14 December 2018

φανταεπτά

Εντάξει δεν έχει νόημα να το κρύβουμε, αυτή η λίστα είναι μια 90s λίστα με δίσκους του 2018. Βασικά δεν ειναι καν 90s, είναι 1998 ακριβώς. Φανταστείτε τον φαντασμένιο διευθυντή στο Ποπ και Ροκ, το μήνα που βγαίνει ο νέος δίσκος του Efrim M. Menouck με τίτλο Pissing Stars. Λοιπόν, εξώφυλλο το pissing stars και οπισθόφυλλο σε φάση δεύτερο εξώφυλλο το asunder των godspeed. Να γίνει παιχνίδι με το αν είναι το ίδιο το δάχτυλο που έχει μπει μπροστά στο φακό στις δυο φωτογραφίες. Χαμός. Θα μπει δίσκος του μήνα φυσικά και θα γράψουν όλοι ένα κείμενο. Πάμε.

Μάρκος Φράγκος: Τι να γράψω ρε Μένιο; Αυτό είναι ένα σκοτεινό τέρας, σκέτο ύφος. Στερείται ανθρώπινων συναισθημάτων, είναι άχρωμο και κακοφτιαγμένο σαν το εξώφυλλο. 

Φαντασμένιος: Δηλαδή είναι ο πιο επίκαιρος δίσκος για κάθε εποχή.

Μάνος Μπούρας: Εντάξει μια από τα ίδια από τον ιθύνοντα νου των Καναδών Godspeed You! Black Emperor. Ένα διαρκές αναμάσημα των ίδιων ήχων χρόνια και χρόνια τώρα, προσπαθεί -ντε και καλά- να μας πείσει πως το ποστ ροκ δεν έχει πεθάνει.
  
Φαντασμένιος: Ναι έχει πεθάνει, αλλά ο Μενουκ βγάζει μια δισκάρα το χρόνο ε. Αλλά εντάξει έχει πεθάνει. 
 
Γιάννης Πετρίδης: Ο δίσκος αυτός δεν κατάφερε να μπει ούτε στα charts του Μόντρεαλ. Το έγκυρο uncut του έβαλε 3/5 και το pitchfork που διαμορφώνει τις τάσεις στην άλλη μεριά του Ατλαντικού 7.8/10!

Φαντασμένιος: Κύριε Γιάννη δίσκος είναι, δεν είναι μπασκετμπολίστας.
  

13 December 2018

φανταοκτώ

Ε αφού δεν γράφουν τα ελληνικά χιπι χιπι σαητ για τους δίσκους της φανταλίστας, θα γράψει ο Φαντασμένιος.

Στα γρήγορα: 3ος δίσκος του Λος Αντζελενιανού Tyler Taormina aka Coud για την kudos records.

Την ακούσαμε: 31 λεπτά με γλυκές μελωδίες, από αυτές που εύχεσαι να έχεις τον Φαντασμένιο δίπλα σου και να τον χαμουρεύεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Όλος ο δίσκος βασίζεται στα 90s guitar riff  που θυμίζουν Luna και σε nostalgic melancholic πινελιές Jonathan Richman. Η μουσική του Cloud διακατέχεται από μια γλύκα σαν βλέμμα του Φαντασμένιου.

Τρέξε μακρυά: Αν δεν έκλαψες ποτέ βλέποντας τα σύννεφα.

