02 October 2017

acid mothers temple and the ωνασουγαμήσω στο fuzz (23/09)

 
Θα μπορούσε ετούτο το ποστ να έχει ως βασικό θέμα τη μαλακία που σας δέρνει και πήγατε και γεμίσατε τα μπουζούκια για να δείτε τον Jaar, αφήνοντας κοτζαμ Acid Mothers Temple με τους 300 του αηντααααα. Όχι μωρέ, ούτε καν, μια χαρά είναι ο Jaar, εσείς όμως είστε πολύ μαλάκες, μαλάκες με κεφαλαία γράμματα. Άντε είχε καύσωνα, έπαιζε παντού και πάντα, πώς να τον αποφύγεις, άντε να το δεχτεί ο Φάντα να πάτε μια φορά στον Φοίβο. Αλλά στον Kiwanuka ρε; Δηλαδή ακούσατε το δίσκο του σας άρεσε και θέλατε να πάτε στο λαηβ; Τι σκατά έχετε πάθει ρε; Ναι η κρίση, μεγάλο γαμήσι σίγουρα, αλλά όχι και στον Κιβανούκα ρε, δηλαδή εκεί είναι μόνο για να περνάς απέξω με τη μύτη στο θεό και να χώνεις τα καυστικότερα στους μαλάκες που πλήρωσαν εισιτήριο. Πρώτα τα βάλατε με τη γλουτένη, τώρα σας φταίει η αδρεναλίνη. Τι έχετε πάθει μωρέ; 
Τι λέγαμε; Α, οι γιαπωνέζοι έπαιξαν για πλάκα σε όλους τους τόνους της ψυχεδέλειας, άφησαν απέξω μόνο τα οριεντάλ τους. Τι κρίμα που δεν το έχει με τα ναρκωτικά ο Φαντασμένιος και πάει χαμένος ο χαμός από το μπάσο και τα ντραμς, ή μήπως, ρε μπας και, ρε μπας και έχει κάτι μέσα το ποτό; Νιώθει να φεύγει ο Φαντασμένιος, νιώθει να του φεύγει το μυαλό και από κοντά φοβάται μη του φύγει και το αφτί γιατί ο γεροτρελογιαπωνέζος δεν τα τσιγκουνεύεται τα ντεσιμπέλ. Δεν είναι απλά πράγματα αυτά, δεν είναι η συναυλία των Acid Mothers Temples And The Melting Paraiso UFO σαν να πηγαίνεις για καφέ ή σαν να βγάζεις το σκύλο βόλτα ή σαν να πίνεις ένα ποτήρι νερό ή σαν να πηγαίνεις στο λαηβ του Κιβανουκα. Αηντααααααααα

