27 September 2016

October's not so far way

Bracken είναι το προσωπικό πρότζεκτ του Chris Adams που μαζί με τον αδερφό του Richard υπό την επιγραφή Hood κυκλοφορούν δίσκους πάνω από είκοσι χρόνια. Συνεπές αβαντ ροκ συγκρότημα με παρεκκλίσεις προς την idm και το indie rock το οποίο στο μυαλό του Φαντασμένιου  ανήκει στην κατηγορία των καλλιτεχνών που δεν μπορούν να είναι αγαπημένο συγκρότημα κάποιου. ok απόψεις. Πάντως αν ερχόταν μουσικός κατακλυσμός και ο Φαντασμένιος ήταν ο Νώε, το your ambient voice (από το Rustic Houses Forlon Valleys) θα το πέταγε μέσα στην κιβωτό.

Με τόσα χρόνια στην πλάτη ο Adams όχι μόνο δε μοιάζει κουρασμένος, αλλά αν κάποιος άκουγε τους δίσκους του χωρίς να ξέρει την ιστορία του δεν θα ήταν απίθανο να υποθέσει πως πρόκειται για κάποιο νέο καλλιτέχνη. Ο ίδιος ισχυρίζεται πως θέλει οι δίσκοι του να ακούγονται λες και είναι σπασμένοι. Και το καταφέρνει με τον καλύτερο τρόπο χωρίς να ξεφεύγει στην άβυσσο δυστροπικών πειραματισμών. Πώς τα λες έτσι ρε Φαντασμένιο, λες και είσαι κάνας λόγιος ρε. Ναι ok. Λοιπόν όσο περισσότερες συννεφιές έχει τις επόμενες εβδομάδες, τόσο ψηλότερα θα είναι στη φανταλίστα το High Passes.

12 September 2016

πως πέρασες το καλόκαιρι μένιο;

Τη στιγμή που γράφονται ετούτες οι γραμμές έξω βρέχει. Το  ημερολόγιο λέει πως ξεκινάνε τα σχολεία οπότε είναι η ιδανική στιγμή για να ασχοληθεί ο Φαντασμένιος με το δίσκο του καλοκαιριού. 
Αν πριν από ένα χρόνο έλεγε κάποιος στον Φαντασμένιο πως 1/7/16 θα κυκλοφορούσε ο νέος δίσκος των Avalanches, τότε αυτός θα υπέγραφε ό,τι έχει και δεν έχει πως τούτο ποστ δεν θα μπορούσε να έχει άλλους πρωταγωνιστές. Πάλι καλά που δεν του το είπε κάποιος και δεν υπέγραψε, γιατί η έως τώρα συναναστροφή με το Wildflower δεν μπορεί να συσχετιστεί με το Since i left you, αλλά στο φαντασμένιο μυαλό κάθεται καλύτερα ως η σωστή επιστροφή των The Go! Team που τα κάνανε μαντάρα πέρσι. Το οποίο δεν είναι κακό αλλά στην πραγματικότητα δεν περιμένουμε από τους Avalanches να συμμαζέψουν την απογοήτευση από τους συντρόφους τους για χαρούμενη μουσική Go! Team, αλλά να πάνε τη φάση σε άλλο επίπεδο. Όπως γίνεται πρόσφατα με το μεηνστρημ χιπ χοπ όπου μια φορά το μήνα βγαίνει ένας αριστουργηματικός δίσκος, ο καλύτερος της δεκαετίας, της χιλιετίας, τα πάντα όλα. 
Η μύγα τσε τσε της προχώ μουσικής τσίμπησε ακόμα και τον καράβλαχο Kurt Wagner  (Lambchop) ο οποίος δηλώνει εντυπωσιασμένος από τις παραγωγές και τα συνθετικά κόλπα των Westεδέων. Μπορεί να σας έχει πει πολλές μαλακίες ο Φαντασμένιος αλλά ποτέ δεν σας έχει πει ψέμματα. Ο γερό Wagner, δηλαδή ο άνθρωπος που πάντρεψε τη σόουλ με την κάντρι, θα βγάλει το νέο του δίσκο επηρεασμένος από Drake, Beyonce, Ocean κλπ. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο εκτός από τον Φαντασμένιο ο οποίος επικαλείται αγεφύρωτο στιλιστικόιδεολογικο χάσμα, μένει εκτός φάσης, όπως πάντα, με προσωπικό κόστος. Χάνει τα διαμάντια αλλά σώζει τη ψυχούλα του. 
Τι λέγαμε για χαρούμενες μουσικές;  Το νέο των De La Soul πήρε 6.4 στο p4k και ακούγεται νεράκι. Αυτό που κερδίζει τον Φαντα στο δισκάκι συνοψίζεται στα τελευταία λόγια του Exodus με το οποίο κλείνουν και το δίσκο:
 
