17 October 2021

μεητζορ διαστροφές μέρος Β'

Πολύ ποντακαστ παιδιά. Τουτέστιν πολλή πολύ άποψη παιδιά. Το αγαπημένο του Φαντασμένιου είναι το χίλιες και μια νύχτες του Θεοδόση του Μίχου. Ενα ποντκαστ στο οποίο ένας φαντασμένος ο Μίχος παρέα με άλλους φαντσμένους σπουδαίους ανθρώπους μας αφηγούνται όλα τα σπουδαία που έχουν ζήσει στην Αθήνα των 80s και των 90s δηλαδή την Νέα Υόρκη των 70s όπως ο Μίχος έχει πει 1 εκ φορές πολλοί έχουν πει. Τα λένε πολύ ωραία για τα πάρτι τα φοβερά, τα μπαρ τα φοβερά σε ένα ρολερκοστερ νοσταλγίας για μια εποχή που όσοι έζησαν ήταν πραγματικά τυχεροί. Βασικά όσοι τα έζησαν αυτά είναι ήρωες, θα έπρεπε ο Μπακογιάννης - που είναι γαμάτος και έχει κάνει πινγκ πονγκ τσάλεντζ - να μετονομάσει τη Σταδίου σε λεωφόρο καλλιτεχνικού διευθυντού Κωνσταντίνου Δαγριτζίκου, να μπει μια προτομή του Άκη Καπράνου σε μια πλατεία στα Εξάρχεια να περνάνε οι νέοι και να λένε εδώ ένα βράδυ που γινόντουσαν μπάχαλα ο Καπράνος μέσα στην τρέλα του έβαλε μπασταρδοκρατία. ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΛΕΣΒΙΟΝΗ ΜΟΥ. 
Βασικά όσοι έζησαν εκείνη την εποχή είναι ήρωες μόνο και μόνο γιατί δεν αυτοκτόνησαν. Τη χρυσή εποχή των 90s, για να βγεις με κάποιο άτομο για ποτό έπρεπε να έχετε τουλάχιστον 92% ταυτόσημο DNA. Τον έβλεπες τον άλλο έξω και από το παπούτσι μπορούσες να καταλάβεις που ακριβώς θα πάει. Το οποίο "θα πάει" να θυμίσει ο φάντα πως τότε ήταν πορτιέρη επιτρέποντος. Και η μουσική γαμάτη -δεν ήταν καθόλου σαν να ακούς playlist από ραδιόφωνο. Θυμάται ο Φάντα μια Παρασκευή βράδυ στο κόρτο, μπαίνει μέσα, τίγκα το μαγαζί, τέσσερις (4) γυναίκες μέσα. Αυτές είναι εποχές ρε! Προσκυνάτε ρε κωλόπαιδα  που βγαίνετε σαν λέτσοι και πάτε όπου σας καυλώσει και δεν σας νοιάζει τίποτα. Δεν έχετε ιδέα την καύλα του να βγαίνεις για να εκπληρώσεις μια δεκάδα πρέπει. 


10 October 2021

μεητζορ διαστροφές μέρος Α'

Ενα-δυο τεστ, τεστ ένα δυο - ε ε ε. Ok δουλεύει. Πάμε. Λοιπόν είναι ξεκάθαρο πως η φάση πια είναι τα podcast - για αυτό και ο Φαντασμένιος έκανε password recovery και τσουπ,  Φαντασμένιος 2.1

Λοιπόν δεν έγραφε ο Φαντασμένιος και καλά έκανε και δεν έγραφε διότι και όταν έγραφε τι καταλάβαμε. Βασικά καταλάβαμε πως πρόκειται περί ημιμαθούς εμπαθούς μαλάκα. Άπειρα ορθογραφικά, συντακτικά και φράσεις ακαταλαβίστικες λες και έχει από πίσω 200 νοήματα. Καλά έκανε ο κόσμος και δεν ασχολήθηκε ποτέ με τούτο το μπλογκ - στην πραγματικότητα αυτό είναι το μόνο σωστό που γίνεται σε αυτόν τον πλανήτη. 

