φανταένα

Εδώ τα πράγματα είναι απλά. Οι Flyying Colours εκτός από γυναίκα μπασίστρια (εδώ οι μεγάλες αλήθειες), έχουν και γυναίκα κιθαρίστρια. Δείτε το εξώφυλλο, διαβάστε τον τίτλο του δίσκου (You Never Know) και σκεφτείτε ποιο τεράστιο συγκρότημα έχει γυναίκες σε μπάσο και κιθάρα; Είναι φυσικά οι My Bloody Valentine. Ώρες ώρες νιώθει σαν τον Λιακόπουλο ο Φαντασμένιος. Όλο το σύμπαν σας δείχνει τη μία και μοναδική αλήθεια  αλλά εσείς δεν την βλέπετε και μόνος του εδώ σαν Δον Κιχώτης του πληκτρολογίου φωνάζει στο κενό. 

Το You Never Know των Flyying Colours λοιπόν. Γιατί; Έχει να προσφέρει κάτι καινούργιο στη μουσική του 2023; Όχι βέβαια, στην πραγματικότητα με δυσκολία έχει να προσθέσει οτιδήποτε στη μουσική που έχει κυκλοφορήσει από το 1992 και μετά. Υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο κονσεπτ ή μια ιστορία πίσω από το δίσκο; Όχι δεν πέθανε κανένας, δεν σκότωσε κανένας, δεν μας την πέσανε τα media, είναι απλά ο τρίτος Shoagaze δίσκος μιας μπάντας από την Αυστραλία. Τότε;

Είναι απλό, είναι ένας δίσκος πετυχημένου ορθόδοξου shoegaze. Δεν έχει σημασία αν είναι 1988, αν είναι 2007 ή 2023. Σημασία έχουν τα κύματα θορύβου και μελωδίας να σε γεμίζουν από τα αφτιά ως τα δάκτυλα των ποδιών. Είναι ο δίσκος που ο Φαντασμένιος θέλει να ακούει τέρμα.  Στο αμάξι μετά τη δουλειά, στο σουπερμάρκετ, το μισάωρο που πέφτει ο ήλιος, αργά το βράδυ όταν γυρίζει ψιλολιώμα από το μπαρ, στο τρένο, στο αεροπλάνο, οπουδήποτε υπάρχουν ανθρώποι που εκφέρουν απόψεις. 

Τα 10 τραγούδια (35 λεπτά) του You Never Know είναι το παυσίπονο, το αντικαταθλιπτικό, είναι το αντιφλεγμονώδες που σπάει το οίδημα της καγκουρίλας που κυριαρχεί παντού. Τραπ φουσκωμένοι νέοι που θα σου γαμήσουν ό,τι έχεις και δεν έχεις, ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΓΚΙΑ, πουτάνες γυναίκες, απόψε θα παίζει όλη Σαλονίκη Καρρά, ο Καζαντζίδης ήταν ο μεγαλύτερος Έλληνας τραγουδιστής, ο Πάνου ο μεγαλύτερος Έλληνας συνθέτης, στις ειδήσεις παίζει μια γυναικοκτονία, άσχετο;

Εντάξει οι Flyying Colours δεν θα σώσουν κανέναν εκτός από τον Φαντασμένιο, που όταν βάζει αυτό το πράγμα στα ακουστικά και περπατάει με το κεφάλι κάτω νομίζει πως, ε τι να νομίζει, φαντασμένιος.

