21 November 2014

just because it's Public Service Broadcasting

Ήταν ένα καλό λαηβ. Αυτή ήταν η πιο χοτ φράση έξω από το six dogs μετά την εμφάνιση των Public Service Broadcasting ή όπως αυτοί λέγονται, καθώς ο φαντασμένιος γράφει με τη μία και χωρίς google search.
Όσοι ήξεραν τα περί των PSB λογικά ήρθαν το Σάββατο, ξέρουν τι έγινε, πέρασαν καλά, δεν θα διαβάσουν τίποτα ενδιαφέρον σε τούτο το ποστ, και να πάνε στο καλό. Οι υπόλοιποι για να μη ξέρετε τους PSB και  για να διαβάζετε αυτό το ποστ σημαίνει πως έχετε χρόνο, οπότε κάντε τα ψαξίματα σας για να μη γεμίζουμε το internet με τα ίδια και τα ίδια. Η μόλυνση του internet είναι ένα ζήτημα υπαρκτό και έχετε όλοι μερίδιο ευθύνης.  "Βρετανοί, παλιά επίκαιρα και μπλα μπλα.. κλπ" μια χαρά ενδιαφέρον ακούγεται ε; Είναι, και μετά λύπης να σας ενημερώσουμε πως  χάσατε που δεν ήρθατε! Στην πραγματικότητα εσείς θα απολαμβάνατε το λαηβ ακόμα περισσότερο από αυτούς που στείλαμε πριν τρεις προτάσεις στο καλό. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Μπαμπινιώτης της μουσικής για να εξερευνήσεις σε βάθος τη μουσική των PSB. Ακόμα και με λίγες ακροάσεις θα σε κερδίσουν. Για ένα λαηβ αυτό σημαίνει σίγουρη διασκέδαση, πόσο μάλλον όταν η μουσική συνοδεύεται από όμορφα κλιπ ανάλογης αισθητικής. Οπότε όσο λιγότερο είχες ακούσει PSΒ τόσο μεγαλύτερη η έκπληξη, τόσο μεγαλύτερη η χαρά. Βάλτε στο περφορμανς και κάμποσο Βρετανικό χιούμορ και ταρατατζουμ ταρατατζουμ επιβεβαιώνεται η πρώτη πρόταση του ποστ. Το λαηβ έκλεισε με το Everest το οποίο είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας. 
 Οι PSB θα κυκλοφορήσουν νέο δίσκο το 2015 με θέμα την εξερεύνηση του διαστήματος. Είναι ένα θέμα πολύ αβανταδόρικο (υπάρχει αρκετό οπτικοακουστικό υλικό) και απόλυτα ταιριαστό με την αισθητική των PSB, οπότε ας ελπίσουμε να περάσουν και πάλι από εδώ καθώς δεν υπάρχει περίπτωση αυτό το πράγμα να μην είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον. 

~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~

Τη συναυλία άνοιξαν οι επίσημοι αγαπημένοι ice_eyes. Όσοι ξέρουν είδαν και όσοι είδαν ξέρουν. Όσοι δεν είδαν και θέλουν να μάθουν βουρ την Πέμπτη στα yuria.

14 November 2014

is he weid? is he white? is he promised to the night? and his head has no room | xiu xiu στο six dogs


