18 July 2014

στο βλέμμα του Οδυσσέα

Αρκετός κόσμος κράζει τα ακραία μουσικά φαινόμενα και τον Φαντασμένιο γιατί σε κάθε ποστ βάζει και μια εκπομπή του. Ε πάρτε δυο..
 



15 July 2014

The Brian Jonestown Fucking Massacre λαηβ στην Αθήνα


Η ωμή αλήθεια
Ο Φαντασμένιος ξέρει πως τουλάχιστον οι μισοί που πήγαν χτες στο φαζ, είχαν περάσει όλη την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2004 ψάχνοντας δισκάκια και πληροφορίες για τους Brian Jonestown Massacre. Πάνε σχεδόν 10 χρόνια από εκείνη τη νύχτα πρεμιέρας που είχε προβληθεί στον κατάμεστο Απόλλωνα το Dig! Σε εκείνο το σαββατιάτικο ποτό ακούστηκαν πολλά "ναι μωρέ τους ξέρω, από τον Μήνα" αλλά το συννεφάκι από πάνω έγραφε "πόσες μπαντάρες υπάρχουν που δεν έχω ιδέα πως υπάρχουν;". Το Dig! ήταν η ταινία που από τη μία έκανε γνωστούς τους BJM αλλά από την άλλη τους κόλλησε την ταμπέλα του περίεργου, του γραφικού. Πριν διαγνωσθεί (εκ της οθόνης) ο μαρκ-η-σμιθισμός βαριάς μορφής του Anton, αυτός πρόλαβε στο δεύτερο μισό των 90s να κυκλοφορήσει τόσα όμορφα τραγούδια που για να τον φτάσει ο ο Jack White θα χρειαστεί ακόμα δυο ζωές.
 Στη μετά-DiG εποχή και ενώ ο Anton το ρίχνει στους πειραματισμούς παντός είδους, ο νεαρός τότε Φαντασμένιος ανακάλυπτε πως η νέα αγαπημένη του μπάντα είχε ξεκινήσει με shoegaze. Οι BJΜ από ένα από όλα τα συγκροτήματα περνάνε στα αγαπημένα, στα έχω όλους τους δίσκους, σε αυτά που θα αποτελέσουν τη μουσική υπόκρουση για τις μεγάλες καταστροφές και τις στιγμές που κοκκινίζουν όλα. Κάπως έτσι γεννιόνται τα μεγάλα απωθημένα. 
  
10 χρόνια Φαντασμένισμοι
Πώς άραγε να είναι λαηβ σκεφτόταν ο νεανίας Φαντασμένιος. Έχουν τόσα πολλά καλά τραγούδια που θα μπορούσαν να παίζουν δυο ώρες, να είναι σαν best of, να είναι τέλεια, και ας μην παίξουν τα ένα-δυο πιο αγαπημένα. Σιγά μην παίζει τα παλιά. Και σιγά μην τα παίζει τόσο καλά. Και σιγά μην έρθει στην Ελλάδα. Και σιγά που θα έχει κόσμο αν έρθει. Και σιγά που δεν θα καεί από τα ναρκωτικά. Και ο τύπος έχει τέλεια αίσθηση του χιούμορ, άκου εκεί τίτλος "automatic faggot for the people"!

Ακόμη περισσότερη ωμή αλήθεια
Ο θεραπευμένος καθαρός πια Anton δεν θυμίζει σε τίποτα τον αλητάμπουρα του Dig! Μοιάζει πιο πολύ με την καρτουνίστικη αλά Simpsons εκδοχή του. Έπαιξε γεμάτες δυο ώρες ένα σετ μπεστ οφ με ολίγην από καινούργια. Η μπάντα εκτέλεσε τα παλιά αγαπημένα τραγούδια άψογα και αυτό είναι πολύ λογικό καθώς τα περισσότερα από αυτά είχαν ηχογραφηθεί σχεδόν λαηβ (το thank god for mental illness  γράφτηκε σε μια μέρα!). Δεν έκανε κανένα χατίρι στον Φαντασμένιο, έτσι για να μη σβήσει εντελώς το απωθημένο και είπε ένα ανέκδοτο με το οποίο δεν θα γελάγανε ούτε οι τηλεθεατές του Αντ1. Γέμισε το φαζ και εκτός από τους γνωστούς 300 που περιφερόμαστε, είχε πολλούς νέους που άκουσαν λέει ένα τραγούδι σε μια σειρά στην τηλεόραση. Και αυτό είναι καλό διότι πρέπει να είναι πολύ καθοριστικό να είναι το πρώτο ή δεύτερο λαηβ που βλέπεις αυτό. Ελπίδα. 
Καμία ελπίδα για τον μαλάκα που πέταγε τα μπουκάλια στη σκηνή γιατί ήθελε να δει λαηβ μια σκηνή του Dig. Τέλος μια ειδική μνεία στον θεούλη που είχε φυλάξει ένα μαγικό χαπάκι από το 1978 και αποφάσισε να το πάρει στο λαηβ των BJM. Να τον έχει καλά ο Έλβις!  

