21 December 2014

Φανταένα

 Και τι δεν έκαναν οι Mogwai το 2014. Η μουσική τους παίζει στην Ελληνική τηλεόραση (πέρσι στο #3),  βγάλαν δίσκο, βγάλανε επανεκδόσεις, βγάλανε EP, μέχρι και ουίσκι βγάλανε. Και θα μιλάγαμε για το απόλυτο έτος Mogwai αν δικαιωνόταν ο αγώνας που κάνανε για "ναι" στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας. Αυτό, και να έκανε η Celtic ακόμα ένα νταμπλ. 
Συνεχίζοντας την παράδοση των ευφάνταστων ειρωνικών τίτλων, οι Mogwai ονόμασαν Rave Tapes το δίσκο στον οποίο τα ηλεκτρονικά στοιχεία στον ήχο τους είναι πιο εμφανή από ποτέ. Η αλλαγή κατεύθυνσης ήταν απόλυτα προβλέψιμη για όσους πρόσεχαν τα support act που διάλεγαν τα τελευταία χρόνια, βλέπε Jon Hopkins, Fuck Buttons και Pye Corner Audio. Όσοι κολλημένοι μιλάνε ακόμα για τον αναμασημένο βαρετό post rock ας ακούσουν μια φορά αυτό το ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; Και θα το γράψει ο Φαντασμένιος και ας τον πείτε γραφικό (πάλι). Είναι σαν οι Velvet Undergound να διασκευάζουν Χατζιδάκι. Εκτός από τρυφερές στιγμές, οι Mogwai συνεχίζουν να προσφέρουν υψηλής απόδοσης ηχητική τρομοκρατία, όπως μαρτυρούν τα ντοκουμέντα από την πρόσφατη εμφάνιση τους στο p4k fest (λινκ εδώ στο 26:00). Όσο παίρνανε τα χρόνια, τόσο καλύτερα παίζουν λαηβ το Mogwai Fear Satan, και είναι πραγματικά τυχεροί όσοι έζησαν αυτό που γίνεται το 33:18. Συγκίνηση. 
2014. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο Barry Burns είναι ο πιο κουλ άνθρωπος στον πλανήτη και οι Mogwai το καλύτερο συγκρότημα που δεν διαλύθηκε ποτέ.

~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~

Φανταλίστα 2014

1. Mogwai - "Rave Tapes"  













19 December 2014

φανταδύο

Στη δεύτερη θέση της φανταλίστας ο Andy Stott. Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο ο Φαντασμένιος δεν έχει καμιά διάθεση να επιχειρηματολογήσει σχετικά με αυτή την επιλογή. Δεν θέλει ή δεν μπορεί. Πως να στηρίξει την άποψη του πως αυτός ο δίσκος είναι  καλύτερος από το Luxury Problems; 
Από τότε που βγήκε το Faith In Strangers ο Φαντασμένιος το ακούει κάθε βράδυ. Άντε να υπάρχουν πέντε περιπτώσεις που έσβησε τα φώτα και δεν ακουγόταν Stott. Απλά πράγματα. Κάθε βράδυ ένα ταξίδι από τους lamb στον burial και κατ κατ κατ, στοπ στοπ στοπ. Δεν έχει σημασία. Η αλήθεια είναι ότι ο Φαντασμένιος ακούει το δίσκο κάθε βράδυ, και δεν έχει καταχωρημένα τα δισκάκια με αλφαβητική σειρά.

