16 September 2014

Οι Μοοn Duo στην Ελλάδα παίξαν τρίο

Ο ελληνικός λαός έχει δυο συνήθειες που ούτε 50 Τίτο, ούτε 40 Κένεντι, ούτε 37 Τσαουσέσκου, ούτε καν ένας Αντρέας δεν θα μπορούσαν να  τις αλλάξουν. Ο ελληνικός λαός θα έχει για πάντα "τα μπάνια του λαού" και την πρώτη συναυλία της σεζόν. Η επιτυχία του πρώτου λαηβ είναι σίγουρη καθώς ο αλτερνατιβ Αθηναίος θέλει να πει πως πέρασε τις διακοπές φορώντας το χιπ πανταλόνι που αγόρασε στις εκπτώσεις. Το φετινό καλοκαίρι πρέπει να ήταν τόσο καλό για τους αλτερνατιβ Αθηναίους που δεν τους έφτασε η εμφάνιση του αυτουνού με τα γυαλιά που δεν τον ήξερε ο άσχετος ο  Φαντασμένιος, και έκαναν και δεύτερο χαμό στους Moon Duo. Χαμός από κόσμο ο οποίος παρακολούθησε το χιπι-χιπι, τριπι-τριπι, ντιρι-ντιρι λαηβ με ενθουσιασμό που θυμίζει παππούδες που βλέπουν το Κέρκυρα - Βέροια στο καφενείο. Όχι πως ήταν κακό το λαηβ, αλλά σκέψου πως και 4-5 να έρθει το Κέρκυρα - Βέροια σε δυο μήνες θα το έχεις ξεχάσει. Τα περάσαμε όμορφα και ως εκεί.

Η χειρότερη φάρα στην Ελλάδα είναι οι δημοσιογράφοι. Χειρότεροι και από τους ταξιτζήδες είναι! Διότι το λαηβ ήταν Πέμπτη βράδυ και Παρασκευή βράδυ ήθελαν να την κάνουν για σουκου, οπότε έγραψαν τα κείμενα πριν από το λάηβ! Βασισμένοι στο προηγούμενο sold out και στο ιδανικό για ζημιές an κάτσανε και γράψανε οι αθεόφοβοι για εκστασιασμούς και ενθουσιασμούς. Κάποιοι θέλουν τον ελληνικό εναλλακτικό λαό στο σκοτάδι, ή κάποιοι έχουν να πάνε σε καλό λαηβ τόσα χρόνια που έχουν ξεχάσει πως είναι, ή κάποιοι τα λένε καλά και ο Φαντασμένιος είναι άσχετος. 
Έχει γράψει άραγε κάποιος στο ιντερνετ πως η μελωδία του Mazes έχει κάτι από το runnin' down a dream του Tom Petty;

10 September 2014

Interpol El Pintor (αυθεντικά και τεκμηριωμένα)

 Άμα γινόταν ο Φαντασμένιος πρωθυπουργός θα καταργούσε με νόμο την αναπαραγωγή μουσικής από τα λαπτοπ. Καθότι από τότε που βγήκε το media player 9 και ο mozilla 2 χάθηκε η τεκμηριωμένη άποψη.  Και σαν να μην έφτανε αυτό βγαίνει και ο κάθε μάγκας με το  λεξικό add-on και κράζει τους δημοσιογράφους. "Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τη δημοσιογραφία στην Ελλάδα!". Σοβαρά; ΣΟΒΑΡΑ; Δηλαδή οι λογιστές γαμάνε; Οι προτζεκτ μαρκετινγκ είναι όλοι τέλειοι; Οι χημικοί μας είναι για δυο νόμπελ ο καθένας; Μόνο οι ταξιτζήδες, οι δημοσιογράφοι και ο Κατσουράνης δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους στην Ελλάδα;

