26 January 2015

ένα λαηβ που θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας | Low στο Fuzz 24/1

 
Γίνονται κάποιες φορές κάτι περίεργα πράγματα, λες και υπάρχει θεός. Όπως το να παίζουν λαηβ, μια μόλις μέρα πριν ανθίσει η ελπίδα στον τόπο, οι low.  Με τέτοιο όνομα και τέτοιες φάτσες αυτό το λαηβ θα έπρεπε να είναι το ντεπόν όλων των πεσιμιστών, λυπημένων, γκρινιάριδων που δεν πιστεύουν σε εκλογές και ελληνικό λαό. Αμ δε (είπε ο μαγκίτης από εκεί πάνω - πιο πάνω από τα ψεκαστικά), και έγινε το λαηβ της αλλαγής. Και το αθηναϊκό κοινό συγκινημένο χειροκρότησε. Χειροκρότησε ένα συγκρότημα που τα μέλη του έχουν προοδευτικές αντιλήψεις (άμα τους έβλεπε ο Άδωνις θα μίλαγε για χίπηδες-κουμμούνια) αλλά την ίδια στιγμή είναι θεοσεβούμενοι (μορμόνοι). Οι Low στον ελληνικό πολιτικό χάρτη δεν μπορούνε να είναι Λιάνα Καννέλη, καθότι είναι ήρεμα παιδιά (δυο κουβέντες είπαν όλες κ όλες στο λαηβ). Μάλλον βρίσκονται στη χαραμάδα που συναντάει ο Σύριζα τους ΑΝΕΛ. Κακεντρέχειες, κάτι τέτοιο θα ήταν πραγματικά αηδιαστικό και ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με τους συμπαθέστατους low . Όπως και το αθηναϊκό κοινό που αν και έβραζε στην ιδέα της κόκκινης Κυριακής, συνάμα θύμισε πιστούς που παρακολουθούν σιωπηλά τη θεία λειτουργία ("sorry sorry τέλος με αυτό το αστειάκι" ορκίζεται ο Φαντασμένιος).
 
Οι Low  έχουν ένα σπουδαίο δίσκο, το σοδειάς 2001 things we lost in the fire. Με αυτό ραμμένο στο μπράτσο αναγκάζουν επί δεκαπέντε χρόνια όλους τους αλτερνατιβ με πιστοποιητικό γέννησης από μεταπολίτευση ως τα πρώτα χρόνια του σοσιαλισμού, να κατεβάζουν να ακούν τους νέους τους δίσκους. Όσοι από αυτούς δεν ήταν ετεροδημότες, απλώθηκαν καταλαμβάνοντας το  μισό Fuzz, και παρακολούθησαν ένα λαηβ στο οποίο  πέρασαν από όμορφα  ως σχεδόν συγκλονιστικά (κάποιες στιγμές). Και αυτό είναι αναμενόμενο καθώς τα τραγούδια και το παίξιμο των low δεν είναι για μεγάλα πάθη και εντάσεις. Μπορεί να θεωρούνται σημαντικό συγκρότημα καθώς το όνομα τους έχει συνδεθεί με ένα υποείδος της ροκ μουσικής (slowcore) αλλά δεν παύει αυτό να είναι υπό και συνδεδεμένο με τη βαρεμάρα. Να υπάρχει άραγε άνθρωπος που το αγαπημένο του συγκρότημα είναι οι low; 

Και ενώ ο Φαντασμένιος άκουγε το words και σκεφτόταν αν οι δυο πρώτοι δίσκοι είναι ισάξιοι του things we lost in the fire, την ίδια στιγμή στερεωνόταν στο μυαλό του η ιδέα πως παίζουν καλά ένα μόνο τραγούδι. Έχουν ένα μοτίβο το οποίο είναι πιο ευκρινές στο Dinosaur Act, και  το επαναλαμβάνουν επακριβώς σε τουλάχιστον 4-5 τραγούδια.  Ακούστηκαν 2-3 από αυτά χωρίς να συγκαταλέγεται σ' αυτά δυστυχώς το Dinosaur Act. Συμπερασματικά το λαηβ ήταν μια χαρά, δεν είναι από αυτά που θα ξεχαστούν, αλλά δεν είναι και από αυτά που θα αλλάξουν τη ζωή σε όσους ήταν εκεί. Είναι καλό να έρχονται συγκροτήματα για πρώτη φορά, δίνουν μια αύρα ανανέωσης ακόμα και αν η παρουσία τους ευνοεί φράσεις όπως "πότε πέρασαν τα χρόνια;".