18 December 2014

φαντατρίο

Στα της μουσικής το 2014 ήταν μια κακή χρονιά. Έτσι μπορούν οι Hookwroms να βγάζουν ένα δίσκο που έχει τις μισές ιδέες από όσες είχε ένα μόνο τραγούδι από το περσινό (# 15 στη φανταλίστα το 2013) και να είναι σε αρκετές λίστες. Υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες καταγράφονται στις πρώτες τέσσερις θέσεις της φανταλίστας, με καλλιτέχνες που είχαν τουλάχιστον δυο καλές κυκλοφορίες το 2014. 
Ανάμεσα στους εργατικούς και εμπνευσμένους βρίσκεται ο Anton Newcombe. O νέος "καθαρός"  Anton, μουσικά θυμήθηκε τον παλιό παλιό 90s εαυτό του. Και αυτό ορίζει μια διπλή έκπληξη, καθώς όχι μόνο είναι ζωντανός (και μη έγκλειστος) αλλά κατάφερε να βγει από τον πειραματικό λαβύρινθο που έμοιαζε να χάνεται όλο και πιο πολύ με κάθε κυκλοφορία. Και δεν είναι ότι δεν έβγαλε διαμαντάκια αυτά τα χρόνια που νόμιζε πως είναι ο Aphex Twin, καθότι ταλαντούχος, αλλά περνάνε τα χρόνια και οι φανς μεγαλώνουν, παραξενεύουν και θέλουν τα σίγουρα, θέλουν "όπως παλιά".
Είναι τέτοιος ο συνετισμός του Anton που μάλλον για πρώτη φορά στην ιστορία των The Brian Jonestown Massacre  παρουσιάζει ένα δίσκο που στο τρακλιστ απουσιάζουν τα καραμπινάτα πειράγματα και οι ειρωνείες  προς άλλα συγκροτήματα. 
Εκτός από το Revelation, οι BJM έβγαλαν πρόσφατα ένα EP. Αν τα τραγούδια του EP είχαν μπει στο δίσκο, τότε αυτό το ποστ θα είχε ημερομηνία δημοσίευσης 20/12/14 (ναι τα πρώτα τέσσερα είναι όλα #1). ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; Κάνε ρε Anton τον Φαντασμένιο παραγωγό, να τραβήξει το μέρος που παίζει μετά το 3:20 τουλάχιστον ως το 30:20, να πέσουν τα τσιμέντα. Χαμός. Με κάτι τέτοια οι BJM προσπερνάνε άνετα το "όπως παλιά", και θέτουν σοβαρά υπαρξιακά ερωτήματα στα μιλιούνια των αναβιώτων της ψυχεδελικής μουσικής.
Για την επίσκεψη των BJM, με το χάλια ανέκδοτο του Anton (χειρότερο ανέκδοτο για το 2014) περάστε στο βάθος


17 December 2014

φαντατέσσερα

Αν το μόνο κριτήριο για μια θέση στη φανταλίστα ήταν τα plays, τότε οι Baby Guru θα ήταν στο #1. Αυτή τη στιγμή και ενώ γράφονται αυτές οι λέξεις, το Marginalia έχει ξεπεράσει το Pieces στη Φαντασμένια συνείδηση. Όχι πως έχει και καμιά σημασία. Σημασία έχει πως το χέρι πάει με ευκολία στο παίξε. Και αν δεν κάνουν κάτι παραπάνω στα εξωτερικά, δεν χάθηκε ο κόσμος. Και μόνο με αυτούς τους δίσκους μπορούν να είναι σίγουροι πως και μετά από 20 χρόνια θα υπάρχει κόσμος που θα ακούει για πρώτη φορά το behaviour και δεν θα πιστεύει πως μια μπάντα από την Αθήνα έγραψε ένα τόσο όμορφο τραγούδι. Γράφει αυτά ο Φαντασμένιος και φαντάζεται πως ένας blogger από τη Βολιβία, ένας από τη Γκάνα και ένας από τη Λετονία γράφουν για αντίστοιχες ντόπιες μπάντες. Τις καλύτερες μουσικές δεν θα τις ακούσουμε ποτέ.
Τι να γράψει άλλο ο Φαντασμένιος; Για το δίσκο τα έχει γράψει εδώ, και για τα λαηβ εδώ. Να γράψει και για τον δίσκο του Prins Obi που αντί να είναι το κερασάκι στη τούρτα, έκανε την τούρτα δυόροφη; 
Ο ασπρόμαυρος Prins Obi, κοιτάει στα μάτια (για όποιον αντέχει) και τελειώνει το 2014 λέγοντας:
We belong to the silly race
that fucks around and never takes the blame
hurting each other
we're attached to a phony world
with Facebook addicts and semi-precious whores
drowing each other
'cause inside these dirty deeds
there's a spark that shines for you and me
loving each other