 Οι xiu xiu. Οι xiu xiu είναι  μια περίεργη ιστορία που για τον Φαντασμένιο ξεκινάει το 2005, όταν σε κάτι σούπερ ιντερνετικές εκπτώσεις πέφτει πάνω στα La foret και Fabulous Muscles. Εκεί, εν μέσω πειραματισμών, διακρίνονται ρηπιτατα διαμάντια της αβαντ ποπ μουσικής όπως τα Crank Heart, I Luv the Valley OH!, το Sad Pony Guerilla Girl και η συνέχεια του (;) pox.  Αν κάτι προβλημάτισε τότε τον άνθρωπο που σε δυο χρόνια θα συγκλόνιζε το ιντερνετ ήταν η κατηγοριοποίηση των xiu xiu, δηλαδή σε ποιο ράφι θα έβαζε το CD (καθώς αυτά δεν μπαίνουν  αλφαβητικά). Τα CD μπαίνουν με σύστημα rough trade και παραλλαγές. Δηλαδή ξέχωρα Αμερικάνοι-Άγγλοι και χωριστές γωνιές για υποκατηγορίες όπως: ηλεκτρονικά, ποστ ροκ, πειραματικά, μουσικές πριν τη γέννηση του μπλογκερ, συλλογές, και φυσικά μια ειδική τιμητική  θέση για τους Χειμερινούς Κολυμβητές.
Το 2006 στο υπόγειο του Underworld οι Xiu Xiu είχαν δώσει ένα εξαιρετικό λαηβ. Πως ήταν το λαηβ; Δύσκολο να το περιγράψει ο Φαντασμένιος, και εφόσον το βγάζετε στο τσάμπα, ας υποθέσουμε πως διαβάζετε μια γαμάτη φράση με φοβερό νόημα που έχει τις λέξεις "αυτοσχέδια μουσικά όργανα", "ατμόσφαιρα"  και "περίεργο". Πως πας για μπύρα με κάποιον που δεν ξέρεις καλά, περνάς γαμάτα και μετά θες να βρεθείτε πάλι; Ε τέτοιο ήταν. Και μετά χαθήκαμε! Μπορεί να φταίει το ότι δεν βρέθηκε ποτέ μόνιμη θέση για τα CD, κάποιο ρόλο έπαιξαν σίγουρα οι πιο δύστροπες επόμενες κυκλοφορίες, αλλά σίγουρα χαθήκαμε. Στην κυριολεξία καθώς το μεν Fabulous Muscles έχει κάνει φτερά (μη δανείζετε ποτέ CD) το δε La Foret έχει διαφορετικό εξώφυλλο από αυτό που υπάρχει στο internet (εξώφυλλο στο internet vs εξώφυλλο Φαντασμένιου). Μακάρι να γίνουν υπέρ καλτ οι xiu xiu και να αποκτήσει συλλεκτική αξία αλλά και αν δεν γίνει αυτό τα ίδια 11 τραγούδια έχει το δισκάκι, οπότε κανένα πρόβλημα.    
Έπρεπε να περάσουν σχεδόν δέκα χρόνια για να ξαναϊδωθούμε (να είναι καλά ο truant που τους έκανε πάλι φίρμες) την περασμένη Κυριακή στο six dogs. Πώς ήταν το λαηβ; Αρκετά προ-ηχογραφημένα (43%λαηβ) και με τον Stewart να πίνει από δυο κούπες πριν από κάθε τραγούδι.  Τι έπινε; Και τι συμβολίζει ο  μαμπο-τζαμπο χαιρετισμός με την παρτενερ στο ξεκίνημα του λαηβ; Το άγριο, σχεδόν μανιακό ύφος του καλλιτέχνη εξασφάλισε ησυχία (ακόμα και μεταξύ των τραγουδιών), είτε γιατί συνεπήρε σε επίπεδο "σε νιώθω", είτε γιατί φόβισε σε επίπεδο "αυτός είναι για Ι5". Μουσικά το λαηβ ήταν πιο άγριο σε σχέση με το 2006. (Πάρτε ανάσα και πάμε). Σαν να σε γαμάνε στη δουλειά, να έχει πεθάνει ο καλύτερος σου φίλος,  να νιώθεις μόνος, να σε έχει παρατήσει η γυναίκα της ζωής σου, να έχεις πονόδοντο, να πρέπει να πας στην εφορία, να βλέπεις 3 ώρες στην τηλεόραση όλα τα σκατά της γης και μετά από όλο αυτό να βρίσκεσαι κάπου φουλ στα πιο τέλεια ναρκωτικά με ένα καζάνι μπροστά στο οποίο βράζουν ο Κικίλιας και ο Αναστασιάδης και σε μια καρέκλα με δεμένο τον μαλάκα που σου έπρηζε τα αρχίδια όταν ήσουν σχολείο, ενώ δίπλα υπάρχει ένα τραπέζι με τα καλύτερα σύνεργα για βασανισμό. Ε τέτοιο ήταν.

12 November 2014

δόξα τα αδέρφια Wilson που είναι Παρασκευή | Baby Guru στο Six Dogs


Πάτα το play.
 
Η Παρασκευή είναι η πιο υπερεκτιμημένη μέρα της εβδομάδας.  Καταρχήν είναι η μέρα της κούρασης. Την Παρασκευή πάντα θα πάει κάτι στραβά, από το πιο απλό (να μη βρίσκεις καλό γάλα στο σουπερμάρκετ) ως το χειρότερο (είναι η μέρα που όταν μιλάει το αφεντικό δεν είναι για καλό). Δεν είναι τυχαίο πως την περασμένη Παρασκευή η κυρά Σούζη προειδοποιούσε για  σούπερ ακραία καιρικά φαινόμενα. Για αυτή τη σχεδόν τελευταία Παρασκευή του κόσμου, οι 312 γνωστοί περιφερόμενοι (χιψτερς μας λένε όλοι) είχαν τη σπάνια ευκαιρία να διαλέξουν μεταξύ 42 ηβεντς το χασταγκ που θα πατάνε όλο το βράδυ στο κινητό.  Μόνο 2-5 από τις κουλ φατσούλες διάλεξαν το Six Dogs και τους Baby Guru. Λαηβ των Baby Guru χωρίς βαθύ τουητερ! Ζήσαμε να το δούμε και αυτό. Διότι με φίλους φίλων γεμίζει το dogs και ο Φαντασμένιος με τη μπάντα του. Είναι μαγκιά να μαζέψεις κόσμο που ίσως ταλαιπωρήθηκε να βρει την Αβραμιώτου. Το καλό σε αυτό το περιβάλλον ήταν ότι μπορούσε ο Φαντασμένιος να πιει τις βοτκιτσες του χωρίς να τον ενοχλούν οι ψαγμένοι φανς, και το κακό είχε τη μορφή ενός μπουρου-μπουρου σύννεφου πάνω από το gig space.


