27 April 2015

17542 λέξεις για το live του Thurston Moore | fuzz 25/04

Στη λίστα με τους  5-10 καλλιτέχνες που διαμόρφωσαν τον πολιτισμό για το αλτερνατιβ έθνος* ο Thurston Moore πρέπει να είναι πάνω-πάνω. Είναι αυτός που έχει γράψει μερικά από τα σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών, κατέχει χωρίς αμφιβολία τον τίτλο του σημαντικότερου κιθαρίστα της γενιάς του, και ως πνεύμα ανήσυχο και περιπετειώδες έμαθε σε πανκς και ρεμάλια τι εστί  jazz, ποίηση και hip hop.

Σε ένα σχεδόν γεμάτο fuzz μαζεύτηκαν όλες οι γνωστές φάτσες που πριν 17 χρόνια στριμώχνονταν σαν τις σαρδέλες με τα χέρια ψηλά και ανατρίχιαζαν με τις πρώτες νότες του Sunday, πάθαιναν πολιτιστικό σοκ όταν στο τέλος ο Thurston έτρωγε τα βύσματα και το βράδυ έβλεπαν σε όνειρο την Kim με το μπλε φόρεμα. Να ήταν και ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης στη Φρεαττύδα το 1998; Χτες πάντως ήταν.

Το κακό με το χτεσινό λαηβ είναι πως οι περισσότεροι που πήγαν, θα έκαναν το χειρότερο έγκλημα για να ακούσουν έστω μισό τραγούδι των Sonic Youth, οι Callas που έπαιξαν support θα έκαιγαν τα καλύτερα πουκάμισα τους για να φτάσουν το 10% του ήχου των Sonic Youth, ενώ μοιάζει πιο πιθανό να γίνει σεισμός στο Λονδίνο από το να κάνει κάτι ο Thurston Μoore που έστω για μια στιγμή δεν θα συγκρίνεται με τα των Sonic Youth. Με λίγα λόγια το λαηβ αυτό έμοιαζε καταδικασμένο λόγω νοσταλγίας. 

Και κάπως έτσι ήταν τα πράγματα στην αρχή του λαηβ καθώς το Speak to The Wild μοιάζει σαν φτωχή διασκευή του Antenna από τον τελευταίο δίσκο των SY, ενώ το Best Day κατά το οποίο κουνήθηκαν τα περισσότερα κεφάλια μοιάζει σαν άνευρο wanna be Sugar Kane. Βέβαια όλα αυτά παιγμένα άρτια. Το Best Day θα ήταν ένας πολύ καλός δίσκος αν δεν είχαν υπάρξει ποτέ οι SY. Αλλά τελικά είναι ένας δίσκος με μέτριες συνθέσεις, και με την υφολογική μπάρα να φεύγει από το πανκ και να πλησιάζει επικίνδυνα το κλασικό ροκ. Μπορεί ο Thurston με το παίξιμο του να μοιάζει ένα με την κιθάρα αλλά είναι πιο φανερό και από τις ρυτίδες της αιώνιας baby face του πως παίζει μια ταχύτητα κάτω. Αντίθετα ο Steve Shelley (τον είχαμε απολαύσει και εδώ) έχει βαλθεί να καταρρίψει τον κανόνα που λέει πως τα συγκροτήματα πέφτουν όταν γεράσει ο ντράμερ.
Το λαηβ συνεχίζεται βαρετά και ο Φαντασμένιος προσπαθεί να καταλάβει αν αυτό που έχει κρεμάσει ο Thurston στο λαιμό του είναι: α) usb στικ (μόδα το χειμώνα του 2004), β) ναρκωτικά (έστω τα χάπια για την πίεση), γ) Στάχτη του Άλλεν Γκίνσπεργκ. 

