05 March 2015

νέο ποστ | Kholba - Gelo seco

Αρκετός κόσμος σταματάει στο δρόμο τον Φαντασμένιο για να τον ρωτήσει "γιατί δε γράφεις για κάνα δίσκο; μόνο για τα λαηβ που πήγες θα γράφεις; μας το παίζεις μούρη;" Και ο Φαντασμένιος απαντά "φίλε δε θες να γράψω για δίσκους".
Είναι βέβαιο πως δισκοκριτικές άνω των 300 λέξεων και χωρίς αστεράκια από κάτω δεν αφορούν κανέναν. Αρκεί να σκάσει η πρόταση. Αντί να κάτσει να διαβάσει ο άλλος στον ίδιο χρόνο το έχει κατεβάσει, το έχει ακούσει (χμ) και έχει τη δικιά του γαμάτη γνώμη. Αντίθετα το λαηβ δεν μπορεί να το κατεβάσει. Και για να μην ξεχνιόσαστε το παρόν μπλογκ είναι ένα ημερολόγιο (και μερικές φορές σημειωματάριο).   

Λοιπόν. Τα ακραία μουσικά φαινόμενα σας παρουσιάζουν το δίσκο Gelo seco των Kholba! (λινκ). Το δισκάκι δεν υπαρχει στο discogs, δεν υπάρχει στη wikipedia, δε θα το βρείτε σε κανένα site, παρά μόνο εδώ και στη  σελίδα του experimental etc στο facebook. Δε ξέρουμε ποιοι είναι και τι κάνουν. Στις λίγες πληροφορίες από το bandcamp φαίνεται πως το σχήμα εδρεύει στο Βερολίνο αλλά η ηχογράφηση και το μαστερινγκ έγιναν στο βραζιλιάνικο στούντιο  malakias.
Στο μουσικό κομμάτι μοιάζει με μια πιο αναλογική εκδοχή πειραγμένης ηλεκτρονικής μουσικής αλά Ekoplekz (Four track mind  2014). Αλλά δεν θα το κάνουμε p4k και quietus εδώ μέσα. Αν σας αρέσει η αισθητική της φωτογραφίας κατεβάστε και ακούστε, είναι τσάμπα και μόνο 20 λεπτά.

02 March 2015

Have a Faerie Nice Day | earth στο Κύτταρο 27/02

 Λοιπόν. Αυτό είναι ένα ποστ για τη συναυλία που έδωσαν την παρασκευή οι earth (εδώ ένα παλιό ποστ). Και αυτή είναι η εισαγωγή του ποστ και είναι κάπως αμήχανη και βλακώδης καθότι ο τύπος που γράφει αυτά που του λέει ο Φαντασμένιος είναι μπρος στην οθόνη μια ώρα και δεν μπορεί να βρει μια εντυπωσιακή αρχή. Ούτε καν εντυπωσιακή, μια αρχή να είναι οριακά πρωτότυπη. Αλλά δεν. Οπότε θα αρκεστείτε σε αυτή τη χαζή παράγραφο αντί ενός πραγματικά εμπνευσμένου προλόγου.

Λίγο πριν ξεκινήσει η συναυλία μπορούσε να δει κάποιος έξω από το κύτταρο μέταλλα, γκοθάδες, χιπστερς, πιτσιρίκια, γέροντες του ροκ δίνοντας άλλη διάσταση στο διάσημο ρητό "δείξε μου το κοινό σου να σου πω ποιος είσαι". Η αγωνία του Φαντασμένιου για το είδος και την ποιότητα του λάηβ που θα παρακολουθήσει πήγε στα ύψη όταν είδε τις ανακοινώσεις που έλεγαν πως η συναυλία θα διακοπεί αν κάποιος βγάλει φωτογραφία με φλας. Δηλαδή ένας αρκεί να ξεχάσει να βγάλει το φλας και πάπαλα το λαηβ. Βασικά στην Ελλάδα είμαστε, αποκλείεται να μη κάνει ένας τη μαλακία. 