 

22 January 2015

βραβείο λίγο πριν τη δευτέρα παρουσία

Μεγάλη μέρα η Κυριακή που ζυγώνει. Θα μείνει στην ιστορία για μια ολόκληρη γενιά. Η μέρα που επιτέλους θα γίνετε οι γονείς σας και με τη βούλα. Αυτές τις στιγμές, που οι μεγάλες ιδέες, ελπίδες και προτάσεις φαίνεται να μονοπωλούν, διάλεξαν τα ακραία μουσικά φαινόμενα για να απονείμουν το βραβείο "χρυσός Malcom Middleton της χρονιάς". Να θυμίσουμε πως το βραβείο θεσπίστηκε το 2007 όταν ο σπουδαίος Σκώτος κάθισε στο #1 της τότε λίστας. Το 2008 το βραβείο μοιράστηκαν οι Moffat και Middleton, το 2009 ο Malcom Middleton, το 2010 δεν δόθηκε βραβείο γιατί ο Φαντασμένιος είχε πεθάνει, το 2011 το ξεχάσαμε, το 2012 η αναβίωση του θεσμού βρήκε νικητή τον Darren Hayman και πέρσι θριάμβευσε ο Steve Mason.

Για να είναι υποψήφιος κάποιος καλλιτέχνης πρέπει να είναι σχεδόν ξεχασμένος, αν κάποτε υπήρξε σημαντικός αυτό να ήταν πριν από πολλά χρόνια, και να μην ήταν και πολύ σημαντικός, άντε μέχρι 3 μονάδες της κλίμακας Thom Υorke.
Στις φετινές υποψηφιότητες συναντάμε την επιστροφή στη δισκογραφία του Malcolm Middleton (δεν πρέπει να υπάρχει άλλο Blog στον κόσμο που να έχει γράψει τόσα -πόσα; ΤΟΣΑ - ποστ για δαύτον). Στο δίσκο με τίτλο Spoken Word ο David Shrigley απαγγέλλει και ο Malcolm παίζει μουσικές. Η ομορφιά του δίσκου βρίσκεται στην πρώτη ακρόαση, άντε το πολύ στη δεύτερη. Οπότε αν έχετε σκοπό να το ακούσετε καλό είναι είστε σίγουροι για τη στιγμή που θα το κάνετε, γιατί είναι μαλακία πάνω στην απόλαυση να πρέπει να τσεκάρετε το φαΐ στο φούρνο ή να σας διακόψει ο διαχειριστής για τα κοινόχρηστα. Και σε μια κίνηση που θα θυμίσει σε κάποιους τα παλιά του ιντερνετ, ακολουθεί λινκ σε άλλο μπλογκ! ΛΙΝΚ. Σαν τις καρέτα-καρέτα κατάντησαν τα μουσικά μπλογκ, σε σημείο που δεν θα έκανε εντύπωση στον Φαντασμένιο να διαβάσει πως το Ποτάμι ετοιμάζει πρόταση νόμου για τη σωτηρία των μπλογκς.

Δεύτερος υποψήφιος είναι ο Joel Gion. Ο φαβορίτας που παίζει το ντέφι στους BJM. Αυτός που τσακωνόταν με τον Anton στην ταινία. Ίσα που τον θυμάστε ε; Έβγαλε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο το καλοκαίρι, ο οποίος είναι καλός αλλά χωρίς καμία ελπίδα να αποτελέσει σημαντικό μνημείο της παγκόσμιας μουσικής κληρονομιάς (γίνεται όλο και καλύτερη η υποψηφιότητα, αλλά στην επομένη πρόταση θα απογειωθεί). Για το δίσκο του apple bonkers δεν έχει γράψει τίποτα το pitchfork. Το NME τον πήρε χαμπάρι, αλλά τον έθαψε με 5/10! Φέρτε το φάκελο παρακαλώ να ανακοινωθεί ο νικητής. Και ναι, όπως έχετε ήδη καταλάβει από τη φωτογραφία τον "χρυσό Malcom Middleton της χρονιάς" παίρνει ο Joel Gion. Δόξα και τιμή στους χαμένους και τους ανθυποσημαντικούς. Οι όμορφοι, οι έξυπνοι, οι κουλ, οι ελπιδοφόροι είναι μαλάκες. Don't let the fuckers bring you down.