pic via flickr


14 July 2014

Ο Σοβαρός Πιγκουίνος ξαναχυπά

Το καθιερωμένο πια καλοκαιρινό mixtape του Σοβαρού Πιγκουίνου για τα ακραία μουσικά φαινόμενα. Για το σπίτι, το γραφείο, την παραλία, για το δρόμο, για μετά το φαΐ και πριν τον ύπνο. [λινκ για νταουνλοουντ]

~εδώ το mixtape του Πιγκουίνου για το λαηβ της χρονιάς

10 July 2014

rapid eye movement #28

Θυμάται ο Φαντασμένιος το ΠΟΠ & ΡΟΚ στα τέλη των 90s. Κάπου στις πρώτες σελίδες υπήρχε μια ενότητα με τίτλο desert island discs. Την επιμέλεια είχε φυσικά  ο λιστομανιακός Γιάννης Πετρίδης. Εκεί λοιπόν δημοσιεύονταν λίστες με τους αγαπημένους δίσκους των αναγνωστών, ενώ τονισμένες σε πλαίσιο βρίσκονταν οι λίστες από γνωστούς Καλλιτέχνες. Σε κάποιο από τα τεύχη (σε αυτό με τους πυξ-λαξ στο εξώφυλλο;) υπήρχε η λίστα με τους 10 αγαπημένους δίσκους του M . Stipe. Τρέχα γύρευε πού, πότε και σε ποιον έδωσε τη λίστα ο Stipe, αλλά δεν έχει σημασία. 

~Η λίστα ήταν σούπερ γιατί είχε 2 δίσκους των Wire! Να ήταν το Pink Flag στο νο1; Σε κάθε περίπτωση όταν εκατομμύρια μουσικόφιλοι βασανίζονται για να χωρέσουν όλους τους έρωτες σε δέκα δάχτυλα ο Stipe καταδικάζει τους ψυχαναγκασμούς και σχηματίζει με δυο wire δάχτυλα το σήμα της νίκης. Τι άλλα; Είχε το horses της Patti Smith (αν διαβάζεις το post μετά το 2016 βλ. rapid eye movement #76) και μπορεί να είχε και Stooges. Σίγουρα είχε Velvets και μάλιστα το 3ο και όχι την μπανάνα και σε περίπτωση που είστε αφηρημένοι να σας θυμίσουμε πως διαβάζετε φαντασμένιο.
Η πιο αναπάντεχη και ταυτόχρονα αξέχαστη επιλογή, η πληροφορία που είναι αποθηκευμένη στο πιο γερό εγκεφαλικό κύτταρο, το κύτταρο το σένιο, αυτό που θα αφήσει τελευταίο τον Φαντασμένιο, είναι το Fellini's Satyricon Soundtrack. Με ένα σμπάρο δυο τριγόνια τουτέστιν και Φελινικός και Nino Rotaικός. Πόσο κουλ πια; Πόσο; Αρκετά για να προσδιορίζεται το κουλνες σε βαθμούς M. Stipe.

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /   
 

30 June 2014

στο βούρκο με τους Dead Horse One

Ίσως να είναι το μουντιάλ, ίσως να είναι η σκόνη από την Αφρική, μπορεί να είναι και κάτι άλλο, αλλά το σίγουρο είναι πως κανείς δεν ενδιαφέρεται. Λάσπη. Τις προάλλες ο Φαντασμένιος έβαζε τραγούδια σε ένα από τα μπαρς του κέντρου. Χάλια αλλαγές, μια-δυο φορές κόλλησε και το σύστημα αλλά ο κόσμος εκεί. Λάσπη. Έπρεπε να ακουστεί ένα δυνατό LETS GET, LETS GET ROCKED για να γυρίσουν ένας-δυο και να πουν "ρε Φαντασμιξ τι βάζεις;". Λάσπη.