Τ' είπες τώρα: Αν καταφέρετε να ξεκολλήσετε από το heartfluttered τότε καλό είναι πάτε προς το Two Hands Bound που είναι σαν να μπαίνει η άνοιξη και  το panda bearικο wildfire. Και τα Me, Her & Lavender και Disenchanted είναι πολύ δυνατές ποπ ροκ ομορφιές, με αυτά και με αυτά  αν δεν είναι όλα αυτά κλεμμένα τότε έχουμε να κάνουμε με ένα εξαίσιο δισκάκι που αν ασχολιόταν μαζί του το p4k θα του έβαζε ένα 5.2. Γίναμε.
- fantasmenios.blogspot.gr

Να τ' αφήσω: 150/100 - fantasmenios.blogspot.gr

12 December 2018

φανταεννιά

Για το νέο δισκάκι του Billy Ryder-Jones με τίτλο Yawn δεν κάνει καν τον κόπο να ψάξει στα ελληνικά σαητ ο Φαντασμένιος. Αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ε και; Σιγά τα αυγά ρε Φαντασμένιο που έχεις στη λίστα τον Billy Ryder-Jones. Βασικά μπράβο στα ελληνικά σαητ που δεν ασχολούνται μαζί του, ήμαρτον πια, 2018 έχουμε όχι 1821. Αυτή ρε Φαντασμένιο δεν είναι λίστα, είναι υπεύθυνη δήλωση πλήρους αφοσίωσης στη δεκαετία του 90. Ας πεταχτούμε όμως ως το Λονδίνο να δούμε τι γράφει το loud and quiet.

{{ Yawn’ is a much gentler record than its predecessor; one that’s much more ornate with moments of quite straightforward prettiness, and to Jones’ credit there’s no attempt to turn the last record’s success into a formula. The instrumentation is broader too – note the sparse but haunting strings on the delicate ‘Recover’ and the glistening feedback that seeps through ‘No One’s Trying to Kill You’. }} 

Θέλει να πει πως του θυμίζει Arab Strap αλλά δεν του έρχεται.

{{ The first of his albums to be recorded at his newly built studios in Merseyside, Jones’ focus has shifted to the local and the familial. ‘Mither’ (that’s North West slang for bother) observes his relationship with his mother, and to emphasise the locality includes lyrical contributions from Jones’ Liverpool songwriting hero Mick Head. }}

Θέλει να πει πως του θυμίζει Elbow αλλά δεν του έρχεται. 

{{ To be sure, ‘Yawn’ offers few surprises, but near the close of the record tracks like ‘Don’t Be Scared, I Love You’ land harder through the accumulated weight of the album behind it, locking you into its woozy, late night motorway melancholia. }}

 Θέλει να πει πως του θυμίζει Eels  αλλά δεν του έρχεται.

11 December 2018

φανταδέκα

Και τώρα η στιγμή που όλοι και οι τρεις περιμένατε. Το #10 έχει  Φαντασμένιος Vs Popaganda.gr. Η αλήθεια είναι πως με βαριά καρδιά θα πέσει στη μάχη ο Φάντα καθώς το κείμενο υπογράφει η συμπαθέστατη, γλυκυτάτη, νεαρά Ελένη Τζαννάτου. Μόλις διαβάσατε την μοναδική πρόταση εδώ μέσα, για το μήνα Δεκέμβριο, χωρίς ίχνος ειρωνείας. Υπάρχει βέβαια και ένα "αλλά" λίγο πιο μεγάλο από τη μαλακία του dpg. Είναι το γνωστό, αλλά για την Kim Deal ο Φαντασμένιος μπορεί να πάει κόντρα και στον Ίαν Βουγιούκα. 

{{ Την ακούσαμε: Το line up του επιτυχημένου Last Splash μπορεί να είναι και πάλι μαζί και ναι, η πρωταρχική ύλη είναι οι θαμπωμένες grunge κιθάρες, τα αρμονικά φωνητικά και οι αργόσυρτες μελωδίες.}}

Το Last Splash δεν έχει καμία σχέση με τις θαμπωμένες grunge κιθάρες, ό,τι και να είναι οι θαμπωμένες grunge κιθάρες. Εδώ μάλλον έχουμε να κάνουμε με το χάσμα των γενεών, είναι και που ο σχωρεμενος ο Kurt λάτρευε το Pod και στη σύγχρονη κοινωνία της υπερπληροφόρησης συμβαίνουν αυτά. Δεν κάνουμε δα και υψηλή ανάλυση.