16 January 2015

Για Panda Bear

 Θα ήταν τέλεια να πάει ο χρόνος όπως οι πρώτες του 15 μέρες. Καθότι ως μπλογκ που ζει με τα κολλήματα, χαιρετίζουμε με άκρατο ενθουσιασμό τις ανακοινώσεις για επανασύνδεση των prolapse και νέο δίσκο από τους The Go! Team. Της υπερβολής το κάγκελο έχει να γίνει. Και Panda Bear. Είναι γνωστό και αν δεν είναι, μόλις έγινε, πως ο Φαντασμένιος είναι ανιμαλοκολεκτιβικος και πιο συγκεκριμένα πανταμπερικός. Αρκεί μια πρόχειρη ματιά στα 291 ποστ που έχουν αναρτηθεί εδώ για animal collective/panda bear για να πιστοποιηθεί η εμμονή. Εδώ και μια εβδομάδα όλα τα μεγάλα μουσικά σαητ έχουν αφιερώματα για τον Panda Bear. Τα μισά να διαβάσει κανείς θα μάθει τα πάντα για τον panda. Όποτε ποια μπορεί να είναι η προσφορά του Φαντασμένιου επί του θέματος. Να πει για τους Beach Boys; Στα παλιά ποστ δεν απουσιάζει ποτέ η αναφορά στους Beach Boys. Φτάνει με τους Beach Boys, το έχει γράψει και η κουτσή Μαρία, να του κοπεί το χέρι του Φαντασμένιου αν τους αναφέρει πάλι σε ποστ για πάντα bear.  
Πέρα από τον δίσκο, που είναι ο καλύτερος που έχει κυκλοφορήσει ποτέ (άρα δεν έχει νόημα μια μουσικοκριτική), ο panda bear έφτιαξε για το fact ένα φανταστικό mixtape. Καλή επιλογή ο Andy Stott και το στανταράκι του Aphex Twin, αλλά η κορύφωση έρχεται στη μέση με ένα b-side  του μέγα Eric Copeland. Στο εικονοστάσι των ακραίων μουσικών φαινομένων βρίσκεται πάντα μια εικόνα του Copeland. Να τον έχει ο Έλβις καλά, αλλά ξεφύγαμε από το θέμα του ποστ. Θέμα τρόπος του λέγειν καθώς ποιο το νόημα να γράψει ο Φαντασμένιος για τα απίστευτα φωνητικά στο Come to your senses, ή για το selfise gene που θα κάνει εκείνον τον Αμερικάνο που είχε με τα αδέρφια του εκείνο το τεράστιο συγκρότημα στα 60s να χαμογελά από τον ουρανό. Δεν έχει νόημα. Τα πάντα του Panda Bear είναι φοβερά, μα με τους animal, μα τραγουδώντας για τους atlas sound ή τον Pantha du Prince

~~~~~~~~~~o~~~~~~~~~~

Η φωτογραφία είναι από το πρόσφατο λαηβ στην Αμερική (MoMΑ, ps1 boiler room set κλπ) και την τράβηξε με το κινητό ο Φαντασμένιος από την Αθήνα. 

