25 August 2015

ποια Helen;

Τα περισσότερα και καλύτερα blogs, όταν υπήρχαν blogs, είχαν ως βασικό χαρακτηριστικό την ταχύτητα εμπέδωσης και διάδοσης των νέων τάσεων στη μουσική. Πριν καν κυκλοφορήσει ένας δίσκος τον είχαν περάσει από δυο-τρία χέρια οι μπλογκερς. Το παρόν μπλογκάκι μάλλον ήταν το πιο καθυστερημένο, οπότε την σήμερον που δεν υπάρχουν άλλα blog, είναι λογικό να στέκει σαν χελώνα μπρος στα χίπι χίπι σαητ που απαλλαγμένα από ρήματα δεν αφήνουν ακάλυπτο ούτε ένα λεπτό ιντερνετικού χρόνου. 

Στις επόμενες παραγράφους ο Φαντασμένιος καταγράφει τις πρώτες σκέψεις από ένα δίσκο που θα βγει σε μια εβδομάδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως κάτι έχει αλλάξει. Που και που ο Φαντα  μπαίνει στο nodata και κατεβάζει κάνα δίσκο με μόνο κριτήριο το εξώφυλλο. Αγαπημένο θέμα και ικανός λόγος για να αναμετρηθεί με τα captcha είναι μια φωτογραφία βουνού. Αυτά τα δισκάκια συνήθως είναι του θορύβου, του μινιμαλισμού, του ambient και του πειραματικού. Τα καλύτερα από αυτά κερδίζουν μια καλή ακρόαση με τα μεγάλα ακουστικά υπό το απόλυτο σκότος. Εδώ δεν υπάρχουν μελωδίες για να αποτυπωθούν στον εγκέφαλο, οπότε όλη η δουλειά γίνεται κατά την ακρόαση. 

Βλέπει λοιπόν ο Φαντασμένιος το δισκάκι εις την κορυφή του ποστ και στρώνεται στο κρεβάτι με το ροοστάτη τέρμα δεξιά. Και γίνεται ο χαμός. Σκάει ένα μπάσο, μια μπάσαρα, που θες δυο μέρες Joy Division για να το ξεχάσεις. Το μπάσο βρίσκεται ξεκάθαρα μπροστά, πάει τη μελωδία,  ενώ οι κιθάρες βράζουν από πίσω λες και έχουν φάει όλα τα πετάλακια της γης. Δεν είναι τόσο ανάποδο όσο ακούγεται, στην πραγματικότητα είναι αρκετά συμβατό, είναι ένας δίσκος shoegaze. Ναι ανήκει στο είδος που κορέστηκε πριν καν φτάσει στην ακμή του. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι 28 μήνες της χρυσής shoegaze εποχής ακόμα εμπνέουν εκατοντάδες μουσικούς που κάθε χρόνο  βγάζουν με το τσουβάλι δίσκους όπου στην καλύτερη των περιπτώσεων καταφέρνουν να αντιγράψουν υποφερτά τους ήρωες τους. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με τέτοια περίπτωση. Διότι όταν ο Φαντασμένιος άκουσε τα τύμπανα να κοπανάνε στο Felt This Way, το ένιωσε το Way και είπε κάτσε να δω ρε ποιες είναι αυτές οι Helen. Και ναι οι Helen είναι η μπάντα της Grouper και ο συγκεκριμένος δίσκος είναι ένας από τους πλέον αναμενόμενους για αυτή τη χρονιά. Χαμπάρι δεν πήρε ο Φάντα. Το δε Felt This Way το είχαν βγάλει πριν 100 χρόνια. Άρε Φαντασμένιο ειδήμονα της πούτσας.

Λοιπόν στα γρήγορα μην τα προλάβει κανένας άλλος. Το Right Outside θα ήταν άνετα στο top-5 των Crystal Stilts και το Motorcycle είναι το eight miles high του shoegaze. Αρκετές φορές μέσα στο δίσκο ο Φαντασμένιος σκέφτηκε πως κάπως έτσι θα έπρεπε να ακούγεται  μια συνεργασία της Hope Sandoval με το τον W. Reid, μακρυά από το όμορφο αλλά γλυκανάλατο sometimes always. Εμ τα κακά του έρωτα (το αγκάπη με γκάμησε!). Λοιπόν αυτός δεν είναι ένας ακόμα ένας shoegaze δίσκος. Η συνέχεια το Δεκέμβρη.


17 August 2015

αληθινή αλήθεια

Τόσα χρόνια, τόσες ώρες πάνω σε καράβια ο Φαντασμένιος δεν θυμάται να έχει πιάσει κουβέντα με κάποιον άγνωστο. Τόσο μαλάκας. Θα μπορούσε ακόμα και αν βουλιάζει το καράβι να μην βγάλει άχνα και να ανέβαινε με τα ακουστικά στη λέμβο για να γλιτώσει τις "απόψεις".
Έρχεται ο μάγκας και του μιλάει. Του λέει σε μια ώρα όσα δεν έχει πει στον κολλητό του ο Φαντασμένιος σε δέκα χρόνια. Φοβερά πράγματα. Γιατί έφυγες από το Πακιστάν; Είχε αναταραχές; Όχι, άφησα έγκυο μια δεκαεξάχρονη, την σκότωσαν οι δικοί της και μετά με έψαχναν. Έπρεπε να φύγω. Δανείστηκα λεφτά από τους δικούς μου και ήρθα στην Ελλάδα. Η τιμή είναι 6000 ευρώ από το ποτάμι, υπάρχει και πιο φτηνά αλλά εγώ δεν ήθελα να μπω σε βάρκα. Τώρα είναι πιο φτηνά, 3000 ευρώ. Στην Ελλάδα περνάω καλά, έχω δουλειά, έχω φίλους, μ' αρέσει να μιλάω με ανθρώπους και να παίρνω αγάπη. Κάθε Παρασκευή μετά τη δουλειά δίνω λεφτά σε ένα φίλο μου και μου κάνει μάθημα. Εγώ στο Πακιστάν δεν έμαθα τίποτα, μόνο στην Ελλάδα έμαθα. Μου έχουν επιτεθεί κάποιες φορές αλλά εγώ δεν δίνω σημασία, ξέρω ποιος είναι καλός. Και πού πας τώρα; Για δουλειά; Όχι, πάω να βρω την αγάπη. Δουλεύει στο νησί και πάω να την δω. Θα κάτσω μια εβδομάδα. Παίζω και με μια άλλη κοπέλα, αλλά την αγάπη θέλω. Βασικά εγώ μόνος μου καλά ήμουν, τώρα τρέχω στα νησιά, χάνω μεροκάματα, πήρα καλό κινητό, το αγκάπη με γκάμησε.