Και κάπου εκεί ξεκινάει το Grace Lake, το οποίο ο Moore χτίζει αργά αργά σε μια σαφώς εκτεταμένη εκτέλεση. Σε αυτό το σημείο να σημειωθεί πως ο Moore καταλαμβάνει τη μισή σκηνή, και στο άλλο μισό των "άλλων"** κρατάει το μπάσο η Debbie Googe των My Bloody Valentine. Και καθώς το κομμάτι φτάνει στην κορύφωση πρέπει κάπως όλο αυτό να εκτονωθεί. Στο made me realise οι MBV σπάνε τον γιγάντιο τοίχο θορύβου με ένα δίλεπτο ποπ ροκ καταιγισμό, ο Moore το κάνει με ένα όμορφο καθαρό μελαγχολικό απλό ριφ. Και έτσι πρέπει να κάνει γιατί όταν ο αιώνιος ξανθός οδοντογλυφίδας ακουμπάει την Fender στο σώμα του διαγράφεται η μπάκα του, οι σπουδαίοι 30άρηδες με τα Sonic Youth t-shirt κοιτάνε τα κινητά τους, και τα κορίτσια που τον παρακολουθούν έχουν στο κομοδίνο τους ένα βιβλίο στο οποίο καταγράφεται το πόσο μαλάκας είναι. 

Υπάρχει βέβαια και μια παρέα 20χρονων που πίνουν ούζα, τον βλέπουν και δεν ξέρουν πόσο γάμαγε το 1998 και το 1999, όπως οι σπουδαίοι 30άρηδες δεν ήξεραν όταν έβλεπαν τους Television το 200? πόσο γάμαγαν το 1977. Τώρα είναι όλα καλά καθώς ο ήχος που βγαίνει από τα ηχεία του fuzz είναι τέλειος, και για 15 λεπτά πάνω στη σκηνή παίζει η καλύτερη μπάντα που έχει περάσει τη Χαμοστέρνας. Και βγαίνει για encore ο Moore και παίζει δυο τραγούδια από τον πρώτο του προσωπικό δίσκο Psychic Hearts του 1995. Και να σου πάλι το τέρας της νοσταλγίας πάνω από το fuzz. Διότι τα Ono Soul και Psychic Hearts που έμοιαζαν αριστουργήματα μπρος στα τραγούδια του πρώτου μέρους, έρχονται από μια εποχή που οι Sonic Youth έπαιρναν την κατηφόρα, και το σημαντικότερο δεν ήταν καν τραγούδια των Sonic Youth. Και ενώ είναι όλα τέλεια κάθεται ο Φαντασμένιος και σκέφτεται πως θα ήταν αν έπαιζαν το Screaming Skull

Φακ νοστάλτζια. Ως ακραία μουσικά φαινόμενα καταδικάζουμε τη νοσταλγία από όπου και αν προέρχεται. Η κρυάδα του 1999*** τώρα πια μετατρέπεται σε πλήρη αποδοχή της κατάστασης, τα τραγούδια των SY δεν θα ακουστούν ποτέ ξανά λαηβ και δεν πειράζει.

~~~~~~~~ο~~~~~~~~

* Το εναλλακτικό (αλτέρνατιβ) έθνος αποτελείται από ανθρώπους που μπορούν να προσδιορίσουν τον εαυτό τους από τους χαρακτήρες του High Fidelity. Για παράδειγμα ο Φαντασμένιος είναι 59% Barry 27% Dick 13% Rob 1% Ian Guy.

** Οι άλλοι είναι ο ντράμερ των SY Steve Shelley, και ο αγαπημένος του John Peel Βρετανός κιθαρίστας James Sedwards.

** Το 1999 εκλάπη ένα βαν με εξοπλισμό των Sonic Youth. Τότε είχαν δηλώσει πως μερικά τραγούδια είναι αδύνατο να παιχτούν πια. Από το 2005 και μετά οι SY έχουν εντοπίσει (μέσω internet) και ανακτήσει μέρος των κλοπιμαίων.