----------------0----------------

 

φανταλίστα 2023

1.   Flyying Colours - "You Never Know"
2.   DAIISTAR - "Good Time"
3.   Slowdive - "Everything Is Alive"
4.   Palms Psalm - "Ohana"
5.   Echo Tides - "Ανδρομέδα Fm"
6.   April Magazine - "Wesley's Convertible Tape For The South"
7.   Prins Obi - "New World Boi"
8.   V/z - "Suono Assente"
9.   Routine Death - "Comrade"
10.   All Hands_Make Light - "Darling The Dawn"
11.   Coti K.,Yiagos Hairetis, Panos "Tsiko" Katsikiotis - "Ρ​ι​ζ​ι​κ​ό Φ​α​ν​τ​α​σ​ι​α​κ​ό / Radical Imaginary"
12.   Yo La Tengo - "This Stupid World"
13.   Saul Adamczewski - "Adventures In Limbo"
14.   Guided By Voices - "Nowhere To Go But Up"
15.   Pearla - "Oh Glistening Onion, The Nightmare Is Coming"
16.   The Reds, Pinks & Purples - "The Town That Cursed Your Name"
17.   Explosions In The Sky - "End"
18.   Lorelle Meets The Obsolete - "Datura"
19.   Bombino - "Sahel"
20.   The Baseball Project - "Grand Salami Time!" 

 

φανταδύο

Προσπαθεί να θυμηθεί ο Φαντασμένιος πως έπεσε πάνω σε αυτό το δίσκο. Κοιτώντας το εξώφυλλο του έρχεται μόνο η εικόνα του Toby Amies να το προλογίζει στο alternative nation του MTV "Ladies and gentlemen from Austin Texas the noise popers DAIISTAR from their debut album Good Times". Χμ, θα μπορούσε σκέφτεται και το γυρίζει από πίσω, "fuzz club records", γελάει, αυτή η μικρή δισκογραφική είναι εγγύηση για τον κιθαριστικό ήχο του 2023 με δύο δίσκους στο top-10 (λινκ). 

Ως τώρα ο φάντα πέταγε κάνα σποηλερ για τα τραγούδια που ξεχωρίζουν αλλά εδώ δεν χρειάζεται. Ο δίσκος ακούγεται ολόκληρος, πότε πιο Shoegaze πότε πιο ψυχεδελικό σε κάθε περίπτωση επιβεβαιώνει το όνομα του, Good Times. Ακούγεται ολόκληρος;  Όντως έχουμε 2023;

Βασικά με όσα έχει γράψει ο Φάντα ως τώρα κάνει μπαμ η δουλειά, αν ξέρεις, ξέρεις. Θα μπορούσε να έχει γράψει μόνο μία πρόταση. Οι DAIISTAR έχουν γυναίκα στο μπάσο. 

 

top-5 Indie μπασίστριες:

Kim Gordon (Sonic Youth)

Kim Deal (Pixies)

Melissa Auf Der Maur (Smashing Pumpkins, Hole)

Geil Greenwood (Belly, L7)

Kendra Smith (The Dream Syndicate)

 

Εντάξει καταντάει γελοίο, νιώθει σαν τον Κρίστοφερ Γουοκεν στο Dead Zone του Κρόνενμπέργκ ο Φαντασμένιος, μόνο που αντί να έχει την ικανότητα να προβλέπει τα κακά που θα συμβούν βλέπει μπάντες  λίγο πριν βγουν από την ανυποληψία και σώσουν το punk rock. Την άνοιξη θα είναι στην Ευρώπη πάντως. Και μια και το έφερε η κουβέντα τσουπ λίστα top-5 λαηβ για το 2023

1. Pan Pan 

2. Melvins

3. Ο ΘΕΟΣ

4. Soft Palms

5. Ed Dowie

 