Οι earth, δηλαδή ο Dylan Carlson και δυο άλλοι βγήκαν σε μια απόλυτα τακτοποιημένη σκηνή και έπαιξαν το σχεδόν ένα και απαράλλακτο setlist που  παίζουν στην περιοδεία. Ο μινιμαλισμός κυριαρχεί στη δομή των τραγουδιών, με τους δυο να κρατάνε τον περίπου ίδιο αργό ρυθμό και τον Carlson με την κιθάρα του να χρωματίζει τον ήχο. Μη φανταστεί κανείς κάνα ουράνιο τόξο, με δυο τρία χρώματα την κάνει τη δουλειά ο Carlson. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο οι όποιοι αυτοσχεδιασμοί ακούγονται σαν λάθη. Η κιθάρα παίζει αργά αλλά δυνατά με την αντίφαση αυτή να τοποθετεί τους earth στο ράφι με τους πρωτοπόρους. Ξεπερνώντας το προφανές ο Φαντασμένιος διέκρινε πως το παίξιμο του κυρ Dylan ήταν  καθαρό και προσεγμένο (σαν τα ρούχα του). Ο Carlson αφήνει τα τραγούδια να αναπνεύσουν, με δυο ριφ δημιουργεί συνθέσεις που κρατάνε πάνω από δέκα λεπτά. Ο χρόνος δεν έχει σημασία. Μοιάζει σαν το μουσικό ανάλογο του κινηματογράφου του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Και όπως ο Θόδωρας έτσι και ο Dylan μοιάζουν να τους ενδιαφέρει πρωτίστως το "έργο" και μετά ο θεατής. Έτσι εξηγείται η παραξενιά με τα φλας και οι παρατηρήσεις του μπασίστα στα παιδιά που μιλούσαν στην πρώτη σειρά.

Τελικά το λαηβ ήταν αρκετά "τεχνικό" (ικανοποιημένοι όσοι έμαθαν τους earth από το wire), οριακά δυνατό (τα μέταλλα κλαίνε τα λεφτά τους), πολύ καθαρό (κακή τύχη για τους stone-άδες), με μια υποψία μόνο σκότους (κλάμα και οι γκοθάδες), και χωρίς κουλ φατσούλες στο κοινό (χαμένοι και οι χίπστερς). Βέβαια το βράδυ θα μείνει αξέχαστο για το θέμα των φλας και φυσικά για την ξεχωριστή φιγούρα του ανθρώπου που κάποτε  αγόρασε το όπλο με το οποίο αυτοκτόνησε ο Κομπέην και εμφανίστηκε  με κιθάρα του είχε πάνω μια σημαία της Αγγλίας, μια τίγρη και τη φράση του τίτλου του ποστ. Τι μπορεί να σκέφτεται αυτός ο άνθρωπος;

13 February 2015

ice_eyes

 Στην αρχή έμοιαζε με παιχνίδι. Κάθε Παρασκευή ή Σάββατο έγραφαν ένα τραγούδι, με το που τελείωναν το έστελναν με μεηλ και μετά βγαίναμε μέχρι να κλείσουμε όλα τα μπαρ. Εγώ την επόμενη έπρεπε να ξυπνήσω να κατεβάσω το τραγούδι και να το παίξω στην εκπομπή. Το δραματοποιώ λίγο για να δείξω πως και εμείς που δεν κάνουμε κάτι δημιουργικό καμιά φορά υποφέρουμε. Όλα αυτά στα τέλη του 2011.


Το Σάββατο του αη Βαλεντίνου ανήμερα θα πιάσω στα χέρια μου το πρώτο τους δίσκο με τίτλο Quartz (Nutty Wombat Records). Διαβάζω την πρόταση που μόλις έγραψα και σχεδόν δεν το πιστεύω. Φανταστικά πράγματα. Ήδη νιώθω πως βγαίνουμε από την κρίση. Γράφω και σε πρώτο πρόσωπο. Το Σάββατο βράδυ οι Ice_Eyes θα παρουσιάσουν λαηβ τον πρώτο τους δίσκο στο velvet room (λινκ). Επίσης υπάρχει και σε βίντεο ΕΔΩ το τραγούδι με τα παιδάκια (με αυτό κλείνουν τα λαηβ, χαμός).

11 February 2015

από κοντά ο White Fence είναι ίδιος με τον Iggy που χαμογελάει στο εξώφυλλο του lust for life | an 05/02

Είναι φοβερό πράγμα το internet. Αν δεν υπήρχε, τι θα ήταν ο Φαντασμένιος; Θα ήταν ένας κομπλεξικός μαλάκας χωρίς internet που θα κορόιδευε τα περιοδικά του Κωστόπουλου με τα άρθρα για τη φάση που σκάει στην πλατεία Βριλησσίων, θα άκουγε Δασκαλόπουλο στο ράδιο και θα διάβαζε κάνα fanzine. Ενώ τώρα; Τώρα είναι ένας εμπαθής μαλάκας με μπλογκ και κράζει τα παιδιά του Πέτρου και τη φάση με τις φάσεις και τα εκατομμύρια εγώ τους, ακούει τον Δασκαλόπουλο στο ράδιο, και έχει και ετούτον που διαβάζεται σαν fanzine. Όλα μοιάζουν ίδια αλλά αν δεν υπήρχε internet δεν θα είχε γραφτεί αυτή η μαλακία.