12 August 2015

Fables of the Reconstruction (rapid eye movement #12)

 
Πιθανότατα όσοι δεν έχουν ασχοληθεί εκτενώς με τη δισκογραφία των r.e.m. να θεωρούν χειρότερο δίσκο της "ανεξάρτητης εποχής" το Fables of the reconstruction. Βασικά αν κάποιος δεν έχει ασχοληθεί εκτενώς με τη δισκογραφία των r.e.m. είναι πολύ πιθανό να μην το έχει ακούσει καν. Άλλωστε ανά καιρούς ακόμα και οι ίδιοι οι r.e.m. δεν έβρισκαν ένα καλό λόγο για τον τρίτο τους δίσκο, στο εξώφυλλο του οποίου δεν δίστασαν να βάλουν τις φατσούλες τους. Δεν υπάρχει κάποιο χιτ, ούτε καν ένα γνωστό κομμάτι, ενώ στο περίφημο tourfilm μόνο το Feeling Gravity Pull υπάρχει στο setlist. Βέβαια η εκπληκτική σκοτεινή εκτέλεση του, σχεδόν εκτός πεδίου δράσης των r.e.m., στάθηκε ικανός λόγος για να είναι ο πρώτος δίσκος από την 80s εποχή που αγόρασε ο Φαντασμένιος.

Fables of the reconstruction ή Reconstruction of the fables και ποιο είναι το εξώφυλλο του δίσκου; Αυτό με τις φάτσες και το βιβλίο που καίγεται ή το αιωρούμενο κιβώτιο με τα αυτιά. Βασικά οι δυο αυτές προτάσεις μπορεί να μοιάζουν χαζές όμως περιγράφουν πολύ καλά το τι έχουν φτιάξει οι R.E.M.. Πρόκειται για ένα δίσκο με θέμα το Southern Gothic, σκοτεινές μακάβριες ιστορίες περασμένες από φίλτρα ειρωνείας με σκηνικό τον αμερικάνικο νότο. Κάπως έτσι το μπάντζο παίζει στο βαρύ και ασήκωτο Wendell Gee, ενώ ο Stipe λέει όσο πιο βλάχικα μπορεί το παιχνιδιάρικο Can't Get There from Here.

Λοιπόν το Fables of the reconstruction δεν είναι σε καμία περίπτωση ο χειρότερος δίσκος της πρώτης περιόδου των R.E.M. γιατί πολύ απλά όλοι οι δίσκοι που την απαρτίζουν είναι αριστουργήματα. Το δισκάκι αυτό έχει μέσα δυο από τα σπουδαιότερα τραγούδια που έχουν γράψει, το Feeling Gravitys Pull και το Driver 8, και εδώ περιττεύουν τα σχόλια. Από τα υπόλοιπα τραγούδια, στο Old Man Kensey ο Stipe λέει φανταστικά τα δεύτερα στιχάκια κάθε στροφής, ενώ άξιο προσοχής είναι και το πιο remικό Life and how to live it. Αν δεν είχαν βάλει στη tracklist το μελωδικόταξιδιάρικο good advices και το δίνανε φέτος στον Kurt Vile  θα πήγαινε σούμπιτο για best new music του p4k.

Καλά όλα αυτά, αλλά τι θα γινόταν αν οι R.E.M. έμεναν για τα καλά στα του νότου; Θα γινόταν 16 Horsepower πριν τους 16 Horsepower; Μόνο και μόνο στην ιδέα τρέμει ο Φαντασμένιος, αλλά γνωρίζοντας την μετέπειτα πορεία της μπάντας μπορεί να απολαμβάνει τη φάση αυτή των R.E.M και πού και πού να λέει πως ίσως αυτό είναι το καλύτερο δισκάκι που βγάλανε για την IRS.

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /  

06 August 2015

miracles of the reconstruction

Λοιπόν. Χμ. Είναι κάτι πράγματα μερικές φορές, πολύ περίεργα. Τα καλύτερα τραγούδια του καλοκαιριού είναι remix.
Πρώτο και καλύτερο το Cheap Treat του κυρ Eric Copeland των Black Dice σε ρεμιξ από τον αγαπητό Panda Bear των Animal Collective. Τι να πει για αυτό ο Φαντασμένιος; Πως όλες οι λέξεις της πρότασης που είναι στα εγγλέζικα θα μπορούσαν να είναι συνώνυμα του απέραντου ταλέντου, της φοβερής αντίληψης, της άκρατης ομορφιάς, της καύλας από όπου και αν προέρχεται. Ναι. Το φάντασμα του Brian Wilson στο σώμα του Panda Bear παίζει το πανέμορφο τραγούδι του Copeland. Χαμός. Στο δισκάκι με τα ρεμιξ σε τραγούδια του Copeland εμφανίζεται και ο larry gus ο οποίος κάνει το Grapes δικό του. Ναι. Έχει πια αποκτήσει τόσα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τελικά έχει τον δικό του ήχο. Ντάξει πάντα δικός του ήταν, δεν τον είχε κλέψει, αν και μπορεί να προσπαθούσε να τον κλέψει, βασικά σίγουρα προσπαθούσε να τον κλέψει αλλά συμπερασματικά είμαστε στο σημείο που θα ακούσει ένας Νορβηγός τραγούδι του και θα πει "dette er larry gus".

Τον ήχο του έχει και ο Andy Stott αλλά όταν τον εφαρμόζει στο Boys Latin του Panda Bear  το αποτέλεσμα είναι αντιστρόφως ανάλογο των προσδοκιών που δημιουργεί η καλοδεχούμενη αλλά μάλλον απρόσμενη συνάντηση (sic). 

Και από το άτυχο απρόσμενο, στο αναμενόμενα εκπληκτικό αναμενόμενο. Ο King Elephant, ντράμερ των Baby Guru, πήρε το Glance - πρώτο τραγούδι από το επερχόμενο τους καλοκαιρινό mini lp - και το πήγε στην πρώτη παράγραφο του ποστ στην πρόταση με τις δικαιολογημένες  υπερβολές.
Σε ευθεία γραμμή με το Glance έβγαλαν και το δεύτερο τραγούδι (Ήθελα να σου πω) από το πολυαναμενόμενο mini lp.   Στο ήθελα να σου πω οι guru βρίσκουν την ισορροπία μεταξύ  των 70s έκδηλων αναφορών (τα φωνητικά είναι, θα πει η κουτσή Μαρία) και της μουσικής του αύριο που στην πραγματικότητα έχει βαθιές ρίζες στο χτες αλλά τελικά ακούγεται αβαντ ποπ. Αν υπάρχει ένα σημείο που τα δυο αυτά τραγούδια συνδέονται  και τελικά κερδίζουν το πάτημα του ρηπητ είναι το τέμπο. Αν δεν μισούσε τα κλισέ ο Φαντασμένιος θα έλεγε πως χτυπάει στην καρδιά του καλοκαιριού αλλά δεν θα το πει. Φοβερό τραγούδι με όμορφους στίχους έστω και αν το ζαλισμένος βρέθηκε να κάνει ομοιοκαταληξία με το ερωτευμένος και όχι με το πιο πρωτότυπο φαντασμένος. 