φαντατρία

ΔΙΚΑΙΩΣΗ. Ο ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΝΕΟΠΟΣΤ ΠΑΝΚ ΜΟΔΑΣ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ. Το Everything is alive των Slowide βγήκε #1 στη blogovisione και κάπως έτσι για πρώτη φορά η φανταλίστα έχει δίσκο επικυρωμένο από τους Έλληνες bloggers (sic).
Οι Slowdive επέστρεψαν μετά τον καλύτερο δίσκο του καταλόγου τους και το έκαναν όπως περίπου το είχαν κάνει και στα 90s. Τότε μετά το συγκλονιστικό Souvlaki κυκλοφόρησαν τον λιγότερο shoegaze δίσκο τους, Pygmalion. Το Everything is alive είναι το Pygmalion αυτού του αιώνα, ένας δίσκος που κοιτάει τη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική, απλά αυτή τη φορά το κάνει πιο διακριτικά. Εδώ δεν έχουμε τον Neil Halstead να ψάχνει με μανία διέξοδο στον 486 με windows 3.11, εδώ έχουμε μια μπάντα στην καλύτερη φάση της, να έχει όλο το χρόνο και όλα τα μέσα για να γράψει τον επόμενο δίσκο. Το αποτέλεσμα λοιπόν σίγουρα δεν είναι κατά Pygmalion πειραματικό αλλά είναι ιδιαίτερο. Που είναι το ιδιαίτερο;

Υπάρχει στο youtube ένα βίντεο με μια λαηβ εκτέλεση των Slowdive στο Golden Hair. Στην αρχή, στο πρώτο λεπτό η κάμερα δείχνει μια νεαρή κοπέλα με μπλε μαλλιά να κοιτάει τη σκηνή και να κλαίει με λυγμούς. Όλα αυτά ενώ το τραγούδι είναι ακόμα στην εισαγωγή, θέλει τουλάχιστον ένα λεπτό να αρχίσουν οι κιθάρες να παίζουν αυτή την μουσική που ξεκινάει σαν μικρό ποταμάκι από μια μικρή μελαγχολία και συγχορδία τη συγχορδία, πεταλάκι το πεταλάκι γίνεται ένας ωκεανός από τεράστια κύματα συναισθημάτων, η απόλαυση του αβάσταχτου πόνου, συναισθήματος, βάλτε ό,τι θέλετε. Αυτό σκεφτόταν, αυτό έβλεπε, η κοπέλα με τα μπλε μαλλιά να έρχεται κατά πάνω της. 

Αυτό το "ιδιαίτερο" είναι η καρδούλα του Everything is alive. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του εναρκτήριου Shanty το βλέπεις να έρχεται, το prayer remembered είναι σαν διασκευή της διασκευής του golden hair, το skin in the game είναι σαν στιλέτο στην καρδιά αλλά τίποτα μα τίποτα δεν φτάνει σε αβασταχτότητα αυτό που κάνουν με τα φωνητικά στο chained to the cloud όταν από πίσω παίζει το καλύτερο τραγούδι που έχουν γράψει ποτέ οι portishead. Στο ενδιάμεσο παρεμβάλλονται δύο σχεδόν ποπ - για Slowdive ε- τραγούδια Kisses και Alife, ίσα ίσα να ρίξει το αβάσταχτο σε προ πάρτε τον καρδιολόγο τηλέφωνο επίπεδα.

Για να δούμε αν θα την βγάλουμε καθαρή το καλοκαίρι με δαυτους. 

Υστερόγραφο: το εξώφυλλο είναι το καλύτερο τους ως τώρα. Κάθετος ο φάντα.

 

φαντατέσσερα

Να κάτι τέτοια κάνει ο Φαντασμένιος και του βγαίνει το όνομα του εκλέκτικ. Στο #4 της φανταλίστας μπλογκοβιζιονε 2023 είναι ο πρώτος δίσκος των Palms Psalm με τίτλο OTUHAKA. Τώρα αυτό το δισκάκι είναι απίθανο να είναι σε κάποια λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς πέρα από τη λίστα των μανάδων των  Palms Psalm, αλλά εδώ είναι ακραία μουσικά φαινόμενα δεν σταματάμε πουθενά.

Οι Palms Psalm είναι ένα πραγματικό συγκρότημα, δηλαδή υπάρχει. Είναι το συγκρότημα του Αμερικανοτογκονιανού Eric Pasi. Ο Eric Pasi έχει μια εταιρία με  φωτοβολταϊκά. Ρε σεις μη γελάτε, είναι σοβαρό το ποστ, είναι μια θέση πάνω από echo tides, δεν κάνει πλάκα ο Φαντασμένιος. Υπάρχει ο Pasi, δείτε εδώ. Θεούλης; Αν νομίζετε πως είναι λαχταριστος, τότε δεν έχετε ιδέα τι θα δείτε αν πατήσετε στο επόμενο λινκ εδώ. 