07 January 2015

rapid eye movement #76

Κανονικά το rapid eye movement #76 με θέμα τη σχέση r.e.m. και Patti Smith προοριζόταν για μετά το 2016 αλλά έκτακτα γεγονότα επιτάσσουν την άμεση δημοσίευση του.  Παραμονές πρωτοχρονιάς και χωρίς καμία προειδοποίηση ο Michael Stipe έπαιξε σαπορτ σε λαηβ της Patti Smith [λινκ]. Πάνε πάνω από τέσσερα χρόνια από την τελευταία εμφάνιση του τραγουδιστή των rem στη σκηνή, μπορεί εμφανισιακά να μοιάζει μεγαλύτερος και από την Smith, αλλά όπως φαίνεται στην εκτέλεση του new test leper (ειδικά από το 4:30 και μετά) το έχει ακόμα. Μακάρι αυτή η εμφάνιση να λειτουργήσει σαν δημιουργική επανεκκίνηση όπως αντίστοιχα  είχε συμβεί το 1996, όταν η συμμετοχή της Patti στο e-bow the letter σηματοδότησε την επιστροφή της στη δισκογραφία. Και μπορεί η Smith να απογείωσε με τα φωνητικά της το τραγούδι, ωστόσο η επιλογή του συγκεκριμένου τρακ ως πρώτο single από τους rem απογείωσε και τις τρίχες στα κεφάλια των στελεχών της Warner. Ως πρώτο single είχε τη χειρότερη εμπορική απήχηση από το fall on me του 1986!
Η Smith αποτελεί σίγουρα μια από τις ηρωίδες του Stipe με το Horses να είναι καταγεγραμμένα  στους αγαπημένους του δίσκους όλων των εποχών (rapid eye movement #28). Στα μέσα των 80s ο νεανίας μακρυμάλλης Stipe τραγούδαγε στο τέλος ενός b-side (Just a touch) τους στίχους "I'm so young, so godammn young" όπως ακριβώς η Smith για το b-side του gloria, τη διασκευή του My Generation των Who. Τότε οι r.e.m.μόνο να ονειρευτούν μπορούσαν μια συνεργασία με την Smith. Καμιά φορά τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα και όχι μόνο συνεργάστηκαν αλλά οι θαυμαστές έγιναν θαυμαζόμενοι και η Patti διασκεύασε το everybody hurts.

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

21 December 2014

Φανταένα

 Και τι δεν έκαναν οι Mogwai το 2014. Η μουσική τους παίζει στην Ελληνική τηλεόραση (πέρσι στο #3),  βγάλαν δίσκο, βγάλανε επανεκδόσεις, βγάλανε EP, μέχρι και ουίσκι βγάλανε. Και θα μιλάγαμε για το απόλυτο έτος Mogwai αν δικαιωνόταν ο αγώνας που κάνανε για "ναι" στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας. Αυτό, και να έκανε η Celtic ακόμα ένα νταμπλ. 
Συνεχίζοντας την παράδοση των ευφάνταστων ειρωνικών τίτλων, οι Mogwai ονόμασαν Rave Tapes το δίσκο στον οποίο τα ηλεκτρονικά στοιχεία στον ήχο τους είναι πιο εμφανή από ποτέ. Η αλλαγή κατεύθυνσης ήταν απόλυτα προβλέψιμη για όσους πρόσεχαν τα support acts που διάλεγαν τα τελευταία χρόνια, βλέπε Jon Hopkins, Fuck Buttons και Pye Corner Audio. Όσοι κολλημένοι μιλάνε ακόμα για αναμασημένο βαρετό post rock ας ακούσουν μια φορά αυτό το ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; Και θα το γράψει ο Φαντασμένιος και ας τον πείτε γραφικό (πάλι). Είναι σαν οι Velvet Undergound να διασκευάζουν Χατζιδάκι. Εκτός από τρυφερές στιγμές, οι Mogwai συνεχίζουν να προσφέρουν υψηλής απόδοσης ηχητική τρομοκρατία, όπως μαρτυρούν τα ντοκουμέντα από την πρόσφατη εμφάνιση τους στο p4k fest (λινκ εδώ στο 26:00). Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο καλύτερα παίζουν λαηβ το Mogwai Fear Satan, και είναι πραγματικά τυχεροί όσοι έζησαν αυτό που γίνεται το 33:18. Συγκίνηση. 
2014. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο Barry Burns είναι ο πιο κουλ άνθρωπος στον πλανήτη και οι Mogwai το καλύτερο συγκρότημα που δεν διαλύθηκε ποτέ.