Τώρα στην απίθανη περίπτωση που διαβάζει κάποιος αυτά τα πιξελ να ξέρει πως ο Φαντασμένιος ντρέπεται πραγματικά για το 90% των ποστ που υπάρχουν εδώ. Ειδικά για τα ομοφοβικά - σεξιστικά σχόλια. Εν ήδη εξαγνισμού σε κάποια φάση αποφάσισε να χρησιμοποιεί μόνο το θηλυκό γένος αλλά η μόνη θεία δίκη ήταν η πλήρης απαξίωση. 0 κλικς για μέρες είναι το μόνο που αξίζει σε τούτο το μπλογκ. 

Το πρόβλημα με τον Φαντασμένιο και τον κάθε Φαντασμένιο είναι πως η σχέση του με τη μουσική ξεκίνησε με τον γλυκό μίζερο αυτό αγώνα διάθεσης πεντοχίλιαρου για την αγορά CD. Στη συνέχεια ήρθε η forth και μπορούσε να κατεβάζει ΤΣΑΜΠΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ σε mp3 και να τα γράφει cd. Ακόμα θυμάται ο Φάντα όταν μετά από μια εβδομάδα μάχης στο slsk κατάφερε να κατεβάσει το νέο δισκάκι You Are Free της Cat Power. Ένιωσε ο Φάντα Θανάσης Μήνας και Τζον Πιλ μαζί, πω πω πω τι κάυλα είναι αυτή να ακούς ΤΣΑΜΠΑ όλα τα νέα δισκάκια. Και εδώ είναι η παγίδα καθότι στα 96kbps (μπορεί να ήταν και λιγότερα) με τις καταπληκτικές not κάρτες ήχου της εποχής η μουσική αναδεικνύεται όσο ο ερωτισμός από μια χαρτοπετσέτα.

Και κάπως έτσι οι Φαντασμένιοι πέρασαν κάμποσα χρόνια που νόμιζαν πως άκουγαν μουσική και είχαν και άποψη τρομάρα τους. Ευτυχώς δεν είχε blog ο Φάντα το 2006 για να γράψει για το Ys της Johanna Newsome.

Αλλά η μαλακία είναι ανίκητη ε - την ώρα που πατάει τα κουμπάκια ο φάντα - απολαμβάνει σε βινύλιο το mono no aware της pan. Απολαμβάνει ίσον σηκώνεται κάθε 5 να δει αν έχει κάτσει σκόνη ή τα κράτσ κρουτ είναι εκ της καλλιτεχνικής διεύθυνσης. Μια πολλή καλή επένδυση 29 euro ενώ θα μπορούσε να ακούει το έργο σε flac. Διαστροφή θα πει κάποια. 

 

03 July 2021

οι μελλοθάνατοι γράφουν δισκάρες πριν πεθάνουν

Τις προάλλες είχε βρεθεί ο Φάντα σε κοινωνική εκδήλωση σε φάση ξέρω τρεις στους δεκαπέντε, κάθομαι σε μια γωνιά και σκέφτομαι αν και η δική μου παρέα φαίνεται τόσο χαζή σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή. Και ενώ το χαρούμενο γεγονός βαδίζει στο τέλος ο ένας από τους δώδεκα που
έβλεπε για πρώτη φορά ο φάντα, πιάνει τον έλεγχο του έρμου του μπλουτούθ ηχείου και διακόπτει τον Μπίγαλη με Morphine. Πετάγεται ο ως τότε αντικοινωνικός Φάντα, ποιος το έβαλε αυτό; Εγώ, η καλύτερη μπάντα χωρίς ηλεκτρική κιθάρα. Και οι δύο με μια φωνή "το ξέρεις πως ο ΄τύπος πέθανε πάνω στη σκηνή". 
Είναι κάπως περίεργο που ο θάνατος εξιτάρει το ενδιαφέρον των ανθρώπων, βλέπε απανωτά re-press του δίσκου των Purple Mountains το 2019 ή και πως εξαφανίστηκαν από το discogs οι δίσκοι των Datblygu λίγες ώρες μετά τον θάνατο του David R. Edwards. 
Ο δίσκος που έχει ακούσει περισσότερο το 2021 ο φαντασμένιος είναι το Intimate Immensity, δηλαδή η τελευταία δουλειά της Valentina Magaletti και του νεομακαρίτη Tom Relleen. Δεν θέλει να γράψει κάτι παραπάνω τώρα ο φάντα - θα τα πούμε και στην blogovisione άλλωστε - και τι να γράψει άλλωστε πέρα από ότι δεν μπορεί να σταματήσει να το ακούει. Άντε να αναφέρει αυτό που γράφει το WIRE "Intimate Immensity is a beatfreaks paradise". Μάλιστα. Με ταχύρυθμα tomaga το συμπέρασμα είναι πως πρόκειται για μπάντα από το πάνω ράφι. Φαντάζεται ο Φάντα πως όσοι άκουγαν τις προηγούμενες τους κυκλοφορίες EP1 και EP2 μάλλον περίμεναν ένα δίσκο αριστούργημα όπως το Intimate Immensity. Και κάπως έτσι επανέρχεται ο φάντα, είναι σύμπτωμα του θανάτου η έμπνευση ή ο θάνατος επηρεάζει το γούστο του ακροατή; 