Πριν ξεκινήσουν λοιπόν οι φωστήρες να κράζουν το νέο δισκάκι των Interpol ας διαβάσετε και μια πιο ψύχραιμη, αυθεντική και τεκμηριωμένη φαντασμένια άποψη. Το νέο Interpol είναι μια χαρά δισκάκι και σημαίνει την επανασύνδεση τους με την "έμπνευση", με την οποία είχαν τσακωθεί τόσο που ούτε τίτλο δεν μπόρεσαν να βρουν για το κάτι σαν δίσκο που κυκλοφόρησαν το 2010. 
Τώρα μη φανταστεί κανείς τίποτα ποτάμια από ιδέες. Στην πραγματικότητα οι Interpol ακολούθησαν τη γνωστή ρήση "ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει" ή άμα θες να γεμίσεις κάνα στάδιο παίξε καλά αυτό που ξέρεις. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχουν δοκιμάσει στο παρελθόν, ούτε μισό άγγιγμα χορδής. Οι καλύτερες στιγμές ουσιαστικά αποτελούν διασκευές παλιότερων καλών στιγμών. Το αποτέλεσμα όμως είναι Interpol. Δηλαδή τραγούδια με αρχή μέση και τέλος, κιθαριστική ποπ με αρκετό ντέρτι. Καλύπτουν το κενό των dEUS και σε έναν ιδανικό κόσμο θα ήταν οι καλύτεροι εκφραστες της ελαφρολαικής μουσικής. Δεν είναι τυχαίο ότι το our love to admire (που η μπλογκοσφαιρα έκραζε σε απαρτία) είχε κολλήσει για μήνες στο car audio του Μίμη. Ενώ έχουν καταγραφεί τουλάχιστον δυο παρόμοια περιστατικά στην Κρήτη το 2007. 

Διότι  οι Interpol σε ηρεμούν στην κίνηση της Κηφισίας, σε βοηθάνε να αποφύγεις το περιπολικό που σε κυνηγάει στις 3 το πρωί και σε κάνουν να τραγουδάς δυνατά όταν παίρνεις τις στροφές στον επαρχιακό. Δεν είναι να τους ακούς συντροφιά με το ανεμιστηράκι του λαπτοπ διαβάζοντας το ακούωτημουσικήπουακουνεοιγαματοι.gr. 

Διάθεση για βαθμολογίες, λίστες, και λέξεις με κατάληξη σε -άρα, δεν υπάρχει ωστόσο ο δίσκος παίζει σταθερά τις δυο τελευαταίες εβδομάδες. Γουελκαμ μπακ Interpol!

02 September 2014

Baby I'm Off Drugs And I'm Ready To Marry You


 
Τούτο εδώ έχει ένα πιασάρικο εξώφυλλο με έναν έξυπνο τίτλο. Η αισθητική προϊδεάζει για dance πόνημα και μάλλον έτσι είναι όταν ένας δίσκος ξεκινάει με το  Club Entrance (Intro).  Το ξεκίνημα σίγουρα αιθέριο διανθισμένο με ολίγην από  nu disco και μετά τα πρώτα δυο λεπτά του Bad Reception όλα δείχνουν πως πάμε για κάποιου είδους εξύψωση.  Η οποία έρχεται μάλλον σύντομα με το ______(βάλτε το αγαπημένο σας κοσμητικό επίθετο) Bae HD. Και ενώ το δισκάκι ατενίζει από μακρυά τον κάδο ανακύκλωσης, ο Φαντασμένιος συνειδητοποιεί πως τελικά ο δίσκος δεν είναι dance. Δηλαδή είναι dance αλλά είναι πιο πιθανό να πάρει το πρωτάθλημα Ελλάδας η Νίκη Βόλου από το να ακουστούν τέτοιες μουσικές σε κάποιο dance floor. 
Η αλήθεια είναι ότι ως Φαντασμένιοι δεν έχουμε τελειώσει ούτε το δημοτικό της dance, οπότε η παρούσα άποψη απέχει κάμποσο από το αποψάρα. Και ενώ δυο στους τρεις που διαβάζουν αυτές τις γραμμές αυτή τη στιγμή λένε "είδαμε ρε Φαντασμένιο και στα κιθαριστικά τι μαλακίες γράφεις", ως Φαντασμένιοι κάνουμε πως δεν ακούσαμε και περνάμε στην αντεπίθεση με επιπεδάτη επιδειξιομανία. 