~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~

Φανταλίστα 2014

1. Mogwai - "Rave Tapes"  













19 December 2014

φανταδύο

Στη δεύτερη θέση της φανταλίστας ο Andy Stott. Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο ο Φαντασμένιος δεν έχει καμιά διάθεση να επιχειρηματολογήσει σχετικά με αυτή την επιλογή. Δεν θέλει ή δεν μπορεί. Πως να στηρίξει την άποψη του πως αυτός ο δίσκος είναι  καλύτερος από το Luxury Problems; 
Από τότε που βγήκε το Faith In Strangers ο Φαντασμένιος το ακούει κάθε βράδυ. Άντε να υπάρχουν πέντε περιπτώσεις που έσβησε τα φώτα και δεν ακουγόταν Stott. Απλά πράγματα. Κάθε βράδυ ένα ταξίδι από τους lamb στον burial και κατ κατ κατ, στοπ στοπ στοπ. Δεν έχει σημασία. Η αλήθεια είναι ότι ο Φαντασμένιος ακούει το δίσκο κάθε βράδυ, και δεν έχει καταχωρημένα τα δισκάκια με αλφαβητική σειρά.

18 December 2014

φαντατρίο

Στα της μουσικής το 2014 ήταν μια κακή χρονιά. Έτσι μπορούν οι Hookwroms να βγάζουν ένα δίσκο που έχει τις μισές ιδέες από όσες είχε ένα μόνο τραγούδι από το περσινό (# 15 στη φανταλίστα το 2013) και να είναι σε αρκετές λίστες. Υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες καταγράφονται στις πρώτες τέσσερις θέσεις της φανταλίστας, με καλλιτέχνες που είχαν τουλάχιστον δυο καλές κυκλοφορίες το 2014. 
Ανάμεσα στους εργατικούς και εμπνευσμένους βρίσκεται ο Anton Newcombe. O νέος "καθαρός"  Anton, μουσικά θυμήθηκε τον παλιό παλιό 90s εαυτό του. Και αυτό ορίζει μια διπλή έκπληξη, καθώς όχι μόνο είναι ζωντανός (και μη έγκλειστος) αλλά κατάφερε να βγει από τον πειραματικό λαβύρινθο που έμοιαζε να χάνεται όλο και πιο πολύ με κάθε κυκλοφορία. Και δεν είναι ότι δεν έβγαλε διαμαντάκια αυτά τα χρόνια που νόμιζε πως είναι ο Aphex Twin, καθότι ταλαντούχος, αλλά περνάνε τα χρόνια και οι φανς μεγαλώνουν, παραξενεύουν και θέλουν τα σίγουρα, θέλουν "όπως παλιά".
Είναι τέτοιος ο συνετισμός του Anton που μάλλον για πρώτη φορά στην ιστορία των The Brian Jonestown Massacre  παρουσιάζει ένα δίσκο που στο τρακλιστ απουσιάζουν τα καραμπινάτα πειράγματα και οι ειρωνείες  προς άλλα συγκροτήματα. 
Εκτός από το Revelation, οι BJM έβγαλαν πρόσφατα ένα EP. Αν τα τραγούδια του EP είχαν μπει στο δίσκο, τότε αυτό το ποστ θα είχε ημερομηνία δημοσίευσης 20/12/14 (ναι τα πρώτα τέσσερα είναι όλα #1). ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; Κάνε ρε Anton τον Φαντασμένιο παραγωγό, να τραβήξει το μέρος που παίζει μετά το 3:20 τουλάχιστον ως το 30:20, να πέσουν τα τσιμέντα. Χαμός. Με κάτι τέτοια οι BJM προσπερνάνε άνετα το "όπως παλιά", και θέτουν σοβαρά υπαρξιακά ερωτήματα στα μιλιούνια των αναβιώτων της ψυχεδελικής μουσικής.