15 June 2021

pan pan ο σμιλευτής

 
Που είχαμε μείνει; Στο απόγειο της δημοτικότητας του μπλογκ. Χιλιάδες κλικς.E και κάπως έτσι, δεν άντεξε το βάρος ο Φαντασμένιος και είπε να το κλείσει. Αλλά. Αλλά έπεσε τις προάλλες στα χέρια του περιοδικό τύπου φανζιν, διάβασε κάμποσα αριστοτεχνικές σάλτσες, διάβασε και ένα "σμιλεύουν"και είπε ώπα. Δεν μπορεί να κυκλοφορούν εκεί έξω χειρότερα κείμενα από τα δικά μου, ανάκτηση κωδικού και ταρατατζουμ ταρατατζουμ, Φάντα η επιστροφή, Ο Φαντασμένιος ποτέ δεν πεθαίνει, Φάντα 2.0, 200 χρόνια Φάντα κλπ.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Ναι αλλά που είχαμε μείνει; Είχαμε μείνει στη σοφή ρήση πως το 2021 είναι η χρονιά που θα γαμήσουν και θα δείρουν οι παλέουρες, οι μίστες, οι αυτοί που ξέρουνε. Mogwai, Arab Strap, Godspeed You! Black Emperor και τι άλλο; Φαντασμαγορία δύο. Τυχαίο; Όχι βέβαια. 
Λοιπόν η Φαντασμαγορία δύο είναι η 3η συνεχόμενη κυκλοφορία του pan pan χωρίς τραγούδι για τον φαντασμένιο - για τους άσχετους να πούμε σε αυτό το σημείο πως είχαν προηγηθεί 4-5 κυκλοφορίες με την Λαμποργκίνι του Φαντασμένιου. Χαμός. Το άλλο σημαντικό ιστορικό στοιχείο είναι πως η φαντασμαγορία δυο ενδεχομένως να είναι η τελευταία κυκλοφορία του υπό το δυσβάσταχτο βάρος των δημοτικών τελών της πρωτεύουσας. Φοβερά πράγματα. Δεν είναι τυχαίο που ακούμε για γεμάτα πνευμόνια από οξυγόνο, στο ταξιδεύω στα αστέρια και την αμόρσα του κανένα. Ξεκάθαρες αναφορές στην στροφή προς την εξοχή, στη Φαντασμαγορία τρία λογικά οι χελώνες και οι πικροδάφνες θα έχουν την τιμητική τους.  Φοβερά πράγματα. Φεύγει ο Παν Παν, η Πανάθα έχει τα χάλια της να τσιμεντωνόσουν και την ακρόπολη να τελειώνουμε ναούμε, να ανεξαρτητοποιηθούν και τα Άνω Πατήσια, ε π ι τ έ λ ο υ ς. Χαμός. Και μετά τα εισαγωγικά ας πάμε στο κυρίως μέρος της δισκοκριτικής. Στην Φαντασμαγορία δύο ο Pan pan σμιλεύει επτά ποπ συνθέσεις. Και βασικά του ήρθε η εικόνα του Φαντασμένιου να είναι με το καλέμι και να σμιλεύει τσόντες στα Τουρκοβούνια. Τόση ψυχεδέλεια. Αυτά λοιπόν. Αυθεντικά και τεκμηριωμένα - όπως πάντα - και σε ένδειξη γενικότερης διαμαρτυρίας το ποστ γίνεται παμπλις σε νορμαλ ώρα και όχι 4 το πρωί. 
 

04 April 2021

200 χρόνια Godspeed You! Black Emperor - G_d’s Pee AT STATE'S END!