17 September 2017

shoegaze will never die, but you will | slowdive fuzz 09/09/17

Διάβαζε ένα άρθρο ο Φαντασμένιος το οποίο έλεγε πως όσοι ανατριχιάζουν εξαιτίας της μουσικής διαφέρουν εγκεφαλικά από αυτούς που δεν παίρνουν χαμπάρι. Η διαφορετική δομή εγκεφάλου έχει ως αποτέλεσμα να νιώθουν τα συναισθήματα με μεγαλύτερη ένταση. Δυο μέρες πριν τη συναυλία των Slowdive στο fuzz ο Φαντασμένιος έριξε μια ματιά στα setlist που παίζουν και του σηκώθηκε ό,τι σηκώνεται. Μια ανατριχίλα να. Βασικά ήταν τόσο ονειρεμένο το setlist που και ο ίδιος να το έκανε δεν θα το πετύχαινε έτσι. Αν είχε και δεύτερο encore με το Falling Ashes, θα ήταν ένα καλό βράδυ για να πει κάποιος αντίο από αυτό τον γαμημένο κόσμο. Με την καλή έννοια και όχι με αυτή της απόδρασης όπως θα λογιζόταν αν για παράδειγμα βουτούσε κάποιος από την γαμημένη ταράτσα του Φοίβου.
Και μόνο αυτό αρκεί για να καταλάβει κάποιος τι ήταν η συναυλία των slowdive. Εναλλακτικά θα μπορούσε ο Φάντα απλά να γράψει το setlist συνοδευόμενο με τη σημείωση πως όποιος πιστεύει πως το 4ο δισκάκι τους δεν είναι το καλύτερο να πάει σε γιατρό να δει τον εγκέφαλο του μπας και του τον εφτιάξουνε διότι προφανώς είναι από τους ελαττωματικούς που δεν τους σηκώνεται η τρίχα. Σε κάθε περίπτωση η εμφάνιση τους είχε μια φοβερή ροή καθώς οι νέες συνθέσεις έδεναν αρμονικά με τις παλιές. Αν είχαν εκτελέσει πιο ζωηρά τα πρώτα τραγούδια του set και ιδιαίτερα το εναρκτήριο slomo θα ήταν πολύ πιθανό ο Φαντασμένιος να έμπαινε σε διάσταση εξωπραγματικών εμπειριών τύπου mbv.
Οι Slowdive δικαίως δικαιώνονται παίζοντας αγνό παρθένο shoegaze (είναι και από τους ελάχιστους της σκηνής που δέχονται και χρησιμοποιούν τον όρο). Από κάτω όπως είναι λογικό θα χρειαζόταν ο υπερυπολογιστής της NASA για να μετρήσει τα ένσημα αν και ο Φαντασμένιος παρατήρησε κάμποσους που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν αποφάσιζαν οι Slowdive να πέσουν σε λήθαργο. Ανεξαρτήτου ηλικίας ήταν φανερό πως οι εγκέφαλοι που ένιωθαν ήταν περισσότεροι των απλών.
Πριν από δύο χρόνια και μία μέρα ο Θάνος Ανεστόπουλος έλεγε από τη σκηνή της τεχνόπολης "ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε". Στα τελευταία 40 δευτερόλεπτα του When The Sun Hits ή τις στιγμές μετά από κάθε κλιμάκωση στο Golden Hair ή σε ολόκληρο το 40 days ο Φαντασμένιος έζησε τη ζωή που θέλησε να ζήσει. Και μπορεί ο Φαντασμένιος να μην είναι των ενεργειών, των τσάκρων και λοιπών μάμπο-τζάμπο, αλλά άντε τώρα να μη σου μπουν ιδέες όταν συμπίπτουν ημερολογιακά τόσο σημαδιακές/κομβικές βραδιές.