Θα μπορούσαν οι ατμοσφαιρικές σχεδόν dance μουσικές του Starfoxxx (ααα επί τη ευκαιρία, όλες αυτές οι λέξεις είναι για τον δίσκο του με τίτλο Baby I'm Off Drugs And I'm Ready To Marry You) να χαϊδεύουν το καραβίσιο πάτωμα του 20/44 που είναι δεμένο στον ποταμό Σάβα του Βελιγραδίου. Το ποταμόπλοιο/κλαμπ αποτελεί ιδανική επιλογή για τους φίλους της ορθόδοξης ηλεκτρονικής μουσικής. Μια χαρά λοιπόν το ποταμόπλοιο/κλαμπ, μια χαρά το Βελιγράδι, μια χαρά και το δισκάκι, αν και δεν υπάρχει περίπτωση να σας αλλάξει τη ζωή. Αυτό βέβαια το γνωρίζετε γιατί έχετε μείνει πάνω από 3 δευτερόλεπτα σε αυτή τη σελίδα, και τώρα διαβάζετε την προτελευταία πρόταση. Στη μεγάλη κατηγορία μουσική για αυτό το απαίσιο πράγμα που λέγεται καλοκαίρι ο Φαντασμένιος και τα ακραία μουσικά φαινόμενα θα κρατήσουν αυτό το ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; 
 

25 August 2014

rapid eye movement #31

 Το up είναι ένας ιστορικός δίσκος. Όχι γιατί είναι ο μόλις δεύτερος δίσκος των REM (μετά το ντεμπούτο murmur) με τυπωμένους στο βιβλιαράκι τους στίχους, αλλά για το ότι ήταν ο πρώτος που κυκλοφόρησαν μετά την αποχώρηση του ντράμερ Bill Berry. Για πολλούς φίλους της μπάντας είναι ο τελευταίος καλός δίσκος (ο Φαντασμένιος έβαλε τελεία μετά το reveal), ενώ για το ευρύτερο κοινό που μάλλον είχε απομακρυνθεί με το new adventures in hi-fi ήταν ένα ακόμα ακαταλαβίστικο δημιούργημα των πάλαι ποτέ losing my religion.  
Η αρχή του τέλους ήρθε γιατί ο Stipe είπε ψέματα. Το up ήταν αποτέλεσμα του πρώτου από τα τέσσερα ιστορικά μεγάλα ψέματα του Stipe (βλ rapid eye movement #88).  "Οι REM είναι μια οικογένεια και δεν υπάρχουν REM αν λείπει ένας από τους τέσσερις" είχε πει κάποτε ο Stipe αλλά είπε ξείπε και πριν προλάβει ο Berry να μαζέψει τις μπαγκέτες του τσουπ τηλέφωνο στον ντραμερ του Beck. Η αλήθεια είναι πως ο Berry είχε ταλαιπωρηθεί αρκετά στην monster tour οπότε η είδηση της φυγής του δεν ακούστηκε και τόσο απρόσμενη όπως θα ακουγόταν το "γιγάντιο καλαμάρι καταβρόχθισε τον ντραμερ των REM σε παραλία της νότιας Ιταλίας".