Οπότε εν μέσω αφιερωμάτων για ζαμπονοτυρόπιτες και λοιπών ψηφιακών χαζομάρων είναι καλό να εμφανίζεται ένα μερακλίδικο άρθρο για την Hitch Hyke (Popaganda). Αν και ως φαντασμένιοι δεν συμμεριζόμαστε την άποψη του συντάκτη για  δεύτερη εναλλακτική άνοιξη (με πρώτη αυτή που έφερε η Hitch Hyke) και πόσο μάλλον εκ των Mary and the Boy προερχόμενη.
Όσοι θυμούνται τον Καμπούρη να βάζει τις βολές και κατέβασαν πέρσι με χαρά μικρού παιδιού το δισκάκι με τα πρώτα demo των fugazi οφείλουν ένα ποσοστό της "αρρώστιας" τους στην Hitch Hyke. Στα 90s η Hitch Hyke έφτασε τόσο ψηλά στη συνείδηση των μουσικόφιλων ώστε η παρουσία και μόνο του αυτοκόλλητου της πάνω στα δισκάκια ισοδυναμούσε με εγγύηση ποιότητας.
Αλλά αρκετά με τη νοσταλγία. Η ζωή συνεχίζεται, η μουσική δεν σταματάει και κάποια πράγματα που συμβαίνουν τώρα είναι συγκλονιστικά. Αν υπάρχει ένα μπραντ νεημ την σήμερον ημέρα που θέτει υποψηφιότητα για μελλοντικά αφιερώματα είναι η Arte Fiasco. Μπορεί να φαντάζει άκομψη η σύγκριση μιας δισκογραφικής με μια εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών αλλά ο φαντασμένιος σκέφτεται πως και στις δυο περιπτώσεις το καύσιμο είναι η αγάπη για τη μουσική και η διάθεση για τη διάδοση της. Η Arte Fiasco μετά από χρόνια συναυλιών έχει κερδίσει την εκτίμηση των μουσικόφιλων, πολλοί από τους οποίους πάνε στα λαηβ ακόμα και αν αυτά δεν είναι του άμεσου ενδιαφέροντος τους. Και κάπως έτσι μια Πέμπτη βράδυ το συγκρότημα White Fence γεμίζει το an. Με τους γνωστούς θαμώνες αλλά και με αρκετό νέο κόσμο. Αυτό έχει τα προφανή καλά του αλλά και τα κακά του που ξεκινάνε από το μπίρι-μπίρι (ακόμα και στις πρώτες σειρές) ως τον μαλάκα που πέταξε δυο φορές το ποτήρι του στον Tim. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αποβεί καθοριστικό για την πορεία του λαηβ ωστόσο ο κυρ White Fence στάθηκε κύριος και ολοκλήρωσε το σετ χωρίς να ρίξει απόδοση. Αξιοπρεπές λαηβ και ως εκεί καθώς ακόμα και οι πιο έντονες στιγμές του λαηβ δεν μπορούν καν να συγκριθούν με τους χαμούς που έχει κάνει στο an o αη Ty Segall. 
Πολύ καλή ήταν η support εμφάνιση των ψυχεδελιστών Alien Mustangs. Ξεκίνησαν το σετ ως μικροί Brian Jonestown Massacre αλλά προς το τέλος ξέφυγαν σε ένταση, αναγκάζοντας όσους τους παρακολούθησαν να σημειώσουν το όνομα τους. 

~~~~~~o~~~~~~~

Ακολουθεί εκπομπή δείγμα δωρεάν (Κάθε Σάββατο 4-6 στον http://poplie.eu/), για να μην σας λείψει η διασκέδαση και οι husker du (χασκερ χουσκερ ντου) βεβαίως βεβαίως


04 February 2015

10 χρόνια Raveonettes στην Ελλάδα | gagarin205 30/01

Μα να έρχονται για 5η φορά οι Raveonettes στην Αθήνα και ο Φαντασμένιος να μην τους έχει δει ποτέ; Την πρώτη φορά πριν από δέκα χρόνια, είχαν συμπέσει με το λαηβ των Lali Puna με αποτέλεσμα το αλτερνατιβ αθηναϊκό κοινό να χωριστεί σε ροκαμπιλάδες και ρομαντικούς. Ο νεανίας φάντα με ένα μπουκάλι βότκα στην κωλότσεπη διάλεξε morr music (για κακή τύχη των υπόλοιπων που ήθελαν να δουν τους Lali Puna, καθώς φάντα + ένα μπουκάλι βότκα = 40days παραλήρημα). Ήταν δύσκολη η απόφαση αλλά ήταν σωστή. Δεν θυμάται λεπτομέριες ο φαντασμένιος (ένα μπουκαλι βότκα και δέκα χρόνια μετά), βασικά ποιες λεπτομέρειες; Δεν θυμάται τίποτα ο Φάντα, αλλά είναι σίγουρος πως το λαηβ ήταν καλό. Αρκετά με τις νοσταλγίες, επαναφορά στο σήμερα, δηλαδή την περασμένη παρασκευή όπου οι Raveonettes βρέθηκαν μπρος σε ένα γεμάτο γκαγκάριν. 