We are the present, the past and still the future. Bound by friendship, fueled and inspired by what's at stake. Saviors, heroes? Nah. Just common contributors hopin' that what we created inspires you to selflessly challenge and contribute. Sincerely, anonymously, nobody
 

31 August 2016

rapid eye movement #3



Για τον Φαντασμένιο η πλέον εύστοχη περιγραφή για τον Mike Mills ανήκει στον  Eddie Vedder και στην απολαυστική ομιλία του είχε δώσει  για την  εισαγωγή των R.E.M. στο rock and roll hall of fame το 2007. Τότε είχε πει για τον μπασίστα των r.e.m. πως είναι το κρυφό τους όπλο, κυρίως για τα φωνητικά του. Εκτός από δεύτερα φωνητικά, οι λιγοστές ερμηνείες του ως βασικός τραγουδιστής, όπως στο love is all around της φωτογραφίας, είναι τόσο καλές που κάποιος θα έλεγε πως είναι κρίμα να μην τραγουδάει πιο συχνά. Και κάπως έτσι δικαιώνεται ο Vedder καθώς αυτή η πολυτέλεια είναι σίγουρα ένας από τους λόγους που οι R.E.M. έγιναν το καλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών. Ευχαριστούμε Eddie Vedder, να πάρει το λόγο και ο Φαντασμένιος και να πει πως ο Mills είναι ο R.E.M. με τον οποίο θα ήθελε να είναι φίλος. Μάλλον είναι το πολύπαθο παρουσιαστικό του. Το 81 έμοιαζε με ένα τυπικό νεαρό σπασίκλα με χαλασμένα δόντια και δέκα χρόνια μετά όταν οι R.E.M. κατακτούσαν τον κόσμο εμφανιζόταν ως ένας λιγότερο νεαρός σπασίκλας με χαλασμένα δόντια.

Κάποιος κακεντρεχής θα μπορούσε άνετα να τον χρησιμοποιήσει για να ορίσει το απόλυτα αντίθετο της ροκ σταρ εικόνας. Το μόνο που τον έσωνε εκείνη την εποχή ήταν πως οι R.E.M. είχαν μαζί τους τότε τον ακόμα πιο αντικουλ σεσιον μουσικό Peter Holsapple. Όλα αυτά ως το 1994 όταν ο "αόρατος" rem αγοράζει τη φορεσιά του Έλβις και μετατρέπεται σε πιο "φανταχτερό" rem. Φοβερή αλλαγή που φυσικά δεν είχε καμία σχέση με το στιλ, τη μουσική και τους υπόλοιπους rem. Ως το 1996 έχει μακρύνει και το σγουρό μαλλί το οποίο μάλλον ήταν η τελευταία πρόκα στο φέρετρο του ιματζ σταϊλινγκ των R.E.M. Ναι τόσο στα τέτοια του ο Mills ή κατά τον Φαντασμένιο ένα καλό παράδειγμα για το πως ξεχωρίζουν οι άνθρωποι με βάθος χαρακτήρα. Ο αντικουλ γιαλούμπας είναι σίγουρα πιο all around μουσικός της μπάντας, καθώς εκτός από μπάσο έχει εμφανιστεί επί σκηνής με διάφορα όργανα, δείχνοντας μια παραπάνω συμπάθεια στο πιάνο ειδικά στα μέσα των 90s. Αααα και φλώρος ξεφλώρος είναι αυτός που ήθελε να διασκευάσουν το Crazy των Pylon.