Αν η λάσπη ήταν μουσική, θα ήταν shoegaze. Μετά από αυτή την πρόταση, κανονικά ο Φαντασμένιος κάνει λογκ αουτ από το μπλογκερ και καταπίνει τον κωδικό. Αυτά παθαίνεις αν βλέπεις κάθε μέρα Μπακόπουλο. Κρίμα λοιπόν για τους Dead Horse One που ξεπέσανε σε τούτο το χαζό ποστ. Τουλάχιστον μπορούν να είναι χαρούμενοι γιατί σε αντίθεση με τον Φαντασμένιο και όλους τους λασπωμένους Φαντασμένιους της γης, τους φώτισε με έμπνευση το 2014. Ναι αυτό το ποστ όσο πάει γίνεται και χειρότερο, οπότε ας μπει μια τελεία σε μια δυο προτάσεις. Οι Dead Horse One κυκλοφόρησαν ένα πολύ καλό Shoegaze δίσκο με αναλογίες 50% Slowdive 30% Ride 12%λοιπά ψυχεδελικά 8%στάνταρ Indie. Στο δισκίον ξεκινάει με αυτό το ονειρικό , σε κάποια φάση υπάρχει τούτο το συμπαθητικό [λινκ], αλλά όλα τα ριπιτ της γης πάνε για αυτό το σπαρακτικό, το ποπ, το απλό, το σπουδαίο, το  ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ.

~~~~~~~~ο~~~~~~~~

ράδιο σόου


26 June 2014

rapid eye movement #94

 Είναι κανείς εδώ; Αν είναι κάποιος εδώ καλό θα ήταν να ξέρει πως το αγαπημένο συγκρότημα του Φαντασμένιου, ήταν είναι και θα είναι οι REM. Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο αν και δεν επιβεβαιώνεται από ανάλογη συχνότητα σχετικών ποστς. Το πρόβλημα είναι πως καμιά φορά έχεις να πεις τόσα πολλά και θες να τα πεις τόσο καλά που τελικά καταλήγεις να μη λες τίποτα. Για να ξεκολλήσει λοιπόν ο Φαντασμένιος αποφάσισε να δράσει ομοιoπαθητικά. Θα τα γράφει λίγα, θα τα γράφει χάλια και θα τα γράφει συνέχεια. Με άλλα λόγια ξεκινάει ένα διηνεκές αφιέρωμα στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος

 ~Οι REM έχουν κάμποσα περίεργα βιντεοκλίπ, αλλά σίγουρα το πιο σούπερ αντιεμπορικό είναι αυτό το Fall on me. Είναι 1986 και θα χρειαστούν πάνω από 15 χρόνια για να γίνουν της μόδας τα αρτι κλιπς. Για να κερδίσουν κάποιο airplay στα MTV του κόσμου, οι REM είπαν στους δημοσιογράφους πως το βιντεοκλίπ είναι ένα έργο του διάσημου αβαντ γκαρντ σκηνοθέτη Ρινκ Γκοντεσταπλ, ο οποίος έστησε και τα πολύπλοκα σκηνικά. Στην πραγματικότητα το κλιπ γύρισε ο ίδιος ο Stipe και εκτός από τα φλου πλάνα ενός σκουπιδότοπου έχει και τους στίχους του τραγουδιού σε μια προσπάθεια να ειρωνευτεί όλους αυτούς που έγραφαν πως δεν καταλαβαίνουν τι τραγουδάει.  

13 June 2014

Η μεγαλύτερη μετακίνηση σμαρτφοουν στην Ελλάδα | Plissken 2014

success story
Μετά από πέντε χρόνια ύφεσης κοπήκανε τα τριημεράκια, κοπήκανε και τα φεστιβαλάκια στα εξωτερικάκια. Έτσι στο μοναδικό σοβαρό φεστιβάλ ήταν λογικό να πάνε όλοι. Πιο σωστά όλοι οι Έλληνες που ξέρουν τι είναι το pitchfork. Σχεδόν απαρτία αυτών που λένε όλους τους άλλους χίψτερς (και όλοι οι άλλοι αυτούς  χιψτερς), και θα γινόταν ο σούπερ πανζουρλισμός αν το φεστιβάλ είχε ένα πιο εύκολο όνομα καθώς αρκετός κόσμος χάθηκε ρωτώντας εις μάτην ταξί και περίπτερα για το plikssen.   
Χαρούμενοι οι διοργανωτές που είχε κόσμο, χαρούμενοι αυτοί που πούλαγαν τα σουβλάκια 3 ευρώ την πρώτη μέρα και 3,5 τη δεύτερη, χαρούμενοι αυτοί που πούλαγαν την μπύρα στο μεγάλο ποτήρι 3 ευρώ στο main stage και ακόμα πιο χαρούμενοι αυτοί που 100 μέτρα πιο πέρα την έδιναν στην ίδια τιμή αλλά σε μικρό ποτήρι. 

έπαινοι συμμετοχής
Αριστείο στους πρωτοεμφανιζόμενους A Victim of Society που έπαιξαν τόσο δυνατά που ανάγκαζαν σε γρήγορη επιστροφή όσους τους εγκατέλειπαν για το main stage και τους νωθρούς Girls Vs Boys. Νωθρός ήταν ο ήχος γεγονός που επιβεβαιώθηκε στο πιο απαιτητικό λαηβ των wild beasts. Βραβείο τιμιότητας "Τάσος Πάντος" στους 65dos οι οποίοι όσες φορές τους έχει δει ο Φαντασμένιος παίζουν στο 100%. Ιδανικοί συνοδοιπόροι οι Fuck Buttons που κάθε φορά είναι και καλύτεροι. Δεν είναι πως παίζουν καλύτερα, όσο το ότι εμπλουτίζουν το setlist με τα 1-2 επικά τραγούδια του εκάστοτε νέου δίσκου (χαίρε Hidden XS). Και θα μιλάγαμε για το γεγονός της δεκαετίας, άξιο να παραδώσει ο Φαντασμένιος την ακοή του αν μετά από όλα αυτά βγαίνανε και οι Mogwai.