Πάτησες το play;

To λαηβ των Guru έκλεισε ένα κύκλο που ξεκίνησε συγκρατημένα αισιόδοξα  με την παρουσίαση στο ρομάντζο, πέρασε από τα σαλόνια της στέγης, μοίρασε ενθουσιασμό σε παραλίες, πελάγη, βουνοκορφές και έγραψε ιστορία στις Αμερικές. Εμείς οι Φαντασμένιοι καιρό τώρα και τα λέμε και τα γράφουμε για το πόσο καλά είναι τα λαηβ των Guru. Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν είναι η τελειομανία τους. Θα μπορούσαν μετά την επιτυχημένη κυκλοφορία του Marginalia να  περιοδεύουν παίζοντας τα τραγούδια όπως αυτά περίπου ακούγονται στο δίσκο, όπως κάνει το 96% των συγκροτημάτων. Οι Guru παρουσιάζουν καλοδουλεμένες διαφορετικές εκδοχές των τραγουδιών και όχι αρπα κόλα τζαμαρισματα έτσι για να πούμε πως κάνουμε κάτι διαφορετικό. Για παράδειγμα στη λαηβ εκτέλεση του αγαπημένου behaviour, εκτός από το χαρακτηριστικό μπάσο που σκάει μετά από το χαμό έχει προστεθεί ένα μέρος όπου αλλάζει ο ρυθμός, αλλάζει η ταχύτητα, γίνεται drum n' bass, ίσως είναι o sun ra από πάνω, o aphex twin, δεν είμαστε σίγουροι τι ακριβώς ακούσαμε αλλά είναι από τις λεπτομέρειες (;) που ξεχωρίζουν. Και κάπως έτσι πήγε όλο το σετ και με the things you do να είναι πιο γλυκό από τις δισεκατομμύρια φορές που το έχει ακούσει ο Φαντασμένιος.  

Ξαναπάτα το play

Λοιπόν επειδή πάει να ξεφύγει το πράγμα ας περάσουμε στο κεντρικό θέμα του ποστ το οποίο είναι  "καλή μουσική". Ούτε ταλέντο, ούτε έμπνευση, ούτε σούπερ ναρκωτικά, ούτε δημόσιες σχέσεις, ούτε ατιτιουντ. Στο κλάσμα που ισούται με δισκάρες ο αριθμητής πολλαπλασιάζεται με τη λέξη "δουλειά". Έτσι γυρίζει τον κόσμο ο larry "the king" gus και βγάζει δίσκους που χρειάζεται ένα χρόνο για να πάρει χαμπάρι ο κάθε μαλάκας Φαντασμένιος. Θα βρεθούν και αυτοί που θα μεταφράσουν την τελειομανία σε παραξενιά, αλλά εμείς δεν θα τους ακούμε γιατί θα παίζει δυνατά ο δίσκος με τις 58 διαφορετικές λαηβ εκδοχές του Amaye.

Πάτα το play . Νιώσε
 

28 October 2014

Lee Ranaldo λαηβ στον Παρνασσό | ανταπόκριση των Στάτλερ και Ουώλντορφ

Αν υπάρχει ένα υποείδος της ποπ μουσικής που έχει δοκιμαστεί σκληρά στη σκηνή είναι σίγουρα αυτό των singer/songwriter. Από τον Llewyn Davis ως την Φοίβη Μπουφέ και από τον Moa Bones  (support των Swans στο fuzz) ως την περίφημη βραδιά Kurt Vile, μοιάζουν ατέλειωτες οι ιστορίες των μοναχικών καλλιτεχνών που παίζουν μπρος σε κόσμο που χασμουριέται, βαριέται και γκρινιάζει. 

Πώς το λέει ο λαός "στο χωρισμό την πληρώνουν πάντα τα παιδιά"; Ε ο Lee Ranaldo το είδε σαν μια ευκαιρία ζωής σαν ένα "κάθε εμπόδιο για καλό" και πριν ξεκατινιαστούν τρεις φορές ο Moore με την Gordon κυκλοφόρησε δυο δίσκους, στον δε φετινό δεύτερο, συνεπικουρούμενος από το νέο σχήμα The Dust. Αλλά εντάξει είναι ο Lee Ranaldo, κυκλοφορεί ειδική έκδοση της Fender Jazzmaster με την υπογραφή του πάνω, οπότε άμα θέλει κάνει και μια περιοδεία μόνος του, singer/songwriter φάση. 