Για την επίσκεψη των BJM, με το χάλια ανέκδοτο του Anton (χειρότερο ανέκδοτο για το 2014) περάστε στο βάθος


17 December 2014

φαντατέσσερα

Αν το μόνο κριτήριο για μια θέση στη φανταλίστα ήταν τα plays, τότε οι Baby Guru θα ήταν στο #1. Αυτή τη στιγμή και ενώ γράφονται αυτές οι λέξεις, το Marginalia έχει ξεπεράσει το Pieces στη Φαντασμένια συνείδηση. Όχι πως έχει και καμιά σημασία. Σημασία έχει πως το χέρι πάει με ευκολία στο παίξε. Και αν δεν κάνουν κάτι παραπάνω στα εξωτερικά, δεν χάθηκε ο κόσμος. Και μόνο με αυτούς τους δίσκους μπορούν να είναι σίγουροι πως και μετά από 20 χρόνια θα υπάρχει κόσμος που θα ακούει για πρώτη φορά το behaviour και δεν θα πιστεύει πως μια μπάντα από την Αθήνα έγραψε ένα τόσο όμορφο τραγούδι. Γράφει αυτά ο Φαντασμένιος και φαντάζεται πως ένας blogger από τη Βολιβία, ένας από τη Γκάνα και ένας από τη Λετονία γράφουν για αντίστοιχες ντόπιες μπάντες. Τις καλύτερες μουσικές δεν θα τις ακούσουμε ποτέ.
Τι να γράψει άλλο ο Φαντασμένιος; Για το δίσκο τα έχει γράψει εδώ, και για τα λαηβ εδώ. Να γράψει και για τον δίσκο του Prins Obi που αντί να είναι το κερασάκι στη τούρτα, έκανε την τούρτα δυόροφη; 
Ο ασπρόμαυρος Prins Obi, κοιτάει στα μάτια (για όποιον αντέχει) και τελειώνει το 2014 λέγοντας:
We belong to the silly race
that fucks around and never takes the blame
hurting each other
we're attached to a phony world
with Facebook addicts and semi-precious whores
drowing each other
'cause inside these dirty deeds
there's a spark that shines for you and me
loving each other

this golden cage is holding us back my love
leave it behind, leave it behind


16 December 2014

φανταπέντε

Ο φετινός όμορφος δίσκος των Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra ξεκινά με ένα παιδάκι να λέει  "We live on the island of Montreal, and we make a lot of noise because we love each other". Βέβαια ο δίσκος απογειώνεται με το σοδειάς 2012 "What We Loved Was Not Enough". Δηλαδή ναι μεν αγαπιόμαστε, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό; Τα έχουν μπερδέψει λίγο οι Efrim. Αντίθετα οι Have a Nice Life είναι πιστοί στο όραμα του σκοταδιού και του φόβου και στο νέο δίσκο τους  ακούγεται ένα παιδάκι από το σούπερ στοιχειωμένο Pennhurst State School and Hospital. Η συνέντευξη του άτακτου μικρού Τζόνι είναι η εισαγωγή του Cropsey (ΝΑΙ ΝΑΙ ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΝΑΙ) στο οποίο ακολουθεί ένας χαμός από βαριά - δύσκολα - τύμπανα, παραμορφώσεις, απόκοσμα φωνητικά(;), αλλά και μια καθαρή μελωδία από ένα μεταλλόφωνο.
Το Defenastration Song είναι το τάμα στους δοξαζόμενους Joy Division. Όσοι έχουν επηρεαστεί από τον Ian Curtis πρέπει να έχουν ξυπνιτζίδικο όνομα και δεν είναι τυχαίο πως το παίξιμο τους θυμίζει αρκετά την προσέγγιση των A Place To Bury Strangers. Υπάρχουν και τραγούδια όπως το Burial Society οπού ακούγονται πιο προσιτοί χωρίς όμως να αφήνουν να μπει το φως. Απλά βγάζουν τόσο συναίσθημα που δεν χρειάζονται μουσικές ακρότητες για να κρατήσουν τον ακροατή στον αφύσικο κόσμο τους.