{{ Ενώ όμως στο δίσκο του 1993 όλη αυτή η ενέργεια που σιγόβραζε στα κουπλέ έβρισκε την γκαζωμένη οδό ξεσπάσματος στα ρεφρέν, η νέα δουλειά των Breeders σου δίνει μία διαρκή αίσθηση αναμονής για κάτι που περιμένεις να συμβεί αλλά ποτέ δεν έρχεται, με τις αρκετές μπαλαντοειδείς μελωδίες να δίνουν στα κομμάτια μία τεμπέλικη χαριτωμενιά. Όμως το αποτέλεσμα δεν μπορεί να συνοδευτεί με κάτι παραπάνω από ένα τεμπέλικο μειδίαμα.}}

Και εδώ το γαμημενο το χάσμα των γενεών μας γαμάει και οι νέοι και νέες που βράζει το αίμα και έχουν πιάσει τη ζωή από τα αρχίδια μειδιούν, ενώ στην αντίπερα όχθη καλοβολεμένοι Συριζοσαραντάρηδες ενθουσιάζονται με την κλασική συνταγή κιθάρα μπάσο ντραμς, κομμάτια με αρχή μέση και τέλος και μια ψαγμένη διασκευή (Amon Duul ΙΙ) έτσι για να καταπολεμήσουμε την άνοια. Ο καθένας με τα δίκια του.

{{ Τρέξε μακριά: Αν δεν ξέρεις ποιά είναι η Surfer Rosa. }}


Έλα κοντά αν απογοητεύτηκες από τον τελευταίο δίσκο των Pixies.

10 December 2018

φανταέντεκα

Λίγο πριν τη δεκάδα τα πράγματα έχουν σοβαρέψει αρκετά και αυτό φαίνεται από τις κριτικές που βρήκε ο Φαντασμένιος για το νέο δισκάκι Sparkle Hard των Stephen Malkmus And The Jicks. Ο γνωστός για την κακεντρέχεια και την εμπάθειά του Φαντασμένιος, σηκώνει τα χέρια ψηλά, είναι όλες από καλές ως πολύ καλές. Πάνω-κάτω όλοι συμφωνούν πως είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους του με τους Jicks, πως το Bike Lane -που έγραψε για τη δολοφονία του Freddy Gray από τους αστυνομικούς της Βαλτιμόρης- είναι το καλύτερο του δίσκου και πως αν πρέπει να ποσοτικοποιηθεί η προσπάθεια του είναι για ένα τίμιο 8/10. Το πιο ενδιαφέρον κείμενο είναι μάλλον αυτό του SPIN. Χμ. Και κάπου εδώ ο Φαντασμένιος πατάει το κουμπί της εκτόξευσης του ποστ στον κυβερνοχώρο σκεπτόμενος πως δεν χαλάει τη διαπίστωση πως ο Malkmus έβγαλε έναν δίσκο που είναι αδύνατο να γράψεις μαλακία για αυτόν.

09 December 2018

φανταδώδεκα

Λοιπόν, αυτός είναι ένας τεράστιος δίσκος  τον οποίο φυσικά και άκουγε συνέχεια ο Φαντασμένιος, αλλά για κάποιο μυστήριο λόγο έκανε σαν να μην υπήρχε. Ενδεχομένως αυτή είναι η πρώτη φορά που αναφέρεται δημόσια σε αυτόν. Βασικά έχει απίστευτα τραγούδια, τρομερή παραγωγή και όμορφο εξώφυλλο και είναι στο #12. Όπως είχε πει ο Αναστόπουλος σε έναν παίχτη του στον Πανελευσινιακό "Γρήγορος είσαι, πάσα έχεις, γκολ βάζεις, τι κάνεις εδώ ρε, γιατί δεν παίζεις στην Μπαρτσελόνα;"
Για να δούμε όμως πως είδε τον δίσκο ο συντάκτης του καλού σαητ rocking.gr.