Οπότε τη Δευτέρα το βράδυ, οι Αθηναίοι είχαν την ευκαιρία να δουν τον Lee Ranaldo (βγήκε ο αυθεντικός και δεν επιβεβαιώθηκαν οι φήμες ότι η arte fiasco θα πασάρει ως Ranaldo τον Γιώργο Καρανικολα) μόνο με κιθάρα. Μόνο με 5-6 ακουστικές κιθάρες και κάμποσα πεταλάκια για την ακρίβεια. Και πάμε στην πάνω παράγραφο με το κράξιμο ή μάλλον καλύτερα στην εμφάνιση του Damien Jurado στο plissken όπου μπορούσες να δεις έναν θεατή να δακρύζει και τον διπλανό του να σβήνει μηνύματα στο κινητό για να περάσει η ώρα. Ένας λόγος για να δακρύσεις (ή έστω να νιώσεις που λεν οι νέοι) είναι η αναμενόμενη εκτελεστική δεινότητα του καλλιτέχνη στο παίξιμο της κιθάρας σε σημείο να μοιάζει λογικό ένας άνθρωπος να ακούγεται λες και παίζουν τρεις. Και όλα αυτά τα καλά στον πολύ καλό αισθητικά και τεχνικά Παρνασσό. Και ως εκεί. Διότι αν ο κύριος στη σκηνή δεν έπαιζε στον Παρνασσό και δεν λεγόταν Lee Ranaldo θα ήταν για να παίξει 3-4 τραγούδια. Οτιδήποτε παραπάνω συνοδεύεται από τη λέξη κουραστικός. Καθότι μπορεί να δηλώνει ο καθένας ότι θέλει αλλά δεν σημαίνει ότι είναι και ότι δηλώνει. Δεν είμαστε τίποτις ειδικοί στη μουσικολογία  αλλά όταν βλέπεις ένα άνθρωπο στη σκηνή με μια κιθάρα και ένα μικρόφωνο περιμένεις και κάτι από φωνητικά. Δεν είναι τυχαίο που ο Lee Ranaldo έχει τραγουδήσει ελάχιστα τραγούδια στον μακρύ κατάλογο των Sonic Youth. Κάποιος πιο χαρούμενος και αισιόδοξος άνθρωπος ίσως να το έβλεπε ως μια lo-fi εκδοχή, και στην τελική σιγά τη φωνή που είχε ο Bob Dylan. Βέβαια ο Dylan δεν χρείαζεται να εξηγεί 2-3 λεπτά την ιστορία για το κάθε τραγούδι γιατί αυτά μιλάνε από μόνα τους, και το σημαντικότερο η ιστορία δεν αναφέρεται στα όχι και τόσο δύσκολα νεανικά χρόνια στο κάτω Μανχάταν. Τελικά ήταν ένα βράδυ όπου ο Lee Ranaldo έκανε το κομμάτι του, εμείς στην αρχή θέλαμε αλλά μετά είπαμε αλλά αυτός είπε και τελικά (ψυχρά) αυτός δεν είναι singer/songwritter, αυτό ακριβώς και τίποτα άλλο. Ίσως μετά από 2-3 δίσκους βρει το δρόμο του και μπορέσει να είναι συναρπαστικός άνω του μισάωρου (κορυφαία στιγμή του λαηβ το key/hole). Αυτό ή να κάνει κάτι που όπως βλέπετε και στη φωτογραφία ξέρει όσο λίγοι.