Στα της σκηνικής παρουσίας άμα κάποιος ήταν πολύ πολύ πολύ κακεντρεχής θα μπορούσε να πει πως δεν ήταν οι raveonettes αλλά ο τραγουδιστής των drunken haze με μια κούκλα από τις βιτρίνες της Ερμού. Αλλά επειδή ο Φαντασμένιος δεν είναι τέτοιος και σκεπτόμενος την εικόνα των low πριν από λίγες μέρες, ψύχραιμα θα πει ΣΚΑΤΑ, ΣΚΑΤΑ, ΣΚΑΤΑ!! ΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΡΕ; ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΣΙ ΡΕ; 
Στο μουσικό κομμάτι τα πρώτα δυο τραγούδια έπαιξαν σε mode να μην ενοχλήσουμε τη γειτονιά, και μόνο στο encore η ένταση δικαίωσε όσους, χωρίς ντροπή, χρησιμοποιούσαν την αναφορά των The Jesus and the Mary Chain μετά το λαηβ στο κύτταρο. Το άσχημο της βραδιάς, και το κακό του κάθε λαηβ είναι το μη λαηβ. Ναι έχουμε κρίση, χρωστάμε σε όλη την Ευρώπη αλλά είναι άκομψο σε ένα λαηβ τέτοιου είδους βασικοί ήχοι όπως το μπάσο και πολλές φορές τα τύμπανα να είναι προηχογραφημένοι. 
Υφολογικά οι Raveonettes μοιάζουν να ισορροπούν σε μια τραμπάλα που παίζει μεταξύ garage rock και shoegaze, γέρνει αισθητά από τη μεριά του δεύτερου, χωρίς όμως να προλάβει και εκεί να βρει το έδαφος. Αρκετά με τη γκρίνια γιατί θα διαβάζετε και θα λέτε πως έχει γίνει γεροπαράξενος ο Φαντασμένιος και όλα του φταίνε. Βασικά δεν διαβάζετε, οπότε πάμε για επίλογο κομπλέ. Οι Ravonettes σε κάθε δίσκο έχουν 1-2 διαμαντάκια, με συνέπεια να γυρίζουν τις σκηνές με ένα setlist που σχεδόν εγγυάται τη διασκέδαση. Ωστόσο στο εκτελεστικό κομμάτι φάνηκαν έως νωθροί, με αποτέλεσμα να περάσουν καλά κυρίως οι φανς, που έτσι και αλλιώς το είχαν προαποφασίσει αυτό. 

26 January 2015

ένα λαηβ που θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας | Low στο Fuzz 24/1

 
Γίνονται κάποιες φορές κάτι περίεργα πράγματα, λες και υπάρχει θεός. Όπως το να παίζουν λαηβ, μια μόλις μέρα πριν ανθίσει η ελπίδα στον τόπο, οι low.  Με τέτοιο όνομα και τέτοιες φάτσες αυτό το λαηβ θα έπρεπε να είναι το ντεπόν όλων των πεσιμιστών, λυπημένων, γκρινιάριδων που δεν πιστεύουν σε εκλογές και ελληνικό λαό. Αμ δε (είπε ο μαγκίτης από εκεί πάνω - πιο πάνω από τα ψεκαστικά), και έγινε το λαηβ της αλλαγής. Και το αθηναϊκό κοινό συγκινημένο χειροκρότησε. Χειροκρότησε ένα συγκρότημα που τα μέλη του έχουν προοδευτικές αντιλήψεις (άμα τους έβλεπε ο Άδωνις θα μίλαγε για χίπηδες-κουμμούνια) αλλά την ίδια στιγμή είναι θεοσεβούμενοι (μορμόνοι). Οι Low στον ελληνικό πολιτικό χάρτη δεν μπορούνε να είναι Λιάνα Καννέλη, καθότι είναι ήρεμα παιδιά (δυο κουβέντες είπαν όλες κ όλες στο λαηβ). Μάλλον βρίσκονται στη χαραμάδα που συναντάει ο Σύριζα τους ΑΝΕΛ. Κακεντρέχειες, κάτι τέτοιο θα ήταν πραγματικά αηδιαστικό και ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με τους συμπαθέστατους low . Όπως και το αθηναϊκό κοινό που αν και έβραζε στην ιδέα της κόκκινης Κυριακής, συνάμα θύμισε πιστούς που παρακολουθούν σιωπηλά τη θεία λειτουργία ("sorry sorry τέλος με αυτό το αστειάκι" ορκίζεται ο Φαντασμένιος).
 