25 April 2015

πρώτα πάμε στα λαηβ, αφήνουμε να περάσουν 15 μέρες και μετά γράφουμε

Αγαπητές αναγνώστριες και φίλοι αναγνώστες τα ακραία μουσικά φαινόμενα είναι εδώ. Στην οθόνη σας και πάλι, μετά από απουσία εβδομάδων, για να μην σας λείψει η ενημέρωση! Και δεν είναι ότι το επιτελείο του μπλογκ τεμπελιάζει στους καφενέδες, τουναντίον ο Φαντασμένιος βρέθηκε σε κάμποσες πολιτιστικές εκδηλώσεις όλες αυτές τις μέρες. Η μικρή αυτή αποχή είναι αποτέλεσμα της περιέργειας του Φαντασμένιου στο ζήτημα της εκτίμησης ενός γεγονότος με φίλτρο τη χρονική απόσταση.  

~ Spectres. Το λαηβ ήταν σίγουρα στο six dogs με ύφος τυπικό shoegaze, παρά την Sonic Youth μπλούζα του φροντμποη. Το Αθηναϊκό κοινό ήταν αλλού, και κάπως έτσι εξηγείται ο μονοψήφιος αριθμός χιτς σε τούτο το μπλογκ. Δεν είναι της μόδας τα ντριμι ντεσιμπέλ. Πάντως με τα δυο τελευταία τραγούδια του σετ οι Spectres ζόρισαν αφτιά, κέρδισαν τη μάχη με τη λήθη και ίσως έδωσαν απάντηση στο ερώτημα "Τι άκουσε ο προμότερ και τους έφερε για τουρ σε όλη την Ελλάδα;". Να σημειωθεί πως είναι η πρώτη φορά που παίζουν εκτός Αγγλίας. Αντίθετα οι Victory Collapse που άνοιξαν το λαηβ θα μπορούσαν με ευχέρεια να περιδιαβούν την Αγγλία ως συνεχιστές των Fall όταν χτύπα ξύλο τα τινάξει ο ME Smith.

~ A Place To Bury Strangers. Το λαηβ ήταν στο rough trade. Στην πραγματικότητα η παράγραφος αυτή δεν έχει λόγο ύπαρξης πέρα από την επιδειξιμανία του Φαντασμένιου που πήγε στο Λονδίνο και είδε το λαηβ στο δισκάδικο και μετά έφαγε αυγά στο Σορεντιτς. ΑΛΛΑ. Αλλά είναι τόσο ντεμοντέ το shoegaze που το λαηβ είχε λιγότερο κόσμο και από τους Spectres. Οι  APTBS από τη μία είχαν μια καθαρή ρυθμ σεκσιον (σαν να ακούς  Joy Division) και από την άλλη τον Ackerman που έμοιαζε να πειραματίζεται με τα πιο πειραγμένα-χαλασμένα πετάλια που έχει φτιάξει.

~ The You And What Army Faction. Λαηβ για την παρουσίαση του νέου δίσκου ονόματι glum. Μια ιδέα από Slint κάργα Fugazi και ολίγην από νέους Swans. Μια χαρά.

05 April 2015

παλιοποστροκάδες

Ακόμα ένα ποστ, ακόμα μερικά κιλομπιτς στο ιντερνέτ που μάλλον δεν έχουν να προσφέρουν κάτι καινούργιο. Τι να πει ο Φαντασμένιος για τους Godspeed You! Black Emperor που δεν έχει ήδη ειπωθεί και μεταφραστεί σε 342 γλώσσες; Συν τοις άλλοις, φίλοι και εχθροί της μπάντας δύσκολα σηκώνουν κεφάλι από τα χαρακώματα.  Όσοι προσπέρασαν το οριακό lift your skinny blah blah ή βαρέθηκαν τους gybe πριν ο Μπους και ο Μπλερ ρίξουν τα ληγμένα τους στους Iρακινούς δεν θα βρουν κάποιο λόγο εδώ για να περιμένουν έστω και το ένα λεπτό για να εμφανιστεί το CAPTCHA. Οι υπόλοιποι το έχουν ήδη ακούσει αρκετές φορές ενώ υπάρχουν και οι φανατικοί  που το ακούνε 2-3 χρόνια τώρα ως Behemoth. Μπορεί με αυτές τις αλητείες του Εφριμ να χάνεται το στοιχείο της έκπληξης, αλλά όπως απέδειξαν με τον προηγούμενο δίσκο, το Mladic στο στέρεο ακούγεται σίγουρα καλύτερο από το albanian στο γιουτουμπ. 