Το βράδυ ξεκίνησε με τους Sancho003 οι οποίοι ήταν δυο και όχι τρεις. Ο ήχος τους βασίζεται σε  πειραματισμούς με ηλεκτρική κιθάρα και βιολί πάνω σε μελωδίες και σκοπούς που μοιάζουν παραδοσιακοί. Μια χαρά το σετ τους. Βγάζει ακόμα δίσκους ο Manyfingers;
 
~~~~~~~~ο~~~~~~~~

Εδώ μια εκπομπή από αυτές που κάνουμε κάθε Σάββατο 4-6 στον http://poplie.eu/. Που και που θα ανεβάζουμε καμία (δείγμα δωρεάν) για να μην σας λείψει η διασκέδαση




15 October 2014

Ο Φαντασμένιος στη Γιουγκοσλαβία | μέρος Α'

 Μέσα Οκτώβρη και ως ακραία μουσικά φαινόμενα και Φαντασμένιοι, έχουμε πάει σε ένα λαηβ (Moon Duo). Πήγαμε και στην Marissa Nadler όπου ήταν καλά και το γράφουμε εδώ για να το θυμόμαστε και μετά από ένα μήνα. Τους Future Islands τους σνομπάραμε γιατί τους είχαμε δει παλιά και επειδή ο νέος δίσκος είναι φλώρικος και εμείς πάνκηδες τρομεροί και δεν πάμε κάπου που δεν εγκρίνει και ο σύλλογος Ελλήνων φροντμεν. Με αυτά και με αυτά, θα αναγκαστεί ο Φαντασμένιος να επιδοθεί σε ακόμα ένα ρεσιτάλ επιδειξιομανίας και γαματοσυνης. Δεν το ήθελε, αλλά όταν τίποτε συγκλονιστικό δε συμβαίνει, εκτός από τις ειρωνείες του Μπακιρτζή στο φεστιβάλ της νεολαίας post-πασοκ, αναγκάζεται ο μπλογκερ να γράψει για εκείνο το βράδυ στο αλτέρνατιβ Βελιγράδι.

εκείνο το βράδυ
Ο Φαντασμένιος ακολούθησε το γνωστό σλάβικο ρητό που λέει "Σαν πας από την παλιά πόλη στο νέο Βελιγράδι, καλό είναι πριν περάσεις τον Σάβιο ποταμό να πιεις ένα κοκτέηλ στο καλόγουστο κοκτέηλ μπαρ που βρίσκεται σχεδόν κάτω από τη γέφυρα". Αφού ήπιε τρία (για να πιάσει σίγουρα τη ρήση) βρέθηκε στην απέναντι όχθη όπου έχουν δέσει κάμποσα ποταμόπλοια-μπαρ τα οποία παίζουν τα πάντα. Εκεί καταρρίπτοντας τους νόμους των πιθανοτήτων, το νόμο του Μέρφι και το νόμο του ισχυρού, ο Φαντασμένιος μπήκε στο πρώτο καράβι που είδε και τελικά αποδείχτηκε και το καλύτερο. Στην Sioux Plav βρέθηκε μπρος στους Auf Wiedersehen οι οποίοι είναι οι ορθοντοξ μπραδερς των δικών μας  A Victim of Society. Τίμια εμφάνιση σε ένα είδος που οι Γιουγκοσλάβοι μπορούν να λένε πως έχουν παράδοση (από τους Κροάτες Paraf στους σπουδαίους Idoli από το Βελιγράδι). 
Αυτοί όμως που έβαλαν εκείνο το βράδυ στο ράφι με τα φαντασμένια ιστορικά, ήταν οι Čistilište. Δεν έχουν σελίδα στο ιντερνετ, δεν έχουν facebook, υπάρχει μόνο μια φωτογραφία τους, αυτό το τραγούδι (νταουνλοουντ τσαμπα) και αυτό το απόσπασμα από λαηβ (αυτό). Ξεκίνησαν παίζοντας post punk με μια κοφτή αγριάδα που φέρνει στο μυαλό πρώιμους αμούστακους mogwai. Στη συνέχεια και όσο βάραγαν τα παιδιά ο Φαντασμένιος είχε την αίσθηση πως θα του σκουντήξει την πλάτη το φάντασμα του Ian Curtis, χωρίς αυτό να λογίζεται ως κάτι το τρομακτικό αλλά μάλλον φυσιολογικό με όσα συνέβαιναν. Με το τέλος του σετ  θα μπορούσαν να αιτηθούν αριστείο Sonic Youth. Απολαυστικό λαηβ με τον τύπο της φωτογραφίας στα τύμπανα να αποτελεί από εδώ και πέρα επίσημο αγαπημένο του μπλογκ. Μεγάλη η χάρη του. 
Μετά από αυτό το χαμό μια βόλτα στα δίπλα καραβάκια που έπαιζαν όλες οι φυλές του τρέντυ αλλά κάπου εκεί χωμένο ήταν το 20/44 να παίζει detroit techno (στο κλαμπ έχει εμφανιστεί και ο Nicolas Jaar). Dertroit techno στο Βελιγράδι ισούται με τον ορισμό της ειρωνείας και δίνει άλλη διάσταση στο σλογκαν  "balkans" this is no detroit, this is destroyed

~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~

Τα ακραία ραδιοφωνικά φαινόμενα και ο φαντασμένιος βρίσκονται κάθε Σάββατο από τις 16:00 ως τις 18:00 στον http://poplie.eu/.  Πάντα αυθεντικά και τεκμηριωμένα.
 

07 October 2014

rapid eye movement #88

Τα  τέσσερα ιστορικά μεγάλα ψέματα του Michael Stipe:

1. Οι REM είναι μια οικογένεια, και δεν υπάρχουν REM αν λείπει ένας από τους τέσσερις


2 Οι REM δεν θα βγάλουν ποτέ live δίσκο


3 Οι REM δεν θα βγάλουν ποτέ best of δίσκο


4. Βαριέμαι τα ερωτικά τραγούδια

https://www.youtube.com/watch?v=gBNHbq3Sqf8