09 September 2017

το καλοκαίρι του Φαντασμένιου | Saristra 2017

Είναι κάμποσα χρόνια που γίνονται αυτά τα καλοκαιρινά indie φεστιβαλ στα νησιά αλλά ο Φαντασμένιος δεν είχε την τύχη να βρεθεί σε κάποιο. Να είναι καλά όμως ο κομμένος χιαστός και έχετε την χαρά να διαβάζετε ποστ για το Saristra 2017! Τυχερούληδες.
Το φετινό φεστιβάλ ήταν ιδιαίτερο, καθώς το line-up ήταν σχεδόν ονειρικό. Ονειρικό για στρυφνούς τύπους σαν τον Φαντασμένιο που θέλουν την άνεση τους και δεν καταδέχονται να σπρώχνονται για ένα ποτό με νεαρούς που έχουν καπνογόνο στην κωλότσεπη και περιμένουν να ακούσουν το κλαρίνο να βαράει μαζί με την κιθάρα για να ανεμίσουν το πλαστικό μπουκαλάκι με το τσίπουρο. Η απουσία κάποιου εμπορικού ονόματος είχε ως αποτέλεσμα να μην έχει πολύ κόσμο και να ακούγονται ατάκες "πάμε στο πανηγύρι στα Τσουτσουνάτα, δεν τραβάει εδώ". Ναι, είναι ένα ακόμα ελιτίστικο παραλήρημα του Φαντασμένιου.  Το μπλογκ ετούτο είναι δέκα ετών, οπότε και 20 χρονών να το ξεκίνησε ο Φάντα είναι σίγουρο πως δύσκολα του κολλάς δίπλα τη λέξη νέος. Ως σοφός πια μπλογκερ δεν θα γκρινιάξει για την κοινωνικοπολιτικοπολιτισμική κατάσταση του τόπου- είναι πια στο στάδιο της αποδοχής- έτσι είναι και έτσι θα παραμείνει για όσο ζει. 
Μόνοι μας τα λέμε, μόνοι μας τα ακούμε, μόνοι μας τα νιώθουμε σε ένα φεστιβάλ που έπαιξε το καλύτερο συγκρότημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, οι Bedouin. Στη λαηβ τους εμφάνιση  έριξαν τροχιοδεικτικές που φαίνεται να δικαιώνουν τον Φαντασμένιο που περιμένει από αυτούς τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς. Καλύτερος; Ε θα είναι ο δίσκος που θα βαράει όπως πρέπει. Τι όπως πρέπει; Ε θα είναι το μουσικό ντεπόν για τον πονοκέφαλο από τις δεσμεύσεις για 500 χρόνια πλεόνασμα.
Μια χαρά ήταν και η εμφάνιση του Prins Obi and the hair Warriors, για όποιον δεν έχει δει τους Baby Guru. Βασικά μια χαρά ήταν και για όσους έχουν δει τους Baby Guru ωστόσο είναι δύσκολο (αν και σούπερ άδικο για τον Obi) να μη γίνει η σχετική σύγκριση. Ενδεχομένως η παραπάνω πρόταση να είναι για τον πούτσο, αντιθέτως δώστε βάση στην επόμενη. Ο Prins Obi είναι τόσο ευφυής που αξίζει να τον παρακολουθεί κανείς όπως και να παίζει, ό,τι και να παίξει.
Τα ίδια ισχύουν και για τον λάρυγγα που έπαιξε με σπασμένο πόδι. Και μόνο αυτό αρκεί. Ο larry gus με σπασμένο πόδι, τι άλλο να ζητήσει κανείς; Εκπληκτικός για ακόμη μια φορά, δικαιώνει τον Φαντασμένιο που τον θεωρεί έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες του 21ου αιώνα. Βασικά τον σπουδαιότερο. Πολυεπίπεδος πανικός σε ένα εγκαταλελειμμένο χωριό στην Κεφαλλονιά.
Πάντως η καλύτερη εμφάνιση ήταν μάλλον αυτή των Victim of Society σε φάση τα όμορφα χωριά όμορφα κουφαίνονται. Κάπως αποπροσανατολιστικό υφολογικά ήταν το encore τζαμάρισμα με τους Prins Obi & The Dream Warriors στη διασκευή του Sister Ray, αλλά μπρος στους velvets να πάει να γαμηθεί το ύφος. Το 90% των παρευρισκόμενων θα έδιναν τουλάχιστον ένα νεφρό τους για να ζούσαν ένα λαηβ των Velvets σοδειάς 1969.
Το βραβείο ευχάριστης έκπληξης παίρνει ο Montero (Ariel Pink των φτωχών).
Το φεστιβάλ έκλεισε ιδανικά με τον προστατευόμενο των mogwai, κυρ Pye Corner Audio. Μια πολυτέλεια* για την ελληνική αλτερνατίβα καθώς ο κυρ Technician είναι σίγουρα στη λίστα των δέκα καλύτερων της ηλεκτρονικής μουσικής.

*μαζί με την εμφάνιση των fat white family με ντάλα ήλιο στο rockwave
 

31 August 2017

το καλοκαίρι του Φαντασμένιου | Οι Mogwai, οι Arcade Fire

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το καλοκαίρι. Ένας σκασμός λεφτά για να κολυμπάμε παρέα με τσούχτρες σε κατουρημένο νερό, να μας τρώνε τα κουνούπια, να μας βαράει ο ήλιος στο κεφάλι, να γεμίζουμε άμμο το αμάξι, για να λέμε μια δυο μέρες που οι συνθήκες είναι σχετικά καλές πως τώρα είναι η καλύτερη ώρα για μπάνιο. Το μόνο καλό είναι πως υπάρχει φρέσκο παγωτό και είναι πιο εύκολο το πάρκινγκ στην Αθήνα. Στα της μουσικής ο Φαντασμένιος δεν άκουσε πολλά νέα πράγματα, όχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί μονοπωλεί τα ακουστικά του ο περίφημος δίσκος της χρονιάς δεκαετίας. Ο οποίος σίγουρα δεν είναι ο τελευταίος των Arcade Fire. Θα μπορούσε αν όλα τα τραγούδια στέκονταν στο ύψος του σπουδαίου put your money on me το οποίο είναι σαν τη φωτεινή πλευρά του rip των Portishead. Αχ Geoff. Τα έλεγε ο Φαντασμένιος από το ρηφλεκτορ, αλλά ποιος τον ακούει τον Φαντασμένιο;