this golden cage is holding us back my love
leave it behind, leave it behind


16 December 2014

φανταπέντε

Ο φετινός όμορφος δίσκος των Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra ξεκινά με ένα παιδάκι να λέει  "We live on the island of Montreal, and we make a lot of noise because we love each other". Βέβαια ο δίσκος απογειώνεται με το σοδειάς 2012 "What We Loved Was Not Enough". Δηλαδή ναι μεν αγαπιόμαστε, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό; Τα έχουν μπερδέψει λίγο οι Efrim. Αντίθετα οι Have a Nice Life είναι πιστοί στο όραμα του σκοταδιού και του φόβου και στο νέο δίσκο τους  ακούγεται ένα παιδάκι από το σούπερ στοιχειωμένο Pennhurst State School and Hospital. Η συνέντευξη του άτακτου μικρού Τζόνι είναι η εισαγωγή του Cropsey (ΝΑΙ ΝΑΙ ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΝΑΙ) στο οποίο ακολουθεί ένας χαμός από βαριά - δύσκολα - τύμπανα, παραμορφώσεις, απόκοσμα φωνητικά(;), αλλά και μια καθαρή μελωδία από ένα μεταλλόφωνο.
Το Defenastration Song είναι το τάμα στους δοξαζόμενους Joy Division. Όσοι έχουν επηρεαστεί από τον Ian Curtis πρέπει να έχουν ξυπνιτζίδικο όνομα και δεν είναι τυχαίο πως το παίξιμο τους θυμίζει αρκετά την προσέγγιση των A Place To Bury Strangers. Υπάρχουν και τραγούδια όπως το Burial Society οπού ακούγονται πιο προσιτοί χωρίς όμως να αφήνουν να μπει το φως. Απλά βγάζουν τόσο συναίσθημα που δεν χρειάζονται μουσικές ακρότητες για να κρατήσουν τον ακροατή στον αφύσικο κόσμο τους.
Το Unnatural World μπορεί να μην αιφνιδιάζει όπως ο πρώτος δίσκος της μπάντας (deathconsiousness) αλλά είναι ως το τελευταίο δευτερόλεπτο ένα πολύ καλό έργο μιας ιδιαίτερης κατηγορίας όπου η απόλαυση περνάει μέσα από όχι και τόσο ευχάριστα συναισθήματα. Και δεν γίνεται λόγος για εγκλήματα πάθους ή σούπερ καταθλίψεις αλλά περισσότερο για μίνι ηλεκτροπληξίες, σαν αυτές που παθαίνουν τα παιδιά όταν παίζουν με τις πρίζες. Ναι, από δράμα ως μίνι ηλεκτροπληξίες, όλα τα άλλα πρέπει να είναι υπερβολές. Διότι πόσο χαζό θα ήταν να αυτοκτονούσαν όλοι με το που άκουγαν από το παιδάκι να λέει "We make a lot of noise because there is no love";

15 December 2014

φανταέξι έξι έξι


 
Οι γνωστοί θαμώνες της φανταλίστας The Men και Ty Segall φέτος την είδαν 1973. Και αν οι φυσαρμόνικες και τα πιανάκια των The Men δεν κέρδισαν τον Φαντασμένιο, δεν μπορεί να πει το ίδιο για τον γκλαμ Ty Segall. Η ευλογία και η κατάρα του νέου δίσκου του αη Ty είναι αυτό το ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ. Tall Man Skinny Lady. Χαμός. Πρέπει ο Φαντασμένιος να το άκουσε τόσες φορές, όσες κάποιος έγραψε στο ιντερνετ πως το ροκεντρολλ έχει πεθάνει. Δηλαδή περίπου 30 τη μέρα. Και εδώ είναι η κατάρα καθώς κάθε προσπάθεια ακρόασης του δίσκου κόλλαγε στο Tall Man, Skinny Lady που είναι μόλις δεύτερο τρακ. Πάντως όπως μας έδειξε και από κοντά ο Ty, το ροκεντρολλ δεν έχει πεθάνει.
Για να καταφέρει να ακούσει το Manipulator ο Φαντασμένιος αναγκάστηκε να γίνει παραποιητής και να γράψει ένα cd χωρίς το Tall Man Skinny Lady. Χαμός. It's Over και Feel είναι μια δυάδα τραγουδιών που ο Jack White ούτε στα όνειρα του δεν μπορεί να δει πια. Οι ομοιότητες με την περίπτωση του Ariel Pink είναι αρκετές. Υπάρχουν χίλιοι λόγοι για να τους αντιπαθήσει και να τους απορρίψει κάποιος (είναι ντεμοντέ, είναι χιψτερ, είναι φλώροι, είναι περίεργοι, δεν είναι περίεργοι κ.α.) αλλά χρειάζεται μόνο μια στιγμή συγκλίσης της πώρωσης καλλιτέχνη-ακροατή για άνευ όρων παράδοση. Και το Manipulator δίνει κάμποσες αφορμές για να συμβεί αυτό.