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

27 September 2014

ποιος μαλάκας κλικάρει πάνω στα διαφημιστικά μπανερ;

20 χρόνια νύχτες πρεμιέρας. Ε και; Ναι είναι μια αφορμή να γίνονται πάρτι και να πουλάει μούρη ο ένας στον άλλο. Αλλά και με τη γκρίνια πως θα πέσει το μαρούλι; Οπότε και ο Φαντασμένιος εναρμονίζεται με τις  εορταστικές εκδηλώσεις και θυμάται ενώ πίνει μια COCA-COLA μια γαμάτη βραδιά στις νύχτες πρεμιέρας. Αποκλειστικά στα ακραία μουσικά φαινόμενα! Σε περίπτωση που δεν έχετε όρεξη να διαβάσετε την ιστορία να σας πούμε πως ο Φαντασμένιος είναι 1,88, με πράσινα μάτια, φοράει άρωμα ΤΖΙΤΖΙΛΟΝΗΣ και έχει πολλούς κουλ φίλους. 

Ένα από τα πιο γρήγορα sold out του COSMOTE φεστιβάλ πρέπει να ήταν για την προβολή της ταινίας Chelsea Girls του Andy Warhol. Τεράστια η απογοήτευση του εκκολαπτόμενου τότε μπλόγκερ, που δεν εξασφάλισε το μαγικό χαρτάκι και είπε να μετριάσει τη λύπη κλείνοντας θεσούλα στο I'm Not There που θα παιζόταν δίπλα. Λίγο πριν ξεκινήσουν οι ταινίες που παίζονταν σχεδόν την ίδια ώρα ο φέρελπις μπλογκερ πιάνει κουβέντα πίνοντας HEINEKEN με φίλους στην είσοδο. Ξάφνου όλοι έχουν μπει στους MARLBORO σινεμάδες και με βαριά καρδιά ο Φάντασμένιος παίρνει το δρόμο για την αίθουσα. Ποια αίθουσα; Εμ στον Απόλλωνα θα παίζει λογικά. Ο υπάλληλος κόβει το εισιτήριο, η πόρτα ανοίγει, η ταινία παίζει αλλά δεν προβάλει ασπρόμαυρο Μπομπ Ντίλαν αλλά διπλή οθόνη με 60s κορίτσα! Είναι το Chelsea Girls, η αίθουσα φίσκα σαν Αλεξάνδρειο του 1988, αλλά να δυο θεσούλες να κάτσει ο Φάντας με την παρέα του! 

Τα 210 λεπτά με μια οθόνη χωρισμένη στα δυο και τον ήχο να πηγαινοέρχεται από τη μια στην άλλη δεν ενθουσίασαν τα πιο προχώ παιδιά της εποχής τα οποία άδειασαν την αίθουσα με την ίδια ταχύτητα που έκαναν το sold out. Μόνο ο Φαντασμένιος και καμιά δεκαριά ακόμα παρακολούθησαν όλη την ταινία, και μόνο ο Φαντασμένιος και κάνα δυο ακόμη βγαίνοντας δεν έβριζαν. Λίγοι είναι οι γαμάτοι, λίγες και οι γαμάτες ιστορίες. Ο Φαντασμένιος πήγε σπίτι οδηγώντας ένα στιβαρό SKODA.

16 September 2014

Οι Μοοn Duo στην Ελλάδα παίξαν τρίο

Ο ελληνικός λαός έχει δυο συνήθειες που ούτε 50 Τίτο, ούτε 40 Κένεντι, ούτε 37 Τσαουσέσκου, ούτε καν ένας Αντρέας δεν θα μπορούσαν να  τις αλλάξουν. Ο ελληνικός λαός θα έχει για πάντα "τα μπάνια του λαού" και την πρώτη συναυλία της σεζόν. Η επιτυχία του πρώτου λαηβ είναι σίγουρη καθώς ο αλτερνατιβ Αθηναίος θέλει να πει πως πέρασε τις διακοπές φορώντας το χιπ πανταλόνι που αγόρασε στις εκπτώσεις. Το φετινό καλοκαίρι πρέπει να ήταν τόσο καλό για τους αλτερνατιβ Αθηναίους που δεν τους έφτασε η εμφάνιση του αυτουνού με τα γυαλιά που δεν τον ήξερε ο άσχετος ο  Φαντασμένιος, και έκαναν και δεύτερο χαμό στους Moon Duo. Χαμός από κόσμο ο οποίος παρακολούθησε το χιπι-χιπι, τριπι-τριπι, ντιρι-ντιρι λαηβ με ενθουσιασμό που θυμίζει παππούδες που βλέπουν το Κέρκυρα - Βέροια στο καφενείο. Όχι πως ήταν κακό το λαηβ, αλλά σκέψου πως και 4-5 να έρθει το Κέρκυρα - Βέροια σε δυο μήνες θα το έχεις ξεχάσει. Τα περάσαμε όμορφα και ως εκεί.

Η χειρότερη φάρα στην Ελλάδα είναι οι δημοσιογράφοι. Χειρότεροι και από τους ταξιτζήδες είναι! Διότι το λαηβ ήταν Πέμπτη βράδυ και Παρασκευή βράδυ ήθελαν να την κάνουν για σουκου, οπότε έγραψαν τα κείμενα πριν από το λάηβ! Βασισμένοι στο προηγούμενο sold out και στο ιδανικό για ζημιές an κάτσανε και γράψανε οι αθεόφοβοι για εκστασιασμούς και ενθουσιασμούς. Κάποιοι θέλουν τον ελληνικό εναλλακτικό λαό στο σκοτάδι, ή κάποιοι έχουν να πάνε σε καλό λαηβ τόσα χρόνια που έχουν ξεχάσει πως είναι, ή κάποιοι τα λένε καλά και ο Φαντασμένιος είναι άσχετος. 
Έχει γράψει άραγε κάποιος στο ιντερνετ πως η μελωδία του Mazes έχει κάτι από το runnin' down a dream του Tom Petty;

10 September 2014

Interpol El Pintor (αυθεντικά και τεκμηριωμένα)