 /το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

11 July 2016

Daft lo-fi electro pop

Ο νέος δίσκος των Swans είναι καλός. Θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος δίσκος των  Black Heart Procession όταν τραγουδάει ο Gira, και σίγουρα ο χειρότερος των Godspeed όταν δεν τραγουδάει. Βασικά γιατί να γράψει για τους Swans ο Φαντασμένιος; Γιατί; ΓΙΑΤΙ; Σάμπως  δεν είναι τεράστιος μαλάκας ο Gira; Λες και δεν έχει έξω 200 βαθμούς υπό σκιά. Πάμε παρακάτω. Πάμε για δισκάκια που μπορούν να σας βγάλουν από δύσκολες θέσεις αυτό το καλοκαίρι, για μουσικές που είναι σαν νερό μισό από βρύση και μισό από ψυγείο.

Όσο μαλάκας είναι ο Gira, άλλο τόσο συμπαθής είναι ο Malcolm Middleton για τον Φαντασμένιο. Ο ψυχικά επιβαρυμένος Σκώτος πρώην Arab Strap κυκλοφόρησε τον πιο απρόσμενο δίσκο της ως τώρα καριέρας του. Το Summer of 13' είναι ένας  ηλεκτροποπ δίσκος. Με κάμποσα από τα κλισέ που δηλώνει η ταμπέλα, βλέπε βοκοντερ και σαμπλ από Αφρικανούς μπαρμπάδες που τραγουδάνε γιο γιο κλπΡε τι έπαθε ο Malcolm; Πάντως το καλοκαίρι του 2013 ήταν η χρονιά που όλος ο πλανήτης κούναγε κωλαράκι με το get lucky (ρίμα). 

Μένοντας σε φίλους του blog, πάμε στη δεύτερη κυκλοφορία της γκρουβι συνιστώσας των Baby Guru τον κύριο King Elephant. Το mini lp έχει τον άκρως κατατοπιστικό περιγραφικό τίτλο Music for Advertisements και θα το βρείτε εδώ. Η μουσική του King Elephant έχει κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα που ηχητικά είναι δύσκολο να τα περιγράψει ο ασχετίδης Φαντασμένιος αλλά συναισθηματικά ας πούμε πως είναι μια προσπάθεια χαράς με ένα πικρό ειρωνικό μορφασμό. Δεν είναι και λίγες οι φορές που το King Elephantινο αποτύπωμα είναι κάτι παραπάνω από εμφανές στις καλύτερες συνθέσεις των Baby Guru.

Αν έχει μια απορία ο Φαντασμένιος σχετικά με τον King Elephant είναι τι μπορεί να ακούει από τη σύγχρονη μουσική. Ακούγοντας το Empty θα μπορούσε ο Φάντα να υποθέσει πως το καλοκαίρι του 13 τα βράδια κούναγε το κωλαράκι με get lucky και το πρωί ξύπναγε με Air. Ακούει Four Tet ή το Murmux Jam είναι παιδάκι των Frank Zappa και Sun Ra; Ακούγοντας το We Can Try το μυαλό του Φαντασμένιου πάει στο tiptoes του Daedelus. Να έχει ακούσει Daedalus ο King E; Μπα. Στο Conscience υπάρχει ένα γυρισματάκι αλά Θάνος Καλίρης ή κάτι τέτοιο ενώ στο Yellow Haze of the Sun μέχρι να μπουν τα φωνητικά του Obi η μουσική θυμίζει ταινίες του Ψάλτη. Βέβαια τα πράγματα ξεφεύγουν επικίνδυνα με το Hollow. Μια απίστευτα κολλητική μελωδία και η Χριστίνα στα φωνητικά έχουν σαν αποτέλεσμα ένα τραγούδι που θα έπρεπε να είναι παγκόσμιο χιτ για χρόνια. Χμ και κάπου εδώ σκάει ο πικρός ειρωνικός μορφασμός, όλοι ξέρουμε γιατί δεν έχει γίνει χιτ γαμώ το σύγχρονο μαρκετινγκ γαμώ. Συμπερασματικά το δισκάκι είναι σαφώς ανώτερο από τις χαμηλές προσδοκίες που προτάσσει τόσο ο τίτλος όσο και η αποκλειστικά ψηφιακή διάθεση της κυκλοφορίας.