{{ Άραγε θα καταφέρουν ποτέ οι MGMT  να επαναλάβουν την επιτυχία του ντεμπούτου τους, "Oracular Spectacular"; Θα μπορέσουν να ξαναγράψουν ένα "Kids", ένα "Time To Pretend" ένα "Electric Feel", ή όλα αυτά ήταν απλά μια νεανική έμπνευση της στιγμής. }}

Ως τώρα ξέραμε για νεανική τρέλα της στιγμής, φαίνεται πως ένα πνεύμα ανήσυχο, αντισυμβατικό χειρίζεται το πληκτρολόγιο. Για να δούμε.
 

{{ Ο δίσκος αρχίζει με το "She Works Out Too Much"... ...Το επόμενο "Little Dark Age", πρώτο single του δίσκου, προσεγγίζει μια σκοτεινή πλευρά, έχοντας να κάνει με τα μυστικά του καθενός και τον τρόπο με τον οποίο τα διαχειρίζεται. Εδώ συναντάμε στοιχεία Gary Numan όσον αφορά τα φωνητικά και την ενορχήστρωση, με εμφανή την new wave αισθητική }}

Ζόρικος ο τύπος, θα το πάει τραγούδι-τραγούδι. Θέλει κότσια αλλά εδώ βρήκε αναφορά από Gary Numan. Ο Φαντασμένιος ούτε που τον ξέρει. Μπορεί ο καθένας να κάνει κριτική στην τέχνη, αλλά αυτοί που δηλώνουν επαγγελματίες θα πρέπει εκτός από δημοφιλείς στο instagram να είναι μελετηροί. Για αυτό ο Φαντασμένιος θα μείνει για πάντα σε τούτο το μπλογκ με τους τρεις αναγνώστες. Πολύ ψαγμένο αυτό με τον Numan, το είχε γράψει βέβαια και το pitchfork 3 εβδομάδες πριν το ρηβιου του rocking αλλά ντάξει δυο αφτιά έχει ο Αμερικάνος, δύο έχει και ο δικός μας.

{{ Αμέσως μετά ακούμε το νοσταλγικό "Me And Michael" και στη  συνέχεια το "TSLAMP" ή αλλιώς "Time Spent Looking At My Phone" το οποίο κατά προσωπική άποψη αποτελεί το καλύτερο κομμάτι του δίσκου τόσο με την θεματολογία του όσο και με την μουσική }}


Συμφωνούμε όλοι εδώ, Αμερικάνοι και Φαντασμενιοι.

{{ Όπως ο καθένας μπορεί να καταλάβει οι στίχοι κατακρίνουν τον εθισμό των ανθρώπων στα κινητά τους τηλέφωνα, αναφέροντας χαρακτηριστικά τον χρόνο τον οποίο σπαταλάει ο άνθρωπος της σύγχρονης κοινωνίας μόνος του, στο σπίτι του, με μόνη συντροφιά το τηλέφωνό του. Ο VanWyngarden παραδέχτηκε ότι οι στίχοι του κομματιού γράφτηκαν με αφορμή τον ίδιο, ο οποίος περνάει πολλές ώρες καθημερινά στην οθόνη του κινητού, νοιώθoντας βαθιά απογοήτευση στο τέλος της ημέρας. Ένα τραγούδι με κοφτό ρυθμό και φωνητικά, όπου η επανάληψη των λέξεων «κολλάει» στο μυαλό σου εύκολα. }}

Εδώ ο συντάκτης λέει το ίδιο πράγμα δυο φορές, το οποίο μάλλον συμβολίζει την επανάληψη των λέξεων, στην οποία αναφέρεται και πιο κάτω. Ο άλλος λόγος είναι διότι πιστεύει πως οι αναγνώστες είναι χαζοί και κατ' επέκταση επειδή είναι χαζοί δεν ξέρουν και αγγλικά ενδεχομένως;