 Άμα γινόταν ο Φαντασμένιος πρωθυπουργός θα καταργούσε με νόμο την αναπαραγωγή μουσικής από τα λαπτοπ. Καθότι από τότε που βγήκε το media player 9 και ο mozilla 2 χάθηκε η τεκμηριωμένη άποψη.  Και σαν να μην έφτανε αυτό βγαίνει και ο κάθε μάγκας με το  λεξικό add-on και κράζει τους δημοσιογράφους. "Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τη δημοσιογραφία στην Ελλάδα!". Σοβαρά; ΣΟΒΑΡΑ; Δηλαδή οι λογιστές γαμάνε; Οι προτζεκτ μαρκετινγκ είναι όλοι τέλειοι; Οι χημικοί μας είναι για δυο νόμπελ ο καθένας; Μόνο οι ταξιτζήδες, οι δημοσιογράφοι και ο Κατσουράνης δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους στην Ελλάδα;

Πριν ξεκινήσουν λοιπόν οι φωστήρες να κράζουν το νέο δισκάκι των Interpol ας διαβάσετε και μια πιο ψύχραιμη, αυθεντική και τεκμηριωμένη φαντασμένια άποψη. Το νέο Interpol είναι μια χαρά δισκάκι και σημαίνει την επανασύνδεση τους με την "έμπνευση", με την οποία είχαν τσακωθεί τόσο που ούτε τίτλο δεν μπόρεσαν να βρουν για το κάτι σαν δίσκο που κυκλοφόρησαν το 2010. 
Τώρα μη φανταστεί κανείς τίποτα ποτάμια από ιδέες. Στην πραγματικότητα οι Interpol ακολούθησαν τη γνωστή ρήση "ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει" ή άμα θες να γεμίσεις κάνα στάδιο παίξε καλά αυτό που ξέρεις. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχουν δοκιμάσει στο παρελθόν, ούτε μισό άγγιγμα χορδής. Οι καλύτερες στιγμές ουσιαστικά αποτελούν διασκευές παλιότερων καλών στιγμών. Το αποτέλεσμα όμως είναι Interpol. Δηλαδή τραγούδια με αρχή μέση και τέλος, κιθαριστική ποπ με αρκετό ντέρτι. Καλύπτουν το κενό των dEUS και σε έναν ιδανικό κόσμο θα ήταν οι καλύτεροι εκφραστες της ελαφρολαικής μουσικής. Δεν είναι τυχαίο ότι το our love to admire (που η μπλογκοσφαιρα έκραζε σε απαρτία) είχε κολλήσει για μήνες στο car audio του Μίμη. Ενώ έχουν καταγραφεί τουλάχιστον δυο παρόμοια περιστατικά στην Κρήτη το 2007. 

Διότι  οι Interpol σε ηρεμούν στην κίνηση της Κηφισίας, σε βοηθάνε να αποφύγεις το περιπολικό που σε κυνηγάει στις 3 το πρωί και σε κάνουν να τραγουδάς δυνατά όταν παίρνεις τις στροφές στον επαρχιακό. Δεν είναι να τους ακούς συντροφιά με το ανεμιστηράκι του λαπτοπ διαβάζοντας το ακούωτημουσικήπουακουνεοιγαματοι.gr. 

Διάθεση για βαθμολογίες, λίστες, και λέξεις με κατάληξη σε -άρα, δεν υπάρχει ωστόσο ο δίσκος παίζει σταθερά τις δυο τελευαταίες εβδομάδες. Γουελκαμ μπακ Interpol!

02 September 2014

Baby I'm Off Drugs And I'm Ready To Marry You


 
Τούτο εδώ έχει ένα πιασάρικο εξώφυλλο με έναν έξυπνο τίτλο. Η αισθητική προϊδεάζει για dance πόνημα και μάλλον έτσι είναι όταν ένας δίσκος ξεκινάει με το  Club Entrance (Intro).  Το ξεκίνημα σίγουρα αιθέριο διανθισμένο με ολίγην από  nu disco και μετά τα πρώτα δυο λεπτά του Bad Reception όλα δείχνουν πως πάμε για κάποιου είδους εξύψωση.  Η οποία έρχεται μάλλον σύντομα με το ______(βάλτε το αγαπημένο σας κοσμητικό επίθετο) Bae HD. Και ενώ το δισκάκι ατενίζει από μακρυά τον κάδο ανακύκλωσης, ο Φαντασμένιος συνειδητοποιεί πως τελικά ο δίσκος δεν είναι dance. Δηλαδή είναι dance αλλά είναι πιο πιθανό να πάρει το πρωτάθλημα Ελλάδας η Νίκη Βόλου από το να ακουστούν τέτοιες μουσικές σε κάποιο dance floor. 
Η αλήθεια είναι ότι ως Φαντασμένιοι δεν έχουμε τελειώσει ούτε το δημοτικό της dance, οπότε η παρούσα άποψη απέχει κάμποσο από το αποψάρα. Και ενώ δυο στους τρεις που διαβάζουν αυτές τις γραμμές αυτή τη στιγμή λένε "είδαμε ρε Φαντασμένιο και στα κιθαριστικά τι μαλακίες γράφεις", ως Φαντασμένιοι κάνουμε πως δεν ακούσαμε και περνάμε στην αντεπίθεση με επιπεδάτη επιδειξιομανία. 

Θα μπορούσαν οι ατμοσφαιρικές σχεδόν dance μουσικές του Starfoxxx (ααα επί τη ευκαιρία, όλες αυτές οι λέξεις είναι για τον δίσκο του με τίτλο Baby I'm Off Drugs And I'm Ready To Marry You) να χαϊδεύουν το καραβίσιο πάτωμα του 20/44 που είναι δεμένο στον ποταμό Σάβα του Βελιγραδίου. Το ποταμόπλοιο/κλαμπ αποτελεί ιδανική επιλογή για τους φίλους της ορθόδοξης ηλεκτρονικής μουσικής. Μια χαρά λοιπόν το ποταμόπλοιο/κλαμπ, μια χαρά το Βελιγράδι, μια χαρά και το δισκάκι, αν και δεν υπάρχει περίπτωση να σας αλλάξει τη ζωή. Αυτό βέβαια το γνωρίζετε γιατί έχετε μείνει πάνω από 3 δευτερόλεπτα σε αυτή τη σελίδα, και τώρα διαβάζετε την προτελευταία πρόταση. Στη μεγάλη κατηγορία μουσική για αυτό το απαίσιο πράγμα που λέγεται καλοκαίρι ο Φαντασμένιος και τα ακραία μουσικά φαινόμενα θα κρατήσουν αυτό το ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; 
 

