η μεγάλη επιτυχία των acid babu Jesus στην Αμερική που τους έκανε μάγκες και είχαν τη χαρά να κάνουν όλο το main stage να χοροπηδά στο κλασικό πια Bad Kids. Βραβείο ζεν σε όσους ξημέρωσαν για να δουν τους Mount Kimbie,  οι οποίοι ακόμα και με ένα εκατομμύριο προβλήματα στην πλάτη έδειξαν πως ήταν το πιο φρέσκο σχήμα του φεστιβαλ. 

Πολλά gigabyte φεστιβάλ
Τα παιδιά της διοργάνωσης υπερευγενικά, τα μέρη για να αράξεις σούπερ, το κλαμπ στεητζ αντί για boiler room ήταν smoke room, οι τουαλέτες δράμα, άπειρες φωτογραφίες, δεν είχε τσάμπα παγωτά και το βραχιολάκι ήταν άνετο. Στα εισιτήρια δεν είχε ουρά, αλλά είχε στις προσκλήσεις (η μεγαλύτερη μετακίνηση ρηβιουερς στην Ελλάδα). Μια χαρά ήταν και μακάρι να γίνεται κάθε χρόνο γιατί η επόμενη και καλά προχώ επιλογή είναι οι Simple Minds. 

~~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~~

σχετική εκπομπή

06 June 2014

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ στον Πειραιά | του αη Ty Segall anήμερα

Χθες το βράδυ εμφανίσθη για δεύτερη φορά στας Αθήνας ο πολιούχος του blog δηλαδή μπλογκιούχος o αη Ty Segall ο πανζουρλιστής. Ο αη Segall, μεγάλη η χάρη του, ήταν για ακόμα μια φορά απολαυστικός. Ενώ άλλες μπάντες θέλουν τον Ερμή ανάδρομο, τα ποτά φτιαγμένα, τον κόσμο τέλειο, και 48 λεπτά να ζεσταθούν για να σου χαρίσουν δέκα λεπτά έντασης σκάει ο αη Ty με την παρέα του και το κάνουν να φαίνεται ε ύ κ ο λ ο. 
Τι και αν είναι σε φάση 8 λαηβ σε 12 μέρες (του έφυγε ένα χασμουρητό), τι και αν βγήκε στη σκηνή με το μπλουζάκι που του έκανε δώρο η γιαγιά του όταν ήταν 12, τι και αν κάθε Σάββατο παίζει μπρος σε χιλιάδες κόσμο, τι και αν από κάτω είναι τετάρτη στο an. Χαμός.
Πάθος, χαμός, ενέργεια, μηδέν ύφος και ένα γαμάτο χαμόγελο σε φάση καλή καρδιά ρε. Σε φάση Ty σου λέω το pin μου για να μη το ξεχάσω και κράτα αν θες τα κλειδιά από το σπίτι της αδερφής μου ρε. Και όποτε θες, ΟΠΟΤΕ ΘΕΣ, πάρε με να πάμε για μια μπύρα ρε. ΟΠΟΤΕ και για όσο θες. Και ας προτίμησες κάποιον άλλο να δεθείς με τη μονωτική ταινία, και ας πέταξες σε κάποιους άλλους την κιθάρα, και ας έκανες μόνο δυο (τρεις είπαν κάποιοι) φορές βόλτα στο ταβάνι του an. Ο Φαντασμένιος και τα ακραία μουσικά φαινόμενα (δηλαδή ο Φαντασμένιος) θα σε δοξάζουν γιατί με την ύπαρξη σου θυμίζεις πως στη μουσική δεν υπάρχουν μόδες πρωτοπορίες και στιλ. Και αν υπάρχουν εκατομμύρια μπάντες που βρωμάνε βαρεμάρα, αρκούν 80 λεπτά με τον άγιο να συνειδητοποιήσεις πως το Punk Rock μπορεί να είναι συναρπαστικό είτε είναι 1969, είτε 1989, είναι 2014 είτε 2028.  
Punk rock "αυτά τα κάνει ο Ty Segall και πριν από 40 χρόνια οι Pixies". Θα μπορούσε κάποιος να πει (και το είπε) πως ήταν σαν greatest hits,  για να έρθει ο Φαντασμένιος να πει πως δεν έπαιξε το would you be my love.  Φοβερά πράγματα. Ρε Ty Segall τι στο θεό Frank Black κάνεις στο an; Γιατί δεν παίζεις headliner σε όλα τα φεστιβαλ της γης; Θα γίνει και αυτό αν βγάλει έναν ακόμα καλό δίσκο, δίνοντας αυτόματα στο Sleeper τον τίτλο "μια παρένθεση". Και αν δεν κάνει το μπαμ, και δεν γράψουν οι εφημερίδες για νέο Cobain ή νέο Jack White, ίσως να είναι για καλό. Όπως και να έχει θα έχουμε για πάντα το χαμό του You're The Doctor. Αμήν. 

~~~~~~ο~~~~~~

Πριν τα χαζοχαμόγελα του Ty στη σκηνή βρέθηκαν οι σοβαρές (προς ψυχρές) φάτσες των Callas. Οι Callas σονικγιουθιασαν σονικγιουθικα. Και αυτό είναι καλό, γιατί ως γνωστόν, καλό και σονικ γιουθ πάνε μαζί. Επίσης είναι καλό να έχουμε τους δικούς μας σονικ γιουθ διότι δεν παίζει να δούμε τους αυθεντικούς ή σαηντ προτζεκτς αυτών. Και δεν είναι το θέμα πως έχουν διαλυθεί (κάποια στιγμή θα γίνει το ρηγιουνιον) όσο η απειλή να βγει ο σύριζα και να κλείσουν τα σύνορα ή να μείνει για 30 χρόνια ο Νικολάι Σαμαρεσκου.