23 July 2015

Ακόμα ένα καλοκαιρινό mixtape του σοβαρού πιγκουίνου


Εδώ. Είμαστε ακόμα εδώ και αυτό το καλοκαίρι, κωλοκαίρι πες το και έτσι πες το όπως θες, πες το όπως μπορείς. Είμαστε εδώ με τον επίτιμο μιξτεηπερ των ακραίων μουσικών φαινομένων, κυρ Σοβαρό Πιγκουίνο. Εδώ. Είμαστε εδώ για να μη γράψουμε για τα μπάνια του λαού.

30 June 2015

δίσκοι παρακεταμόλης

Πέρασαν οι Mogwai και άφησαν καμένη γη (ή καμένα αφτιά πιο σωστά). Μετά από όλο αυτό το χαμό o Φαντασμένιος βρήκε το μουσικό αποκούμπι του στους Lambchop της μετά Nixon εποχής.  Όταν μια μπάντα έχει βγάλει τον καλύτερο δίσκο για Κυριακή πρωί τότε πρέπει σε κάθε κυκλοφορία που έπεται να αναμετρηθεί με τις υψηλές προσδοκίες των φίλων της. Και τις περισσότερες φορές θα χάσει. 

Το Is A Woman (2002) το είχε αγοράσει ο Φαντασμένιος με κλειστά τα μάτια, του έδωσε αρκετές ευκαιρίες, αλλά ο μινιμαλισμός του έμοιαζε τόσο βαρετός μπρος τα soul και τα up-tempo του Nixon. Βέβαια όταν ένα συγκρότημα έχει γράψει έναν από τους πέντε καλύτερους δίσκους των 00s δεν είναι τυχαίο. Και μετά από πολλά χρόνια, πάνω από δέκα, ο τυχαίος Φαντασμένιος είδε το φως. Στην πραγματικότητα οι Lambchop επιδίδονται σε μια υψηλού ρίσκου μετάβαση της πλουσιοπάροχης μουσικής τους σε χαμηλά ντεσιμπέλ και λιτή ενορχήστρωση. Αυτό που σε πρώτη φάση (δέκα χρόνια πριν) μπορεί να ακούγεται μπανάλ, τελικά αποκαλύπτει την ομορφιά του μέσα από λεπτομέρειες. Ο δίσκος ξεκινάει με το στίχο "thought i felt a chill" και κάπως έτσι κυλάει για κάμποση ώρα καθώς οι κορυφώσεις μοιάζουν ανεπαίσθητες. Όπως πετυχημένα είχε γράψει για το δίσκο ο John Mulvey, "even quiter is the new quiet". Και ενώ έχει χτιστεί όλος αυτός ο κόσμος, μπαίνει το πανέμορφο Is A Woman το οποίο σιγά σιγά ρίχνει φως καταλήγοντας σε ένα από τα πιο γλυκά, χαρούμενα τραγούδια του Wagner. Μοιάζει να κλείνει το μάτι στο Nixon ή να γνέφει στο επόμενο δισκάκι τους.

Από το ιδιόμορφο Is A Woman οι Lambchop το 2004 περνάνε στο διπλό Aw C'mon / No You C'mon. Παίζουν ορχηστρικά, παίζουν σχεδόν αγριεμένα*, παίζουν λες και η μουσική είναι για κάποια ταινία. Παίζουν και το ευχαριστιούνται. Οι συνθέσεις δεν μπορούν να συγκριθούν και πάλι με το Nixon, αλλά αυτός δεν είναι ο σκοπός τους. Αν το Nixon είναι ιδανική επιλογή για Κυριακή πρωί, και το Is A Woman είναι για τις μεγάλες ώρες με ένα καλό κονιάκ, τότε τα Aw C'mon / No You C'mon θα μπουν στο στέρεο όταν ο Φαντασμένιος έχει μπουχτίσει με τη μουσική.

~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~

*στο τραγούδι nothing adventures please το οποίο ίσως είναι το μοναδικό τραγούδι που δεν υπάρχει στο youtube!

17 June 2015

bigger than words and wider than pictures | Mogwai στο Plissken 06/06/2015

Ο ορισμός του ποιοτικού μπουκώματος
Υπάρχει ένα λάθος στην πρώτη παράγραφο τούτου εδώ του ποστ. Εκεί που γράφει "πολύ καλό και γεμάτο σε σημείο που μπουχτίζεις από ποιότητα. Παράδειγμα το λάηβ των Twilight Sad", το σωστό είναι Mogwai στο plissken. Επίσης ο κανόνας που αναφέρεται στην πρώτη παράγραφο ετούτου του ποστ απέκτησε νέα φοβερή εξαίρεση τη στιγμή που σχεδόν στο μέσο του set οι Mogwai (με το) Fear Satan άδειαζαν κυριολεκτικά ή μη κάθε είδους  σωματικό υγρό όσων παρακολουθούσαν. Ό,τι τέλος πάντων είχε μείνει μετά το I'm Jim Morrison I'm Dead. Σε μισή ώρα η δουλειά είχε γίνει και όσοι έφτασαν μετά τους αυτούς που είναι στη μόδα είδαν μόνο ένα εξαιρετικό φινάλε.