Απογοήτευση και από τον δίσκο που κυκλοφορούν αύριο οι Mogwai. Προσπάθησε αρκετά ο Φαντασμένιος με αυτό το δίσκο, καθώς νόμιζε πως οι καλοί σκοτσέζοι δεν υπήρχε περίπτωση να αμαυρώσουν το καλό όνομά τους με αδιάφορη κυκλοφορία. Στην πρώτη ακρόαση ο Φαντασμένιος πίστεψε πως φταίνε τα ακουστικά, στη δεύτερη σκέφτηκε πως κατέβασε λάθος δίσκο ή πως τα τραγούδια είναι μαϊμού Mogwai. Δεν. Ωστόσο η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και ο Φαντασμένιος προσπάθησε και πάλι να το ακούσει, δεν μπορεί, κάτι θα έχουν να πουν, πάντα έχουν κάτι να πουν, είναι και χαζός ο Φαντασμένιος δώστου άλλη μία μπας και πάρεις χαμπάρι ρε, αλλά τίποτα τίποτα τίποτα. Μετά από 10 λεπτά δημιουργεί μια αίσθηση άνοστης βαρεμάρας. Παίζει και να μην υπάρχει αυτό, αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει. Ακόμα και οι τίτλοι είναι σούπα. Τι Old Poisons ρεεε; Το Coolverine είναι το μόνο τραγούδι που σώζεται, αλλά θα ήταν το πιο αδύναμο σε οποιαδήποτε από τις τελευταίες τους κυκλοφορίες. Γαμώ των Dave Fridmann μου γαμώ, ακούγονται σαν μπάντα που θα γράψει το NME πως είναι οι νέοι Radiohead ή σαν πρόχειρο side project των Twilight Sad. Υπάρχει μια υποψία -βλέπε 20 Size- πως το πάνε προς το Rock Action αλά 2 Rights make 1 Wrong, όμως με τις υποψίες δεν κάνουμε δουλειά και στην τελική περνάνε τα χρόνια  και έχει βγει και ο δίσκος της δεκαετίας εικοσαετίας οπότε δεν θα κάτσουμε να σκάσουμε κυρ Mogwai που βγάλατε τον μακράν χειρότερο δίσκο της ως τώρα αψεγάδιαστης πορείας σας. Ε μα. Τσάμπα το ταξίδι στην Αμερική για να το γράψετε, αντί να εμπνευστείτε από το αντιτραμπικό κίνημα και να βάλετε φωτιά στους ενισχυτάς κυκλοφορείτε ένα δίσκο που είναι σαν να τον ηχογραφήσατε με το χειρότερο τζετ λαγκ. Ενδεχομένως όλα αυτά να είναι μπούρδες και για όλα να φταίει το καλοκαίρι, ενδεχομένως ε.

31 July 2017

rapid eye movement #70

Λογικά κάθε φορά που πληκτρολογεί ένα γράμμα ο Φαντασμένιος κάποιος dj πατάει το play και παίζει το losing my religion, από ένα τρέντι μπαρ στη Τζιά ως το πανεπιστημιακό ραδιόφωνο μιας πόλης της Μαλαισίας.
Τι θα ήταν οι r.e.m. χωρίς το losing my religion; Υπάρχει η πιθανότητα το Low -το τραγούδι που όλοι άκουγαν όσο τους έπαιρνε για να γυρίσουν τη βελόνα στο losing my religion- να θεωρείται το καλύτερο τραγούδι του δίσκου, που ενδεχομένως είναι. Σε κάθε περίπτωση το out of time μπορούσε να τους βάλει στη βιτρίνα της ποπ ροκ μουσικής ακόμα και αν έλειπε το δεύτερο τραγούδι της τρακλιστ. Και δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα Man On The Moon, Drive και Everybody Hurts θα τους εξασφάλιζαν ένα καλό συμβόλαιο που όμως δύσκολα θα έφτανε τα 80 μύρια που τελικά πήραν από τη Warner. 
Πέρα από τα λογιστικά, το losing my religion δίκαια έχει μπει στη λίστα με τα αθάνατα τραγούδια. Είναι εκείνη η σκηνή που η Μπρέντα το ακούει στο ρηπητ επί ώρες προσπαθώντας να χωνέψει την προδοσία από την φερόμενη ως καλύτερη της φίλη Κέλι (σκρόφα) με τον σίγουρα μοιραίο Ντίλαν. Μόνο το losing my religion μπορεί να απορροφήσει τόσο ντέρτι και κάπως έτσι φτάνουμε στη δραστική ουσία του τραγουδιού. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως είναι το πρώτο τραγούδι που έγραψε ο Stipe για τον έρωτα. Επί δέκα χρόνια απέφυγε να γράψει στίχους για τον χιλιοτραγουδισμένο θεό και όταν τελικά αποφάσισε να το κάνει - πατώντας σε ένα απόλυτα remικο ριφ που έπαιξε ο Buck στο μαντολίνο - κατάφερε να κερδίσει την προσοχή κάθε ανθρώπου που το ακούει, από την πρώτη φορά.
Το κακό με αυτά τα "τεράστια" τραγούδια είναι πως η αέναη αναπαραγωγή τους, προκαλεί τουλάχιστον αλλεργικά σοκ στους σπασίκλες μουσικόφιλους, με αποτέλεσμα να τα συχαίνονται ακόμα και οι πιο πιστοί οπαδοί της μπάντας. Ωστόσο στην περίπτωση του losing my religion αρκεί μια ακρόαση αυτής της λαηβ εκδοχής του από το roadmovie του 1995 όπου η μπάντα αλλάζει το τέμπο,  ο Stipe στην πρώτη στροφή λέει πιο κοφτά τη λέξη life, ενώ στη συνέχεια υπάρχουν σημεία που  τραβάει τις καταλήξεις· αρκούν αυτές οι μικρές λεπτομέρειες ώστε ξαφνικά το τραγούδι να αποκτήσει και πάλι την μαγεία των πρώτων ακροάσεων.
 