14 December 2014

φανταεπτά

 
Τα τελευταία χρόνια αρκετοί καλλιτέχνες (Mount Kimbie, Apparat)  προσπαθούν να παίξουν ηλεκτρονική μουσική με όσο το δυνατόν πιο αναλογικά μέσα μπορούν. Για τη συζήτηση περί των αναλογικών και των ψηφιακών, ο Φαντασμένιος θα πει "μπούρδες". Η μουσική είναι πάνω από όλα. Τα υπόλοιπα είναι κυρίως για την εικόνα. Όπως για παράδειγμα όταν ανεβάζει κάποιος μια ψηφιακή φωτογραφία και βάζει από κάτω ταγκ "no filter". Χαχαχαχαχ. Κούνια που σε κούναγε αγαπητέ φωτογράφε.
 Στο άρμα της απολαπτοποίησης είναι προσδεμένος και ο Nick Edwards, γνωστός ως ekoplekz. Ο οποίος από το 2010 και μετά πρέπει να έχει περίπου 157 κυκλοφορίες και 38 συνεργασίες (eMMplekz με τον Baron Mordant, Ekoclef με τον BassClef, Ensemble Skaletrick κ.α.). Δουλευταράς. Η καλύτερη δουλειά του μάλλον είναι η κασέτα Tapeswap που έβγαλε το 2011 με τον BassCleff. Στα δισκοπωλεία η κασέτα θα βρεθεί κάτω από τις ταμπέλες  IDM, βόμβοι, Industrial, Kraut, φανταστική μουσική, τι λες τώρα. Το 2014 κυκλοφόρησε ως Ekoplekz δυο καταπληκτικούς δίσκους στην Planet Mu. Το Trace Element με το οποίο ξεκινάει το LP Unfidelity μοιάζει να έχει δημιουργηθεί από τα θραύσματα μιας Surf Solar έκρηξης αλλά με αμιγώς ηλεκτρονική κατεύθυνση. Η blogoψήφος του Φαντασμένιου πάει στο Unfidelity καθώς το ψήφισε και ο lk21, αν και το πιο περίεργο και σκοτεινό Four Track Mind είναι ένα κλικ πιο πάνω στη Φαντασμένια συνείδηση. Και μιλώντας για συνείδηση εκτός λίστας έμεινε ο split δίσκος των Pye Corner Audio/Not Waving, προσθέτοντας ακόμα ένα λόγο για να αλλάξει όνομα σε καθυστερημένιος ο Φαντασμένιος. Δεν πρέπει να υπάρχει κακή κυκλοφορία του Pye Corner Audio, ενώ μόνο τυχαίο δεν είναι πως κάνει αυτό το remix

13 December 2014

φανταοκτώ

Πάνε 10 χρόνια από την εποχή που ο Λος Αντζελιανός Ariel Rosenberg έπαιζε με ένα αρχαίο 8-track κασετόφωνο προσπαθώντας να μιμηθεί το είδωλο του, R. Stevie Moore. Το 2005 το περιοδικό Wire έβαζε το μυθικό Julie Lost His Jewels στο tapper #13, κάτι που έμελε να παίζει  καθοριστικό ρόλο στο ιντερνετ, καθώς αποτέλεσε την αιτία για το πρώτο ποστ αυτού του blog. Ο Ariel Pink κυκλοφορεί υπέροχα ποπ κομμάτια τα οποία με οποιαδήποτε άλλη παραγωγή θα ήταν υλικό για παγκόσμια καριέρα. Και όταν αποφασίζει να κοιτάξει έστω δειλά πίσω από τον φράκτη του lo-fi γίνεται αυτόματα ο αγαπημένος των χιπι χιπι σαητ. Από την κυκλοφορία του Before Today και μετά αρκεί μόνο να σκουπίσει τη μύτη του για να γίνει θέμα στα πιτσφορκ. Αλλά η λαηφσταηλ παραφιλολογία και το αν είναι τρολ ή μαλάκας ο Ariel δεν είναι κάτι που απασχολεί τον Φαντασμένιο. Και εφόσον ο Pink όχι μόνο δεν ενέδωσε στις πιέσεις της Μαντόνας, αλλά θυμήθηκε τις παλιές καλές μέρες της μουσικής αναρχίας, παίρνει δικαίως μια θέση στη φανταλίστα. 
Το διαολεμένο not enough violence είναι κλασική περίπτωση ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ. Πότε με τα φωνητικά, και πότε με τα τύμπανα ο Ariel κάνει ό,τι μπορεί για να ανατρέψει την όποια δομή του τραγουδιού, προσφέροντας στο τέλος ένα αβαντ ποπ διαμάντι. Και επειδή μπορεί, στο επόμενο τρακ γυρίζει το διακοπή από το lo-fi στο hi-fi και κάνει επίδειξη ποπ τραγουδοποιίας  με το αψεγάδιαστο Put Your Number In Μy Phone. Και ενώ τρίβει τα χεράκια και γελά σαν τον Δρακουμελ ο δίσκος φτάνει στο Dinosaur Carebears όπου γίνονται τα πάντα, χαμός. Το Sexual Athletics έρχεται να επιβεβαιώσει τις Φαντασμένιες υποψίες πως ο καλλιτέχνης νοσταλγεί τα χρόνια στην paw tracks. pom pom pom pom. Υπάρχει μόνο ένα ζητούμενο στο δίσκο του Pink. Η απόλαυση. Όχι απόλαυση που προσφέρεται σε ένα σουπερ μοντέρνο μουσείο ή μια αρτ γκαλερι, αλλά σε ένα ένα λουνα παρκ με τσάμπα ναρκωτικά.