Οι Low  έχουν ένα σπουδαίο δίσκο, το σοδειάς 2001 things we lost in the fire. Με αυτό ραμμένο στο μπράτσο αναγκάζουν επί δεκαπέντε χρόνια όλους τους αλτερνατιβ με πιστοποιητικό γέννησης από μεταπολίτευση ως τα πρώτα χρόνια του σοσιαλισμού, να κατεβάζουν να ακούν τους νέους τους δίσκους. Όσοι από αυτούς δεν ήταν ετεροδημότες, απλώθηκαν καταλαμβάνοντας το  μισό Fuzz, και παρακολούθησαν ένα λαηβ στο οποίο  πέρασαν από όμορφα  ως σχεδόν συγκλονιστικά (κάποιες στιγμές). Και αυτό είναι αναμενόμενο καθώς τα τραγούδια και το παίξιμο των low δεν είναι για μεγάλα πάθη και εντάσεις. Μπορεί να θεωρούνται σημαντικό συγκρότημα καθώς το όνομα τους έχει συνδεθεί με ένα υποείδος της ροκ μουσικής (slowcore) αλλά δεν παύει αυτό να είναι υπό και συνδεδεμένο με τη βαρεμάρα. Να υπάρχει άραγε άνθρωπος που το αγαπημένο του συγκρότημα είναι οι low; 

Και ενώ ο Φαντασμένιος άκουγε το words και σκεφτόταν αν οι δυο πρώτοι δίσκοι είναι ισάξιοι του things we lost in the fire, την ίδια στιγμή στερεωνόταν στο μυαλό του η ιδέα πως παίζουν καλά ένα μόνο τραγούδι. Έχουν ένα μοτίβο το οποίο είναι πιο ευκρινές στο Dinosaur Act, και  το επαναλαμβάνουν επακριβώς σε τουλάχιστον 4-5 τραγούδια.  Ακούστηκαν 2-3 από αυτά χωρίς να συγκαταλέγεται σ' αυτά δυστυχώς το Dinosaur Act. Συμπερασματικά το λαηβ ήταν μια χαρά, δεν είναι από αυτά που θα ξεχαστούν, αλλά δεν είναι και από αυτά που θα αλλάξουν τη ζωή σε όσους ήταν εκεί. Είναι καλό να έρχονται συγκροτήματα για πρώτη φορά, δίνουν μια αύρα ανανέωσης ακόμα και αν η παρουσία τους ευνοεί φράσεις όπως "πότε πέρασαν τα χρόνια;".
 

22 January 2015

βραβείο λίγο πριν τη δευτέρα παρουσία

Μεγάλη μέρα η Κυριακή που ζυγώνει. Θα μείνει στην ιστορία για μια ολόκληρη γενιά. Η μέρα που επιτέλους θα γίνετε οι γονείς σας και με τη βούλα. Αυτές τις στιγμές, που οι μεγάλες ιδέες, ελπίδες και προτάσεις φαίνεται να μονοπωλούν, διάλεξαν τα ακραία μουσικά φαινόμενα για να απονείμουν το βραβείο "χρυσός Malcom Middleton της χρονιάς". Να θυμίσουμε πως το βραβείο θεσπίστηκε το 2007 όταν ο σπουδαίος Σκώτος κάθισε στο #1 της τότε λίστας. Το 2008 το βραβείο μοιράστηκαν οι Moffat και Middleton, το 2009 ο Malcom Middleton, το 2010 δεν δόθηκε βραβείο γιατί ο Φαντασμένιος είχε πεθάνει, το 2011 το ξεχάσαμε, το 2012 η αναβίωση του θεσμού βρήκε νικητή τον Darren Hayman και πέρσι θριάμβευσε ο Steve Mason.

Για να είναι υποψήφιος κάποιος καλλιτέχνης πρέπει να είναι σχεδόν ξεχασμένος, αν κάποτε υπήρξε σημαντικός αυτό να ήταν πριν από πολλά χρόνια, και να μην ήταν και πολύ σημαντικός, άντε μέχρι 3 μονάδες της κλίμακας Thom Υorke.
Στις φετινές υποψηφιότητες συναντάμε την επιστροφή στη δισκογραφία του Malcolm Middleton (δεν πρέπει να υπάρχει άλλο Blog στον κόσμο που να έχει γράψει τόσα -πόσα; ΤΟΣΑ - ποστ για δαύτον). Στο δίσκο με τίτλο Spoken Word ο David Shrigley απαγγέλλει και ο Malcolm παίζει μουσικές. Η ομορφιά του δίσκου βρίσκεται στην πρώτη ακρόαση, άντε το πολύ στη δεύτερη. Οπότε αν έχετε σκοπό να το ακούσετε καλό είναι είστε σίγουροι για τη στιγμή που θα το κάνετε, γιατί είναι μαλακία πάνω στην απόλαυση να πρέπει να τσεκάρετε το φαΐ στο φούρνο ή να σας διακόψει ο διαχειριστής για τα κοινόχρηστα. Και σε μια κίνηση που θα θυμίσει σε κάποιους τα παλιά του ιντερνετ, ακολουθεί λινκ σε άλλο μπλογκ! ΛΙΝΚ. Σαν τις καρέτα-καρέτα κατάντησαν τα μουσικά μπλογκ, σε σημείο που δεν θα έκανε εντύπωση στον Φαντασμένιο να διαβάσει πως το Ποτάμι ετοιμάζει πρόταση νόμου για τη σωτηρία των μπλογκς.