Postwave is shite
Καμιά φορά ο Φαντασμένιος τα λέει πολλά και θα νομίζετε πως είναι κανένας φανατικός. Εδώ ο άλλος έγραψε πως δεν μπορεί να ακούσει το 2015 Mogwai γιατί είναι ντεμοντέ. Το 1996 άκουγε και γούσταρε αλλά τώρα δεν μπορεί άλλο, βαρέθηκε. Ακούει μόνο φρέσκα πράγματα, Savages. Εμ και αυτοί δεν βάρεσαν εκεί μια διάλυση και ένα reunion να είναι χιπ. Όπως νιώθει κανείς και αν μπορεί να βρει κάποια συσχέτιση στην ποιότητα της μουσικής με τι μόδα, πάει πάσο ο Φάντα. Όλα καλά είναι, όλα χρειάζονται και δεν σας λέει ο Φαντασμένιος με τι να περάσετε καλά, μην του λέτε με τι θα διαλύσει τον αυχένα του
Μετά την εμφάνιση των Mogwai ο Φαντασμένιος σκεφτόταν αν μόλις έζησε το επόμενο σημείο της γραμμής που περνάει από εδώ και πάει στο θεό. Δεν μπορούσε να ακούσει άλλο μουσική ακόμα και όταν στη σκηνή είναι ο Mikal Cronin φίλος του αη Ty Segall που έχει δοξαστεί ουκ ολίγες φορές εδώ. Και ενώ ήταν έτοιμος να πάρει το 100 για διατάραξη της κοινής ησυχίας ή για τοποθέτηση βόμβας, είδε χαρούμενους νέους και νέες να χορεύουν και θυμήθηκε αυτό:
Μην αφήνετε τους πολέμιους του ξεφαντώματος να κερδίσουν γιατί το σωστό είναι να περνάτε καλά". S. Albini, an club 04/06/15
Λογικά από τα 45 ακτς που ούτε καν είδε ο Φαντασμένιος τα 10 θα ήταν δυο φορές καλύτερα από τους Mogwai. Ε και; Δεν είναι βιντεογκέιμ το φεστιβάλ -και κατ επέκταση η μουσική που ακούμε-   για να τελειώσουμε όλες τις πίστες.

Ιστορία μου / αμαρτία μου
Η εμφάνιση των Mogwai στο plissken ήταν μάλλον η καλύτερη που έχουν δώσει επί ελληνικού εδάφους. Σε ένταση μπορεί να συγκριθεί με το πρώτο λαηβ (στο Arc;) το 2003, που παίξανε τόσο δυνατά που έφευγε τρομαγμένος από τις πρώτες σειρές ο κόσμος. Δεν είναι πως τους πάει η Πειραιώς γιατί η συναυλία που έδωσαν το 2012 στο fuzz ήταν άκρως υποτονική. Στο rockwave το 2004 ο Φαντασμένιος ήταν τόσο "χαρούμενος" που ίσα που θυμάται τον Stuart να εύχεται καλή επιτυχία στην Εθνική Ελλάδος του Ρεχάγκελ, ενώ στο φεστιβάλ του Σύριζα το 2005 είχαν καλύτερο setlist (είχαν παίξει το αγαπημένο tracy) αλλά με τους ενισχυτές σε safe mode (εμ τότε το κόμμα ήταν στο 3%). Και το 2009 στο Γκαγκάριν είχαν παίξει φοβερά αλλά κάτι τον είχε χαλάσει τον Φαντασμένιο τότε, αλλά ποιος τα θυμάται τώρα αυτά. Λοιπόν το φετινό ήταν το καλύτερο χωρίς όμως να παίξουν όσο καλύτερα μπορούν. Και αυτό είναι ένας  καλός λόγος για να κάνετε τακτικά τσεκ απ γιατί την επόμενη φορά που θα έρθουν ίσως να είναι καλύτεροι από τέλειοι που ήταν.

Κάτι μαλακίες που γράφει ώρες ώρες ο Φαντασμένιος
Ευτυχώς που δεν διαβάζει κανείς, αλλά και να διάβαζε σιγά μην έχει φτάσει ως εδώ κάτω. Ίσως είναι το χειρότερο από τα χειρότερα που έχει γραφτεί σε αυτό το μπλογκ αλλά θα το γράψει ο Φαντασμένιος ελπίζοντας πως και να το διαβάσει κάποιος θα τον συγχωρέσει. Θα το γράψει και με μικρά μικρά γράμματα μπας και γλυτώσει το κράξιμο.  Όταν έπαιζαν το I'm Jim Morrison I'm Dead ήταν όλα τέλεια. Είχε δροσιά, είχε άπλα, ο ήχος ήταν απίστευτος. Οι Mogwai στα μάτια του Φάντα είχαν μεταμορφωθεί σε μια γιγάντια πούτσα. Η πούτσα κατέληγε στον Φαντασμένιο ο οποίος με αυτή γάμαγε τα σύννεφα και τον αέρα. Είχε περίπου δέκα οργασμούς. Τα ίδια και στο fear satan. Χαμός. Χαμός.
Τελικά μετά από 20 χρόνια και 6 λάηβ μοιάζει πιο κατανοητή από ποτέ η φράση: If the stars had a sound, it would sound like this. Μέχρι την επόμενη φορά.
 

12 June 2015

είναι Andy Stott και όχι Andy Scott | plissken festival 6/6 μέρος Α'

Η δεύτερη μέρα είχε στο πρόγραμμα κατά σειρά το #2 και το #1 της φανταλίστας, οπότε ο Φαντασμένιος κινήθηκε συντηρητικά με σκοπό να τον βρει το ξεκίνημα του Stott στις τελευταίες γουλιές της τρίτης βότκας. Και να τι προτάσεις προκύπτουν, όταν έχει διαβάσει κάποιος 178 Κωστοπουλιάδες για το plissken. Σε τούτο το ποστ θα γίνει ανασκόπηση της δεύτερης μέρας πλην των δυο προαναφερθέντων ακτς για τα οποία θα ακολουθήσει σχετικό ποστ. 

Ξεκίνημα της μέρας με τους shoegazιάρηδες Warm Graves οι οποίοι παίξανε τόσο συμπαθητικά που ο Φαντασμένιος κοίταξε μόνο δυο φορές το ρολόι. Έρε και δεν παίξουν το I' m Jim Morrison I'm Dead. 
Για 153η φορά εμφανίστηκαν στην Αθήνα οι Thee Oh Sees οι οποίοι παίζουν το γνωστό τα σπάσαμε. Κανονικά μαζί με τους Metz πρέπει να κάνουν μια εταιρία κατεδαφίσεων όπως οι Philip Glass και Steve Reich είχαν την εταιρία μετακομίσεων Chelsea Light Moving. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα οι Thee Oh Sees, μέχρι και κατσαβίδι έβγαλε ο φροντμαν για να βιδώσει το μικρόφωνο. Χμ. Μόλις έγραψε "κατσαβίδι" ο Φαντασμένιος. Δηλαδή αυτό θυμάται από όλο το λαηβ; Δεν έχει νόημα, δεν έχει σημασία, είναι όλα μάταια, θα γίνει τώρα λαηβ αλλαγή πλάνων και περνάμε στο επόμενο ποστ που δεν θα είναι επόμενο τελικά.
 