12 December 2014

φανταεννιά

Όσο περνάνε οι μέρες της blogovision τόσο πιο εύκολα βγαίνουν και τα κείμενα. Αυτό είναι μια καλή ένδειξη πως η λίστα έχει τη σωστή σειρά. Και τι κείμενα ε; Με παραγράφους, με λινκ και με άποψη. Με επιχειρήματα σχεδόν ακλόνητα. Μόνο έτσι αποκτά κύρος η λίστα. Με προτάσεις που βάζουν στον τοίχο τον αναγνώστη. Ναι. Και όσο πιο πολλά τα επιχειρήματα, τόσο μεγαλύτερο το κείμενο άρα και το κύρος. Στην πραγματικότητα αφού δεν διαβάζει κανένας, το πιο σημαντικό είναι το κύρος. Βλέπει ο άλλος εκεί πολλές λέξεις και μερικά μπολντ του δε ποηντ και λέει "αυτή είναι λίστα". Για να βάλω ένα μπολντ. Το Commune μπορεί να μην είναι ικανό να συγκλονίσει τα πιο προχωρημένα σαητ, αλλά ακούγεται εύκολα (με την καλή έννοια) ολόκληρο.  Μπήκε το μπολντ, αλλά πρέπει να κατοχυρώσω την αυθεντικότητα του κειμένου.  Κάτσε να γράψω κάτι σε τρίτο πρόσωπο, θα το βάλω και στην αρχή της επόμενης παραγράφου να πάει εύκολα το μάτι.

Είδε ο Φαντασμένιος σε όνειρο, πως είναι η χρονιά 2043 και οι Goat θεωρούνται σημαντικοί σαν τους Νιρβάνα. Είναι ο κόσμος μέσα στην τρέλα και αυτοί οι βασιλιάδες της ποπ κουλτούρας. Ντάξει φτάνει, το γάμησα. Με τους νιρβάνα έφυγαν όλοι, αλλά καλύτερα γιατί δεν είχα και κάτι άλλο να γράψω. Απλά να φλυαρήσω λίγο ακόμα, να γεμίσει και αυτή η παράγραφος, να φαίνεται όμορφο το ποστ, μπας και το κάνει κανένας σεαρ στο φεησμπουκ. Κάνε σεαρ ρε, κάνε σεαρ, κάνε τουητ. Λίγο ακόμα να γράψω. Δυο σειρές ακόμα. Απλά να γράψω κάτι καλό στο τέλος γιατί το διαβάζουν σχεδόν όλοι. Να μπω και να γράψω και κάνα κομεντ από κάτω γιατί και τα κόμεντς δίνουν κύρος. Υψηλή ανάλυση ρε κουφάλες. Κάντε κανά σεαρ να μπω μετά στα στατιστικά να δω τα κλικ να τα πολλαπλασιάσω επί πέντε χιλιάδες και να λέω στα φιλαράκια μου πόσο γαμάτος είμαι. Πάω για το φινάλε. Είμαι έτοιμος. Το έχω. Και λινκ θα βάλω, και μπολντ και τι κομματάρα είναι αυτή θα βάλω, θα τα γαμήσω όλα λέμε. Θα ρίξω το ιντερνετ ρε. Στην εποχή του τίποτα είναι φοβερό να υπάρχουν αυτοί οι τύποι και να κάνουν αυτά τα πράγματα (αυτά εδώ). Ζήτω η ψυχεδελενέργεια των Goat.

11 December 2014

φανταδέκα

Στο δέκα της φανταλίστας ή αλλιώς στη θέση του βόμβου είναι ο Lawrence English. Θα πέσουν οι λιστοκριτικοί να πουν "γιατί δεν είναι ο Ben Frost;". Και τους απαντάει κοφτά ο Φαντασμένιος "γιατί έχει facebook". Σε περίπτωση που έχει διαφύγει της προσοχής σας, τα ποστ για τη φανταλίστα κοσμούν αποκλειστικά φωτογραφίες από τους λογαριασμούς fb των καλλιτεχνών. Για όλες τις θέσεις εκτός από αυτή, όπου ο Φαντασμένιος αναζητά το δύστροπο, το περίεργο και το απόκοσμο. Ο Lawrence English δεν έχει fb.
Πάντα αυθεντικά και τεκμηριωμένα, έτσι; 

Ο δίσκος αυτός θέλει καλά ακουστικά και ένταση. Επίσης για να αρέσει σε κάποιον, είναι απαραίτητο να τον ακούσει (απλό αλλά σημαντικό). Το Wilderneess of Mirrors χτυπάει σίγουρα εντελώς διαφορετικά σε κάθε ζευγάρι αυτιών. Για παράδειγμα ο Φαντασμένιος θυμήθηκε το 20λεπτο ολοκαύτωμα του you made me realize (ε τι άλλο θα θυμόταν;). Ο χαμός των MBV θα μπορούσε να είναι το πρώτο τούβλο στον ήχο που ο English χτίζει σε υψηλή πιστότητα, μεθοδικά και διεξοδικά. Όπως ο Ρόι Άντερσον είδε το "ένα περιστέρι έκατσε σε ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξή του" μέσα από μια λεπτομέρεια ενός πίνακα του Πίτερ Μπρίκελ (κυνηγοί στο χιόνι). 
Όπως το μάτι συνηθίζει το σκοτάδι, έτσι και τα κύματα θορύβου που στην αρχή σκάνε σχεδόν ενοχλητικά, δεν αργούν να αποκαλύψουν όμορφες συνθέσεις. Και μελωδίες που όσο πιο κριμένες είναι μέσα σε στρώματα βόμβου τόσο πιο θελκτικές μοιάζουν. Και όταν όλα είναι στη θέση τους έρχεται η κατάληξη, το τέλος, η κορύφωση με αυτό το ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ. Ρίγος.

~~~~~~~~ο~~~~~~~~

Για τη θέση βόμβος αξίζει μια ειδική μνεία το Bécs του Fennesz. Μπορεί να έμεινε εκτός φανταλίστας αλλά περνά στην ιστορία μόνο και μόνο για αυτό το κομμάτι.

10 December 2014

φανταέντεκα

Στη θέση "όχι στα δέκα καλύτερα" η συνεργασία της χρονιάς, δηλαδή το High Life των Eno και Hyde. Πριν από αυτό κυκλοφόρησαν το Someday World,  για το οποίο  όμως θα πρέπει να ντρέπονται οι της Warp. Αυτά παθαίνεις άμα συνεργάζεσαι με μέλος των Coldplay, αλλά ας μην το συζητάμε άλλο γιατί δεν θέλει και πολύ να τσατιστεί ο Φαντασμένιος και να δώσει το βραβείο καλύτερης συνεργασίας στους Stott και Whittaker  (Millie and Andrea). 
 
Eno και Hyde. Mr Eno και Dr Hyde ε! Αν και εδώ ο Hyde είναι ο καλός της ιστορίας. Βασικά στο Eno - Hyde σημειώσατε καθαρό διπλό. Στην πραγματικότητα ο Hyde πάντα θα κερδίζει με όποιον και να παίζει. Απλά με τον Eno το ματσάκι είναι 0-2, με τον Damon Albarn θα ήταν 0-4 και με τον Thom Yorke θα ήταν -καλώς τα παιδιά- 0-8. Έτσι είναι τα πράγματα, τα λέει σωστά ο Φαντασμένιος. Διότι αν γινόταν ο μουσικός κατακλυσμός και έπρεπε να σωθεί ένας δίσκος από κάθε είδος για κάθε δεκαετία και αν ο Φαντασμένιος ήταν ο Νώε, θα έβαζε χωρίς δεύτερη σκέψη στην κιβωτό το Second Toughest in the Infants.

Και εφόσον θεμελιώθηκε η αντικειμενικότητα του ποστ, ας πούμε για το δίσκο. Ποιος Eno μωρέ; Όχι εντάξει, καλός είναι και ο Eno. Αλλά και στα δισκάκια με τον Byrne πάλι σκόνη είχε φάει. Εκείνη η συνεργασία είχε βασιστεί στο συνδυασμό των διαφορετικών στοιχείων που κουβαλούσαν οι καλλιτέχνες, με τον πλουραλισμό του Byrne να κερδίζει εύκολα τις φαντασμένιες εντυπώσεις. 
Αντίθετα το High Life εξυψώνεται (εξυζωνεται ε!) χάρις τα κοινά σημεία των δυο καλλιτεχνών. Το σημείο κοινής αισθητικής εντοπίζεται στο τραγούδι του Eno "Here Come The Warm Jets" και σε σχεδόν όλη τη δισκογραφία των Underworld. Είναι μοναχά μια λέξη: τριπάρισμα. Βάλτε στο δωμάτιο δυο μεγάλους πινακες με ελέφαντες και διαστημόπλοια και έχετε την πλήρη εικόνα του τι συμβαίνει για 43:33 αν δώσεις σε αυτούς τους κυρίους μπάσο, κιθάρα, τύμπανα και συνθεσάιζερ.

09 December 2014

φανταδώδεκα

Την εποχή μετά το OK Computer οι μουσικογραφιάδες  μπορούσαν να πληκτρολογήσουν  τη φράση "νέοι radiohead" πιο γρήγορα από οποιαδήποτε άλλη.  Και τα χρόνια περνάγανε και οι Radiohead δεν βγάζανε νέο ok computer και η λίστα που είχε πάνω-πάνω τους Muse μεγάλωνε και το 2007 συναντήθηκε με τους Twilight Sad. Είχανε δώσει δικαίωμα με αυτή τη διασκευή, αλλά ο παραλληλισμός με τους Radiohead αγγίζει Αδωνικά επίπεδα γραφικότητας. Και αν η παγκόσμια καταξίωση ήταν δύσκολη το 2007 με μόλις 9 χρόνια από το 1998 όταν οι Σκοτσέζικες μπάντες ήταν στη μόδα, σήμερα, με τα vdsl και τα fact, μπάντες σαν τους Twilight Sad μοιάζουν τρε μπαναλ. Και μάλλον είναι, όταν μπαίνουν στη λίστα του blog που έχει το ίδιο template από το 2007. Είναι αυτοί τρε μπαναλ που έχουν θέση στη φανταλίστα ή είναι η φανταλίστα τρε μπαναλ επειδή έχει τους Twilight Sad; Nobody Wants to Be Here and Nobody Wants to Leave. Καλό ε; 
Το δυνατό σημείο των Twilight Sad, είναι το ντέρτι. Γράφουν τραγούδια του πάθους, της μπάρας, του άντε γαμήσου και του δε γαμιέται. Είναι η βρετανική απάντηση (ουπς, αλλά ας ψήφιζαν  "ναι" οι συντοπίτες τους για να ήταν η σκοτσέζικη) στους Interpol. Επίσης όλες οι κυκλοφορίες τους κρύβουν 1-2 φοβερά τραγούδια. Φέτος έχουν αυτό το ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ενώ τα IN NOWHERES, Last January και Drown So I Can Watch θα μπορούσαν να είναι στο μελλοντικό τους best of. Και φαντάζεται ο Φαντασμένιος να είναι 2076 και να γράφουν οι μουσικογραφιάδες διθυράμβους για την ανθολογία/best of των Twilight. Και για ακόμα μια φορά ένα Deja vu με τις γνωστές προτάσεις "το κρυμμένο διαμάντι των 10s" και "η πιο αδικημένη μπάντα της Σκοτίας". Πως καταφέρνουν οι Σκοτσέζοι και έχουν τις πιο αδικημένες/υποτιμημένες μπάντες;