Δεύτερος υποψήφιος είναι ο Joel Gion. Ο φαβορίτας που παίζει το ντέφι στους BJM. Αυτός που τσακωνόταν με τον Anton στην ταινία. Ίσα που τον θυμάστε ε; Έβγαλε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο το καλοκαίρι, ο οποίος είναι καλός αλλά χωρίς καμία ελπίδα να αποτελέσει σημαντικό μνημείο της παγκόσμιας μουσικής κληρονομιάς (γίνεται όλο και καλύτερη η υποψηφιότητα, αλλά στην επομένη πρόταση θα απογειωθεί). Για το δίσκο του apple bonkers δεν έχει γράψει τίποτα το pitchfork. Το NME τον πήρε χαμπάρι, αλλά τον έθαψε με 5/10! Φέρτε το φάκελο παρακαλώ να ανακοινωθεί ο νικητής. Και ναι, όπως έχετε ήδη καταλάβει από τη φωτογραφία τον "χρυσό Malcom Middleton της χρονιάς" παίρνει ο Joel Gion. Δόξα και τιμή στους χαμένους και τους ανθυποσημαντικούς. Οι όμορφοι, οι έξυπνοι, οι κουλ, οι ελπιδοφόροι είναι μαλάκες. Don't let the fuckers bring you down.

16 January 2015

Για Panda Bear

 Θα ήταν τέλεια να πάει ο χρόνος όπως οι πρώτες του 15 μέρες. Καθότι ως μπλογκ που ζει με τα κολλήματα, χαιρετίζουμε με άκρατο ενθουσιασμό τις ανακοινώσεις για επανασύνδεση των prolapse και νέο δίσκο από τους The Go! Team. Της υπερβολής το κάγκελο έχει να γίνει. Και Panda Bear. Είναι γνωστό και αν δεν είναι, μόλις έγινε, πως ο Φαντασμένιος είναι ανιμαλοκολεκτιβικος και πιο συγκεκριμένα πανταμπερικός. Αρκεί μια πρόχειρη ματιά στα 291 ποστ που έχουν αναρτηθεί εδώ για animal collective/panda bear για να πιστοποιηθεί η εμμονή. Εδώ και μια εβδομάδα όλα τα μεγάλα μουσικά σαητ έχουν αφιερώματα για τον Panda Bear. Τα μισά να διαβάσει κανείς θα μάθει τα πάντα για τον panda. Όποτε ποια μπορεί να είναι η προσφορά του Φαντασμένιου επί του θέματος. Να πει για τους Beach Boys; Στα παλιά ποστ δεν απουσιάζει ποτέ η αναφορά στους Beach Boys. Φτάνει με τους Beach Boys, το έχει γράψει και η κουτσή Μαρία, να του κοπεί το χέρι του Φαντασμένιου αν τους αναφέρει πάλι σε ποστ για πάντα bear.  
Πέρα από τον δίσκο, που είναι ο καλύτερος που έχει κυκλοφορήσει ποτέ (άρα δεν έχει νόημα μια μουσικοκριτική), ο panda bear έφτιαξε για το fact ένα φανταστικό mixtape. Καλή επιλογή ο Andy Stott και το στανταράκι του Aphex Twin, αλλά η κορύφωση έρχεται στη μέση με ένα b-side  του μέγα Eric Copeland. Στο εικονοστάσι των ακραίων μουσικών φαινομένων βρίσκεται πάντα μια εικόνα του Copeland. Να τον έχει ο Έλβις καλά, αλλά ξεφύγαμε από το θέμα του ποστ. Θέμα τρόπος του λέγειν καθώς ποιο το νόημα να γράψει ο Φαντασμένιος για τα απίστευτα φωνητικά στο Come to your senses, ή για το selfise gene που θα κάνει εκείνον τον Αμερικάνο που είχε με τα αδέρφια του εκείνο το τεράστιο συγκρότημα στα 60s να χαμογελά από τον ουρανό. Δεν έχει νόημα. Τα πάντα του Panda Bear είναι φοβερά, μα με τους animal, μα τραγουδώντας για τους atlas sound ή τον Pantha du Prince