Στις 10 και κάτι βγήκε ο Andy Stott μπρος σε μέγα πλήθος. Αυτός πιάνει τα τραγούδια και τους αλλάζει τα φώτα, και κάπως έτσι έχει και τον κόσμο από κάτω. Θα ήθελε να ο Φαντασμένιος να κάνει μια τεχνική ανάλυση του σετ, αλλά ούτε ξέρει και ούτε θέλει να κάνει πως ξέρει. Αυτό που υποψιάζεται είναι πως στην ηλεκτρονική μουσική ζούμε το χρυσό αιώνα των Jon Hopkins και Andy Stott. Το σετ ήταν απολαυστικό σε κάθε νανοδευτερόλεπτο του και σε συνδυασμό με τα όμορφα βιζουαλς συνέθεσαν κάτι που θα μπορούσε να ονομαστεί "ονειρικό ντανσφλορ". Εδώ δεν χρειάστηκε καν να μνημονευτεί ο προφήτης και τα σοφά του λόγια* καθώς όλοι πέρασαν από καλά ως τέλεια, αλλά πάντα συγκρατημένα καθώς το Plissken είναι το φεστιβαλ με τα λιγότερα ναρκωτικά στον πλανήτη.
Μια περαντζάδα έκανε και ο Stuart των Mogwai. Έρε και δεν παίξουν το fear satan. 

* "Μην αφήνετε τους πολέμιους του ξεφαντώματος να κερδίσουν γιατί το σωστό είναι να περνάτε καλά". S. Albini, an club 04/06/15

pic via Anastasios T

10 June 2015

όλα καλά είναι, όλα χρειάζονται | plissken festival 5/6

Ο κανόνας
Το να περάσεις καλά σε ένα φεστιβάλ είναι εύκολο. Όμως για να παρακολουθήσεις το μουσικό κομμάτι σε ικανοποιητικό βαθμό θέλει τρόπο. Το κλασικό λάθος είναι να πηγαίνεις να στήνεσαι στην αρχή των σετ και μετά από 3-4 τραγούδια να βαριέσαι και να πηγαίνεις στη δίπλα σκηνή. Επικό λάθος καθώς όλα τα συγκροτήματα κρατάνε τα καλά τους για το τέλος ενώ ειδικότερα στα φεστιβάλ τα πρώτα τραγούδια συνήθως συμπληρώνουν το λειψό σαουντσεκ. Όπως κάθε κανόνας, και αυτός έχει και την εξαίρεση του όπως διαπίστωσε ο Φαντασμένιος όταν κατέφθασε στα μέσα του σετ των Xylouris White οι οποίοι μάταια πάλευαν με τον ήλιο.

Ντάλα
Με νέο δίσκο σε ευθεία γραμμή με το ντεμπούτο τους και την ευλογία του Δασκαλόπουλου που για χάρη τους έφτασε στις πρώτες σειρές, οι Metz βγήκαν στη μεγάλη σκηνή για να τα βάλουν με τον ήλιο. Και επέφεραν ένα σχετικό χαμό,  κάτι που ήταν αναμενόμενο μετά και την εμφάνιση/ολοκαύτωμα στο 6 dogs το 2013 [λινκ], αλλά χωρίς να προκαλεί ενθουσιασμό καθώς ήταν νωπός ακόμα  ο ιδρώτας από το λάιβ των Shellac. Με το που τελείωσαν το σετ τους λίγα μέτρα πιο πέρα οι Twilight Sad έπαιζαν τις πρώτες νότες του αγαπημένου τραγουδιού του Φαντασμένιου (εδώ σε μια διαφορετική εκτέλεση). Αλλά δεν. Τι και αν μια μέρα σαν αυτή για την Ελλάδα είναι κακός χειμώνας, ήθελε τόνους προσπάθεια από κόσμο και μουσικούς για να έχει νόημα αυτό το λαηβ. Η αλήθεια είναι πως οι Sad προσπάθησαν για το καλύτερο δυνατό αλλά τελικά απολογήθηκαν γιατί είναι Σκωτσέζοι μίζεροι μπάσταρδοι και χαιρέτησαν. Μένουν οι καλές προθέσεις και η προηγούμενη καλή μαρτυρία.

Σκοτάδι
Μην έχοντας διάθεση να δει τα επόμενα θύματα της ντάλας ο Φαντασμένιος πέρασε στο τουνελ (το μινι κλαμπ του φεστιβαλ) όπου ήδη παίζανε οι Boards of Salonica γνωστοί ως Gioumourtzina. Μια εισαγωγή σαν από Στέρεο Νόβα, ένα τράβελινγκ αλά Port Royal και προς το τέλος η τσιρίδα της κιθάρας του Shields από το I Only Said; Αυτός ο ήχος που μοιάζει με wah-wah πεταλάκι αλλά στην πραγματικότητα ήταν ακόμα μια πειραματική διάταξη του Shileds. Τέλειο και για να σιγουρευτεί ο Φαντασμένιος θέλει να το ακούσει πάλι, οπότε με τους Gioumourtzina δεν ξεμπερδεύουμε εδώ. 
Στη συνέχεια και ενώ στο τουνελ το ημερολόγιο έχει κάτσει για τα καλά στο 1998, βγήκαν οι Dalhous οι οποίοι επιβεβαίωσαν τον κανόνα της πρώτης παραγράφου και επιβράβευσαν όσους άντεξαν την κουλτουριάρικη αρχή. Εδώ οι ήχοι έχουν περάσει τόσα που τελικά αποκτούν τη δική τους ταυτότητα. Μελωδία με το μαχαίρι και το σφυρί. Ευτυχώς που είναι μεγάλο το ποστ, και έχουν βαρεθεί όλοι να διαβάζουν για το Plissken και δεν θα δει κανένας τις μαλακίες που γράφει ο Φαντασμένιος.

Mudhoney 
Αυτοί θεωρούνται σπουδαίοι αλλά για κάποιο λόγο ο Φαντασμένιος δεν ασχολήθηκε ποτέ μαζί τους.  Εμ που να τα προλάβει όλα. Έτσι αποφάσισε να μην το παίξει ιστορία "εγώ ναούμε αυτούς άκουγα, όχι τους Νιρβάνα" και κάθισε πίσω. Βασικά όσοι θεωρούνται σπουδαίοι συνήθως είναι εκτός φυσικά από την Bjork. Έτσι είναι και η σπουδαιότητα τους καθρεφτίστηκε στα απειλητικά σπινθηροβόλα μάτια της Μάττας όταν έλεγε στον Φαντασμένιο "άμα τους κράξεις θα σου σπάσω το όπελ". 
 