Το Unnatural World μπορεί να μην αιφνιδιάζει όπως ο πρώτος δίσκος της μπάντας (deathconsiousness) αλλά είναι ως το τελευταίο δευτερόλεπτο ένα πολύ καλό έργο μιας ιδιαίτερης κατηγορίας όπου η απόλαυση περνάει μέσα από όχι και τόσο ευχάριστα συναισθήματα. Και δεν γίνεται λόγος για εγκλήματα πάθους ή σούπερ καταθλίψεις αλλά περισσότερο για μίνι ηλεκτροπληξίες, σαν αυτές που παθαίνουν τα παιδιά όταν παίζουν με τις πρίζες. Ναι, από δράμα ως μίνι ηλεκτροπληξίες, όλα τα άλλα πρέπει να είναι υπερβολές. Διότι πόσο χαζό θα ήταν να αυτοκτονούσαν όλοι με το που άκουγαν από το παιδάκι να λέει "We make a lot of noise because there is no love";

15 December 2014

φανταέξι έξι έξι


 
Οι γνωστοί θαμώνες της φανταλίστας The Men και Ty Segall φέτος την είδαν 1973. Και αν οι φυσαρμόνικες και τα πιανάκια των The Men δεν κέρδισαν τον Φαντασμένιο, δεν μπορεί να πει το ίδιο για τον γκλαμ Ty Segall. Η ευλογία και η κατάρα του νέου δίσκου του αη Ty είναι αυτό το ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ. Tall Man Skinny Lady. Χαμός. Πρέπει ο Φαντασμένιος να το άκουσε τόσες φορές, όσες κάποιος έγραψε στο ιντερνετ πως το ροκεντρολλ έχει πεθάνει. Δηλαδή περίπου 30 τη μέρα. Και εδώ είναι η κατάρα καθώς κάθε προσπάθεια ακρόασης του δίσκου κόλλαγε στο Tall Man, Skinny Lady που είναι μόλις δεύτερο τρακ. Πάντως όπως μας έδειξε και από κοντά ο Ty, το ροκεντρολλ δεν έχει πεθάνει.
Για να καταφέρει να ακούσει το Manipulator ο Φαντασμένιος αναγκάστηκε να γίνει παραποιητής και να γράψει ένα cd χωρίς το Tall Man Skinny Lady. Χαμός. It's Over και Feel είναι μια δυάδα τραγουδιών που ο Jack White ούτε στα όνειρα του δεν μπορεί να δει πια. Οι ομοιότητες με την περίπτωση του Ariel Pink είναι αρκετές. Υπάρχουν χίλιοι λόγοι για να τους αντιπαθήσει και να τους απορρίψει κάποιος (είναι ντεμοντέ, είναι χιψτερ, είναι φλώροι, είναι περίεργοι, δεν είναι περίεργοι κ.α.) αλλά χρειάζεται μόνο μια στιγμή συγκλίσης της πώρωσης καλλιτέχνη-ακροατή για άνευ όρων παράδοση. Και το Manipulator δίνει κάμποσες αφορμές για να συμβεί αυτό.

14 December 2014

φανταεπτά

 
Τα τελευταία χρόνια αρκετοί καλλιτέχνες (Mount Kimbie, Apparat)  προσπαθούν να παίξουν ηλεκτρονική μουσική με όσο το δυνατόν πιο αναλογικά μέσα μπορούν. Για τη συζήτηση περί των αναλογικών και των ψηφιακών, ο Φαντασμένιος θα πει "μπούρδες". Η μουσική είναι πάνω από όλα. Τα υπόλοιπα είναι κυρίως για την εικόνα. Όπως για παράδειγμα όταν ανεβάζει κάποιος μια ψηφιακή φωτογραφία και βάζει από κάτω ταγκ "no filter". Χαχαχαχαχ. Κούνια που σε κούναγε αγαπητέ φωτογράφε.