~~~~~~~~~~o~~~~~~~~~~

Η φωτογραφία είναι από το πρόσφατο λαηβ στην Αμερική (MoMΑ, ps1 boiler room set κλπ) και την τράβηξε με το κινητό ο Φαντασμένιος από την Αθήνα. 

07 January 2015

rapid eye movement #76

Κανονικά το rapid eye movement #76 με θέμα τη σχέση r.e.m. και Patti Smith προοριζόταν για μετά το 2016 αλλά έκτακτα γεγονότα επιτάσσουν την άμεση δημοσίευση του.  Παραμονές πρωτοχρονιάς και χωρίς καμία προειδοποίηση ο Michael Stipe έπαιξε σαπορτ σε λαηβ της Patti Smith [λινκ]. Πάνε πάνω από τέσσερα χρόνια από την τελευταία εμφάνιση του τραγουδιστή των rem στη σκηνή, μπορεί εμφανισιακά να μοιάζει μεγαλύτερος και από την Smith, αλλά όπως φαίνεται στην εκτέλεση του new test leper (ειδικά από το 4:30 και μετά) το έχει ακόμα. Μακάρι αυτή η εμφάνιση να λειτουργήσει σαν δημιουργική επανεκκίνηση όπως αντίστοιχα  είχε συμβεί το 1996, όταν η συμμετοχή της Patti στο e-bow the letter σηματοδότησε την επιστροφή της στη δισκογραφία. Και μπορεί η Smith να απογείωσε με τα φωνητικά της το τραγούδι, ωστόσο η επιλογή του συγκεκριμένου τρακ ως πρώτο single από τους rem απογείωσε και τις τρίχες στα κεφάλια των στελεχών της Warner. Ως πρώτο single είχε τη χειρότερη εμπορική απήχηση από το fall on me του 1986!
Η Smith αποτελεί σίγουρα μια από τις ηρωίδες του Stipe με το Horses να είναι καταγεγραμμένα  στους αγαπημένους του δίσκους όλων των εποχών (rapid eye movement #28). Στα μέσα των 80s ο νεανίας μακρυμάλλης Stipe τραγούδαγε στο τέλος ενός b-side (Just a touch) τους στίχους "I'm so young, so godammn young" όπως ακριβώς η Smith για το b-side του gloria, τη διασκευή του My Generation των Who. Τότε οι r.e.m.μόνο να ονειρευτούν μπορούσαν μια συνεργασία με την Smith. Καμιά φορά τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα και όχι μόνο συνεργάστηκαν αλλά οι θαυμαστές έγιναν θαυμαζόμενοι και η Patti διασκεύασε το everybody hurts.

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

21 December 2014

Φανταένα

 Και τι δεν έκαναν οι Mogwai το 2014. Η μουσική τους παίζει στην Ελληνική τηλεόραση (πέρσι στο #3),  βγάλαν δίσκο, βγάλανε επανεκδόσεις, βγάλανε EP, μέχρι και ουίσκι βγάλανε. Και θα μιλάγαμε για το απόλυτο έτος Mogwai αν δικαιωνόταν ο αγώνας που κάνανε για "ναι" στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας. Αυτό, και να έκανε η Celtic ακόμα ένα νταμπλ. 
Συνεχίζοντας την παράδοση των ευφάνταστων ειρωνικών τίτλων, οι Mogwai ονόμασαν Rave Tapes το δίσκο στον οποίο τα ηλεκτρονικά στοιχεία στον ήχο τους είναι πιο εμφανή από ποτέ. Η αλλαγή κατεύθυνσης ήταν απόλυτα προβλέψιμη για όσους πρόσεχαν τα support acts που διάλεγαν τα τελευταία χρόνια, βλέπε Jon Hopkins, Fuck Buttons και Pye Corner Audio. Όσοι κολλημένοι μιλάνε ακόμα για αναμασημένο βαρετό post rock ας ακούσουν μια φορά αυτό το ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; Και θα το γράψει ο Φαντασμένιος και ας τον πείτε γραφικό (πάλι). Είναι σαν οι Velvet Undergound να διασκευάζουν Χατζιδάκι. Εκτός από τρυφερές στιγμές, οι Mogwai συνεχίζουν να προσφέρουν υψηλής απόδοσης ηχητική τρομοκρατία, όπως μαρτυρούν τα ντοκουμέντα από την πρόσφατη εμφάνιση τους στο p4k fest (λινκ εδώ στο 26:00). Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο καλύτερα παίζουν λαηβ το Mogwai Fear Satan, και είναι πραγματικά τυχεροί όσοι έζησαν αυτό που γίνεται το 33:18. Συγκίνηση. 
2014. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο Barry Burns είναι ο πιο κουλ άνθρωπος στον πλανήτη και οι Mogwai το καλύτερο συγκρότημα που δεν διαλύθηκε ποτέ.