Το βασικό ατού του Asunder, Sweer and Other Distress σε σχέση με το αλληλούια είναι τα καταπληκτικά drones. Δεν είναι τυχαίο πως ο τίτλος του πρώτου drone είναι αναφορά στη φωτογραφία του εξωφύλλου, ενώ αυτό που ξεκινάει τη δεύτερη πλευρά αποτελεί και τον μισό τίτλο του δίσκου. Η οποία δεύτερη πλευρά είναι τόσο καλή που μπορούσε άνετα να είναι στο levez vos skinny comme la la la. Όποιος ενδιαφέρεται να σπάσει κάνα τασάκι ή να κάψει καμιά στάση τότε θα εκτιμήσει σίγουρα αυτά που γίνονται στα τελευταία επτά λεπτά του LP. Ο Φαντασμένιος από την άλλη απολαμβάνει κυρίως τα αδειάσματα στα τελευταία δυο λεπτά του πρώτου τραγουδιού και στο 5:36 του Piss Crowns.

Αν είναι καλά το ίντερνετ και ο Φαντασμένιος, για το δίσκο θα ανέβει και δεύτερο ποστ σε τόσες μέρες. 

01 April 2015

Sleater-Kinney, Βερολίνο, 16.03.2015

Τα λέγαμε στο ποστ για τις Ex Hex πως θα έχουμε σύντομα ποστ για λαηβ των Sleater-Kinney. Όταν τα ακραία ραδιοφωνικά δεσμεύονται, δεν αστειεύονται. Ακολουθεί η επική ανταπόκριση της Βίκυς  (poplie συμπαραγωγός κάθε τρίτη βράδυ 9-11 παρέα με την Eve).


 Αυτό το ποστ θα μπορούσε να έχει τον εναλλακτικό τίτλο "Ωδή στην Carrie Brownstein". Eδώ ολόκληρος Guardian αφιερώνει σε αυτήν το αρχικό μέρος του ριβιού της λονδρέζικης συναυλίας των Sleater-Kinney, δε θα το κάνω εγώ η απλή, αγνή φαν τους; E ναι λοιπόν, Carrie σ αγαπώ και πώς να είναι διαφορετικά αφού είναι η επιτομή του coolness στη σκηνή. H Carrie είναι η τύπισσα που θα ήθελες να είσαι, η ντράμερ Janet Weiss θα ήθελες να είναι η no bullshit κολλητή σου, αλλά στην πραγματικότητα πιο πολύ μοιάζεις με την έτερη και κυριότερη τραγουδίστρια την Corin Tucker που σίγουρα δεν έχει την αύρα της Carrie και μερικές φορές όταν τραγουδάει μοιάζει με παραπονεμένο teddy bear, ενώ η ξανθιά (πλέον) θεά Carrie τραγουδάει φτύνοντας άγρια κάθε στίχο.  