 Στο άρμα της απολαπτοποίησης είναι προσδεμένος και ο Nick Edwards, γνωστός ως ekoplekz. Ο οποίος από το 2010 και μετά πρέπει να έχει περίπου 157 κυκλοφορίες και 38 συνεργασίες (eMMplekz με τον Baron Mordant, Ekoclef με τον BassClef, Ensemble Skaletrick κ.α.). Δουλευταράς. Η καλύτερη δουλειά του μάλλον είναι η κασέτα Tapeswap που έβγαλε το 2011 με τον BassCleff. Στα δισκοπωλεία η κασέτα θα βρεθεί κάτω από τις ταμπέλες  IDM, βόμβοι, Industrial, Kraut, φανταστική μουσική, τι λες τώρα. Το 2014 κυκλοφόρησε ως Ekoplekz δυο καταπληκτικούς δίσκους στην Planet Mu. Το Trace Element με το οποίο ξεκινάει το LP Unfidelity μοιάζει να έχει δημιουργηθεί από τα θραύσματα μιας Surf Solar έκρηξης αλλά με αμιγώς ηλεκτρονική κατεύθυνση. Η blogoψήφος του Φαντασμένιου πάει στο Unfidelity καθώς το ψήφισε και ο lk21, αν και το πιο περίεργο και σκοτεινό Four Track Mind είναι ένα κλικ πιο πάνω στη Φαντασμένια συνείδηση. Και μιλώντας για συνείδηση εκτός λίστας έμεινε ο split δίσκος των Pye Corner Audio/Not Waving, προσθέτοντας ακόμα ένα λόγο για να αλλάξει όνομα σε καθυστερημένιος ο Φαντασμένιος. Δεν πρέπει να υπάρχει κακή κυκλοφορία του Pye Corner Audio, ενώ μόνο τυχαίο δεν είναι πως κάνει αυτό το remix

13 December 2014

φανταοκτώ

Πάνε 10 χρόνια από την εποχή που ο Λος Αντζελιανός Ariel Rosenberg έπαιζε με ένα αρχαίο 8-track κασετόφωνο προσπαθώντας να μιμηθεί το είδωλο του, R. Stevie Moore. Το 2005 το περιοδικό Wire έβαζε το μυθικό Julie Lost His Jewels στο tapper #13, κάτι που έμελε να παίζει  καθοριστικό ρόλο στο ιντερνετ, καθώς αποτέλεσε την αιτία για το πρώτο ποστ αυτού του blog. Ο Ariel Pink κυκλοφορεί υπέροχα ποπ κομμάτια τα οποία με οποιαδήποτε άλλη παραγωγή θα ήταν υλικό για παγκόσμια καριέρα. Και όταν αποφασίζει να κοιτάξει έστω δειλά πίσω από τον φράκτη του lo-fi γίνεται αυτόματα ο αγαπημένος των χιπι χιπι σαητ. Από την κυκλοφορία του Before Today και μετά αρκεί μόνο να σκουπίσει τη μύτη του για να γίνει θέμα στα πιτσφορκ. Αλλά η λαηφσταηλ παραφιλολογία και το αν είναι τρολ ή μαλάκας ο Ariel δεν είναι κάτι που απασχολεί τον Φαντασμένιο. Και εφόσον ο Pink όχι μόνο δεν ενέδωσε στις πιέσεις της Μαντόνας, αλλά θυμήθηκε τις παλιές καλές μέρες της μουσικής αναρχίας, παίρνει δικαίως μια θέση στη φανταλίστα. 
Το διαολεμένο not enough violence είναι κλασική περίπτωση ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ. Πότε με τα φωνητικά, και πότε με τα τύμπανα ο Ariel κάνει ό,τι μπορεί για να ανατρέψει την όποια δομή του τραγουδιού, προσφέροντας στο τέλος ένα αβαντ ποπ διαμάντι. Και επειδή μπορεί, στο επόμενο τρακ γυρίζει το διακοπή από το lo-fi στο hi-fi και κάνει επίδειξη ποπ τραγουδοποιίας  με το αψεγάδιαστο Put Your Number In Μy Phone. Και ενώ τρίβει τα χεράκια και γελά σαν τον Δρακουμελ ο δίσκος φτάνει στο Dinosaur Carebears όπου γίνονται τα πάντα, χαμός. Το Sexual Athletics έρχεται να επιβεβαιώσει τις Φαντασμένιες υποψίες πως ο καλλιτέχνης νοσταλγεί τα χρόνια στην paw tracks. pom pom pom pom. Υπάρχει μόνο ένα ζητούμενο στο δίσκο του Pink. Η απόλαυση. Όχι απόλαυση που προσφέρεται σε ένα σουπερ μοντέρνο μουσείο ή μια αρτ γκαλερι, αλλά σε ένα ένα λουνα παρκ με τσάμπα ναρκωτικά.