/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

29 June 2017

ανακοίνωση


Αυτό λογικά είναι και το πρώτο ποστ που γράφεται για το σούπερ γκρουπ από την Πάτρα με μέλη από τους Playground Noise και τους Raining Pleasure. Οι Bedouin είναι από εδώ και πέρα το νέο αγαπημένο συγκρότημα του Φαντασμένιου. Μπορεί ο Φαντασμένιος να έχει ακούσει όλα και όλα επτά λεπτά μουσικής που ενδεχομένως να μην έχουν καμία σχέση με την πρώτη τους κυκλοφορία, εννοείται πως δεν ήταν καν στο πρώτο τους λαηβ για το west side fest3  αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Οι Bedouin είναι το καλύτερο ελληνικό συγκρότημα και μπορεί ο Φαντασμένιος να έχει κάνει κάμποσα αλλά ποτέ δεν σας έχει πει ψέματα. Γίναμε.

24 June 2017

ο θάνατος της ουτοπίας | Cinematic Orchestra στο Νιάρχο, Wand στο 6dogs

 Ας υποθέσουμε πως ο Φαντασμένιος είναι δισυπόστατος, δηλαδή είναι ένας δυαδικός. Έχει μια ουσία (φύση) αλλά δύο πρόσωπα (υποστάσεις). Η μια υπόσταση είναι ο γνωστός Φαντασμένιος που πληρώνει την εφορία και βρίζει την προϊσταμένη του και η άλλη είναι κάτι σαν πνεύμα που φέρει τις Φαντασμένιες αξίες χωρίς να επηρεάζεται από χωροχρονικά συστήματα. Πριν από έντεκα χρόνια οι δυο υποστάσεις είχαν μια κόντρα καθώς ο Φαντασμένιος ήθελε να πάει στο λαηβ των cinematic orchestra αλλά το πνεύμα δεν. Ο Φαντασμένιος σκεφτόταν πως πρέπει να πάει καθώς το συγκρότημα της ninja tune θα μπορούσε να αποτελέσει γέφυρα για το μέλλον, όπου λογικά θα συμμορφωνόταν, θα άφηνε στην άκρη τα κολεγιακά ροκ και θα το γύρναγε στη τζαζ και μαύρα.  Πήγε ο Φάντα αλλά στην πόρτα είδε sold out γεγονός που τον τάραξε, τι sold out ρε; Εδώ είναι Ελλάδα, πόσους έχει μέσα; Δέκα χιλιάδες έχει και είναι sold out; Δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα.