Μια μέρα πριν οι χειμερινοί κολυμβητές παίξουν την κόρη του βουνού για τον Φαντασμένιο
Βραβείο ποζεριάς στον κιθαρίστα των crocodiles. Ειδικό βραβείο Inside Llewyn Davis στον συγκινητικό Damien Jurado. Ο Jurado πήρε και το βραβείο "τι καλά περνάτε εδώ" και για να καταλάβει τη μαλακία που είπε, το βραβείο θα του απονεμηθεί από τον νέο υπουργό πολιτισμού κ. Τασούλα. Απογοήτευση του διημέρου ή πιο σωστά ανεκπλήρωτες οι μεγάλες προσδοκίες για κακό χαμό από τους Wooden Shjips. Είναι που είχαν διαπρέψει στο προηγούμενο μουντιαλ (λινκ), αναγκάζοντας μας τότε σε ανάρμοστο mosh pit, τουτέστιν να σπρώχνουμε κουλ συντάκτες της lifo. Οι Black Lips είχαν παίξει μπρος σε 200 άτομα το 2008 αλλά ας όψεται η μεγάλη επιτυχία των acid babu Jesus στην Αμερική που τους έκανε μάγκες και είχαν τη χαρά να κάνουν όλο το main stage να χοροπηδά στο κλασικό πια Bad Kids. Βραβείο ζεν σε όσους ξημέρωσαν για να δουν τους Mount Kimbie,  οι οποίοι ακόμα και με ένα εκατομμύριο προβλήματα στην πλάτη έδειξαν πως ήταν το πιο φρέσκο σχήμα του φεστιβαλ. 

Πολλά gigabyte φεστιβάλ
Τα παιδιά της διοργάνωσης υπερευγενικά, τα μέρη για να αράξεις σούπερ, το κλαμπ στεητζ αντί για boiler room ήταν smoke room, οι τουαλέτες δράμα, άπειρες φωτογραφίες, δεν είχε τσάμπα παγωτά και το βραχιολάκι ήταν άνετο. Στα εισιτήρια δεν είχε ουρά, αλλά είχε στις προσκλήσεις (η μεγαλύτερη μετακίνηση ρηβιουερς στην Ελλάδα). Μια χαρά ήταν και μακάρι να γίνεται κάθε χρόνο γιατί η επόμενη και καλά προχώ επιλογή είναι οι Simple Minds. 

~~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~~

σχετική εκπομπή

06 June 2014

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ στον Πειραιά | του αη Ty Segall anήμερα

Χθες το βράδυ εμφανίσθη για δεύτερη φορά στας Αθήνας ο πολιούχος του blog δηλαδή μπλογκιούχος o αη Ty Segall ο πανζουρλιστής. Ο αη Segall, μεγάλη η χάρη του, ήταν για ακόμα μια φορά απολαυστικός. Ενώ άλλες μπάντες θέλουν τον Ερμή ανάδρομο, τα ποτά φτιαγμένα, τον κόσμο τέλειο, και 48 λεπτά να ζεσταθούν για να σου χαρίσουν δέκα λεπτά έντασης σκάει ο αη Ty με την παρέα του και το κάνουν να φαίνεται ε ύ κ ο λ ο. 
Τι και αν είναι σε φάση 8 λαηβ σε 12 μέρες (του έφυγε ένα χασμουρητό), τι και αν βγήκε στη σκηνή με το μπλουζάκι που του έκανε δώρο η γιαγιά του όταν ήταν 12, τι και αν κάθε Σάββατο παίζει μπρος σε χιλιάδες κόσμο, τι και αν από κάτω είναι τετάρτη στο an. Χαμός.
Πάθος, χαμός, ενέργεια, μηδέν ύφος και ένα γαμάτο χαμόγελο σε φάση καλή καρδιά ρε. Σε φάση Ty σου λέω το pin μου για να μη το ξεχάσω και κράτα αν θες τα κλειδιά από το σπίτι της αδερφής μου ρε. Και όποτε θες, ΟΠΟΤΕ ΘΕΣ, πάρε με να πάμε για μια μπύρα ρε. ΟΠΟΤΕ και για όσο θες. Και ας προτίμησες κάποιον άλλο να δεθείς με τη μονωτική ταινία, και ας πέταξες σε κάποιους άλλους την κιθάρα, και ας έκανες μόνο δυο (τρεις είπαν κάποιοι) φορές βόλτα στο ταβάνι του an. Ο Φαντασμένιος και τα ακραία μουσικά φαινόμενα (δηλαδή ο Φαντασμένιος) θα σε δοξάζουν γιατί με την ύπαρξη σου θυμίζεις πως στη μουσική δεν υπάρχουν μόδες πρωτοπορίες και στιλ. Και αν υπάρχουν εκατομμύρια μπάντες που βρωμάνε βαρεμάρα, αρκούν 80 λεπτά με τον άγιο να συνειδητοποιήσεις πως το Punk Rock μπορεί να είναι συναρπαστικό είτε είναι 1969, είτε 1989, είναι 2014 είτε 2028.  
Punk rock "αυτά τα κάνει ο Ty Segall και πριν από 40 χρόνια οι Pixies". Θα μπορούσε κάποιος να πει (και το είπε) πως ήταν σαν greatest hits,  για να έρθει ο Φαντασμένιος να πει πως δεν έπαιξε το would you be my love.  Φοβερά πράγματα. Ρε Ty Segall τι στο θεό Frank Black κάνεις στο an; Γιατί δεν παίζεις headliner σε όλα τα φεστιβαλ της γης; Θα γίνει και αυτό αν βγάλει έναν ακόμα καλό δίσκο, δίνοντας αυτόματα στο Sleeper τον τίτλο "μια παρένθεση". Και αν δεν κάνει το μπαμ, και δεν γράψουν οι εφημερίδες για νέο Cobain ή νέο Jack White, ίσως να είναι για καλό. Όπως και να έχει θα έχουμε για πάντα το χαμό του You're The Doctor. Αμήν. 