Στα του δίσκου, η απουσία του κανονικού ντράμερ οδήγησε σε πιο ηλεκτρονικό ήχο (ντραμ μασινς πρόσχωμεν) και, πάντα σε rem πλαίσια, σε πιο πειραματικές συνθέσεις (σεσιον ντραμερς πρόσχωμεν). Η νέα αυτή πιο εγκεφαλική κατεύθυνση υπογραμμίζεται από τα ψυχρά χρώματα, τα τετραγωνάκια και το προφανές βελάκι του εξωφύλλου. Μηχανικός ήχου είναι ο Nigel Godrich ο οποίος κρατάει σημειώσεις για το Kid A, ενώ όταν ο Thom Yorke δεν μιλάει στο κινητό με τον Stipe είναι στο studio και χαζεύει. To Kid A είναι παιδί του Up. Και αν ο δίσκος των Radiohead καταξιώθηκε από κοινό και κριτικούς έστω και μετά από χρόνια, δε φαίνεται πως θα συμβεί ποτέ αυτό για το γούηρντο των REM. Ίσως είναι η θεία δίκη για τα μπούρδοsingles at my most beautiful και daysleeper τα οποία συνοδεύτηκαν από χαζοβιντεοκλιπ. Και είναι κρίμα που ποτέ κανείς μεγάλος και τρανός δεν θα γράψει για το φανταστικό γύρισμα του Suspicion στο 5:00, τους τόνους ντερτιού που κουβαλάει το Walk Unafraid, το μεγαλείο ηπιότητας του εναρκτήριου airportman, το falls to climb που θα μπορούσε να ορίσει το μέγιστο της συγκίνησης σε ήχους, και το πιο απελευθερωτικό λυτρωτικό μπαραζ απολογιών του apologist.

Αντί επιλόγου ιδού ένα μικρό δείγμα που δικαιολογεί απόλυτα την επιλογή να συμπεριληφθούν γραπτώς οι στίχοι εντός δισκίου:
     If I have a bag of rocks to carry as I go
I just want to hold my head up high
  I don't care what I have to step over
I'm prepared to look you in the eye

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

19 August 2014

Fantasmix #6

 
όταν γυρίσω,
θα γυρίσω με τα ρούχα και τ' όνομα ενός άλλου
Κανείς δε θα με περιμένει.
Κι' αν δεν με γνωρίσεις και πεις
δεν είσαι εσύ,
θα σου δώσω σημάδια να πιστέψεις.
Τη λεμονιά στο κήπο σου
Τ' ακρινό παράθυρο που μπάζει το φεγγάρι.
Κι΄ακόμα τα σημάδια του κορμιού και της αγάπης
Κι' όταν ανέβουμε τρέμοντας στο παλιό δωμάτιο
 ανάμεσα σ' ένα αγκάλιασμα κι' ένα άλλο
ανάμεσα σ' ένα κάλεσμα κι' ένα άλλο
θα σου διηγούμαι το "ταξίδι" όλη νύχτα
κι΄ όλες τις νύχτες που θάρθουν.
ανάμεσα σ' ένα αγκάλιασμα κι' ένα άλλο
ανάμεσα σ' ένα κάλεσμα κι' ένα άλλο,
 όλη την ανθρώπινη περιπέτεια που ποτέ δεν τελειώνει..

(η τελευταία σελίδα από το σενάριο της ταινίας του Θ. Αγγελόπουλου "το Βλέμμα του Οδυσσέα")
 

18 August 2014

rapid eye movement #2

Αν ο Φαντασμένιος μπορούσε να διαρρήξει το σπίτι ενός εκ των r.e.m. τότε θα επέλεγε χωρίς δεύτερη σκέψη του Peter Buck. Ο προγουλάτος γίγαντας με την rickenbacker είναι σίγουρα ο μουσικοδιανοούμενος της παρέας και κατά πάσα βεβαιότητα έχει καλύψει όλους τους τοίχους με δίσκους και cd. Άλλωστε τα παλιά τα χρόνια δούλευε σε δισκοπωλείο στο οποίο συχνός πελάτης ήταν ο Michael Stipe. Ήταν ένα κρύο απόγευμα του Γενάρη του 1980 όταν μπρος στο ράφι με τα new wave οι δυο νεαροί είδαν ένα γλόμπο που έγραφε r.e.m. να φέγγει σαν το πιο λαμπρό αστέρι.
Το πιστοποιητικό μουσικοσπασίκλα το πήρε όταν ερχόμενος με τους r.e.m. για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1999 δήλωνε πως είναι ενθουσιασμένος για αυτό το ταξίδι. Ήθελε πολύ να έρθει γιατί έχει ένα καταπληκτικό δίσκο από ένα ελληνικό συγκρότημα, τους Last Drive! Οι σωστοί Αθηναίοι δεν πάνε ποτέ στην Ακρόπολη.