Ρε σοβαρά τώρα, μη γελάτε, μην είστε τέτοιοι με το που βάλετε το δίσκο στα 33 δευτερόλεπτα του Tide θα λέτε "ε ε ε ε" . Ναι θα χάσετε τα λόγια σας, πως είναι δυνατόν να βγαίνει αυτός ο ήχος από τον τύπο με την πολυνησιακή φούστα και το δίχαλο; Υπάρχει μια φολκλορ εσανς, λίγο τεκίλα, λίγο θάλασσα και το σερφ μου αλλά τελικά ο δίσκος είναι indie. 

Indie τύπου shoegaze (Otara Millionaires Curse) έως indie που θα ήταν best new music πριν από 12 χρόνια στο p4k (Blood + Water). Είναι ένας δίσκος που ακούγεται ευχάριστα ολόκληρος με μια εξαίρεση. Η εξαίρεση είναι το προτελευταίο σε ακροάσεις τραγούδι των Palms Psalm στο σποτιφαι, Missionary. 

Το Missionary είναι το καλύτερο τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ. Καταστρέφει το δίσκο διότι είναι τόσο κολλητικός ο εύθυμος ρυθμός που δεν είναι δυνατόν να μην κάνει κάποιος μια στάση για 5,10 100 ριπιτ. Είναι τόσο σπάνια η καλή εύθυμη μουσική που πραγματικά είναι κρίμα αυτό το τραγούδι να μην είναι παγκόσμιο hit. 

 

φανταπέντε

 

Αυτό ενώ το ακούει ο Φάντα, νιώθει πως ο δίσκος τον κοιτάει όπως η Λυγερή στο εξώφυλλο. Στην πραγματικότητα αγαπάει τα πάντα σε αυτό το δίσκο, το προστατευτικό πλαστικό, τα πολλά μπλε που έχει το artwork, τα κίτρινα γράμματα AΝΔΡΟΜΕΔΑ FM, τους στίχους, όλους του στίχους, ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ ΜΟΝΟΣ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ, που είναι σαν να κοιτάνε οι Κόρε Ύδρο, το πως παίζουν με τα φωνητικά ο τραγουδιστής και η Καλλιόπη, το Κορωπί στο φόντο και φυσικά η μουσική, η πιο τέλεια μουσική που έχουν γράψει, η παραγωγή, είναι όλα στη θέση τους, ακριβώς εκεί που πρέπει να είναι, τα echo tides έγραψαν το ok computer του 21ου αιώνα ενδεχομένως. 

Ο δίσκος σταματάει να κοιτάει και λέει 

"ας υποθέσουμε Φαντασμένιο πως αυτή τη στιγμή η φωτιστή υδρόγειος που έχεις στο σαλόνι σκάει και πιάνει φωτιά το σπίτι, μπορείς να πάρεις μόνο ένα δισκάκι από το 2023, τι θα πάρεις;"

Φ: Εσένα θα πάρω Ανδρομέδα FM, μην με κοιτάς έτσι. Ξέρω γιατί με κοιτάς, εντάξει δεν είναι προσωπικοί οι λόγοι που σε έβαλα στο 5.

Α: Προσωπικοί; Tι προσωπικοί ρε; Είμαι δίσκος των echo tides, τι είναι αυτά που λες;

Φ: Εντάξει 20/12 σήμερα, δεν σε πολυνοιάζει κιόλας ε

A: Εδώ ποτέ δεν μας ακούει κανείς

Φ: Κοίτα Ανδρομέδα μου, εγώ σε αγαπάω και ας μην έχεις μέσα την λαμποργκίνι του Φαντασμένιου. Σε αγαπάω γιατί παρότι δεν είσαι δικιά μου, σε νιώθω πολύ κοντά, σαν να σε ξέρω χρόνια. Μου θυμίζεις πράγματα όπως για παράδειγμα τα Διάφανα Κρίνα που πιστεύω πως ούτε καν πίστευες πως έχεις μέσα σου. Την ίδια στιγμή δεν μπορώ να σε φανταστώ άλλη εποχή, είσαι το 2023.