25 August 2014

rapid eye movement #31

 Το up είναι ένας ιστορικός δίσκος. Όχι γιατί είναι ο μόλις δεύτερος δίσκος των REM (μετά το ντεμπούτο murmur) με τυπωμένους στο βιβλιαράκι τους στίχους, αλλά για το ότι ήταν ο πρώτος που κυκλοφόρησαν μετά την αποχώρηση του ντράμερ Bill Berry. Για πολλούς φίλους της μπάντας είναι ο τελευταίος καλός δίσκος (ο Φαντασμένιος έβαλε τελεία μετά το reveal), ενώ για το ευρύτερο κοινό που μάλλον είχε απομακρυνθεί με το new adventures in hi-fi ήταν ένα ακόμα ακαταλαβίστικο δημιούργημα των πάλαι ποτέ losing my religion.  
Η αρχή του τέλους ήρθε γιατί ο Stipe είπε ψέματα. Το up ήταν αποτέλεσμα του πρώτου από τα τέσσερα ιστορικά μεγάλα ψέματα του Stipe (βλ rapid eye movement #88).  "Οι REM είναι μια οικογένεια και δεν υπάρχουν REM αν λείπει ένας από τους τέσσερις" είχε πει κάποτε ο Stipe αλλά είπε ξείπε και πριν προλάβει ο Berry να μαζέψει τις μπαγκέτες του τσουπ τηλέφωνο στον ντραμερ του Beck. Η αλήθεια είναι πως ο Berry είχε ταλαιπωρηθεί αρκετά στην monster tour οπότε η είδηση της φυγής του δεν ακούστηκε και τόσο απρόσμενη όπως θα ακουγόταν το "γιγάντιο καλαμάρι καταβρόχθισε τον ντραμερ των REM σε παραλία της νότιας Ιταλίας".

Στα του δίσκου, η απουσία του κανονικού ντράμερ οδήγησε σε πιο ηλεκτρονικό ήχο (ντραμ μασινς πρόσχωμεν) και, πάντα σε rem πλαίσια, σε πιο πειραματικές συνθέσεις (σεσιον ντραμερς πρόσχωμεν). Η νέα αυτή πιο εγκεφαλική κατεύθυνση υπογραμμίζεται από τα ψυχρά χρώματα, τα τετραγωνάκια και το προφανές βελάκι του εξωφύλλου. Μηχανικός ήχου είναι ο Nigel Godrich ο οποίος κρατάει σημειώσεις για το Kid A, ενώ όταν ο Thom Yorke δεν μιλάει στο κινητό με τον Stipe είναι στο studio και χαζεύει. To Kid A είναι παιδί του Up. Και αν ο δίσκος των Radiohead καταξιώθηκε από κοινό και κριτικούς έστω και μετά από χρόνια, δε φαίνεται πως θα συμβεί ποτέ αυτό για το γούηρντο των REM. Ίσως είναι η θεία δίκη για τα μπούρδοsingles at my most beautiful και daysleeper τα οποία συνοδεύτηκαν από χαζοβιντεοκλιπ. Και είναι κρίμα που ποτέ κανείς μεγάλος και τρανός δεν θα γράψει για το φανταστικό γύρισμα του Suspicion στο 5:00, τους τόνους ντερτιού που κουβαλάει το Walk Unafraid, το μεγαλείο ηπιότητας του εναρκτήριου airportman, το falls to climb που θα μπορούσε να ορίσει το μέγιστο της συγκίνησης σε ήχους, και το πιο απελευθερωτικό λυτρωτικό μπαραζ απολογιών του apologist.

Αντί επιλόγου ιδού ένα μικρό δείγμα που δικαιολογεί απόλυτα την επιλογή να συμπεριληφθούν γραπτώς οι στίχοι εντός δισκίου:
     If I have a bag of rocks to carry as I go
I just want to hold my head up high
  I don't care what I have to step over
I'm prepared to look you in the eye

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

19 August 2014

Fantasmix #6

 
όταν γυρίσω,
θα γυρίσω με τα ρούχα και τ' όνομα ενός άλλου
Κανείς δε θα με περιμένει.
Κι' αν δεν με γνωρίσεις και πεις
δεν είσαι εσύ,
θα σου δώσω σημάδια να πιστέψεις.
Τη λεμονιά στο κήπο σου
Τ' ακρινό παράθυρο που μπάζει το φεγγάρι.
Κι΄ακόμα τα σημάδια του κορμιού και της αγάπης
Κι' όταν ανέβουμε τρέμοντας στο παλιό δωμάτιο
 ανάμεσα σ' ένα αγκάλιασμα κι' ένα άλλο
ανάμεσα σ' ένα κάλεσμα κι' ένα άλλο
θα σου διηγούμαι το "ταξίδι" όλη νύχτα
κι΄ όλες τις νύχτες που θάρθουν.
ανάμεσα σ' ένα αγκάλιασμα κι' ένα άλλο
ανάμεσα σ' ένα κάλεσμα κι' ένα άλλο,
 όλη την ανθρώπινη περιπέτεια που ποτέ δεν τελειώνει..

(η τελευταία σελίδα από το σενάριο της ταινίας του Θ. Αγγελόπουλου "το Βλέμμα του Οδυσσέα")