21 June 2016

γιουσαηλον | Sigu ros 13/06 Athens release

 Στο μυαλό του Φαντασμένιου η επανεμφάνιση των Sigur Ros στην Αθήνα θα μπορούσε να είναι η μεταφορά στην πραγματική ζωή της ταινίας Απόντες του  Ν. Γραμματικού. Η ταινία - βασικό συστατικό των ακραίων μουσικών φαινομένων - αφηγείται   την ιστορία μιας παρέας από τα ανέμελα εφηβικά χρόνια, με απόλυτα σημαδιακό σημείο εκκίνησης την κατάκτηση του ευρωμπάσκετ 87 έως την διάλυση αυτής το καλοκαίρι του 1994 όταν ο Μαραντόνα πέταγε στην ανακύκλωση την βαριά του τσολιά. Ένας - ένας την κάνει με τον τρόπο του αλλά όταν στην τελευταία σκηνή ο κεντρικός ήρωας αποχωρεί περίλυπος, ένα τσούρμο ενθουσιωδών νεαρών τον προσπερνά και κάθεται στο τραπέζι της παλιάς παρέας. Με αυτή τη σκηνή στο μυαλό όταν ο Φαντασμένιος άκουγε στις πρώτες σειρές τους νεαρούς να μιλάνε για κινηματογραφική ατμοσφαιρική μουσική, σκεφτόταν πως όταν πριν από 13 χρόνια ούρλιαζε στο #8, αυτά τα παιδιά μάζευαν ποκεμον. Η συσχέτιση του λαηβ με την ταινία φέρνει στο μυαλό όλους τους φίλους που την έκαναν από τη χώρα, πρώην φίλους που κατάφεραν να γίνουν οι πατεράδες τους και ευτυχώς μερικούς που απλά ξεπέρασαν τους Sigur ros διαγράφοντας από τον ορίζοντα κάθε υποψία παλιοροκισμού. Από το θαύμα του ΠΑΣΟΚ  με το μετρό και τα γκολ του Χαριστέα, στην πεταμένη/ξεπεσμένη αριστερή περηφάνια και το άγχος της φορολογικής δήλωσης. Τι θα γίνει; Είναι δυνατόν να ξεπεράσουν το μυθικό εκείνο βράδυ;

Το βράδυ της 1η Ιουλίου του 2003 οι Sigur ros είχαν μια λιτή σκηνική παρουσία αλλά εμφανιστήκαν σαφώς πιο πομπώδεις ως προς τα ηχητικά.  Τα μέλη της μπάντας εναλλάσσονταν στα όργανα με χαρακτηριστική άνεση, ενώ από πίσω συνεπικουρούσαν εγχόρδως οι Amina. Ο ήχος στις κιθάρες είχε όγκο στα όρια του shoegaze (ειδικά στο #8). Εκείνη η συναυλία - ορόσημο - για τους σημερινούς 30φεύγα συμπλήρωνε με τρόπο εμφατικό (κατάμεστο θέατρο βράχων) την τριλογία των σπουδαίων της ποστ ροκ (Mogwai, GYBE) που επίσης είχαν δώσει λαηβ τους προηγούμενους μήνες. Εκείνο το βράδυ, υπό την αιγίδα του φεστιβάλ Υμηττού 2003 μάλλον έγινε η πιο ακριβής απογραφή της εναλλακτικής Ελλάδας.

Οι Sigur ros με ΣΥΡΙΖΑ είναι μόνο τρεις, αλλά ακούγονται σαν χίλιοι δεκατρείς, μπορεί να μην άστραψαν ηχητικά όπως το 2003 αλλά παραμένουν αρκετά χιλιόμετρα ψηλά στον ουρανό, και πάλι καλά γιατί αν γινόταν και αυτό τότε δεν θα διαβάζατε αυτό το ποστ αλλά τη νεκρολογία του Φαντασμένιου.