Α: Άσε τα γενικόλογα. Ποιο τραγούδι μου σου αρέσει πιο πολύ;

Φ: Έχω περάσει διάφορες φάσεις, και με την κορδέλα και με την έξοδο αλλά θα πω γεύση μπαταρίας. Εντάξει ξέρεις πόσο αγαπάω το 2 τραγούδια σε 1 αλλά εδώ είναι κάτι παραπάνω, η ερμηνεία της Καλλιόπης, το ρεφρεν, με διαλύουν, φτάνει αυτό το απροσδιόριστο που εκπέμπεις και στο τελευταίο μου κύτταρο. Είναι χαρά; είναι καύλα; Είναι μελαγχολία; Διαστέλλεις το χρόνο Ανδρομέδα μου, δεν μπορώ να πιστέψω πως όλα αυτά έγιναν μόνο σε 4:10.

Α: Ευχαριστώ Φάντα μου. Τι πιστεύεις πως θα γίνει τώρα;

Φ: Δεν ξέρω, αλλά μου αρκεί που φτάσαμε ως εδώ. Σε έβλεπα στο γκαγκάριν και σκεφτόμουν πως είσαι τόσο όμορφη που δεν θα κάνω μουτράκια που τα echo tides δεν παίζουν τα παλιά την λαμποργκίνι.

 

φανταέξι

 

Οι April Magazine είναι ένα indie pop Lo-Fi συγκρότημα από το Σαν Φρανσίσκο το οποίο έχει περάσει από τα ακραία μουσικά φαινόμενα εδώ  και εδώ.  Ο φετινός τους δίσκος Wesley's Convertible Tape For The South υπάρχει μόνο στο bandcamp οπότε οριακά θα μπορούσε να μπει και στην ενότητα streaming screaming την οποία μπορείτε να βρείτε εδώ. Ωραίο αυτό με τα εδώ που έχουν λινκ, κάτσε να βάλω και άλλο ένα εδώ, εδώ. Ωραίο ήταν. 

Για το νέο δισκάκι των April Magazine δεν έχει αλλάξει κάτι, ισχύουν όλα όσα έχει γράψει ο  Φάντα εδώ και εδώ. Αλλά και να μην τα είχε γράψει ο Φαντασμένιος είναι τέτοιο το lo-fi μεγαλείο του δίσκου που από τα πρώτα δευτερόλεπτα δείχνει τη σπουδαιότητα του. Σπουδαιότητα; Πφ.

 Επικρατεί ένα χάος, άπειρη κίνηση, νευρικοί οδηγοί με μανία προσπαθούν να κερδίσουν μισό μέτρο. Το μίσος για τον μπροστινό που δεν είχε αντίδραση εκκίνησης F1 στο φανάρι είναι τέτοιο που θα καύλωναν να τον δουν να τον καταβροχθίζουν χιλιάδες σκουλήκια ενώ κρατάει το τιμόνι. Η πόλη είναι γεμάτη λαμπάκια, λαμπάκια, κλαρίνα, μπουζούκια, τραπ, βία, μπουλινγκ, κακομαθημένα, καλομαθημένα, το πρωτάθλημα είναι στημένο και ο ουρανός βρωμάει. Οι April Magazine είναι σε ένα μαύρο σύννεφο πάνω από την πόλη και να παίζουν μουσική περίεργη, απόκοσμη, μελαγχολική αλλά όχι θυμωμένη. Της τάβλας. Οι April Magazine είναι οι Leningrad Cowboys της πραγματικής ζωής, είναι ο Burial που μεγάλωσε με Stone Roses και Jesus and Mary Chain, είναι αυτοί που θα αναστήσουν το ροκ όταν ο Dean Wareham επιλέξει κάποιο δίσκο τους στο What's in my bag του Ameoba. Πάλι καλά που δεν διαβάζει καμία.