Το 2021 απέχει από το 1998 όσο το 1998 από το 1975. Το 1998 οι Eloy κυκλοφόρησαν το Ocean 2 και έκαναν sold-out περιοδεία. Άραγε πόσο να χλευάστηκαν αυτοί οι πρώτης γενιάς παλιοροκάδες από προ-χιψτερς; Προχιψτερς που ενδεχομένως να ευθύνονται για τη μισή τρύπα του όζοντος από τις μπαταρίες που φάγανε σε discman με το ok computer.
Και ήρθε ο covid-19 και τα άλλαξε όλα. Στη μουσική αυτοί που έχουν πάθει μεγάλη ζημιά είναι οι μπάντες τύπου βγάζουμε δισκάκι, κάνουμε περιοδεία, γαμάμε, πίνουμε, γνωρίζουμε κόσμο, μέρη, γαμάμε, εμπνεόμαστε λίγο, πάμε στούντιο, γαμάμε, πίνουμε, εμπνεόμαστε, πάμε στούντιο, βγάζουμε δίσκο, κάνουμε περιοδεία. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγει καλός κιθαριστικός δίσκος το 2021, το κουπί θα το τραβήξουν όσοι γράφουν μουσική στο σπίτι (οι  οποίοι είναι κυρίως της πειραματικής και συνυπολογίζοντας τις παρενέργειες από τα εμβόλια, πάμε για χαμό) και όπως φαίνεται από τελευταία ποστ του fantasmenios.blogspot.gr, οι παλιοποστροκάδες.
Στην πραγματικότητα οι συνθήκες είναι ιδανικές για τους μεγαλύτερους απατεώνες όλων των εποχών, Godspeed You! Black Emperor. Τι κάνουν οι Gybe; Ανοίγουν την τηλεόραση, ακούνε ένα συμπαθητικό ντο ρε μι, το βάζουν στη μηχανή Gybe και βγαίνει αυτό με παραμόρφωση με αλλαγές ρυθμού, εντάσεων, τη μία βρώμικο τη μία καθαρό, το φτάνουν στα 40 λεπτά, μετά το παίζουν λαηβ, περνάνε δυο χρόνια και το βγάζουν δίσκο. Και δεν έχει σημασία αν είναι 1999 ή 2021. Πρέπει να είσαι διακεκριμένος Gybeλόγος για να δεις πως εδώ έχουμε 8πτο βόμβο άρα είναι 2012 ενώ εδώ έχουμε 8πτη σύνθεση άρα είναι μετά το 2017. Και δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως μοιάζει απίθανο να κυκλοφορήσουν κάτι αδιάφορο. 
Τώρα παραδοσιακά ο Φαντασμένιος θα σημειώσει εν είδει δισκοκριτικής τα σημαντικότερα δευτερόλεπτα του νέου τους δίσκου. Στην πρώτη σύνθεση το ριφ στο 6:24 το οποίο στο 11:20 το ακούμε και από το βιολί, κλασικό από τα χαμηλά στα ψηλά και τρέχουμε μετά το 13:00 και τυπική godspικη κάθαρσις στο 13:42 με το ίδιο ριφ το οποίο ακούγεται θεϊκό μετά από το γεμάτο μέρος. Από εδώ και πέρα άμα το πετύχετε στην Αθηνών-Λαμίας μετά από διόδια ενδεχομένως να κάνετε και οικονομία στο καύσιμο καθώς δημιουργεί αίσθηση ομαλής κύλισης.
Το Fire at Static Valley είναι συγκλονιστικό, τώρα από πού κλέψανε αυτό το ντο ντο ρε μι ο θεός και η ψυχή τους. 
Και πάμε στην τρίτη σύνθεση. Ριφ στο 2:13 τύπου σάλπισμα, μαζευτείτε παιδιά σιγά-σιγά σε λίγο κάτι θα γίνει. Μέτα το 5ο λεπτό, βιολιά, το ντο ντο ρε ρε μι, έχουμε ξεκινήσει και πηγαίνουμε να δούμε τι θα γίνει, στο 6:40 ενδεχομένως κάποιος βλέπει ΜΑΤ στο στενό, 7:16 είμαστε ανώτεροι, προχωράμε γενναίοι, 8:43 πέφτει η πρώτη κρότου λάμψης, 9:08 ο κόσμος σπάει, 9:29 μολότοφ, 9:49 μολότοφ, 10:10 πολλές μολότοφ, 10:30 έχουν φύγει όλοι, ομίχλη παντού, 13:30 νέο ριφ κάλεσμα, πιο μουντό, ναι στο 14:10 είναι πιο δυνατό από ποτέ, πάμε ξανά, 15:35 δεν μας σταματάει κανείς, 16:41 τώρα ΚΛΑΙΜΕ ΤΩΡΑ ΦΩΝΑΖOYME, 17:09 ΣΑΣ ΓΑΜΑΕΙ Ο ΛΕΤΟ, 18:36 Αραμπάδες και καρούλια, ραπανάκια και μαρούλια, μια παντόφλα στο κρεβάτι, βάσανα που 'χει η αγάπη, ωραία που 'ν η Λειβαδειά, χωρίς καμιάν αιτία, στο 19:00 βαράνε οι καμπάνες, τόση ψυχεδέλεια.  
Κλείσιμο, αποσυμπίεση και επίκληση για ακόμα μια φορά στην ελπίδα  με το τίμιο βομβώδες OUR SIDE HAS TO WIN. Για δες που έχουν και στον Καναδά εμφύλιο.