Spiral
Παρένθεση. Είναι ένας φοβερός τύπος που διαδικτυακά σουλατσάρει ως spiral ο οποίος κάνει εκπομπή στον poplie.eu κάθε Πέμπτη 8-9. Έχει και μπλογκ αλλά δεν θα βάλει λινκ ο Φαντασμένιος γιατί μέχρι να κάνετε κλικ παίζει να το έχει κλείσει και να έχει ανοίξει το επόμενο. Είναι σπουδαίος τύπος ο Spiral, είναι από αυτούς τους αχόρταγους κυνηγούς της μουσικής πρωτοτυπίας.  Το οποίο σημαίνει πως κάθε λίγο και λιγάκι ουρλιάζει για τη νέα του ανακάλυψη ενώ μπορεί να σου κόψει το λαιμό αν διαφωνήσεις μαζί του. Πριν 55 χρόνια φώναζε ο έρμος για τις Savages και εμείς όπως πάντα του λέγαμε ναι ναι και κατεβάζαμε τα best new music του p4k. Τώρα που εμείς νιώσαμε, αυτός μας κοιτά ειρωνικά και συνεχίζει το μοναχικό δρόμο του. 
Το λαηβ των Savages ήταν μεγαλειώδες. Είναι κάτι που διαβάσατε παντού γιατί πολύ απλά έτσι ήταν. Ακόμα και τύποι σαν τον Φαντασμένιο που δεν ενθουσιάστηκαν από το δίσκο δεν μπόρεσαν να αντισταθούν σε αυτό που γινόταν πάνω στη σκηνή. Οι Savages τα κάνανε όλα σωστά σε σημείο παρεξηγήσεως (κάπου εδώ φεύγει ο spiral). Ο ήχος ήταν τέλειος, είχε όγκο, η σκηνική παρουσία καταιγιστική, και κάπως έτσι μένει ένα λαηβ στην ιστορία και περνάει τους νεαρούς μουσικόφιλους από το δημοτικό στο λύκειο. 

Horr(ible)ors

"Μην αφήνετε τους πολέμιους του ξεφαντώματος να κερδίσουν γιατί το σωστό είναι να περνάτε καλά". S. Albini, an club 04/06/15

Εκτός αν παίζουν οι Horrors που μετά από το σερί με Shellac και Savages έπρεπε  να μοιράζουν 20εύρα για να κρατήσουν τον κόσμο από κάτω. Που ούτε αυτά θα έφταναν καθώς στη μικρή σκηνή βάραγαν οι τίμιοι ..and you will know us by the trail of dead. Οι οποίοι λέει είναι 20 χρόνια μπάντα και έχουν γενέθλια και τσουπ, πάει το μυαλό του Φαντασμένιου, πάει έφυγε και πέταξε στους Mogwai που και αυτοί γιορτάζουν τα 20. Φτάνει η στιγμή.  

08 June 2015

Σαν πας στο δρόμο για το plissken | sHELLac 4/6 στο an

Εξήγηση (Ε)
Αυτό που διαβάζετε είναι ένα μπλογκ. Δεν είναι σαητ. Είναι δηλαδή σαητ αλλά είναι της κατηγορίας των μπλογκ που είναι λογικό να μην το ξέρετε ή να μη θυμάστε τι είναι καθώς πλέον αποτελεί είδος υπό εξαφάνιση. Η διαφορά με τα άλλα που "διαβάζετε" από εδώ και από εκεί είναι πως εδώ γράφει ένας. Μπορεί από πάνω η ταμπέλα να γράφει "Ακραία Μουσικά Φαινόμενα" και να σας φαίνονται πολλά, αλλά είναι ένας ο υπεύθυνος και μάλιστα της 1ης δέσμης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα από τεχνικής άποψης την κατά συρροή καταπάτηση των κανόνων ορθογραφίας και συντακτικού, ενώ το περιεχόμενο είναι προϊόν μιας φαντασμένιας και αδιαιρέτου απόψεως. Στην πραγματικότητα διαβάζετε ένα ημερολόγιο. Είναι βέβαιο πως η δική σας ζωή και οι δικές σας απόψεις είναι 543 χιλιάδες φορές καλύτερες από του Φαντασμένιου. Α και κάτι ακόμα. Το καλό (ή κακό) με τους μπλογκερς είναι πως καλυμμένοι από το πέπλο της ανωνυμίας, και ορμώμενοι από το κόμπλεξ του να είναι χοντροί και να πληρώνουν πάντα εισιτήριο έχουν την τάση να κράζουν.
   
Γκρίνια
Πρελούδιο του Plissken 2015 αποτέλεσε η εμφάνιση των Shellac και Bokomolech στο an την Πέμπτη το βράδυ. Μετά από 18 χρόνια τα δυο συγκροτήματα βρίσκονται στο ίδιο μέρος με περισσότερο κόσμο κατά τα λεγόμενα του τραγουδιστή των boko. Sold out αλά ελληνικά, το οποίο είναι μια καλή προπόνηση για το στρίμωγμα στα λεωφορεία των νησιών. Ακόμα μια καφρίλα από τις πολλές -αν και υπήρξαν και χειρότερες- που έχουν γίνει σε τούτη την πόλη πέρασε ευτυχώς με μόνη συνέπεια το ότι καμιά πενηνταριά άνθρωποι δεν μπόρεσαν ποτέ να δουν τι γίνεται στη σκηνή.