~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~

 

Δίσκο μέσα στο 23 έβγαλε και το αδερφό συγκρότημα Cindy. Αν θέλετε το ακούτε εδώ, δεν το πήρε όμως χαμπάρι ο Φαντασμένιος οπότε έμεινε εκτός φανταλίστας και μένουμε σε αυτά που είχε γράψει για το προηγούμενο τους εδώ.

 

φανταεπτά

New World Boi. Ένας νέος κόσμος για τον αγαπημένο πρώην φαρμακοποιό Prins Obi από την Κάτω Κηφισιά. Τώρα έχει πλάκα να λέει ο Prins Obi για νέο κόσμο καθώς στην πραγματικότητα κάθε του κυκλοφορία έχει μια διαφορετική ματιά. Και μπορεί όντως να υπάρχει ο υιός του θεού στο εξώφυλλο, ο πατήρ με το στήθος της μητέρας στο τελευταίο τραγούδι και μια αναγέννηση στη μέση του δίσκου, ωστόσο είναι όλα τόσο τεράστια Prins Obi που φαίνονται και από το διάστημα. Σαν ταινία του Καουρισμάκι που χρειάζεσαι μισό καρέ για να καταλάβεις τον δημιουργό.

Τι φαίνεται από το διάστημα; Τραγούδια που βασίζονται σε μια τουλάχιστον κεντρική ιδέα, ένα σύνολο τραγουδιών με κυρίως θέμα και αρκετές αναφορές να πάθει ντελίριο και ο πιο τρελός μουσικοσπασίκλας. Μπορεί ο Prins Obi να μιλάει για αναγέννηση αλλά ο Φαντασμένιος βλέπει μια αποστασιοποίηση, ναι μεν σχολιάζει τι γίνεται γύρω του αλλά τραβάει το δρόμο του. Δεν τον νοιάζει αν η μόδα θέλει ελληνικό στίχο, η γλώσσα όπως είπε και ο ίδιος στη συνέντευξη του στο Mic "δεν είναι αυτοσκοπός", κάποιοι μπορεί να βλέπουν ένα Δον Κιχώτη που μέσα σε όλη την τρέλα της γρήγορης κατανάλωσης μουσικής από ηχειάκι κινητού - περιμένετε 5 δευτερόλεπτα για να παίξει το βίντεο -  ψάχνει να βρει κάτι διαφορετικό, κάτι που θα έχει ουσία. 

Ο Φαντασμένιος από την μεριά του βλέπει ένα σουπερ ήρωα που παλεύει διαρκώς για το τέλειο σε ρυθμό, μελωδία και αρμονία. Η υπερδύναμη του είναι να μετατρέπει φαινομενικά απλά τραγούδια παιγμένα με φυσικά όργανα σε ήχους του μέλλοντος. Στο Resurrection τα πάντα είναι ο ρυθμός, τα εισαγωγικά φωνητικά είναι καθοριστικά, είναι φανταστική η ατμόσφαιρα, σκοτεινή αλλά σε τραβάει σαν δίνη, και δεν είναι σαμπλς; Όχι αφού είναι Super Obi! Το μισό Deep Sleep έχει δομή τραγουδιού Guided By Voices - χωρίς ρεφρεν - και τσουπ "I dont have to lie to myself again" και ξεκινάει να ραπάρει. Να ράπαρει; Είναι δηλαδή hip hop; Όχι αλλά ραπάρει - είναι ο SuperObi!!

Το New World Boi είναι σαν να έχει φτιαχτεί με κομμάτια από σημειώσεις στο περιθώριο του χαμένου σημειωματάριου κάποιου σπουδαίου δημιουργού, του Brian Wilson, ενδεχομένως.