Eν πάση περιπτώσει όποιος πιστεύει ότι οι συναυλίες έξω είναι τέλεια οργανωμένες ας περάσει έξω από το  κιτς βαφτισμένο Huxley's Neue Welt στα όρια  Kreuzberg και Neukölln, που συστεγάζεται με κάτι ύποπτα καζίνα σε ένα εμπορικό κέντρο ανύπαρκτης αισθητικής. "Scheisse organisiert" όπως είπε και ο μπροστινός μου, αφού η ουρά για την είσοδο με τα ηλεκτρονικώς αγορασμένα εισιτήρια (δηλαδή το 90% του συνόλου) ήταν τεράστια και αργοκίνητη. Κάτι που με έκανε να χάσω το support σχήμα των Pins, πέρα από ενάμισι-δυο τραγούδια στο τέλος, αλλά πρώτον μετά τις Sleater-Kinney το χάος και δεύτερον με αυτό το όνομα δε σου κάνουν και κάτι.  Στο σχεδόν sold out χώρο (1600 άτομα χωρητικότητα) ο κόσμος είναι πολύ χαλαρός- ευτυχώς γιατί πας μπροστά μπροστά άνετα- μέχρι και κάγκελο έφτασα στο encore-, δυστυχώς γιατί αυτό το ξενέρωτο κλίμα οπωσδήποτε δεν εμπνέει για ένα ροκ λάηβ όπως και να το κάνουμε. Το crowd αποτελείται τόσο από πιτσιρίκια όσο και από μεγαλύτερο σε ηλικία κόσμο που μάλλον πρόλαβε τις Sleater-Kinney και πριν τη διάλυσή τους το 2005- εγώ δεν είμαι βέβαια μια από αυτούς. Πάντως κανείς δεν ήταν πρήχτης με κινητά/tablets/φωτογραφικές μηχανές ούτε στο ελάχιστο. Αμήν και επιτέλους γιατί τώρα τελευταία η κατάσταση εδώ είναι απαράδεκτη και ενοχλητική με ερασιτέχνες και μη φωτογράφους.

Το σέτλιστ ήταν εξίσου μοιρασμένο ανάμεσα στο πρόσφατο και πάρα πολύ καλό No Cities To Love και σε παλιότερα κομμάτια και συνολικά ήταν εξαιρετικό. Έτσι γύρω στις 21.15 ανέβηκε το τρίο στη σκηνή και άνοιξε το λάηβ με το κομμάτι που ανοίγει το No Cities To Love "τον αντικαπιταλιστικό/ αντικαταναλωτικό ύμνο" Price Tag". Όσο και αν αγαπώ το συγκρότημα και την Carrie (είμαστε πλέον σε first name basis όπως είναι ξεκάθαρο) δε γίνεται να προσπεράσω την αντίφαση μεταξύ των στίχων του κομματιού και της πραγματικότητας: στο πρόσφατο προφίλ του Pitchfork  για τη μπάντα αναφέρεται η γνωριμία της Brownstein με τον συνιδρυτή της Microsoft Paul Allen και ιδιοκτήτη της ομάδας του NBA Portland Trail Blazers και τη διασημότητά της λόγω του Portlandia και όχι μόνο. Όπως γράφει το ίδιο κείμενο η Brownstein είναι "μια από της μεγαλύτερες εξαγωγές του πανκ στην ποπ κουλτούρα".