~~~~~~ο~~~~~~

Πριν τα χαζοχαμόγελα του Ty στη σκηνή βρέθηκαν οι σοβαρές (προς ψυχρές) φάτσες των Callas. Οι Callas σονικγιουθιασαν σονικγιουθικα. Και αυτό είναι καλό, γιατί ως γνωστόν, καλό και σονικ γιουθ πάνε μαζί. Επίσης είναι καλό να έχουμε τους δικούς μας σονικ γιουθ διότι δεν παίζει να δούμε τους αυθεντικούς ή σαηντ προτζεκτς αυτών. Και δεν είναι το θέμα πως έχουν διαλυθεί (κάποια στιγμή θα γίνει το ρηγιουνιον) όσο η απειλή να βγει ο σύριζα και να κλείσουν τα σύνορα ή να μείνει για 30 χρόνια ο Νικολάι Σαμαρεσκου. 


27 May 2014

A Victim Of Society | οι ροοστάτες και τα ποτενσιόμετρα τέρμα δεξιά

Αυτός ο δίσκος είναι καραμπινάτη περίπτωση δίσκου "όπως σου κάτσει". Άμα σχολάς μετά από μια χαλαρή μέρα στη δουλειά και στο γυρισμό  πετυχαίνεις όλα τα φανάρια πράσινα, βρίσκεις καραθεσάρα πέντε μέτρα κάτω από το σπίτι και το ασανσερ να σε περιμένει στο ισόγειο τότε το βάζεις να παίζει και ακούς μια δισκάρα που κρατάει ψηλά τη ματωμένη με το αίμα των Jesus and the Mary Chain σημαία της βρόμικης κιθάρας. Αν σου τα έχει πρήξει επί 9 ώρες η προϊσταμένη, όταν στο γυρισμό αυτά που κάνεις για να αποφύγεις γιαγιάδες με σμαρτ που πετάγονται από παντού ξεπερνούν την περίφημη όπισθεν του Σένα στην Ισπανία το 1991, και το ασανσερ είναι χαλασμένο (μένεις στον 5ο), τότε το βάζεις και ακούς αυτούς που αντιγράφουν τους Jesus. 