Για το οπτικό μέρος έχουν ετοιμάσει ένα από τα πιο καλαίσθητα light show που έχει δει ο Φαντασμένιος, υπέροχα φώτα, βίντεο, δυνατή βροχή όποτε πιάνανε κορυφή (βλ. κρεσέντο του Glosoli) και άλλα φοβερά ακραία καιρικά φαινόμενα, αστραπές, βροντές κλπ. Το κοινό από κάτω παρακολουθούσε με ευλάβεια, δεν μίλαγε κανείς και με την βοήθεια της βροχής έμειναν και τα κινητά στην τσέπη. Οι Sigur Ros από πάνω έδειχναν  να το απολαμβάνουν όσο δεν πάει, σαν να μην έχουν παίξει ένα σωρό φορές το #8. Ο Γιονσι στο τέλος μοιάζει τρελαμένος, αυτό δεν είναι μια ακόμα συναυλία, κόσμος και μουσικοί γίνονται ένα. Είναι απίστευτο πως επιτυγχάνεται αυτή η σύνδεση σε έναν τεράστιο χώρο με μια ενδογενώς εσωστρεφή μουσική.

Το setlist είναι αυτό ακριβώς που πρέπει, με τα καλύτερα τους από όλους τους δίσκους εκτός φυσικά από το απαράδεκτο Valtari. Η εκτέλεση του festival ήταν η κορυφαία στιγμή της βραδιάς, αφαιρώντας έτσι από τους νοσταλγολάγνους το επιχείρημα "το 2003 είχαν έρθει έχοντας βγάλει τους καλύτερους δίσκους". Οι Sigur ros κατάφεραν το απίθανο, καθώς είναι άλλο πράγμα να περνάς από κάπου και να παίζεις πολύ καλά και άλλο να γράφεις ιστορία, να δημιουργείς μύθους. Το 2016 είναι η χρονιά που οι Sigur ros κάνανε αυτό το λαηβ. Όσοι δηλώσανε παρόντες δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτά που έζησαν εκείνες τις δυο ώρες.

pic via sigur ros fb

10 June 2016

release Athens | Slowdive - Brian Jonestown Massacre - PJ Harvey | πλατεία νερού 7/6



Αυθεντικά και τεκμηριωμένα
Σε τούτο το μπλογκ μπορεί να έχουν γραφτεί άπειρες μαλακίες και θα γραφτούν πολλές ακόμη αλλά δεν υπάρχει καμία περίπτωση να δείτε εδώ την πρόταση "μπλα μπλα αλλά το εισιτήριο είναι φτηνό". Oκ, μόλις την είδατε αλλά είναι η τελευταία φορά- οι καημένοι οι διοργανωτές είναι ελεύθεροι αν θέλουν να  αυξήσουν την τιμή των εισιτηρίων- αλλά ως Φαντασμένιοι δεν θα τους παρακαλέσουμε να το κάνουν. Αυτή είναι μια άποψη, υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική,  με τους ήρωες διοργανωτές και τους αιμοσταγείς γκρινιάρηδες  μουσικόφιλους (e-tetradio, popaganda). Εμείς ως Φαντασμένιοι δηλώνουμε υπεύθυνα χωρίς φόβο και πάθος πως ουδέποτε έχουμε πάρει πρόσκληση. Χάνουμε σε κουλνες ναι, αλλά κερδίζουμε σε αξιοπιστία.