07 March 2021

Arab Strap doing what Arab Strap does / As Days Get Dark

Την περασμένη εβδομάδα οι Mogwai ήταν #1 στην Αγγλία, ανακοινώθηκε νέος δίσκος gybe και στα ηχεία του Φαντασμένιου παίζει ο νέος δίσκος των Arab Strap. Θα μπορούσε να είναι μια ακόμα φαντασμενίαση περί ουτοπίας ή ένα φλασμπακ στο 1999 με μπόλικο ποστ ροκ και γκουμομπασινάδες που ντάξει κλαην μαην ούτε τότε δεν είχαν χτυπήσει ταυτόχρονα αυτοί οι τρεις. Αλλά όχι, είναι 2021, το λέει και το κινητό "Greece 2021". Δεν έχουμε ουτοπία έτσι, ουτοπία θα ήταν να έγραφε "Fantasmenios 2007-...", και γιατί όχι; Το fantasmenios.blogspot.gr έχει πια χιλιάδες χιτς κάθε μέρα και είναι πιο επιδραστικό από ποτέ - #1 οι Mogwai λέμε. 

Δεν είναι απλό που κάποιος αποφάσισε να γράφουν όλα τα κινητά "Ελλάδα 2021"- στην πραγματικότητα επιβεβαιώνει πως αυτή η χώρα είναι σε εμφύλιο 200 χρόνια. 200 χρόνια αυτοί και εμείς, και τώρα αυτοί είναι ξεκάθαρα στα πάνω τους και δεν έχουμε και τον Θόδωρα τον Αγγελόπουλο να μας πετάξει μια τριλογιάρα να τα βλέπουμε μετά από χρόνια και να κάνουμε αναλύσεις για τις χαμένες ευκαιρίες. Περιοδείες Φρειδερικής, υπερπαραγωγές χούντας, Ελλάδα 2021 και συνεχίζουμε. Ευτυχώς που η ιστορική συγκυρία με το παγκόσμιο κοβιντοδράμα μας προσφέρει παλιοποστροκάδικη παρηγοριά.

 

Στην πραγματικότητα θα μπορούσε αυτό το ποστ - το οποίο παρεμπιπτόντως είναι δισκοκριτική για το νέο δίσκο των arab strap - να είναι αντιγραφή επικόλληση  από το προηγούμενο για τους Mogwai, χωρίς φυσικά τη διαπίστωση πως αντιγράφουν τους Smashing Pumpkins. Όχι πως δεν θα είχε ενδιαφέρον κάτι τέτοιο, αλλά οι Arab Strap είναι οι Arab Strap, και οι Arab Strap παίζουν πάντα Arab Strap, δεν αντιγράφουν και δεν αντιγράφονται. Από το σημείο μηδέν έβαλαν τον εαυτό τους στη μουσική το οποίο είναι τέλειο για όλους τους προβληματικούς που έχουν εθιστεί στον σαρκασμό. Και λογικά είναι τέλειο και για τους ίδιους τους Arab Strap που κυκλοφορούν δίσκο μετά από 200 χρόνια με μια άνεση αλά Κούγιας μπρος στο μικρόφωνο "δες πως θα πετάξω τη μεγαλύτερη μαλακία που έχει πει άνθρωπος". 