Albinio
Είναι σίγουρο πως λίγοι από τους θεατές που βρέθηκαν στο an έχουν ασχοληθεί εκτενώς με τη δισκογραφία των Shellac. Και ποιοι θα ήταν οι Shellac αν δεν ήταν στην κιθάρα ο Albini, ο παραγωγός των δίσκων που αλλάξαν τη ζωή σε όσους  μεγάλωσαν με εβαπορέ (γαμώ το τσερνομπιλ). Εμ εδώ είναι το θέμα. Ο Albini είναι ο Albini και καταφέρνει όχι μόνο να στέκεται αλλά και να ενθουσιάζει παίζοντας ένα μουσικό είδος που έχει το χαμηλότερο όριο ηλικίας συνταξιοδότησης.  Το καταφέρνει με τα κόλπα στην κιθάρα, με τα  σοφά του λόγια και με τους θεατρινισμούς επί σκηνής. 
Οι κακοί θα μιλήσουν για ποζεριές  όταν η μπάντα μετατρέπει μια απλή παύση σε ένα (καλοδουλεμένο) super slow motion παίξιμο ή όταν κάνουν τα αεροπλανάκια, ή όταν ο μπασίστας μιλάει με τον κόσμο. Με αυτά και με αυτά κατάφερε να κρατήσει για περισσότερο από μια ώρα στο πόδι το an. Και μπορεί να είναι εύκολη η πίστα του an αλλά έχουν περάσει 18 χρόνια και για τον Albini αλλά και την πλειοψηφία του κόσμου από κάτω. Τελικά πρέπει να κάηκαν πάνω από πέντε εκατομμύρια θερμίδες στο an. 
Ίσως υπάρχουν αρνητές ως προς τη θέση των Shellac στο post harcore του σήμερον, αλλά είναι βέβαιο πως ουδείς μπορεί να σκεφτεί σπουδαιότερο κήρυκα της αλήθειας εκ του μικροφώνου από τον Albini. Τα λόγια του που θα έπρεπε να τυπωθούν και να δίνονται μαζί με το πρόγραμμα του φεστιβάλ (ουπς) σε ελεύθερη απόδοση: "Υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων, είναι αυτοί που σκοτώνουν τη διασκέδαση και είναι αυτοί που την υπερασπίζονται. Μην αφήνετε τους πολέμιους του ξεφαντώματος να κερδίσουν γιατί το σωστό είναι να περνάτε καλά".

Bokomolech
Ο Albini ειρωνεύτηκε με καλή διάθεση τα φιλαράκια του λέγοντας "Είναι απίστευτο που όλος αυτός ο ήχος βγαίνει μόνο από έξι άτομα, είστε τυχεροί που τους έχετε τους Bokomolech εδώ". Και για ακόμη μια φορά είχε δίκιο. Μια χαρά οι Boko, φοβερά τα παλιά, τρομερά τα καινούργια, απίστευτα ντραμς αλλά τα είχαν ολίγον ανεβασμένα όλα στα κόκκινα. Λες να είναι τα 18 χρόνια σκέφτηκε ο Φαντασμένιος που σε 48 ώρες περίμενε Mogwai και Andy Stott.

31 May 2015

Υπέρηχος Ben Frost | ρομάντσο 23/05

Υπάρχουν δυο ειδών λαηβ. Είναι οι  συναυλίες που με το που τελειώνουν δεν θες να ακούσεις με τίποτα τα δισκάκια του καλλιτέχνη. Κλασική παρενέργεια κακού λάηβ*, αν και μπορεί να συμβεί και με πολύ καλό και γεμάτο σε σημείο που μπουχτίζεις από ποιότητα. Παράδειγμα το λάηβ των Twilight Sad. Είναι και οι συναυλίες που με το που πας σπίτι θες να ακούσεις όλους τους δίσκους, γιατί άκουσες πράγματα που δεν αντιλήφθηκες πως υπάρχουν στο δισκάκι, είτε γιατί είσαι χαζός και δεν τις παίρνεις τις μουσικές, είτε γιατί δεν υπάρχουν. 

Για τον Φαντασμένιο, το λαηβ του Ben Frost το περασμένο Σάββατο ήταν σίγουρα της δεύτερης κατηγορίας. Έτσι είναι γιατί ο Φαντασμένιος δεν έχει βγάλει ούτε τα προνήπια της πρωτοποριακής μουσικής, με αποτέλεσμα οι κυκλοφορίες του Frost να του περνάνε συνέχεια ξυστά. Καμία ιδιαίτερη συγκίνηση τις κάμποσες φορές που μπήκε το Theory of Machines στο στέρεο, και έξω από τον χορό όταν όλοι παραμιλούσαν με το By The Throat. Ουδέν σοκ και στις 2-3 ακροάσεις του περσινού Aurora. Και εδώ είναι το λάθος. 2-3 ακροάσεις! Τι να καταλάβεις ρε έρμο Φαντασμένιο με 2-3 ακροάσεις; Και ρε Φαντασμένιο εσύ δεν ξέρεις πως γίνεται; Εσύ ρε Φαντασμένιο δεν είσαι αυτός που λες πως για να στρώσουν οι δίσκοι των Black Dice θέλουν 135 ακροάσεις τουλάχιστον; Έτσι είναι. 

Βέβαια η συναυλία είναι άλλο πράγμα, και ειδικά όταν μιλάμε για τον τελειομανή Ben Frost που ήρθε μετά του ηχολήπτη του, και το ρομάντσο που προσφέρεται για ηχητικές παρεκτροπές υψηλής ποιότητας. Υπό τέτοιες συνθήκες, που τείνουν προς ιδανικές, ακόμα και ο αδαής Φαντασμένιος κατάφερε επιτέλους να ακούσει τον ήχο τον αληθινό. Ήχος σε όλο του το μεγαλείο. Αυτός είναι λοιπόν και ο λόγος που το ποστ αυτό γράφεται σχεδόν μια εβδομάδα από τη συναυλία, έπρεπε ο Φαντασμένιος να ακούσει τους δίσκους με διεγερμένα και ξεβουλωμένα αφτιά. Ο Frost γράφει στο βιβλιαράκι του Theory of Machines πως ήθελε οι ακροατές στις ακροάσεις να μελετούν το στέρεο τους προσεκτικά, να τσεκάρουν τα καλώδια και να αναρωτιούνται αν παίζουν σωστά τα ηχεία. Κάπως έτσι ξεκινάει το λαηβ του Frost εν μέσω βόμβων και παρασίτων που δοκιμάζουν το σύστημα του ρομάντσου φτάνοντας  ελάχιστα db από την αστοχία υλικού. Βέβαια όπως στους δίσκους έτσι και στις ζωντανές εκτελέσεις αυτό είναι ένα μόνο στοιχείο του δυστοπικού κόσμου που όσο περνάει η ώρα χτίζει ο Frost. Κομβικό σημείο του λαηβ η εμφάνιση των λύκων του By The Throat, από εκεί και μετά όσοι παρακολουθούσαν ήξεραν πως βλέπουν ένα από τα καλύτερα λαηβ της χρονιάς. Ακόμα και όσοι πέρασαν το βράδυ με τα μάτια στο κινητό, και ήρθαν για να τους δούμε που ήρθαν και να πουν πως πήγαν, αποκλείεται να μην ένιωσαν μια δυο ανατριχίλες και ένα χτύπημα στο στομάχι.