Νομπελ μαρκετινγκ
Μετά την πρωτοτυπία όπου ένα τετραήμερο φεστιβάλ διαρκεί δυο μήνες, το  release Athens το τερμάτισε με την σούπερ προσφορά  δυο εισιτήρια στην τιμή του ενός, στο ταμείο τη μέρα του λάηβ. Αυτή η νέα μόδα μάλλον ξεκίνησε στην πρόσφατη συναυλία του γερο-Κάρπεντερ. Ναι oκ, καλό είναι αυτό, να πάει ο κόσμος και αυτοί που γουστάρουν, αυτοί που πήραν εισιτήριο μήνες πριν, αυτοί που στήριξαν, που έδωσαν λεφτά για κάτι που θα μπορούσε να ακυρωθεί να αλλάξει χώρο να να να,  ε αυτοί είναι μαλάκες. Και λεφτάδες, καθότι πού τα βρήκαν τα λεφτά; Αρά είναι λεφτάδες, άρα γιατί να γκρινιάξουν; Μισό λεπτό, άκυρη η γκρίνια, έβγαλε ανακοίνωση το release Athens πως για το λαηβ των sigur ros όσοι είχαν πάρει εισιτήριο μπορούν με ακόμα 10 ευρώ να πάρουν ακόμα ένα. Οπότε παραμένουν μαλάκες και με μόνο δέκα ευρώ μπορούν να πάρουν ακόμα ένα εισιτήριο και να το βάλουν στον κώλο τους. Αυτά που έγιναν είναι τόσο μακριά από τη λογική, που ακόμα και το e-tetradio τα καταδίκασε. Κατά τα άλλα στο φεστιβάλ μπορούσες να πιεις μπύρα και να φας πίτσα. Ένα δάκρυ κυλά, καθώς ο Φαντασμένιος θυμάται τα τσάμπα παγωτά του Plissken.


Μόνο slowdive

Το πρόβλημα με τους Slowdive δεν ήταν πως παίξανε μέρα, καθώς και αυτό μέρα ήταν. Το πρόβλημα το είχε ο κόσμος ή πιο σωστά ο Φαντασμένιος -για να μη κάνουμε γενικεύσεις- ο οποίος έφτασε με την ψυχή στο στόμα, καθότι καθημερινή και μπορεί να είναι λεφτάς και να αγοράζει στην προπώληση, αλλά είναι άπληστος, οπότε δουλεύει. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν σε μεγάλη φόρμα οι Slowdive, έκαναν ένα δυο λαθάκια, με χειρότερο το νευρικό γελάκι της Rachel στην αρχή του golden hair, ευτυχώς όμως όλα πήγαν καλά και τα επόμενα οκτώ λεπτά πήραν το διαμαντάκι του Syd Barrett και τα γάμησαν όλα, με το συμπάθιο. Μια ακόμα καλή στιγμή ήταν το Crazy for you, ενώ σίγουρα έλειψε από το setlist το 40days. Σε μια μέτρια μέρα, μας γάμησαν λίγο. Δηλαδή μας συγκίνησαν. Δηλαδή ένα δάκρυ έφυγε στο dagger. Και στο Alison κάνα δυο, τέλος πάντων δεν θα το κάνουμε reality εδώ χάμου, δεν ημασταν έτοιμοι, θέλουμε να τους ξαναδούμε, να έρθουν να παίξουν βράδυ για να γράψουν τα σοβαρα σαητ για εντυπωσιακά φώτα και ατμόσφαιρα  και ο Φαντασμένιος να έχει φέρει κάνα πακέτο χαρτομάντιλα. Βασικά έπρεπε να βρέχει την ώρα του λάηβ.


Brian Jonestown Massacre
Στην πρώτη εμφάνιση των BJM στην Ελλάδα ο Φαντασμένιος είχε μείνει σχεδόν έκπληκτος με την συγκροτημένη παρουσία του Anton (εξαιρουμένου του ανέκδοτου). Η δεύτερη  εμφάνιση τον έβαλε σε σκέψεις σχετικά με τα αρνητικά της αποτοξίνωσης. Μας φλόμωσε με σαχλά αστεία και μας χάρισε μια γερή Antonια όταν με άκρως άκομψο τρόπο και εμφανώς  νευριασμένος τα έχωσε σε όλη την μπάντα του. Πριν από δεκαπέντε χρόνια θα μιλάγαμε για τον υπ' αριθμόν 235 επικό τσακωμό των BJM, αλλά το 2016 και με τα ενοίκια στο θεό, απλά συνέχισαν. Χωρίς τίποτα σπουδαίο πέρασε η ώρα, κάτι πήγαν να κάνουν στο τέλος με το καινούργιο τραγούδι, αλλά τελικά ο λογαριασμός θα γράψει "μέτρια εμφάνιση" και το μυαλό του Φαντασμενιου παραμένει κολλημένο στους Slowdive. Μπορεί βέβαια να φταίει και το μυαλό του Φαντασμένιου και να ήταν όλα τέλεια, καθώς ποτέ μη λες ποτέ που είπε και ο Αϊνστάιν.


PJ Harvey
Η συναυλία της PJ Harvey από την άλλη ήταν τόσο προσεγμένη που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ροκ. Κάθε κίνηση πάνω στη σκηνή έμοιαζε σκηνοθετημένη, και πάρα πολύ δουλεμένη. Στο μουσικό κομμάτι παρουσίασε τον τέλειο ήχο, λες και ήταν σε σε στούντιο. Ο Φαντασμένιος δυσκολεύεται να θυμηθεί τόσο καλό ήχο και ειδικά σε ανοιχτό χώρο, θα μπορούσε και αυτό να είναι κονσεπτ -γιατί όχι- η εναντιομερής ιδέα της ουσιαστικά λαηβ ηχογράφησης του τελευταίου δίσκου. Και πάνω που έχει καταφέρει, με κόπο να μας βάλει εκεί που ούτε απέξω δεν θέλουμε να περάσουμε, δηλαδή στον κόσμο του τελευταίου δίσκου βγήκαν οι ηλεκτρικές κιθάρες και "τα παλιά". Κάπου εκεί είναι πια ολοφάνερο πως τα νέα τραγούδια είναι πολύ φτωχά για να ξεδιψάσουν τον λαό που βρυχάται από κάτω "baby, baby ain't it true i'm immortal when when i'm with you".  Βέβαιαι η PJ παρέμενε προσηλωμένη στην σχεδόν έντεχνη προσέγγιση, έτσι η μόνη ελπίδα για να  ξεκαυλώσει ο κόσμος ίσως θα ήταν να παρουσιαστεί ξαφνικά ο Χαρούλης και να πούνε συνοδεία λύρας το this mess we are in. Αυτό δεν συνέβη και έτσι όταν στο river anacostia εμφανίστηκε το παραδοσιακό Wade in the water χάθηκε η ευκαιρία για ένα γκράντε φινάλε, να ζήσουμε μια συγκλονιστική στιγμή. Θα ήθελε ο Φαντασμένιος να είναι στο λαηβ όπου ο κόσμος αντί να κάνει παλαμάκια και να ουρλιάζει στο τέλος, θα άρπαζε τη σκυτάλη από τη μπάντα και θα τραγουδούσε "Wade in the water, God's gonna trouble the water". Συμπερασματικά το ρολόι σταματάει στους Slowdive, γιατί με το setlist αχταρμά της PJ ούτε το διψασμένο ροκ αθηναϊκό κοινό ξεδίψασε, ούτε οι Φαντασμένιοι κουλτουριάρηδες που με ευλάβεια προσπάθησαν να παρακολουθήσουν έγιναν σοφότεροι.

30 May 2016

όλα περνάνε, όλα περνάνε (έχω κάνει πολλά λάθη)

 Πού είχαμε μείνει; Α στην Αμερική, στις ατέλειωτες παραλίες, οκτώ λωρίδες ανά κατεύθυνση, τρία μέτρα κάκτοι, ένα φαράγγι, το φαράγγι. Καλά όλα αυτά αλλά δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το Σικάγο. Από τις πόλεις που έχει δει ως τώρα ο γερο-Φαντασμένιος, δεν χωρά καν ερώτημα στο ποια είναι η καλύτερη να ζει. Τουλάχιστον μέχρι να δικαιωθεί ο Μαρξ.

Για το Σικάγο το πρόγραμμα είχε δυο συγκροτήματα που έχουν παίξει στην Ελλάδα, και μάλιστα αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Αρχή με τους Parquet Courts, οι οποίοι έχοντας στο τσεπάκι το 8αράκι του p4k, μπορούν πια να αντικρίζουν το όνομα τους με μεγαλύτερη γραμματοσειρά στα φεστιβάλ και να παίζουν ως πρώτο όνομα σε μεγαλύτερα λαηβάδικα.
   
Ως Φαντασμένιοι δεν είχαμε δει κάτι φοβερό και τρομερό στο λαηβ της Αθήνας, δεν ακούσαμε τίποτα το συναρπαστικό στον τελευταίο δίσκο πέρα από ένα-δυο κομμάτια, αλλά επειδή έχουμε πέσει έξω γύρω στις πέντε εκατομμύρια φορές, και επειδή όπου υπάρχει καπνός ίσως υπάρχει και φωτιά, βρεθήκαμε στο ιστορικό Metro.  
Οι Parquet Courts βγήκαν με  υφάκι μεγάλης μπάντας περιμένοντας από τον κόσμο να σκίσει τα μανίκια του σε κάθε ριφ. Ο έρμος ο κόσμος προσπάθησε αλλά δεν γινόταν κάτι το ιδιαίτερο πάνω στη σκηνή. Πιστές εκτελέσεις των τραγουδιών, σαχλά λόγια μεταξύ των τραγουδιών και ο κιθαρίστας-εξώγαμο του Thurston Moore, που έμοιαζε ικανός να σταματήσει να παίζει για να φτιάξει το μαλλί. Καλό ήταν το λάηβ, απλά δεν έγινε αυτό που είπε σε κάποια στιγμή ο τραγουδιστής "άκουσα στο ράδιο πως σήμερα το βράδυ οι Parquet Courts θα γκρεμίσουν το Metro, αυτό είναι ψέμα, δε θέλουμε να καταστρέψουμε αυτό το υπέροχο μέρος". Με τη δήλωση αυτή ο Φαντασμένιος διακρίνει:  α) μεγαλομανία και β) το κακό τους χιούμορ. Αυτά ή απλά ο τύπος είναι αυτιστικός. Και ενώ αρχίζει κάτι να γίνεται πετάγεται ο λιώμας του λαηβ (κάθετε μπροστά στον Φαντασμένιο) και φωνάζει "you suck". Ποιος είδε τον ξώγαμο κιθαρίστα και δεν φοβήθηκε "we suck? blah blah blah εμείς ρε; που βγάλαμε δίσκο ρε; και δώστου blah blah blah μίρλα λες και είναι πρωί πρωί στην Κηφισίας. Η πλάκα είναι πως ο μεθυσμένος προβοκάτορας μάλλον έκανε πλάκα με το "you suck" καθώς ήταν από τους λίγους που χτυπιόταν στο λαηβ. Λένε ακόμα ένα τραγούδι τσουπ ο μπασιστας "how was that? we suck?" ε, ρε κόλλημα! Προς το τέλος πήγαν να το σώσουν με μια πολύ καλή εκτέλεση του human performance, αλλά ως εκεί, πήραν τον πληγωμένο τους εγωισμό, το υφάκι τους και δεν βγήκαν καν για encore. Χαμηλό επίπεδο. 


Ανακεφαλαιώνοντας μαζί με το λάηβ του  Dan Deacon το σκορ είναι Αθήνα - Αμερικές 2-0 και με τους Disappears να μένουν στο καλεντάρι μοιάζει αδύνατη η ανατροπή. Μπορεί οι Disappears να κυκλοφόρησαν πέρσι τον καλύτερο δίσκο της ως τώρα καριέρας τους, αλλά μάλλον σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν το εντός έδρας λαηβ στο rooftop bar ενός ξενοδοχείου ως πρόβα για τα καινούργια τραγούδια που γράφουν. Χωρίς πολλά πολλά πήραν τα αυτιά των περίπου 50 συγγενών και φίλων. Απίστευτο δυνατό, σκοτεινό, ποστ πανκ επιπέδου. Τελειώνουν το σετ και ο κόσμος με το ένα χέρι μαζεύει το σαγόνι και το άλλο χειροκροτάει. Έξι λαηβ στο φανταμέρικα τουρ χωρίς ούτε ένα encore και σκάει στο πιο απίθανο μέρος. Ούτε οι ίδιοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν τις αντιδράσεις του κόσμου. Τα νέα τραγούδια είναι ακόμα πιο σκληρά και όλα δείχνουν πως ο επόμενος δίσκος θα πιστοποιεί την ανοδική πορεία της μπάντας.