Είναι ένας δίσκος που δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούργιο (το ημερολόγιο γράφει 2014). Τώρα άμα ξεκολλήσεις με το ημερολόγιο, και τη παπάτζα του ανακαλύπτω τη μουσική του αύριο, ποροπομ ποροπομ να ένας καλός δίσκος θα πεις. Είναι ένας καλός δίσκος γιατί έχει τραγούδια. Ναι υπάρχει το ύφος, η άποψη, το στιλ αλλά υπάρχουν και όμορφες συνθέσεις. Υπάρχει ένταση, βρωμιά (με την καλή έννοια), σκοτάδι (πάντα με την καλή έννοια) αλλά υπάρχουν και μελωδίες. Αν ο Φαντασμένιος είχε το χρόνο θα μπορούσε να στύψει το κεφάλι του και να αντιστοιχίσει κάθε δευτερόλεπτο του δίσκου με κάποια παλιότερη κυκλοφορία. Αλλά και αυτό μαλακία θα ήταν. Ας πούμε δηλαδή πως ο δίσκος ξεκινάει με μια εισαγωγή αλά Dandy Warhols  (its a fast blah blah with the dandys), ε και; E KAI; ΕΕΕΕ ΚΑΙ; Δηλαδή οι Dandys δεν την άκουσαν από τους Jesus; Είναι μαλακισμένη αυτή η συζήτηση καθώς στο τέλος όλοι συμφωνούν πως φταίει η Εύα που έφαγε το μήλο.

Μια χαρά ο δίσκος και ας μην έχει ντραμς. Έχουμε τους baby guru που δεν θέλουν κιθάρες, έχουμε και τους A Victim Of Society  που θέλουν μόνο κιθάρες ή δεν θέλουν ντραμερ ή κάτι τέτοιο. Και μπορεί στο δίσκο να μη φαίνεται η διαφορά ή και να λειτουργεί θετικά , αλλά στο λαηβ είναι μάλλον δύσκολος ο εκτροχιασμός χωρίς κάποιον να κοπανάει από πίσω το ρυθμό. Και αυτό είναι μια άποψη. Και μπορεί στο επόμενο λαηβ να τα σπάσουν και να αναγκαστούν τα ακραία τα μουσικά τα φαινόμενα να ανασκευάσουν. Δεν θα είναι και η πρώτη φορά.