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

 

12 August 2014

ο καλύτερος καλοκαιρινός δίσκος όλων των εποχών

Αν τα υπόλοιπα ποστ τα διαβάζουν 5-6 τότε αυτό θα το διαβάσει ένας. Αυτομάτως μιλάμε για ένα συλλεκτικό ποστ. Το ποστ για τον μοναδικό αναγνώστη. Τον άγνωστο αναγνώστη, αυτόν που το τηλέφωνο το έχει για ξυπνητήρι, αυτόν που όλες του οι επαφές είναι διακοπές. Αυτόν που βαριέται τόσο που από λινκ σε λινκ έφτασε στα άδυτα του ιντερνετ. Σε αυτό το ποστ. Δεν βρήκε όμως ο αναγνώστης το ποστ, το ποστ βρήκε τον αναγνώστη. Είναι έξυπνος, όμορφος, νιώθει μόνος αλλά έχει πολλούς φίλους. Ψάχνει τη μουσική για τις καυτές μέρες του Αυγούστου. Δεν γίνεται με τόση ντάλα να ακούσει κάτι που θα διεγείρει πάθη και συναισθήματα, ούτε υπάρχει διάθεση για πολύπλοκα ταξίδια πειραματισμών. Από την άλλη θέλει η μουσική να έχει περιεχόμενο,  να υποβόσκει χαρά παράλληλα με τη γαλήνια ροή. Ποιοτικό easy listening.      

Για όση ώρα ο ήλιος είναι ντάλα ο καλύτερος καλοκαιρινός δίσκος όλων των εποχών είναι το Pacific των Haruomi Hosono, Shigeru Suzuki, και Tatsura Yamashita λινκ

Για όση ώρα ψάχνεις φεγγάρια, αστερισμούς τηγάνια και μαστουρώνεις με το αντικουνουπικό ο καλύτερος καλοκαιρινός δίσκος όλων των εποχών είναι το happy machine : standard music libraby 1970-2010 λινκ

18 July 2014

στο βλέμμα του Οδυσσέα

Αρκετός κόσμος κράζει τα ακραία μουσικά φαινόμενα και τον Φαντασμένιο γιατί σε κάθε ποστ βάζει και μια εκπομπή του. Ε πάρτε δυο..
 



15 July 2014

The Brian Jonestown Fucking Massacre λαηβ στην Αθήνα


Η ωμή αλήθεια
Ο Φαντασμένιος ξέρει πως τουλάχιστον οι μισοί που πήγαν χτες στο φαζ, είχαν περάσει όλη την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2004 ψάχνοντας δισκάκια και πληροφορίες για τους Brian Jonestown Massacre. Πάνε σχεδόν 10 χρόνια από εκείνη τη νύχτα πρεμιέρας που είχε προβληθεί στον κατάμεστο Απόλλωνα το Dig! Σε εκείνο το σαββατιάτικο ποτό ακούστηκαν πολλά "ναι μωρέ τους ξέρω, από τον Μήνα" αλλά το συννεφάκι από πάνω έγραφε "πόσες μπαντάρες υπάρχουν που δεν έχω ιδέα πως υπάρχουν;". Το Dig! ήταν η ταινία που από τη μία έκανε γνωστούς τους BJM αλλά από την άλλη τους κόλλησε την ταμπέλα του περίεργου, του γραφικού. Πριν διαγνωσθεί (εκ της οθόνης) ο μαρκ-η-σμιθισμός βαριάς μορφής του Anton, αυτός πρόλαβε στο δεύτερο μισό των 90s να κυκλοφορήσει τόσα όμορφα τραγούδια που για να τον φτάσει ο ο Jack White θα χρειαστεί ακόμα δυο ζωές.
 Στη μετά-DiG εποχή και ενώ ο Anton το ρίχνει στους πειραματισμούς παντός είδους, ο νεαρός τότε Φαντασμένιος ανακάλυπτε πως η νέα αγαπημένη του μπάντα είχε ξεκινήσει με shoegaze. Οι BJΜ από ένα από όλα τα συγκροτήματα περνάνε στα αγαπημένα, στα έχω όλους τους δίσκους, σε αυτά που θα αποτελέσουν τη μουσική υπόκρουση για τις μεγάλες καταστροφές και τις στιγμές που κοκκινίζουν όλα. Κάπως έτσι γεννιόνται τα μεγάλα απωθημένα. 
  