Πάλι καλά που βρέθηκε αυτός ο μεγάλος ευεργέτης ο Νιάρχος -δηλαδή οι Αμερικάνοι φίλοι μας που του έδωσαν δώρο 16 Λίμπερτυ- ή ακόμα πιο σωστά πάλι καλά που υπήρξε ο Ωνάσης που μπορεί να γάμησε ό,τι εργασιακό δικαίωμα υπήρχε, αλλά από τα λεφτά που έκλεψε έγινε η στέγη γραμμάτων και τεχνών και μετά το ίδρυμα Νιάρχος έπρεπε να απαντήσει και έφτιαξε το Ίδρυμα που οι Ευρωπαίοι δεν το έχουν δει ούτε στα όνειρα τους. Το Νιάρχος είναι σαν αυτόνομο κρατίδιο, απέξω είναι ΕΛΛΑΔΑ και μέσα είναι Ευρώπη, ΕΥΡΩΠΑΡΑ. Μπορεί απέξω να γίνεται ο κακός χαμός με το πάρκινγκ, το ένα αμάξι πάνω στο άλλο και όλα μαζί πάνω σε πεζοδρόμια, γωνίες, χαμός -και όλα αυτά ενώ το ίδρυμα έχει ελεύθερο πάρκινγκ- αλλά μέσα είναι όλα τέλεια "αγάπη μου νομίζω πως δεν πρέπει να πατάς εκεί", "Ορέστη μάζεψε παιδί μου το χαρτάκι και πέτα το στον ειδικό κάδο" κλπ. Σε αυτό το παραμυθένιο μέρος γίνονται εδώ και ένα χρόνο δωρεάν συναυλίες. Και φεστιβάλ όπως το Summer Nostos και όχι Nosotros όπως νόμιζε στην αρχή ο χαζούλης ο Φαντασμένιος. Ε, στα πλαίσια του Summer Nostos ήρθαν οι cinematic orchestra για δεύτερη φορά. Βέβαια τα χρόνια περάσαν και ο Φαντασμένιος όχι μόνο δεν το έριξε στη τζαζ αλλά τουναντίον μαζί με το Φανταπνεύμα έχουν κυριευτεί από μουσικό παλιμπαιδισμό. Λογικά είναι εκείνη η  Α4 που έγραφε Sold out που τράβηξε τον Φαντασμένιο στο λαηβ αυτό, σε συνδυασμό φυσικά με τον υπερχώρο που γίνεται. 

Λοιπόν -με εξαίρεση μικρά λάηβ όπως αυτό του King Elephant που είχε γίνει ψηλά στο φάρο- στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ο Φαντασμένιος δεν έχει καταφέρει ποτέ να παρακολουθήσει συναυλία. Γιατί θα τον ρωτήσουν πενήντα άτομα "ποιοι είναι αυτοί που παίζουν;", σκυλιά, γατιά, παιδιά πετάγονται από παντού και φυσικά ο μισός κόσμος κουνάει το κινητό στον αέρα ψάχνοντας τον άλλο μισό "που είσαι; είμαι στην 3η ελιά φέρε μπύρες και χαρτάκια από το περίπτερο όχι από μέσα". Πως να πάει έτσι το βλέμμα στη σκηνή; Και εδώ έρχονται οι Cinematic Orchestra. "Τι σκατά κάνουμε εδώ ρε Φαντασμένιο;" λέει το Φανταπνεύμα. "Αυτή η μουσική δεν έχει ίχνος βρωμιάς, όλα είναι τόσο easy σαν εμετός από φιδέ, ok γούστα είναι αυτά και ο καθένας ας ακούει ό,τι θέλει αλλά ρε Φαντασμένιο δεν πρέπει να έχεις δει κάτι πιο βαρετό, καλά κάνεις και κοιτάς το drone. Και να σου πω κάτι Φαντασμένιο αν αυτό το λαηβ γινόταν στο gagarin με 15 ευρώ εισιτήριο δεν θα πήγαινες, έτσι είναι, ήρθες για την φάση, τέτοιος είσαι. Και μη τολμήσεις να πας στον Καμάσι στο γκάζι, γιατί τότε ξέχασε το φανταπνεύμα". Έτσι είναι, καλά τα λέει το πνεύμα, ο κόσμος ενδιαφέρεται κυρίως για το πού θα πάει και δευτερεύοντως για το τι θα δει, αν για παράδειγμα οι Wand αντί για το Six Dogs έπαιζαν στο Μπαγκειον ή το κάθε Μπάγκειον ενδεχομένως να μάζευαν πενταπλάσιο κόσμο. Πέρα από τα λογιστικά η ουσία είναι πως οι Wand γάμησαν και θα γάμαγαν οπουδήποτε, εκτός φυσικά από το Νιάρχος που δεν μπορεί να γίνει σοβαρό λαηβ, καθώς η αύρα των ξέμπαρκων συνεπαίρνει και τις μπάντες (δεν έχετε καμία ελπίδα κύριοι Yo La Tengo). Όσο για τους Cinematic Orchestra ο Φαντσμένιος λέει αντίο για πάντα, τα λέμε σε μια άλλη ζωή και τα cd τους την γλίτωσαν προς το παρόν χάρη στην απεργία της ΠΟΕ ΟΤΑ.