Στα του λάηβ και πάλι, για να χρησιμοποιήσω ένα υπερκλασικό δημοσιογραφικό κλισέ οι Sleater-Kinney είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Όλες παίζουν εξαιρετικά, είναι τέλεια συγχρονισμένες και η χημεία μεταξύ των Brownstein και Tucker στα φωνητικά είναι απίστευτη. Δεν είναι ένα εξαιρετικό γυναικείο συγκρότημα, είναι ένα εξαιρετικό συγκρότημα τελεία και παύλα. Βέβαια θα ήθελα προσωπικά λίγο περισσότερο ερασιτεχνισμό, λίγο περισσότερο ανεξέλεγκτο πάθος, μερικές κινήσεις λιγότερο υπολογισμένες με τόση ακρίβεια και προβαρισμένες εκατοντάδες φορές, το περιθώριο για λάθη που καμιά φορά κάνει μια εμπειρία διαφορετική. Με λίγα λόγια πιστεύω ότι σε αυτή τη σειρά συναυλιών το κάθε λάηβ θα είναι σχεδόν ακριβές αντίγραφο του προηγούμενου. Βέβαια ίσως να τις αδικώ λιγάκι μιας και ενδεχομένως μπροστά σε αγγλόφωνο και πιο παθιασμένο κοινό να άρχιζαν και αυτές να είναι πιο επικοινωνιακές. Μέχρι το encore η επικοινωνία περιορίζεται σε μερικά τουριστικά dankeschön ανάμεσα στα κομμάτια. Βέβαια λίγο μας χαλάει αυτό όταν μιλάμε για κομματάρες όπως τα "Oh!", "Words and Guitar", "Sympathy", "Entertain", μαζί με τα νέα "No Anthems", "Fangless", "We Bury Our Friends", "Surface Envy", "Νew Wave" και άλλα. H ποιότητα του No Cities to Love αναδεικνύεται από τη αντιπαραβολή με τα παλιότερα κομμάτια. Είναι ισάξιο και πολύ πιθανόν καλύτερο και αυτό είναι πλέον προφανές, μόλις δύο μήνες μετά την κυκλοφορία του.

To τρίο γίνεται σε αρκετά κομμάτια κουαρτέτο με την Katie Harkin των Sky Larkin να παίζει κιθαρά ή πλήκτρα. Όπως έχει πει και η Janet Weiss η απουσία μπάσου κάνει το ρόλο τον ντραμς πιο σημαντικό και ενδιαφέροντα, ενώ θα προσθέσω ότι ίσως συνεισφέρει στην ιδιαίτερη μελωδικότητα του ήχου τους. Σε κάθε περίπτωση δε νομίζω ότι υπάρχει άλλο σχήμα με δύο τραγουδίστριες ή τραγουδιστές που να αλληλοσυμπληρώνονται έτσι. Βέβαια εγώ κάθομαι κάτω από την Carrie, οπότε την κοιτάω σαν εικόνισμα και μέχρι το "Jumpers", τελευταίο κομμάτι του κανονικού σετ και από τα καλύτερα κομμάτια στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπως εκείνη τη στιγμή αποφάσισα έχω παραδοθεί πλήρως στην τελειότητα των Sleater-Kinney. Δε νομίζω ότι είναι ιδέα μου πάντως, αφού και το κοινό έχει γίνει λίγο πιο ένθερμο αλλά και οι Sleater-Kinney είναι πιο εκδηλωτικές και με πιο έντονη σκηνική παρουσία. Γενικά πάντως η setlist από τα παλιά έχει μοιραστεί κυρίως ανάμεσα στα δύο τελευταία άλμπουμ  προ hiatus (One Beat, The Woods) οπότε κάποια early favorites θα λείψουν στην καθεμία φαν ("All the Drama You've Craving").

H γαματοσύνη των Sleater-Kinney κορυφώθηκε στο "αυθόρμητο" encore των πέντε τραγουδιών όπου μας χάρισαν μια συγκινητική εκτέλεση του "Modern Girl" (με τη Janet Weiss να παίζει φυσαρμόνικα, όπως και στο βίντεο), ένα εξαιρετικό "One More Hour" πριν κλείσουν απολύτως αναμενόμενα αλλά όχι λιγότερο υπέροχα με το "Dig Me Out". Κάπου εδώ έχω στερέψει από κοσμητικά επίθετα και ευτυχώς τέλειωσε η συναυλία.

Οι Sleater-Kinney είναι ένα από τα σημαντικότερα ροκ συγκροτήματα από τα 90s και δώθε και λίγα λέω. Το αποδεικνύουν οι δίσκοι και το επιβεβαίωσε πανηγυρικά για μένα το λάηβ στο Βερολίνο. Για αυτό τις αγαπάμε παθιασμένα και για αυτό συγχωρούμε το γενικόλογο λογύδριο της Tucker πριν το encore ("we deserve respect, είμαστε ακόμα θυμωμένες" και τέτοια- και λέει περίπου τα ίδια σε κάθε λαήβ) που είναι τόσο ριζοσπαστικό όσο ο λόγος της Patricia Arquette στα Όσκαρ (=σχεδόν καθόλου).