10 χρόνια Φαντασμένισμοι
Πώς άραγε να είναι λαηβ σκεφτόταν ο νεανίας Φαντασμένιος. Έχουν τόσα πολλά καλά τραγούδια που θα μπορούσαν να παίζουν δυο ώρες, να είναι σαν best of, να είναι τέλεια, και ας μην παίξουν τα ένα-δυο πιο αγαπημένα. Σιγά μην παίζει τα παλιά. Και σιγά μην τα παίζει τόσο καλά. Και σιγά μην έρθει στην Ελλάδα. Και σιγά που θα έχει κόσμο αν έρθει. Και σιγά που δεν θα καεί από τα ναρκωτικά. Και ο τύπος έχει τέλεια αίσθηση του χιούμορ, άκου εκεί τίτλος "automatic faggot for the people"!

Ακόμη περισσότερη ωμή αλήθεια
Ο θεραπευμένος καθαρός πια Anton δεν θυμίζει σε τίποτα τον αλητάμπουρα του Dig! Μοιάζει πιο πολύ με την καρτουνίστικη αλά Simpsons εκδοχή του. Έπαιξε γεμάτες δυο ώρες ένα σετ μπεστ οφ με ολίγην από καινούργια. Η μπάντα εκτέλεσε τα παλιά αγαπημένα τραγούδια άψογα και αυτό είναι πολύ λογικό καθώς τα περισσότερα από αυτά είχαν ηχογραφηθεί σχεδόν λαηβ (το thank god for mental illness  γράφτηκε σε μια μέρα!). Δεν έκανε κανένα χατίρι στον Φαντασμένιο, έτσι για να μη σβήσει εντελώς το απωθημένο και είπε ένα ανέκδοτο με το οποίο δεν θα γελάγανε ούτε οι τηλεθεατές του Αντ1. Γέμισε το φαζ και εκτός από τους γνωστούς 300 που περιφερόμαστε, είχε πολλούς νέους που άκουσαν λέει ένα τραγούδι σε μια σειρά στην τηλεόραση. Και αυτό είναι καλό διότι πρέπει να είναι πολύ καθοριστικό να είναι το πρώτο ή δεύτερο λαηβ που βλέπεις αυτό. Ελπίδα. 
Καμία ελπίδα για τον μαλάκα που πέταγε τα μπουκάλια στη σκηνή γιατί ήθελε να δει λαηβ μια σκηνή του Dig. Τέλος μια ειδική μνεία στον θεούλη που είχε φυλάξει ένα μαγικό χαπάκι από το 1978 και αποφάσισε να το πάρει στο λαηβ των BJM. Να τον έχει καλά ο Έλβις!  

pic via flickr


14 July 2014

Ο Σοβαρός Πιγκουίνος ξαναχυπά

Το καθιερωμένο πια καλοκαιρινό mixtape του Σοβαρού Πιγκουίνου για τα ακραία μουσικά φαινόμενα. Για το σπίτι, το γραφείο, την παραλία, για το δρόμο, για μετά το φαΐ και πριν τον ύπνο. [λινκ για νταουνλοουντ]

~εδώ το mixtape του Πιγκουίνου για το λαηβ της χρονιάς

10 July 2014

rapid eye movement #28

Θυμάται ο Φαντασμένιος το ΠΟΠ & ΡΟΚ στα τέλη των 90s. Κάπου στις πρώτες σελίδες υπήρχε μια ενότητα με τίτλο desert island discs. Την επιμέλεια είχε φυσικά  ο λιστομανιακός Γιάννης Πετρίδης. Εκεί λοιπόν δημοσιεύονταν λίστες με τους αγαπημένους δίσκους των αναγνωστών, ενώ τονισμένες σε πλαίσιο βρίσκονταν οι λίστες από γνωστούς Καλλιτέχνες. Σε κάποιο από τα τεύχη (σε αυτό με τους πυξ-λαξ στο εξώφυλλο;) υπήρχε η λίστα με τους 10 αγαπημένους δίσκους του M . Stipe. Τρέχα γύρευε πού, πότε και σε ποιον έδωσε τη λίστα ο Stipe, αλλά δεν έχει σημασία. 