Με τα χιλιάδες κλικ ήρθε όπως ήταν λογικό και απαίδευτο κοινό, που νομίζει πως τα γράφει μπερδεμένα ο Φαντασμένιος και δεν ξέρουν αν του αρέσει ο δίσκος ή όχι. Βασικά σύμφωνα με τα μηνύματα που λαμβάνει ο Φαντασμένιος ισχύει ο κανόνας "σκέψου το αντίθετο".

Τι σχέση έχουν οι Arab Strap με τα 200 χρόνια της Ελλάδας; Δεν χρειάζεται πάνω από λίγα δευτερόλεπτα για να καταλάβει κάποιος πως Το As Days Get Dark (βλέπουμε κάποια χαμόγελα στο βάθος) είναι ένας ακόμα επικός κωμικοτραγικός δίσκος (κάποιες έχουν σηκωθεί και χειροκροτούν) από τον κύριο κάφρο και τον κύριο λυπημένο. Βέβαια όπως έχει γραφτεί ξανά σε αυτό το Blog, οι δίσκοι των Arab Strap είναι σαν την κυριακάτικη λειτουργία. Είναι πολύ πιθανό να μην πάρεις χαμπάρι τι γίνεται αν δεν την παρακολουθήσεις προσηλωμένη στο βιβλιαράκι. Οπότε η κανονική δισκοκριτική θα γίνει περίπου στο 5ο σκληρό λοκντάνουν. 

Από τις πρώτες ακροάσεις ο Φαντασμένιος σημειώνει την ξηγημένη έναρξη, I don’t give a fuck about the past, our glory days gone by, τα πνευστά στο Another Clockwork Day και τα βιολιά στο Fable of the Urban Fox, ενδεχομένως ό,τι έχει μείνει στο συρτάρι από τον αδικοχαμένο Lucky Pierre. Στο Another Clockwork Day ο Moffat ακούγεται σαν τον Boy και κάπως έτσι λύνεται στο μυαλό του Φαντασμένιου το μεγάλο μυστήριο, "τι σκατά σκεφτόταν αυτός που έβαλε τους Mary and the Boy σαπορτ στους Arab Strap το 2004;" Όλα σιγά σιγά ξεκαθαρίζουν λες να είμαστε στο τέλος.

Τα Bluebird και Tears on tour είναι τραγούδια Philophobia, οι κιθάρες στα Kebabylon και  I was Once a Weak Man, Malcolm Middleton εγώ θα σε αγαπώ και μη σε νοιάζει. Κάπου εδώ να πούμε πως είναι δίσκος που δεν ξεμπερδεύεις εύκολα ε. Το I was Once a Weak Man έχει κανονικό διεγερτικό ρεφρέν και κλείνει με τη φράση "Mick Jagger does it, and he is older than me". Και σκέφτεται ο Φαντασμένιος, πως θα γίνει ρε πούστη μου να τους γαμήσουμε τους άλλους και να βάζουμε πάνω στο κινητό "σας γαμάει ο Λέτο".  "Keep on rolling" λέει ο κύριος κάφρος στο sleeper και από πίσω παίζει η πενιά, και τέλος μια κάποια κάθαρσις με το Just Enough.