Η καλύτερη στιγμή του δίσκου είναι χωρίς καμία αμφιβολία στο τραγούδι που κλείνει το δίσκο (Choices) στο σημείο που σκάει ένα ξέσπασμα που φέρνει στο νου το "ένα παράξενο τραγούδι" από τα ξύλινα σπαθιά. Ο Φαντασμένιος νομίζει ότι αυτή είναι η αρχή μιας υπέροχης φιλίας.. και πως να είναι αλλιώς όταν οι ροοστάτες και τα ποτενσιόμετρα είναι τέρμα δεξιά και τα λαμπάκια κόκκινα..

~~~~~~~o~~~~~~~

Ένα πολύ καλό κείμενο για το δίσκο από το presspop: λινκ

υγ. Προσεχώς στα ακραία μουσικά φαινόμενα το καλά κρυμμένο μυστικό της Αθήνας. Μόνο στα ακραία "ψαγμένα" μουσικά φαινόμενα.

20 May 2014

όλα για τη νοσταλγία των 30+

~reunion ό,τι κάτσει
Ήταν 2008 στο μικρό μουσικό θέατρο που παίξανε οι Bokomolech. Χωρίς πολλά πολλά, ούτε ουρές ούτε social media. 6 αυτοί 60 εμείς. Πάθος αυτοί, χαρά εμείς και στο επόμενο λαηβ ο κακός χαμός. Λίγο πριν τη κυκλοφορία του δίσκου το σούσουρο τους πήγε για λαηβ στο Fuzz αλλά το αποτέλεσμα δεν, οπότε τσουπ πάλι στο υπόγειο του an και στην after dark τρύπα.
Φαντασμένιος πρεντικτ: Once a bokomolech, always a bokomolech! Αν το Mass Vulture ήταν το Xero της νέας τους εποχής τότε το επόμενο θα είναι το νέο jet lag (χ α μ ό ς). 
  
~reunion του πάθους
Όσοι είχαν δει τους Earthbound λαηβ σίγουρα θα θυμούνται τα αχ βαχ και ωχ αμάν κάθε φορά που ακουγόταν ένα τραγούδι last drive. Οι last drive ήταν οι Velvets της αγγλόφωνης ροκ σκηνής και η ξαφνική επιστροφή τους έμοιαζε σαν θαύμα. Τριήμερο προσκύνημα, sold out, συγκίνηση αλά άνευ όρων αιώνια αγάπη. Από τότε οι Last Drive στύβουν σαν σφουγγάρι και πίνουν σταγόνα σταγόνα αιώνια αγάπη και sold out, προσφέροντας και μερικά καλά νέα τραγούδια.   
Φαντασμένιος πρεντικτ:  Οι σημαδιακές, επετειακές ημερομηνίες τελειώνουν και κουράζουν. Ίσως ένα reunion Earthbound να ήταν πιο συναρπαστικό. 

~reunion του λάθους
Ή reunion fast food ή βεβιασμένο reunion.. Οι Ονειροπαγίδα επανεμφανίστηκαν με ένα λαηβ στου γκαγκαριν και ένα δίσκο. Αυτό ακριβώς και τίποτα άλλο. 
Φαντασμένιος πρεντικτ: πάμε παρακάτω.


~reunion-μη-reunion
Η επιστροφή των Closer. Οι οποίοι είχαν επιστρέψει πάλι το 12 αλλά τελικά πάντα παίζανε μαζί και γράφανε τραγούδια. Στη Death Disco πριν λίγες μέρες επιβεβαίωσαν όσους (πολλούς) λένε πως είναι από τα καλύτερα κιθαριστικά συγκροτήματα. Από τα συγκροτήματα που παίζουν ποπ χωρίς να είναι ποπ. Ο ορισμός της αδικοχαμένης (με τα μετρόπολις) ταμπέλας pop-rock. Το In the Market είναι σίγουρα ένας από τους 2-3 δίσκους που παίρνεις από το ράφι με τα ελληνικά και τρέχεις να σωθείς από τη φωτιά που σου καίει το σπίτι.
Φαντασμένιος πρεντικτ: Βλέπεις Closer είναι καλό. Τα νέα τραγούδια που έπαιξαν στο λαηβ ήταν μια χαρά, μακάρι να τα κυκλοφορήσουν και να μην τα φάει η μαρμάγκα.

~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~

εκπομπή

 

08 May 2014

baby guru χουντα

Για να έχετε βρεθεί εδώ ξέρετε πως οι Baby Guru κυκλοφόρησαν το τρίτο δισκάκι τους με τίτλο Marginalia. Είναι αξιοπερίεργο πως εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του δίσκου δεν έχει βρεθεί ένας άνθρωπος να πει ή να γράψει μισό κακό λόγο. Δηλαδή τόσο γαμάτο δίσκο έβγαλαν οι Guru; Το pet sounds είναι; Ποιο pet sounds; Τι να λέμε τώρα, ακόμα και αυτό μετά την εποχή του μπήκε στη θυρίδα με τα μη μου άπτου μουσικά διαμάντια.
Ευτυχώς που υπάρχουν τα ακραία μουσικά φαινόμενα που παλεύουν τόσα χρόνια ενάντια σε συμφέροντα και πολυεθνικές και υπάρχει η φωνή της αλήθειας. Κύριοι Baby Guru μπορεί να σας γράψανε και στα εξωτερικά αλλά από το φτυάρι του Φαντασμένιου δεν γλιτώνετε ρε!

Οι Baby Guru λοιπόν είναι αυτό το χιψτερ* συγκρότημα που τα μέλη του άκουσαν 2-3 τραγούδια των Can στου γιουτουμπ και έβγαλαν το 2012 το Pieces. Αυτό το κατασκεύασμα με το οποίο προσπάθησαν να μας πείσουν πως είναι κανονικό συγκρότημα γιατί είχε μια αθάνατη κομματάρα και μερικά εκεί ψιλο-ταξιδιάρικοτριπαριστικά τραγούδια. Είχαν βγάλει και ακόμα ένα δίσκο πιο παλιά, τότε που τα blogs κυριαρχούσαν. Τότε τα blogs κυριαρχούσαν για να κάνουν μάγκες τους Guru. Μιλάει την αλήθεια ο Φαντασμένιος.

Οι χιψτερ Guru λοιπόν επέστρεψαν. Η διαφορά των Guru που αποθέωναν τα blogs με τους Guru που αποθεώνει (αν είναι ποτέ δυνατό) όλος ο πλανήτης είναι πως τότε έμοιαζαν να παίζουν τη μουσική που μπορούν να παίξουν, ενώ τώρα παίζουν τη μουσική που θέλουν να παίξουν. Την παίρνουν και την πάνε όπου θέλουν, από το μυαλό του Κιούμπρικ σε μια χαμένη παραλία. Και μη νομίζει κανείς αφελής πως αυτό είναι αποτέλεσμα δουλειάς. ΤΑ ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡ ΕΙΝΑΙ. Κάνουν θαύματα τα κομπιουτερς στις μέρες μας.. Τώρα πώς στα λαηβ παίζουν σαν τρένο που πάει με 200 στην κατηφόρα (ουπς, deja ecrit?) είναι ένα εκ του πονηρού ερώτημα στο οποίο ο Φαντασμένιος δεν θα μπει στη διαδικασία να απαντήσει. 

Στο νέο δίσκο υπάρχει πάλι ένα αθάνατο κομμάτι (Is it my behaviour) και ακόμα ένα το Anticipation και ένα ακόμα το Most of the times και το Two days ago, αλλά τι να το κάνεις αφού είναι ΟΛΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ. Ναι είναι όλα κλεμμένα! Το είπε στο Φαντασμένιο ένας που παίζει στη μπάντα "I hate the chords" (καλύτεροι από τους Nirvana, αλλά τους έχει αδικήσει το σύστημα). Τα prog γιεγιέδικα στοιχεία τα βάλανε γιατί διάβασαν στα περιοδικά πως στη μόδα επιστρέφουν οι καμπάνες, και όχι γιατί άκουσαν το Dragon του Βαγγέλα του Παπαθανασίου.

Όμως οι Guru την πάτησαν και δεν το ξέρουν. Διότι η ψυχεδελική τους ποπ μάλλον έχει κερδίσει τους 2-3 ανθρώπους που φτιάχνουν τις playlist στο ελληνικό ραδιόφωνο. Αυτό σημαίνει πως  μέχρι να βγει το καλοκαίρι δεν θα είναι κουλ. Παίζει ως το τέλος του χρόνου να μην τους λένε χιψτερς!

Τότε ίσως ο Φαντασμένιος γράψει πως είναι ένας δίσκος ιστορικός από αυτούς που θυμάσαι τι έκανες την πρώτη φορά που τον άκουσες. Μπορεί το πιο σκληρό παύλα δύστροπο Pieces να κερδίζει ακόμα στα σημεία, αλλά το Marginalia είναι αυτό που βάζει τους Baby Guru στο ράφι με τα πολύ καλά ελληνικά συγκροτήματα. Και είναι τόσο καλό σαν βάση που ίσως το επόμενο βήμα να τους πάει ακόμα πιο ψηλά ξεφεύγοντας έτσι από την μοίρα συγκροτημάτων όπως οι Bokomolech ή οι Raining Pleasure ή οι Last Drive ή τόσοι άλλοι αγαπημένοι που στο τέλος παρέμειναν καλά (μικρά ή μεγάλα) κρυμμένα μυστικά αυτής της χώρας.