{{ Στο δεύτερο μισό ο δίσκος κάνει μια μικρή κοιλιά. Κάποιοι αχρείαστοι πειραματισμοί, κάποιες επαναλήψεις στις διαθέσεις των κομματιών πριν επέλθει η κάθαρση στο τέλος. "When You' Re Small" και "Hand It Over". Το πρώτο, αρκετά συναισθηματικό, μιλάει ... ενώ το δεύτερο θυμίζει λίγο το "Conglatulations", ονειροπολώντας σε ένα ήρεμο και ασφαλές περιβάλλον.}}


Το δεύτερο θύμισε και στον Αμερικάνο Congratulations. Μωρέ λες; Μπα, άλλωστε αν ήταν copy-paste δεν θα είχε γράψει Conglatulations.

08 December 2018

φανταδεκατρία

Λοιπόν για να το μαλακώσει ο Φαντασμένιος για το #13 θα κάνει κριτική στην κριτική του. Για το All That Remains των The Left Outsides είχε ανεβάσει στις 9 Ιουνίου αυτό εδώ το ποστ. Αυτό ΕΔΩ.

{{ Αν γινόταν κάνα κόλπο με μαύρες τρύπες, ανασχέσεις δυναμικών πεδίων και λοιπών μαμπο τζαμπο με αποτέλεσμα οι δίσκοι παραγωγής 2018 να έσκαγαν το 1997 θα ήταν πιθανό να αλλάξει η ιστορία της μουσικής. Διότι η πρόταση "πολύ καλή παραγωγή" στα ρηβιου του ok computer δεν θα είχε την ίδια αξία. Οι περισσότεροι δίσκοι που κυκλοφορούν πλέον έχουν πολύ καλή παραγωγή σε σημείο που είναι πιο αξιοσημείωτο παύλα περίεργο να βγαίνει δίσκος με μέτρια απόδοση στο συγκεκριμένο τομέα. }}

Τυπικός Φαντασμένιος, τσακωμένος με το συντακτικό (πρόταση χωρίς ρήμα). Προτάσεις γεμάτες με "που" και αυτή η εμμονή να χρησιμοποιεί (επιτέλους ένα ρήμα!) το ήττα στις ξένες λέξεις. Ρηβιου μαη ας.

{{ και η πολλή τελειότητα μπορεί να είναι βαρετή.}}

Είπε ο θα πεθάνω αν καταργηθεί το ελληνικό λεξικό στο μοτζίλα και σε μια κλασική επίδειξη εκλεκτικισμού της πούτσας απαξιώνει τα νέα δισκάκια των Beach House, Iceage και Jon Hopkins.

{{ Και ενώ όλα συγκλίνουν στην εμφάνιση της λέξης πανκ ροκ στο ποστ που ανακλαστικά θα φέρει στο μυαλό της αναγνώστριας τη φράση μιντ λαηφ κραησις πάμε με την ανατροπή των ανατροπών. Ο Φαντασμένιος θέλει να ακούει μόνο ένα τραγούδι αυτές τις μέρες. Είναι λυρικό, είναι συναισθηματικό είναι ό,τι πιο ακατάλληλο για την εποχή. Πρόκειται για το The Yellow Wallpaper από τους Λονδρέζους The Left Outsides. λινκ. Πατάτε με δική σας ευθύνη }}

Ο Φαντασμένιος επιλέγει το θηλυκό γένος όταν αναφέρεται σε αυτούς/αυτές που τον διαβάζουν.  Επιπλέον νομίζει πως όχι μόνο τον διαβάζουν αλλά δίνουν και σημασία σε αυτά που γράφει. Φαντασμένος, Φαντασμένιος. Τελικά για το δισκάκι των The Left Outsides ουσιαστικά δεν γράφει τίποτα, πετάει εκεί χάμου ένα λινκ με ένα τραγούδι και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Γιώργο από το ypogeio.gr στην απίθανη περίπτωση που σου πει κανένας τίποτα για το ρηβιου των yo la tengo, δείχνεις αυτό το ποστ και ξεμπερδεύεις ρε.