Σε αυτό το σημείο καλό είναι να διαβάσετε τη συνέντευξη που έδωσε ο Ben Frost στον Γιώργο Μιχαλόπουλο για το popaganda. Εκεί ο Frost τονίζει τη σημασία της πρωτοπορίας και της αυθεντικότητας στη μουσική. Αυτό πιστεύει, με αυτό πορεύεται και με αυτό έβγαλε τους πολύ καλούς δίσκους, αλλά κατά τον Φαντασμένιο (αυτόν του προνηπίου) οι λέξεις (ταμπέλες λένε κάποιοι) που χαρακτηρίζουν τη μουσική του -με όποια σειρά και να μπουν- δεν λένε κάτι που δεν έχει ήδη ειπωθεί. Αλλά ακόμα και να συμβαίνει αυτό δεν βλέπει ο Φαντασμένιος πού είναι το κακό στο να ακολουθήσουν 50 δίσκοι τον ήχο του Frost; Δεν μπορούν να είναι όλοι πρωτοπόροι, και αν μπορούσαν να είναι αυτό θα καταντούσε βαρετό. Είχε αυτές τις ενστάσεις ο Φαντασμένιος πριν πάει στη συναυλία όπου είδε τον Frost ξυπόλητο. Μάλιστα. Ρε τελειομανή, πιονιέρε, λάτρη της λεπτομέρειας πας και παίζεις λάηβ ξυπόλυτος; Είναι τα κακά της παρέας με τον Gira. Η μόνωση και η γείωση σε σώζουν από ηλεκτροπληξία αλλά μπλοκάρουν την αναπνοή των τσάκρων.

Για τη συναυλία δεν έχει σημασία να αναφερθεί εδώ κάτι άλλο. Όσοι πήγαν ξέρουν και όσοι δεν πήγαν καλά να πάθουν και δεν θα κάτσουμε εμείς εδώ να γράψουμε αυτά που δεν γράφονται για να νομίζουν πως κατάλαβαν τι έχασαν. Μπορεί να έχεις όλα τα ροζ συλλεκτικά υπογεγραμμένα βινύλια αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με ένα καλο λαηβ. Μετά από μια εβδομάδα προσεχτικών ακροάσεων με όλα τα μέσα ο Φαντασμένιος δεν κατάφερε να νιώσει ούτε το 23% από αυτά που έζησε στο ρομάντσο.  Ωστόσο οι δίσκοι του Frost είναι εξαιρετικοί και προς το παρόν αξιολογικά πάνε By The Throat>Theory Of Machines>Aurora αλλά εντάξει εδώ χρειάζεται ώρες στα καλά ακουστικά. Το σίγουρο είναι πως το λαηβ αυτό είναι η αρχή μιας υπέροχης φιλίας. Τα λέμε.
 
~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~
 
* Ιστορική περίπτωση είναι το "λαηβ" των White Stripes στο Beach Volley. Πρέπει να ήταν τόση η απογοήτευση της ελληνικής αλτερνατίβας που πέρασαν μήνες για να δει τραγούδι τους τα decks. 

 

19 May 2015

rapid eye movement #11

 Το αγαπημένο τραγούδι του Φαντασμένιου από τους R.E.M. δηλαδή το αγαπημένο κομμάτι του Φαντασμένιου σε αυτή τη ζωή τελεία και παύλα είναι το Crazy. Βέβαια το Crazy δεν είναι τραγούδι των R.E.M αλλά των επίσης Αθηναίων Pylon. Μέσα στο καλοκαίρι λογικά θα ανέβει σχετικό rapid eye movement ποστ με τα κατορθώματα των R.E.M. ως κόβερ μπαντ. 

Το καλύτερο τραγούδι λοιπόν όλων των εποχών. Πώς επιλέγει κάποιος το αγαπημένο του τραγούδι; Το πιο πιθανό είναι να το άκουγε μαζί με τον μεγάλο έρωτα ή και μόνος γιατί ο μεγάλος έρωτας άκουγε ένα άλλο άθλιο τραγούδι με κάποιον άλλο μεγάλο έρωτα. Και γιατί να ξέρει κάποιος το αγαπημένο του τραγούδι; Μπορεί να το έχει ψάξει για να το έχει έτοιμο σε περίπτωση που του πάρουν συνέντευξη. Πάντως σε αυτές τις περιπτώσεις ο Φαντασμένιος πιστεύει πως δεν χρειάζεται και πολύ ψάξιμο, το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό, αυτό είναι. Πάμε μία. Φαντασμένιο ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι; Το tracy των Mogwai. Πάμε άλλη μία. Φαντασμένιο ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι; Το tracy των Mogwai. Οκ το crazy δεν είναι το αγαπημένο τραγούδι του Φαντασμένιου αυτή τη στιγμή αλλά μα τον άγιο Κέβιν ήταν πριν από πέντε σειρές, ίσως να φταίει πως ό,τι γράφτηκε ήταν υπό την επήρεια της ακρόασης του λινκ από το γιουτουμπι. 

Το Crazy όμως παραμένει το αγαπημένο R.E.M. τραγούδι και αυτό είναι μια σημαντική διάκριση. Αλλά γιατί η εκτέλεση των R.E.M.; Στην πραγματικότητα η μόνη διαφορά σε σχέση με την αυθεντική εκτέλεση των Pylon είναι η ερμηνεία του Stipe ο οποίος τραγουδά σαν να βρίσκεται πάνω σε ένα λεπτό τζάμι από new wave και indie pop κλισέ το οποίο προσπαθεί να μην σπάσει. Ακόμα και τα φαλτσάκια ταιριάζουν απόλυτα προσδίδοντας ένα τόνο οικειότητας και χαράς. Το Crazy των Pylon είχε βγει την εποχή που οι R.E.M. κυκλοφόρησαν το Chronic Town EP και σύμφωνα με τον Peter Buck ήταν πολύ καλύτερο από το δικό τους δίσκο. Στη συνέχεια το διασκεύασαν, το έπαιξαν λαηβ και το χρησιμοποίησαν κάμποσες φορές ως b-side ή σε συλλογές. Την αυθεντική εκδοχή συμπεριέλαβε σε μια συλλογή του uncut o Mike Mills. Όταν το 1987 το Rolling Stone τους ανέδειξε "συγκρότημα της χρονιάς" o Bill Berry δήλωσε πως θα έπρεπε να ήταν οι Pylon στη θέση τους. Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει πως οι R.E.M. θα σκότωναν για να είναι δικό τους, και είναι σίγουρο πως τη μόνη στιγμή που ηρεμούσαν και τους έφευγε το απωθημένο ήταν τα τρία λεπτά που το έπαιζαν. Είναι δυνατόν να μην είναι αυτά τα λεπτά από τα σημαντικότερα στην ιστορία του ροκ; 

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /