14 May 2016

Life in L.A. is so lonely

 Όπως είχε πει και η Kim "Come on get in the car, lets go for a ride somewhere" ε, ας πάρουμε τον CA-1 να πάμε στο Λος Άντζελες. Το L.A. σίγουρα χαρακτηρίζεται από τα τρία κάπα. Κίνηση, κάγκουρες και κουλνες. Τι και αν ζουν στη νούμερο 2 πόλη της Αμερικής (ετοιμάζονται να περάσουν σε μπόι κοτζάμ Νέα Υόρκη), τι και αν περνούν τη μισή τους ζωή μέσα σε ένα αμάξι, οι Λοσαντζελιανοί δεν τρέχουν, το παίζουν χαλαροί. Αν είναι να κάνεις ένα πράγμα στο Λος Άντζελες, τότε να δεις στο ίντερνετ τι ώρα δεν έχει κίνηση. Και μετά πήγαινε και κάνε ό,τι θες, και αφού το έφερε η κουβέντα έχει και Ameoba το οποίο είναι καλύτερο από αυτό του Σαν Φραν και ενδεχομένως το καλύτερο δισκάδικο που έχει μπει ο Φαντασμένιος. 

Ενδεχομένως, πάντα ενδεχομένως ε, στο Λος Άντζελες ο Φαντασμένιος είδε ένα από τα λαηβ της χρονιάς. Ας πούμε πως το πρόσφατο φλιρτ με τους Fat White Family, εξελίσεται σε έρωτα ή πιο σωστά καψούρα. Πήγε πολύ καλά η συνάντηση στο γραφικό Satelite της Silver Lake. Αχ. Τι καλά ρε Φαντασμένιο, έγιναν πράγματα αλλά σεβόμενος αυτούς που βγάζουν σπυράκια με κείμενα άνω των δυο παραγράφων θα παίξει σε bold το σημαντικό της υπόθεσης. Είδαμε πούτσα και για τους κάτω των 18 Πρέπει να κάνετε σκοπό της ζωής σας να τους δείτε έστω μια φορά λαηβ. Χαμός. 
Στη σκηνή βγήκε πρώτος ο φαφούτης κιθαρίστας, κάτι σαν χαλασμένος Lou Reed ο οποίος έπαιξε μόνος του ένα κοροϊδευτικό/ ειρωνικό  κομμάτι  για την Beyonce ή κάποια άλλη καγκουροστάρ, δεν θυμάται καλά ο Φαντασμένιος, ήταν μεγάλη η ένταση. Μετά το σχεδόν δεκάλεπτο αυτό χάπενινγκ ακολούθησε και η υπόλοιπη μπάντα, μαζί και ο άλλος κύριος πόλος της ο τραγουδιστής, ο οποίος έχει όνομα αλλά βαριέται να γκουγκλάρει ο Φαντασμένιος. Ο τύπος αυτός είναι ένας Mark E Smith σε σώμα Iggy Pop. Αυτό ακριβώς. Ένας υπερκινητικός προβοκάτορας κολλημένος με το πουλί του. Πίνει τα ποτά του κόσμου, ανάβει τσιγάρο το οποίο για Αμερική είναι θέμα, δηλαδή για Ελλάδα το ανάλογο θα ήταν να βγάλει όπλο, που από την άλλη ίσως να μην είναι κάτι για Αμερική. Κατεβαίνει από τη σκηνή, σπρώχνει τον κόσμο, ξαφνικά το χιπστερ γραφικό Satelite γίνεται πανκ. Μοιάζει ακατέργαστο και πολύ ειλικρινές. Αληθινό. Α και κάθε μισό λεπτό ο τραγουδιάρης πιάνει το πουλί του
 
Ο Φαντασμένιος έχει την αίσθηση πως παρακολουθεί κάτι πολύ πιο σπουδαίο από ένα μεσοβδομαδιάτικο λαηβ, θα μπορούσε να είναι σκηνή από το επόμενο Vinyl "the new generation". Ένας φαφούτης και ένας σαλτιμπάγκος, συνεπικουρούμενοι από μια μπάντα που παίζει τόσο σπουδαία  που αν κλείσεις τα μάτια μπορείς να φανταστείς πως είσαι στο πιο γαμάτο στούντιο με τους καλύτερους σέσιον μουσικούς. Παίξανε και το I Am Mark E Smith το οποίο  σε κάποια φάση επιβεβαιώνοντας τη χάρη του ονόματος ME Smith μεταμορφώθηκε σε "Ι Am Donald Trump". Χαμός. Μόνο κάποιοι τύποι σαν τους Fat White Family φαντάζουν ικανοί για να προσθέσουν ένα νέο τσεκ ποιντ στην ιστορία της ροκ. Αν δεν κατακαούν από τα ναρκωτικά. Για την ιστορία, να σημειωθεί πως είδαμε το πουλί του τραγουδιστή, γεγονός που δεν προσέθεσε πόντους στην εξαιρετική τους εμφάνιση.

Και ενώ το 99% του indie L.A. έφτιαχνε βαλίτσες για το Coachella, στη γειτονιά του Φαντασμένιου παίζανε οι Dressy Bessy. Μετά το τίμιο power pop σετάκι η τραγουδίστρια ρώταγε τον Φαντασμένιο σε ποια μπάντα είναι, επιβεβαιώνοντας την υποψία πως στο L.Α. το να παίζεις σε κάποιο συγκρότημα είναι σαν να λες πως είσαι dj στην Αθήνα.

09 May 2016

άφησα την αγάπη μου στο Σαν Φρανσίσκο


Δεν το κλείσαμε το μαγαζί. Ήθελε να δει ο Φαντασμένιος αν θα βγει κανένας να πει "που είσαι ρε Φαντασμένιο;" "Το έκλεισες;" "Μη το κλείσεις ρε!". Δεν βγήκε κανένας, άρα όλα καλά, όλα στη θέση τους, όλα όπως πρέπει να είναι. Πάμε λοιπόν.

Μετά από μακρά περίοδο αποχής τα ακραία μουσικά φαινόμενα επιστρέφουν δυναμικά.

Μετά από ένα μακρύ ταξίδι ο Φαντασμένιος είναι και πάλι εδώ, μαζί με τον αέρα του, σε μια μίνι σειρά μουσικοταξιδιωτικών ποστ. Πρώτος σταθμός το Σαν
Φρανσίσκο. Το Σαν Φρανσίσκο χαρακτηρίζεται από τα τρία άλφα: ανηφόρες, άστεγοι και ακρίβεια. Δυο είναι τα άλφα αλλά δε γαμιέται, το τρία προσδίδει περισσότερο κύρος.  Τα ενοίκια είναι πανάκριβα που σημαίνει πως όλοι θέλουν να ζήσουν σε αυτό το μέρος. Προφανές ξε-προφανές αυτό έχουμε και πάρτε το και αλλιώς. Είναι το πιο περιζήτητο μέρος στη χώρα του state of the art καπιταλισμού, δηλαδή το ιδανικό μέρος για να τσεκάρεις το ρητό για την Αμερική που λέει πως αν έχεις για να ζήσεις, θα ζήσεις καλά. Εντάξει μπορεί και να μην υπάρχει αυτό το ρητό αλλά τώρα υπάρχει οπότε κλαην.

Πανάκριβα όλα, αλλά ο Φαντασμένιος βρέθηκε σε λαηβ του Dan Deacon τσάμπα. Με τον αρχιερέα των χίπστερ εντός έδρας, και με το μυαλό σε ένα από τα 5 καλύτερα λαηβ που έχουμε δει στην Ελλάδα (και σίγουρα το καλύτερο από αυτά που έχει παίξει ο Φαντασμένιος), ο ώριμος μπλόγκερ ήταν έτοιμος να ζήσει ιστορικές στιγμές. Αλλά δεν του πέτυχε το λάηβ του Dan. Απλά και αντικειμενικά τα λέει ο Φαντασμένιος και δεν φταίει το jet lag  ή η υγρασία του Σαν Φρανσίσκο. Στην τελική δεν ήσασταν εκεί οπότε θα μπορούσε εύκολα να σας πουλήσει παραμύθι ο Φάντα. Τίποτα. Αθήνα - Σαν Φρανσίσκο καλώς τα παιδιά καλώς τα 3-0. Ούτε το ανθρώπινο τούνελ κατάφερε να ολοκληρώσει ο έρμος ο Dan. Βέβαια ακόμα και στην κακή του μέρα μπορεί για πλάκα να έχει ένα κλαμπ στον αέρα, το οποίο δεν είναι και λίγο καθώς κάποιοι φύγαν από τη ζωή χωρίς να δουν άνθρωπο να κουνιέται κάτω από τη σκηνή. Πάντως αν και δεν τον συνεπήρε ο  άνεμος τον Φαντασμένιο ένιωσε πλήρης συναισθημάτων χαράς ακούγοντας τέρμα το νεοκλασικό έπος feel the lighting.

Όπως σε όλες τις μεγαλουπόλεις, έτσι και στο Σαν Φρανσίσκο είναι πολύ χτυπητές  οι αντιθέσεις. Ουπς νάτο το τρίτο άλφα  που λείπει από τη δεύτερη παράγραφο, ή μήπως είναι τέσσερα τελικά; Τέλος πάντων, στο Σαν Φραν ο Φαντ το ένα βράδυ ήταν με τον μέγα διασκεδαστή Dan Deacon την επόμενη με τον γητευτή της μελαγχολίας Benoit Pioulard. Ο οποίος τι και αν ηχογραφεί στην kranky, μπρος σε 23  άτομα (οι 15 ήταν γνωστοί του) έπαιξε στην πίσω αίθουσα μιας παμπ. Αν και ο Φαντασμένιος έχει ασχοληθεί σοβαρά μόνο με το Precis (2006), και το jet lag σε συνδυασμό με την υγρασία του Σαν Φρανσίσκο του γαμούσαν ότι γαμιέται, απόλαυσε το λαηβ, δηλαδή για 45 λεπτά ένιωθε σκέτη θλίψη και συμπόνια για τον καλλιτέχνη που για να παίζει έτσι σπαρακτικά κάτι κακό τον έχει βρει. Ότι πρέπει για να πάνε περίπατο τα τρία δέλτα, διασκέδαση, διακοπές, Δευτέρα (ήταν Κυριακή αλλά προς Δευτέρα οπότε κλαην).

Αν είναι να κάνεις μόνο ένα πράγμα στο Σαν
Φρανσίσκο τότε πάρε ένα ποδήλατο και πέρασε τη γέφυρα (θενκς Strek).

05 April 2016

o fantasmenios αγαπάει τους echo tides

Ακραία μουσικά φαινόμενα, 9 χρόνια 5 μέρες 11 ώρες και 58 λεπτά. Περίπου. Πάνε τα νιάτα φύγανε και μείναμε με τις τελίτσες, με υπερβολές και λάθη παντός τύπου. Βασικά μείναμε με τον pan pan. Ένα από τα καλά αυτής εδώ της ιστορίας, που η αλήθεια είναι πως όταν την ξεκινάγε ο Φαντασμένιος μόνο το αντίθετο σκεφτόταν "άσε μας μωρέ με τα ψώνια τους χιπστερς".
Βλέποντας για πρώτη φορά την περασμένη Πέμπτη λάηβ τους echo tides ο Φαντασμένιος σκέφτηκε πως ο pan pan βρήκε τον ήχο του. Ήρθαν όλα και έδεσαν, τα παλιά τα καινούργια, τα πεταλάκια των mogwai, τα γυναικεία φωνητικά, τα χιπ χοπ, τα feedback των gybe, τα μπητς, όλα μαζί ναι. Από τα καινούργια η λαμποργκίνι λαηβ είναι 10 φορές καλύτερη από φανταστική που έτσι και αλλιώς, είναι αλλά με τον Φαντασμένιο στο τίτλο είναι καταδικασμένη. Αντίθετα το ride είναι χιτ. Έτσι του έρχεται του Φαντασμένιου να πάει σε κάνα μάγκα μάγο στην Ινδία να τον ψηλώσει 15 πόντους να κάνει και 2-3 πλαστικές να αγοράσει και 5-6 χιλιάδες φόλοερς, να γίνει ινφλουένσιαλ κάργα να σας μαγέψει και να ακούτε όλη τη μέρα echo tides. Για καλό σκοπό δηλαδή. Το επίσης πρωτοεμφανιζόμενο go by θυμίζει lali puna, morr records, δηλαδή πάμε για δισκάρα και το flood φέρνει στο μυαλό του Φαντασμένιου το Falling from Grace των Gentle Waves, δηλαδή τι γίνεται, τι θα πάθουμε, πόση ομορφιά μπορεί να αντέξει κανείς;  
Γκράντε φινάλε με αστροχοπ cocrete pillow και ο Φαντασμένιος σκέφτεται πως αυτή είναι μια ιδιαίτερη στιγμή. Μια στιγμή που ενεργειακά μπορεί να συγκριθεί με ένα σεισμό, αλλά περνάει σιγά σαν σε αργή κίνηση. Σπάνια περίπτωση στιγμής που δύσκολα απαντάται στην διεγερμένη αυτή εποχή που κανείς δε δίνει σημασία, δεν χαρίζει με τίποτα τη συγκέντρωση του, που όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα και η ευτυχία μετριέται σε ιντεράξιονς. Στάθηκε τυχερός ο Φαντασμένιος και άξια η μπάντα. Καλή φάση για Πέμπτη βράδυ ε; Σουρεαλ ρομαντικές μπούρδες θα πείτε αλλά δεν ήσασταν εκεί, ενώ μην ξεχνάτε πως αυτό εδώ είναι το επί  9 χρόνια 5 μέρες 12 ώρες και 42 λεπτά ημερολόγιο του Φαντασμένιου.  

24 March 2016

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΚΑΠΙΤΑΛ ΚΟΝΤΡΟΛΣ | Sleep Party People gagarin 19/3

Με την εμφάνισή τους στο gagarin οι Sleep Party People επιβεβαίωσαν το όνομα τους. Παραλίγο να μας πάρει ο ύπνος αλλά μετά έκαναν πάρτι και τελικά δεν είναι κουνέλια, είναι άνθρωποι. Όπου πάρτι δυο δυνατά ξεσπάσματα 4.3 ρίχτερ της κλίμακας mogwai. 227 άτομα παρακολούθησαν μια μπάντα που παρά τα χιλιάδες λαηκ στο facebook έμοιαζε σχεδόν τρακαρισμένη μπρος σε 227 άτομα. Ακούστηκαν τα γνωστά, αχ τι καλά τα περνάτε εδώ, τι σούπερ χώρα είστε τα οποία εκνευρίζουν τον Φαντασμένιο αλλά τι να σου πει και ο Σκανδιναβός; Ήλιο είδε, δεν είδε το λογαριασμό της ΔΕΗ, άσε που γνώρισε και την αποθέωση. Καθότι ο αλτερνατιβ Έλλην δεν παύει να είναι Έλλην και αν πρέπει να του κολλήσεις ένα επίθετο τότε ταραταζουμ ταρατατζουμ υπερβολικό θα τον πεις. Εντάξει μωρέ τόσους και τόσους έχουμε αποθεώσει, στους Sleep Party τέτοιους θα κωλώσουμε; Θα τους ταίριαζε ένας πιο μικρός χώρος, πιο μικρά γράμματα στην αφίσα και να μην φοράνε τις μάσκες. Οι μάσκες προδιαθέτουν τάσεις για πειραματισμούς που όμως σε καμία περίπτωση δεν θα συναντήσει κάποιος στα τραγούδια των indie Δανών. Λοιπόν μαλακίες λέει ο Φανταμένιος. Η τελευταία δε φράση ήταν κάργα στερεοτυπική. Λαηβαρα ήταν, αλλά θα τους πάρει η μπάλα της γκρίνιας τους Sleep τέτοιους γιατί πέρασαν σχεδόν πέντε μήνες από το τελευταίο αξιομνημόνευτο λαηβ γαμώ το ΠΑΣΟΚ γαμώ. Συνοψίζοντας αλά p4k ο Φαντασμένιος βάζει ένα 6.3 στο λαηβ.

07 March 2016

και ένα ποστ για τον Tracy Bryant

Τέσσερις  μήνες σχεδόν χωρίς συναυλία  (με μια συμπαθητική 40λεπτη παρένθεση από μια τεξανή ποπ ροκ από το Λονδίνο στο velvet room)  και είναι ξεκάθαρο πως ο  Φαντασμένιος διανύει μέρες "κάποιος πρέπει να κάνει τη βρώμικη δουλειά". Λοιπόν όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Καλιφόρνια. Από το Λος Άντζελες είναι οι νέοι αγαπημένοι Feels, εκεί ζει και ο Tracy Bryant. Πρόκειται για τον φρόντμαν των Corners (ναι oκ, τρέχα γύρευε) ο οποίος αποφάσισε να ξοδέψει τις οικονομίες του για μια εβδομάδα ηχογραφήσεων στο Tucson (Arizona). Το πρώτο του σόλο δισκάκι έχει τίτλο Subterranean και από ταμπέλες φοράει αγνό αθώο post punk. Το θέμα με αυτό το δισκάκι δεν είναι το μουσικό στιλ, αλλά οι συνθέσεις του Bryant. Χωρίς καμία υπερβολή η μια κομματάρα διαδέχεται την άλλη οπότε και ο Φαντασμένιος νόμιζε πως ακούει το δίσκο αριστούργημα του 21ου αιώνα. Για ακούστε το δίσκο και μετά πείτε τον υπερβολικό τον Φαντασμένιο. Τουλάχιστον μέχρι το 8ο τραγούδι το δισκάκι γυρίζει όμορφα τους δείκτες του ρολογιού. Βέβαια η διαδρομή αυτή είναι 23 λεπτά, δηλαδή σιγά το κατόρθωμα. Βασικά ακούστε και αν δεν σας αρέσει σιγά το κακό. Άντε να πλένατε κάνα πιάτο ή να απλώνατε κάνα ρούχο σε 23 λεπτά. Βασικά ακούστε και αν δεν σας αρέσει θα έρθει ο Φαντασμένιος να σας πλύνει τα πιάτα.  

02 March 2016

ένα ποστ για τους Feels (band)

Οι Feels είναι από την Καλιφόρνια. Ηχογράφησαν τον ομότιτλο τους δίσκο σε μια μέρα. Στην κατηγορία  "δίσκοι 24 ωρών" το πρώτο που έρχεται στο μυαλό του Φαντασμένιου είναι το εκπληκτικό thank god for mental illenss των Brian Jonestown Massacre. Και αν για τους BJM η εξπρές ηχογράφηση ήταν από άποψη στους Feels απλά προέκυψε, καθώς στην αρχή πίστευαν πως θα τους πάρει τουλάχιστον τρεις μέρες. Δεν αποτελεί έκπληξη καθώς μιλάμε για lo-fi καταστάσεις, ενώ είναι σημαντικό πως με αυτά τα τραγούδια περιοδεύουν στην Αμερική σχεδόν ένα χρόνο. 
Α, στην παραγωγή του δίσκου είναι ο Ty Segall, το οποίο και να μην το ξέρατε θα το καταλαβαίνατε λίγο μετά τη μέση του εναρκτήριου λαηβ close my eyes. Τύμπανα, κιθάρες και γενικότερη χωροταξία φωνάζουν Ty Segall, ο οποίος μόνο που δεν το έχει γράψει στο κούτελο το κόλλημα του με το glam rock. Στο manipulator εμφανίστηκε βαμένος, πέρσι έβγαλε ένα δίσκο με διασκευές στους T. Rex και στο φετινό του δίσκο ο ήχος μοιάζει σαν λαηβ T. Rex. Βασικά  κολλημένος με τον Marc Bolan πρέπει να είναι. Κορυφαίο τραγούδι του νέου δίσκου του αη Ty είναι σίγουρα το diversion το οποίο μοιάζει αρκετά με το αρχαίο τραγουδάκι των Equals. Όχι πως έχει σημασία και στην τελική αυτό είναι είναι ένα ποστ για τους Feels. Στο δεύτερο τραγούδι του δίσκου με τίτλο Slippin' κιθάρες, φωνητικά και αβάσταχτες μελωδίες θυμίζουν τις αγαπημένες Sleater - Kinney. Και ενώ ακούγονται κάμποσα συμπαθητικά indie rock τραγουδάκια να σας πει ο Φαντασμένιος πως η τραγουδίστρια της μπάντας μπορεί να μοιάζει με την κόρη της PJ Harvey αλλά είναι του Alan Myers από τους Devo. Σύμφωνα με το μύθο ως έμβρυο η Laena Geronimo άκουσε αρκετές μουσικές από τους Τhelonious Μonk και Edgar Varese. 
Και μετά την άχρηστη πληροφορία του ποστ ώρα για τις τραγουδάρες. Το Bird's Eye με την καταπληκτική οριεντάλε κιθαριστική συγχορδία και το Small Talk με τα όλα του. Οι δυο άκρως κολλητικές αυτές συνθέσεις ανεβάζουν κατηγορία το δίσκο = τα έχω λιώσει στο ρηπητ και άντε να δούμε τι μαλακίες θα βρω να γράψω για δαύτες στο τέλος του χρόνου.