21 February 2021

κανονικοτητα ~ Mogwai - As The Love Continues

Η παράδοση λέει πως όταν οι Mogwai έχουν νέο δίσκο εμφανίζονται πάντα στην εκπομπή της Μαίρη Αν Χομπς στο BBC. Φέτος μια από τις πρώτες ερωτήσεις ήταν "αυτός είναι ο 10ος δίσκος, πώς το βλέπετε; Είναι κάτι ιδιαίτερο;". Φανταστική ερώτηση για μια μπάντα που είναι στον κόσμο της σε μια ευθεία γραμμή από την αρχή. Ε πώς να το είδαν, ξεκίνησαν τον δίσκο με μια μικρή ιστορική αναδρομή. Ξεκίνημα με τον νταγκλαρισμένο Powers των Fuck Buttons να λέει " To The Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth" το οποίο είναι ενδεχομένως μια αναφορά στο μονόλογο που άνοιγε το Young Team. Στη συνέχεια και για πέντε λεπτά μελωδίες και ριφ θυμίζουν κάποιες από τις κορυφαίες στιγμές της μπάντας (friend of the night - killing all the flies - jim morrsion) της εποχής όπου αν έλεγες σε κάποιον μουσικοινφλουενσερ ότι ακούς ποστ ροκ σε έστελνε για εξορκισμό. Όχι πως έχει κάποια σημασία αυτό ε, ειδικά για μια μπάντα σαν τους Mogwai - ευθεία γραμμή λέμε, και το είπε και η Μαίρη Αν Χομπς στην αρχή της εκπομπής "αν σου αρέσουν οι Mogwai, σου αρέσουν για πάντα." και έχει δίκιο. Ωπα εδώ ξεφύγαμε.
Παρένθεση: Πώς την έχεις δει έτσι σε Φαντασμένιο και αναφέρεις δυο φορές την Μαίρη Αν Χομπς; Άντε πες την και Μαιρούλα, πέτα και δυο ιστορίες με ταξί και βάλε πάνω τίτλο Mr Fantasmenios Nothing Days. 
Παρένθεση 2: Το καλοκαίρι του 2017 έγραφες μεσιε Φαντασμένιε πως το Every country's sun είναι ο χειρότερος τους δίσκος.
Ευτυχώς που καμία από τις χιλιάδες αναγνώστριες του blog δεν θα μπει στη διαδικασία να κάνει αναφορά στη google για εξαπάτησιν από μπλογκερ που κατέχει την τέχνη της φαντασμενίασης. Διότι το κοινό εδώ είναι φανταστικό και έχει καταλάβει πως εδώ και πέντε χρόνια τούτο το μπλογκ αποφάσισε να αναφέρεται μόνο στο θηλυκό γένος. Το οποίο παίζει να είναι και το μόνο σωστό που κάνει. Στην άλλη μεριά το χειρότερο που κάνει είναι να κράζει δισκάκια που σας σερβίρουν οι χιπι χιπι αρέσουν. Διότι να έρχεται η ώρα, να τα λουστεί ο φαντασμένιος - τα τελευταία ποστ έχουν σχόλια λες και έχουμε 2008. Το Every country's sun εξακολουθεί να είναι ο χειρότερος τους δίσκος αλλά είναι ένας πάρα πολύ όμορφος δίσκος. Απλά ο Φαντασμένιος είναι φαντασμένιος και του πήρε τέσσερα χρονάκια να το καταλάβει. Εντάξει με το As the love continues δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, καταλαβαίνεις κάθε φορά πως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ σημαντικό το οποίο άγιε μου Kevin Shileds κάνε το θαύμα σου να μην είναι το τελευταίο τους, τι κωλοτίτλος τίγκα στο υπονοούμενο είναι αυτός ρε. Με το Ritchie Sacramento πετυχαίνουν και αυτό που προσπαθούν καμιά 20αρια χρόνια, έβγαλαν ένα πολύ καλό τραγούδι με φωνητικά.
"Φτάσαμε 2021 ρε Φαναντασμένιο και οι Mogwai αντιγράφουν Smashing Pumpkinks των 90s;" διερωτάται σπουδαίος Mogwaiολόγος. Και που είναι το κακό απαντάει ο Φαντασμένιος, βασικά όχι μόνο δεν είναι κακό αλλά είναι τέλειο. Ναι οι Mogwai παίζουν με τον δικό τους τρόπο Smashing Pumpkins (Ceiling Granny) και κάπως έτσι οι νεαρές αναγνώστριες θα ακούσουν για πρώτη φορά το Siamese Dream και μετά Black Sabbath και μετά Μπετόβεν και δεν έχει κανένα νόημα αυτη η κουβέντα. Το μόνο που έχει σημασία είναι πως είναι θλιβερό που δεν θα περιοδεύσουν οι Mogawai με αυτό το δυναμίτη στη σετλιστ.
Και πριν προλάβουν να σβήσουν οι δίοδοι εκπομπής φωτός σκάει ο Stetson για να δικαιώσει τον Φαντασμένιο, δείχνοντας  πως το σαξόφωνο πάει σε άλλο σύμπαν μια ποπ σύνθεση (Pat Stains). 
Ο δίσκος παραδοσιακά τελειώνει με ένα έπος - It's what  I Want To Do, Mum, το οποίο επιβεβαιώνει αυτό που είχε γραφτεί το 1997 σε μια σχολική εφημερίδα "If the stars had a sound, it would sound like this." ε ας φύγουμε από τη γη να πάμε στα αστέρια να ακούμε όλη την ώρα Mogwai.