~~~~~~~~~~o~~~~~~~~~~

* Σύμφωνα με τους λαηφ σταηλ ειδικούς η λέξη "χιψτερ" έπρεπε να έχει μπει στο μπαούλο με τις πασε εκφράσεις εδώ και δυο χρόνια. Υπάρχει και ο γνωστός κανόνας χιψτερ "όποιος λέει τον άλλο χιψτερ, αυτός είναι". 

~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~

σε άλλα νέα μια εκπομπή

29 April 2014

ένα νέο ποστ

http://skantzman.org/
 Εδώ στα ακραία μουσικά φαινόμενα δεν μας αρέσουν οι δικαιολογίες αλλά ο Απρίλιος ήταν δύσκολος μήνας. Πούτσα. Έδωσε η αφεντικάρα το δώρο και πρέπει οι εργαζόμενοι να δουλεύουν 15 ώρες. Όχι 15 ώρες πάνω κάτω τη σφραγίδα και F5 στο μεηλ, αλλά 15 ώρες να βγαίνουν λαγοί από τα καπέλα, να μας χαρίζουν όλα τα νόμπελ και  να βάζουμε και δέκα γκολ στον Μουρίνιο. Σε αυτή την ωραία ατμόσφαιρα, στην καρδιά της άνοιξης (ανοιξάρα) δεν είναι πως γίνονται και πολλά πράγματα. Έπαιξε λέει ο Tricky και του πέταγαν ντομάτες, ο Kurt Vile ήταν απάτη αλλά ο Φαντασμένιος δεν πήγε. Και καλύτερα που δεν πήγε γιατί θα είχε υλικό να γράφει  κράζει για δυο μήνες. H παράσταση του Ikeda ήταν καλή αλλά δεν ήταν λαηβ (δηλαδή ήταν παράσταση). Βαρεμάρα. Βαρεμάρα και κατάθλιψη που έκατσε μια χαρά με το Big Wheel and Others του Cass McCombs. Σε αυτό το σημείο η διεύθυνση του μπλογκ αισθάνεται την ανάγκη να ζητήσει ένα συγγνώμη από φίλους, κολλητούς, άρχοντες και συναδέλφους (σαητς) που αναγνώρισαν το μεγαλείο του δίσκου αιώνες πριν. Άλλη μια περίπτωση που αποδεικνύεται πανηγυρικά πως ο Φαντασμένιος είναι ιντερνετικά καθυστερημένος. Καλά κάνετε και δεν τον διαβάζετε. Morning Star λοιπόν το ρηπιτάτο σάουντρακ της γλυκομιζέριας. Χρειάζεται και αυτή γιατί αν όλα πήγαιναν καλά δεν θα είχε ενδιαφέρον.

Shitty songs, shitty art, shitty hearts, to push away, i touch my scar.. ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ????

*Η φωτογραφία από τον Skantzman (όπως παλιά). 

 ~~~~~~~ο~~~~~~~

εκπομπάρα