~Η λίστα ήταν σούπερ γιατί είχε 2 δίσκους των Wire! Να ήταν το Pink Flag στο νο1; Σε κάθε περίπτωση όταν εκατομμύρια μουσικόφιλοι βασανίζονται για να χωρέσουν όλους τους έρωτες σε δέκα δάχτυλα ο Stipe καταδικάζει τους ψυχαναγκασμούς και σχηματίζει με δυο wire δάχτυλα το σήμα της νίκης. Τι άλλα; Είχε το horses της Patti Smith (αν διαβάζεις το post μετά το 2016 βλ. rapid eye movement #76) και μπορεί να είχε και Stooges. Σίγουρα είχε Velvets και μάλιστα το 3ο και όχι την μπανάνα και σε περίπτωση που είστε αφηρημένοι να σας θυμίσουμε πως διαβάζετε φαντασμένιο.
Η πιο αναπάντεχη και ταυτόχρονα αξέχαστη επιλογή, η πληροφορία που είναι αποθηκευμένη στο πιο γερό εγκεφαλικό κύτταρο, το κύτταρο το σένιο, αυτό που θα αφήσει τελευταίο τον Φαντασμένιο, είναι το Fellini's Satyricon Soundtrack. Με ένα σμπάρο δυο τριγόνια τουτέστιν και Φελινικός και Nino Rotaικός. Πόσο κουλ πια; Πόσο; Αρκετά για να προσδιορίζεται το κουλνες σε βαθμούς M. Stipe.

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /   
 

30 June 2014

στο βούρκο με τους Dead Horse One

Ίσως να είναι το μουντιάλ, ίσως να είναι η σκόνη από την Αφρική, μπορεί να είναι και κάτι άλλο, αλλά το σίγουρο είναι πως κανείς δεν ενδιαφέρεται. Λάσπη. Τις προάλλες ο Φαντασμένιος έβαζε τραγούδια σε ένα από τα μπαρς του κέντρου. Χάλια αλλαγές, μια-δυο φορές κόλλησε και το σύστημα αλλά ο κόσμος εκεί. Λάσπη. Έπρεπε να ακουστεί ένα δυνατό LETS GET, LETS GET ROCKED για να γυρίσουν ένας-δυο και να πουν "ρε Φαντασμιξ τι βάζεις;". Λάσπη.

Αν η λάσπη ήταν μουσική, θα ήταν shoegaze. Μετά από αυτή την πρόταση, κανονικά ο Φαντασμένιος κάνει λογκ αουτ από το μπλογκερ και καταπίνει τον κωδικό. Αυτά παθαίνεις αν βλέπεις κάθε μέρα Μπακόπουλο. Κρίμα λοιπόν για τους Dead Horse One που ξεπέσανε σε τούτο το χαζό ποστ. Τουλάχιστον μπορούν να είναι χαρούμενοι γιατί σε αντίθεση με τον Φαντασμένιο και όλους τους λασπωμένους Φαντασμένιους της γης, τους φώτισε με έμπνευση το 2014. Ναι αυτό το ποστ όσο πάει γίνεται και χειρότερο, οπότε ας μπει μια τελεία σε μια δυο προτάσεις. Οι Dead Horse One κυκλοφόρησαν ένα πολύ καλό Shoegaze δίσκο με αναλογίες 50% Slowdive 30% Ride 12%λοιπά ψυχεδελικά 8%στάνταρ Indie. Στο δισκίον ξεκινάει με αυτό το ονειρικό , σε κάποια φάση υπάρχει τούτο το συμπαθητικό [λινκ], αλλά όλα τα ριπιτ της γης πάνε για αυτό το σπαρακτικό, το ποπ, το απλό, το σπουδαίο, το  ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ.

~~~~~~~~ο~~~~~~~~

ράδιο σόου