05 April 2016

o fantasmenios αγαπάει τους echo tides

Ακραία μουσικά φαινόμενα, 9 χρόνια 5 μέρες 11 ώρες και 58 λεπτά. Περίπου. Πάνε τα νιάτα φύγανε και μείναμε με τις τελίτσες, με υπερβολές και λάθη παντός τύπου. Βασικά μείναμε με τον pan pan. Ένα από τα καλά αυτής εδώ της ιστορίας, που η αλήθεια είναι πως όταν την ξεκινάγε ο Φαντασμένιος μόνο το αντίθετο σκεφτόταν "άσε μας μωρέ με τα ψώνια τους χιπστερς".
Βλέποντας για πρώτη φορά την περασμένη Πέμπτη λάηβ τους echo tides ο Φαντασμένιος σκέφτηκε πως ο pan pan βρήκε τον ήχο του. Ήρθαν όλα και έδεσαν, τα παλιά τα καινούργια, τα πεταλάκια των mogwai, τα γυναικεία φωνητικά, τα χιπ χοπ, τα feedback των gybe, τα μπητς, όλα μαζί ναι. Από τα καινούργια η λαμποργκίνι λαηβ είναι 10 φορές καλύτερη από φανταστική που έτσι και αλλιώς, είναι αλλά με τον Φαντασμένιο στο τίτλο είναι καταδικασμένη. Αντίθετα το ride είναι χιτ. Έτσι του έρχεται του Φαντασμένιου να πάει σε κάνα μάγκα μάγο στην Ινδία να τον ψηλώσει 15 πόντους να κάνει και 2-3 πλαστικές να αγοράσει και 5-6 χιλιάδες φόλοερς, να γίνει ινφλουένσιαλ κάργα να σας μαγέψει και να ακούτε όλη τη μέρα echo tides. Για καλό σκοπό δηλαδή. Το επίσης πρωτοεμφανιζόμενο go by θυμίζει lali puna, morr records, δηλαδή πάμε για δισκάρα και το flood φέρνει στο μυαλό του Φαντασμένιου το Falling from Grace των Gentle Waves, δηλαδή τι γίνεται, τι θα πάθουμε, πόση ομορφιά μπορεί να αντέξει κανείς;  
Γκράντε φινάλε με αστροχοπ cocrete pillow και ο Φαντασμένιος σκέφτεται πως αυτή είναι μια ιδιαίτερη στιγμή. Μια στιγμή που ενεργειακά μπορεί να συγκριθεί με ένα σεισμό, αλλά περνάει σιγά σαν σε αργή κίνηση. Σπάνια περίπτωση στιγμής που δύσκολα απαντάται στην διεγερμένη αυτή εποχή που κανείς δε δίνει σημασία, δεν χαρίζει με τίποτα τη συγκέντρωση του, που όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα και η ευτυχία μετριέται σε ιντεράξιονς. Στάθηκε τυχερός ο Φαντασμένιος και άξια η μπάντα. Καλή φάση για Πέμπτη βράδυ ε; Σουρεαλ ρομαντικές μπούρδες θα πείτε αλλά δεν ήσασταν εκεί, ενώ μην ξεχνάτε πως αυτό εδώ είναι το επί  9 χρόνια 5 μέρες 12 ώρες και 42 λεπτά ημερολόγιο του Φαντασμένιου.  

24 March 2016

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΚΑΠΙΤΑΛ ΚΟΝΤΡΟΛΣ | Sleep Party People gagarin 19/3

Με την εμφάνισή τους στο gagarin οι Sleep Party People επιβεβαίωσαν το όνομα τους. Παραλίγο να μας πάρει ο ύπνος αλλά μετά έκαναν πάρτι και τελικά δεν είναι κουνέλια, είναι άνθρωποι. Όπου πάρτι δυο δυνατά ξεσπάσματα 4.3 ρίχτερ της κλίμακας mogwai. 227 άτομα παρακολούθησαν μια μπάντα που παρά τα χιλιάδες λαηκ στο facebook έμοιαζε σχεδόν τρακαρισμένη μπρος σε 227 άτομα. Ακούστηκαν τα γνωστά, αχ τι καλά τα περνάτε εδώ, τι σούπερ χώρα είστε τα οποία εκνευρίζουν τον Φαντασμένιο αλλά τι να σου πει και ο Σκανδιναβός; Ήλιο είδε, δεν είδε το λογαριασμό της ΔΕΗ, άσε που γνώρισε και την αποθέωση. Καθότι ο αλτερνατιβ Έλλην δεν παύει να είναι Έλλην και αν πρέπει να του κολλήσεις ένα επίθετο τότε ταραταζουμ ταρατατζουμ υπερβολικό θα τον πεις. Εντάξει μωρέ τόσους και τόσους έχουμε αποθεώσει, στους Sleep Party τέτοιους θα κωλώσουμε; Θα τους ταίριαζε ένας πιο μικρός χώρος, πιο μικρά γράμματα στην αφίσα και να μην φοράνε τις μάσκες. Οι μάσκες προδιαθέτουν τάσεις για πειραματισμούς που όμως σε καμία περίπτωση δεν θα συναντήσει κάποιος στα τραγούδια των indie Δανών. Λοιπόν μαλακίες λέει ο Φανταμένιος. Η τελευταία δε φράση ήταν κάργα στερεοτυπική. Λαηβαρα ήταν, αλλά θα τους πάρει η μπάλα της γκρίνιας τους Sleep τέτοιους γιατί πέρασαν σχεδόν πέντε μήνες από το τελευταίο αξιομνημόνευτο λαηβ γαμώ το ΠΑΣΟΚ γαμώ. Συνοψίζοντας αλά p4k ο Φαντασμένιος βάζει ένα 6.3 στο λαηβ.

07 March 2016

και ένα ποστ για τον Tracy Bryant

Τέσσερις  μήνες σχεδόν χωρίς συναυλία  (με μια συμπαθητική 40λεπτη παρένθεση από μια τεξανή ποπ ροκ από το Λονδίνο στο velvet room)  και είναι ξεκάθαρο πως ο  Φαντασμένιος διανύει μέρες "κάποιος πρέπει να κάνει τη βρώμικη δουλειά". Λοιπόν όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Καλιφόρνια. Από το Λος Άντζελες είναι οι νέοι αγαπημένοι Feels, εκεί ζει και ο Tracy Bryant. Πρόκειται για τον φρόντμαν των Corners (ναι oκ, τρέχα γύρευε) ο οποίος αποφάσισε να ξοδέψει τις οικονομίες του για μια εβδομάδα ηχογραφήσεων στο Tucson (Arizona). Το πρώτο του σόλο δισκάκι έχει τίτλο Subterranean και από ταμπέλες φοράει αγνό αθώο post punk. Το θέμα με αυτό το δισκάκι δεν είναι το μουσικό στιλ, αλλά οι συνθέσεις του Bryant. Χωρίς καμία υπερβολή η μια κομματάρα διαδέχεται την άλλη οπότε και ο Φαντασμένιος νόμιζε πως ακούει το δίσκο αριστούργημα του 21ου αιώνα. Για ακούστε το δίσκο και μετά πείτε τον υπερβολικό τον Φαντασμένιο. Τουλάχιστον μέχρι το 8ο τραγούδι το δισκάκι γυρίζει όμορφα τους δείκτες του ρολογιού. Βέβαια η διαδρομή αυτή είναι 23 λεπτά, δηλαδή σιγά το κατόρθωμα. Βασικά ακούστε και αν δεν σας αρέσει σιγά το κακό. Άντε να πλένατε κάνα πιάτο ή να απλώνατε κάνα ρούχο σε 23 λεπτά. Βασικά ακούστε και αν δεν σας αρέσει θα έρθει ο Φαντασμένιος να σας πλύνει τα πιάτα.  

02 March 2016

ένα ποστ για τους Feels (band)

Οι Feels είναι από την Καλιφόρνια. Ηχογράφησαν τον ομότιτλο τους δίσκο σε μια μέρα. Στην κατηγορία  "δίσκοι 24 ωρών" το πρώτο που έρχεται στο μυαλό του Φαντασμένιου είναι το εκπληκτικό thank god for mental illenss των Brian Jonestown Massacre. Και αν για τους BJM η εξπρές ηχογράφηση ήταν από άποψη στους Feels απλά προέκυψε, καθώς στην αρχή πίστευαν πως θα τους πάρει τουλάχιστον τρεις μέρες. Δεν αποτελεί έκπληξη καθώς μιλάμε για lo-fi καταστάσεις, ενώ είναι σημαντικό πως με αυτά τα τραγούδια περιοδεύουν στην Αμερική σχεδόν ένα χρόνο. 
Α, στην παραγωγή του δίσκου είναι ο Ty Segall, το οποίο και να μην το ξέρατε θα το καταλαβαίνατε λίγο μετά τη μέση του εναρκτήριου λαηβ close my eyes. Τύμπανα, κιθάρες και γενικότερη χωροταξία φωνάζουν Ty Segall, ο οποίος μόνο που δεν το έχει γράψει στο κούτελο το κόλλημα του με το glam rock. Στο manipulator εμφανίστηκε βαμένος, πέρσι έβγαλε ένα δίσκο με διασκευές στους T. Rex και στο φετινό του δίσκο ο ήχος μοιάζει σαν λαηβ T. Rex. Βασικά  κολλημένος με τον Marc Bolan πρέπει να είναι. Κορυφαίο τραγούδι του νέου δίσκου του αη Ty είναι σίγουρα το diversion το οποίο μοιάζει αρκετά με το αρχαίο τραγουδάκι των Equals. Όχι πως έχει σημασία και στην τελική αυτό είναι είναι ένα ποστ για τους Feels. Στο δεύτερο τραγούδι του δίσκου με τίτλο Slippin' κιθάρες, φωνητικά και αβάσταχτες μελωδίες θυμίζουν τις αγαπημένες Sleater - Kinney. Και ενώ ακούγονται κάμποσα συμπαθητικά indie rock τραγουδάκια να σας πει ο Φαντασμένιος πως η τραγουδίστρια της μπάντας μπορεί να μοιάζει με την κόρη της PJ Harvey αλλά είναι του Alan Myers από τους Devo. Σύμφωνα με το μύθο ως έμβρυο η Laena Geronimo άκουσε αρκετές μουσικές από τους Τhelonious Μonk και Edgar Varese. 
Και μετά την άχρηστη πληροφορία του ποστ ώρα για τις τραγουδάρες. Το Bird's Eye με την καταπληκτική οριεντάλε κιθαριστική συγχορδία και το Small Talk με τα όλα του. Οι δυο άκρως κολλητικές αυτές συνθέσεις ανεβάζουν κατηγορία το δίσκο = τα έχω λιώσει στο ρηπητ και άντε να δούμε τι μαλακίες θα βρω να γράψω για δαύτες στο τέλος του χρόνου. 

17 February 2016

new kids on the (indie) rock

 
Ο Φαντασμένιος δεν είναι ντεμοντέ. Ο Φαντασμένιος το 2012 είχε γράψει 586 ποστ για τον Ty Segall. Επίσης είναι γνωστό πως ο Φαντασμένιος έχει ξεκινήσει τις διαδικασίες και ετοιμάζει αίτηση για αγιοποίηση του Ty Segall. Απλά πράγματα. Ο Not Waving έχει βγάλει τεράστιο δίσκο και πάει καρφωτός για τέλη Δεκέμβρη οπότε μπορούμε με την ησυχία μας  να παραμείνουμε στο ανάλαφρο indie ρεπερτόριο. 
Ο νέος δίσκος των Plates of Cake είναι ο τρίτος τους. Τρία είναι και τα indie διαμαντάκια  Faces in the dirt, Compton Crackdown και Losing my Appetite τα οποία αν είχαμε 1996 θα ήταν υπεραρκετά για  να σκάσεις το πεντοχίλιαρο. Μια χαρά συγκρότημα από το brooklyn που που που που που που από το brooklyn κάποτε ερχόταν για λαηβ ένα συγκρότημα την εβδομάδα γαμώ τις διαπραγματεύσεις μου γαμώ.  
Λοιπόν ο Φαντασμένιος θα ορκιζόταν πως την πρώτη φορά που είδε γραμμένο το όνομα Sunflower Bean κυμάτιζε δίπλα μια σημαία Brooklyn. Βασικά κάθε φωτογραφία τους φωνάζει brooklyn και ίσως ακόμα παραπέρα καθώς έχει γίνει και αυτό πανάκριβο και υποφέρουν οι χιπστερς. Σήμερον πάντως οι Sunflower Bean πλάι στο long island έχουν κοτσάρει και το Manhattan. Μάλλον μεγαλοπιάστηκαν, και γιατί όχι καθώς ο πρώτος τους δίσκος έχει ένα όμορφο εξώφυλλο και κάμποσα καλά τραγούδια. Βασικά όλα τα τραγούδια ακούγονται ευχάριστα με τα I Was Home, Wall Watcher και Easier Said να φέρνουν στο μυαλό τις χρυσές εποχές του alternative pop rock. Κάνει μπαμ πως τον δίσκο τον έγραψαν το καλοκαίρι. 
Όπως καλοκαίρι αλλά του 2014 ξεκίνησαν να ηχογραφούν τον πρώτο τους δίσκο οι Ulrika Spacek οι οποίοι μάλλον θα είναι σαπορτ στα λαηβ που θα δώσουν στην Αγγλία οι Sunflower Bean. Στην πραγματικότητα το τι είναι οι Ulrika Spacek μπορεί να συνοψιστεί στη ακόλουθη πρόταση εφόσον λείψουν στερεοτυπικοί αφορισμοί. Οι Rhys Edwards και Rhys Williams μετά την  μετακόμιση τους στο Λονδίνο από το Βερολίνο, ηχογράφησαν το The Album Paranoia στο σπίτι τους παύλα γκαλερί KEN. 
Το Rough Trade που κυκλοφορεί το δίσκο τους τοποθετεί  μαζί με Mercury Rev, Sonic Youth, My Bloody Valentine, Radiohead, Deerhunter και Atlas Sound. Ο Φαντασμένιος βλέπει βήτα διαλογής ήρωες πίσω από τις καλύτερες τους στιγμές.  Στο Beta Male θυμίζουν παλιούς καλούς appliance, το NK θα μπορούσε να είναι τραγούδι των Dandy Warhols αν ο  Courtney Taylor-Taylor είχε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και όχι μια βαρετή ωραιοπάθεια. Το Ultra Vivid είναι τόσο όμορφο και απλό που ο Φαντασμένιος δεν μπορεί να πιστέψει πως ξέφυγε αυτή η μελωδία από τον Bradford Cox. ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;;


11 February 2016

όλα είναι σχετικά κ.λ.π.

Μετά από τόσα χρόνια κρίσης έχει πιεστεί ο κοσμάκης,  είναι τίγκα στα νεύρα και έτοιμος να ξεσπάσει με το παραμικρό. Πού να γράψει ο Φαντασμένιος για κάνα καινούργιο συγκρότημα; Χαζός είναι να πέσει να τον φάνε στα "αυτά τα έκαναν το 1821 οι" και "αυτό είναι κλεμμένο από". Δε σφάξανε. Τι να σφάξουνε; Θα γράψει ο Φαντασμένιος. Θα γράψει διότι κανείς δεν πρόκειται να τα διαβάσει, ενώ στην υπεραπίθανη αντίθετη περίπτωση κανείς δεν πρόκειται να πει πως διαβάζει. Γνωστά αυτά. Λοιπόν το θέμα του σημερινού ποστ είναι ο δίσκος White Light Forever των Rancho Relaxo από το Møre og Romsdal (Νορβηγία). 

Το πρώτο τραγούδι είναι εισαγωγικό, δεν είναι το χιτάκι τους που σημαίνει πως δεν τους νοιάζει η επιτυχία, παίζουν γιατί γουστάρουν, γιατί κάτι θέλουν να πουν. Το δεύτερο τραγούδι είναι Jesus and Mary Chain, το 3 Brian Jonestown Massacre, το 4 BJM μαζί με Black rebel Motorcycle Band, το 5 είναι BJM, το 6 έχει κάτι από  Stooges, το 7 είναι Ride, το 8 BJM + Jesus, το 9,10 είναι Ride+BJM, το 11 είναι κάργα Jesus, το 12 είναι Madrugada (Νορβηγία ρε), το 13 Ride, το 14 BJM και το 15 είναι μίνιμαλ σκοτεινό κλόσερ που σημαίνει πως δεν τους νοιάζει η επιτυχία αλλά θέλουν το έργο τους να έχει αρχή μέση και τέλος. Το θέμα εδώ είναι πως τα συγκροτήματα που αναφέρθηκαν άνωθεν ως σημεία αναφοράς (με εξαίρεση τους Jesus) φέρουν στην πλάτη τους τουλάχιστον δυο γενεές επιρροών. Από την άλλη αν αρχίσουμε να ανοίγουμε μπαμπούσκες θα βρεθούμε μπρος στην Εύα να καθαρίζει το μήλο, οπότε χαλάλι να πάνε οι αναφορές, το θέμα είναι να συνεννοούμαστε. Βασικά άλλο είναι το θέμα, το θέμα είναι πως με λίγες εξαίρεσεις στην ηλεκτρονική μουσική όλη η μουσική που κυκλοφορεί κάτι θυμίζει. Άπτεται στο πόσο φωστήρας είναι ο ακροατής για να προσδιορίσει την πηγή, ενώ η ποιότητα των συνθέσεων και η ψυχολογική του κατάσταση θα κρίνουν τελικά αν ο δίσκος θα κερδίσει το πράσινο τριγωνάκι ή το κόκκινο τετραγωνάκι.

Ένα από τα πιο καλά τραγούδια του δίσκου είναι το Who Married Jane Fonda το οποίο είναι εντελώς Jesus and Mary Chain Some Candy Talking Just Like Honey. oκ; Αν το ακούσεις και αρχίσεις τα  άσε μωρέ από εκεί χάμου όλο τα ίδια και τα ίδια,  δεν φταίνε οι έρμοι οι Νορβηγοί που εσύ βαριέσαι τη ζωή σου. Οι καημένοι οι Νορβηγοί κάνουν μια τίμια προσπάθεια με καλές συνθέσεις και αξιοπρεπέστατο ήχο.  Βέβαια η ανοχή με τα παράγωγα κυμαίνεται ανά είδος μουσικής και ανά εποχή. Τη σήμερον ημέρα τα shoegaze/post rock δεν έχουν ελπίδα, αντίθετα αν είναι ψυχεδέλεια ή post punk κάνετε πιο εύκολα τα στραβά μάτια. Επειδή στην περίπτωση των Rancho Relaxo συνυπάρχει η νεο-ψυχεδέλεια με το shoegaze, και εσείς τραβάτε άπειρα ζόρια πηγαίνετε κατευθείαν στο i'm crying (το #6) και όλα καλά. 
Άντε να δούμε αν θα γράψει κάνας Νορβηγός για το νέο δίσκο των Baby Guru. 

27 January 2016

the weirdest of the weird

Κανονικά με αυτή την πρόταση ο Φαντασμένιος θα έκανε μια εισαγωγή με σύνδεση στο προηγούμενο ποστ, θα έλεγε για το πόσο ενθουσιασμένος είναι που ανακάλυψε τους The Fat White Family, που βγάλανε καινούργιο δίσκο που έχει γραμματοσειρά αλά Frank Zappa και είχαν βγάλει και ένα φανταστικό 7ιντσο που στη μια πλευρά ήταν το I am Mark E smith και στην άλλη το I am Joseph Stalin, που το ντεμπούτο τους γαμάει, που κάνουν ένα σωρό αντισυμβατικές χαζομάρες στα λαηβ, αλλά δεν θα τα γράψει. Γιατί όλα αυτά τα ξέρετε, και αν σας ξέφυγαν μη κάνετε καμιά μαλακία και το πείτε πουθενά γιατί θα σας πουν καθυστερημένους του ιντερνετ.

Μετά σκέφτηκε να γράψει κάτι για τους Animal Collective με αφορμή την καινούργια τους κυκλοφορία. Το αγαπημένο Animal Collective δισκάκι του Φαντασμένιου είναι το fall kind ep του 2009. Έχει μέσα δυο από τα πιο όμορφα τραγούδια όλων των εποχών, το απίστευτο What Would I Want? Sky, στο οποίο έχουν σαμπλάρει  το Unbroken Chain των Grateful Dead, και το πανέμορφο On A Highway. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως οι Animal Collective παίζουν δύστροπη μουσική; Έχουν χιλιοειπωθεί όλα αυτά, πάμε παρακάτω, πάμε κάπου όπου μάλλον δεν υπάρχουν αποτελέσματα με αναζήτηση εις την ελληνική γλώσσα. They Came From The Stars I saw Them!

Οι  They Came From The Stars (I saw Them) αποτελούσαν κεντρικό θέμα του καταπληκτικού fanzine overdub που συμπλήρωνε το 2005 δέκα χρόνια κυκλοφορίας. Στο  14ο και τελικά τελευταίο τεύχος υπήρχε ένα καταπληκτικό δωδεκασέλιδο αφιέρωμα του Χρήστου Καρρά, με συνεντεύξεις και όλες τις πληροφορίες για τους TCFSIST και τα side-project τους. Μπόνους με το περιοδικό ένα cd με ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις και remixes. Κάπως έτσι γεννιόνταν τα κολλήματα τότε, δεν αρκούσε μια ξυπνητζίδικη ατάκα και κάμποσα σερ/λαηκς. Δώδεκα σελίδες; Εδώ έχουν καταντήσει πολυτέλεια τα κείμενα άνω των τριακοσίων λέξεων.
Λοιπόν πίσω στο θέμα μας, το οποίο μάλλον είναι η εκκεντρική ποπ μουσική. Ναι. Κάθε φορά που ο Φαντασμένιος συναντά ένα συγκρότημα με αποκλίνουσα συμπεριφορά θυμάται την κολεκτίβα των Horton Jupiter και Alex Holmes. Ο Horton ήθελε να φτιάξει το χειρότερο συγκρότημα στον κόσμο. Η φράση αυτή ίσως ακούγεται "δήθεν" αλλά επί της ουσίας αποτέλεσε το  μέσο για να ξεφύγει από φόρμες και ταμπέλες. 
Οι They Came From The Stars (I saw Them) έπαιζαν στην Hallway Gallery (το χολ του σπιτιού τους) για ένα ολόκληρο μήνα χωρίς διακοπή, γεγονός που μάλλον βάζει τη λέξη δήθεν στο συρτάρι. Ένα πρόχειρο top-5 έχει σίγουρα τα ανεβαστικά starbust (χιτ), the world turned upside down, Hot Ink (χιτ σε ένα κόσμο που ο Sun Ra είναι πιο δημοφιλής από την Madonna), το τριπαριστό it's time (με τα απίστευτα κρουστά στο τέλος),  και φυσικά το 25λεπτο ηλεκτρο-kraut-πάρτο-αυγό-και-κούρευτο the holy mountain (αναφορά στην ομώνυμη ταινία του Jodorowski).
Όπως μάλλον έχετε καταλάβει η μπάντα δεν υπάρχει πια, και αυτή εδώ είναι μια  ισχνή/αφελής (σε σχέση με το φοβερό αφιέρωμα του overdub) προσπάθεια να μη ξεχαστεί αυτό το απίστευτο συγκρότημα.