~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~

Φανταλίστα 2014

1. Mogwai - "Rave Tapes"  













19 December 2014

φανταδύο

Στη δεύτερη θέση της φανταλίστας ο Andy Stott. Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο ο Φαντασμένιος δεν έχει καμιά διάθεση να επιχειρηματολογήσει σχετικά με αυτή την επιλογή. Δεν θέλει ή δεν μπορεί. Πως να στηρίξει την άποψη του πως αυτός ο δίσκος είναι  καλύτερος από το Luxury Problems; 
Από τότε που βγήκε το Faith In Strangers ο Φαντασμένιος το ακούει κάθε βράδυ. Άντε να υπάρχουν πέντε περιπτώσεις που έσβησε τα φώτα και δεν ακουγόταν Stott. Απλά πράγματα. Κάθε βράδυ ένα ταξίδι από τους lamb στον burial και κατ κατ κατ, στοπ στοπ στοπ. Δεν έχει σημασία. Η αλήθεια είναι ότι ο Φαντασμένιος ακούει το δίσκο κάθε βράδυ, και δεν έχει καταχωρημένα τα δισκάκια με αλφαβητική σειρά.

18 December 2014

φαντατρίο

Στα της μουσικής το 2014 ήταν μια κακή χρονιά. Έτσι μπορούν οι Hookwroms να βγάζουν ένα δίσκο που έχει τις μισές ιδέες από όσες είχε ένα μόνο τραγούδι από το περσινό (# 15 στη φανταλίστα το 2013) και να είναι σε αρκετές λίστες. Υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες καταγράφονται στις πρώτες τέσσερις θέσεις της φανταλίστας, με καλλιτέχνες που είχαν τουλάχιστον δυο καλές κυκλοφορίες το 2014. 
Ανάμεσα στους εργατικούς και εμπνευσμένους βρίσκεται ο Anton Newcombe. O νέος "καθαρός"  Anton, μουσικά θυμήθηκε τον παλιό παλιό 90s εαυτό του. Και αυτό ορίζει μια διπλή έκπληξη, καθώς όχι μόνο είναι ζωντανός (και μη έγκλειστος) αλλά κατάφερε να βγει από τον πειραματικό λαβύρινθο που έμοιαζε να χάνεται όλο και πιο πολύ με κάθε κυκλοφορία. Και δεν είναι ότι δεν έβγαλε διαμαντάκια αυτά τα χρόνια που νόμιζε πως είναι ο Aphex Twin, καθότι ταλαντούχος, αλλά περνάνε τα χρόνια και οι φανς μεγαλώνουν, παραξενεύουν και θέλουν τα σίγουρα, θέλουν "όπως παλιά".
Είναι τέτοιος ο συνετισμός του Anton που μάλλον για πρώτη φορά στην ιστορία των The Brian Jonestown Massacre  παρουσιάζει ένα δίσκο που στο τρακλιστ απουσιάζουν τα καραμπινάτα πειράγματα και οι ειρωνείες  προς άλλα συγκροτήματα. 
Εκτός από το Revelation, οι BJM έβγαλαν πρόσφατα ένα EP. Αν τα τραγούδια του EP είχαν μπει στο δίσκο, τότε αυτό το ποστ θα είχε ημερομηνία δημοσίευσης 20/12/14 (ναι τα πρώτα τέσσερα είναι όλα #1). ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; Κάνε ρε Anton τον Φαντασμένιο παραγωγό, να τραβήξει το μέρος που παίζει μετά το 3:20 τουλάχιστον ως το 30:20, να πέσουν τα τσιμέντα. Χαμός. Με κάτι τέτοια οι BJM προσπερνάνε άνετα το "όπως παλιά", και θέτουν σοβαρά υπαρξιακά ερωτήματα στα μιλιούνια των αναβιώτων της ψυχεδελικής μουσικής.
Για την επίσκεψη των BJM, με το χάλια ανέκδοτο του Anton (χειρότερο ανέκδοτο για το 2014) περάστε στο βάθος