Το παρόν κείμενο γράφτηκε ακούγοντας/ βλέποντας αυτό.
 

25 March 2015

ΑΜΦ best new music


Φανταστείτε πως πετυχαίνετε ένα δίσκο που από κάτω στα προτεινόμενα βρίσκονται τα M B V, Tomorrow's Harvest, Ruins και Ravedeath,1972. Ε αυτός ο δίσκος υπάρχει και είναι το A Year With 13 Moons του Jefre Cantu - Ledesma. Δεν είναι δίσκος που θα ταλαιπωρήσει τον ακροατή καθώς από το εξώφυλλο και τον τίτλο φαίνεται που το πάει ο καλλιτέχνης. Για να σου αρέσει πρέπει στην εικόνα αριστερά να διακρίνεις ομορφιά, απλότητα και ρομαντισμό σε ένα πλαίσιο λευκού θορύβου. Βέβαια μη φανταστεί κανείς πως θα δει την κόλαση, άσε που με το που πάει να κουνήσει το καράβι  ο JCL πετάει πανέμορφα ατμοσφαιρικομελωδικά σωσίβια όπως το τραγούδι Disappear.

~~~~~ο~~~~~

Μένοντας στο έτος 2015 και στο γράμμα J συναντάμε τον Juxta Phona, γνωστός(;) και ως off the sky (Jason Corder τον λένε τον άνθρωπο). Μήπως είναι τα ξυλόφωνα, να είναι οι χαμηλές ταχύτητες, ίσως και τα ατάκτως ερριμμένα beat και ο Φαντασμένιος θαρρεί πως βρήκε στο We Will Not Be Silence το δίσκο που θα κρατούσε ζωντανούς καλλιτεχνικά τους Tortoise μετά το Standards. Ο δίσκος έχει πάρει τη θέση του Faith in Strangers στις νυχτερινές ακροάσεις, χωρίς να μπορεί να γίνει κάποιος τεχνικός ή υφολογικός συσχετισμός με το αριστούργημα του Stott πέρα από το γεγονός πως το δάχτυλο πάει με ευκολία στο πράσινο κουμπί.

~~~~~ο~~~~~

Στα της planet mu ο άρχοντας της παραγωγικότητας Ekoplekz ενθουσιάζει ακόμα μια φορά τον Φαντασμένιο, αυτή τη φορά με τον 12λεπτο χαμό που έχει τίτλο Entropy Flash και αποτελεί το ήμισυ του νέου του EP (Entropik). Στην ίδια εταιρία κυκλοφόρησε νέο δίσκο και ο μ-Ziq. Σχεδόν νέος καθώς πρόκειται για τα δυο τελευταία EP που είχαν κυκλοφορήσει μόνο σε βινύλιο συν ένα νέο κομμάτι. Το ένα από τα EP (rediffusion) έχει το εξώφυλλο που βρίσκεται αριστερά. Και αν ο Φαντασμένιος μισεί όλα τα κλισέ της γης, δεν μπορεί να αντισταθεί σε δίσκους που έχουν στο εξώφυλλο βουνά, και η αλήθεια είναι πως στην ηλεκτρονική/πειραματική μουσική είναι αρκετοί. Στα της μουσικής τα θηρία του p4k κατάφεραν να ξεχωρίσουν ένα τραγούδι και το βάλουν στο best new tracks. Όλως τυχαίως διάλεξαν το πρώτο τραγούδι. Στο δίσκο αυτό ο μ-Ζιq μοιάζει πιο φωτεινός από ποτέ, σχεδόν σαν να προσπαθεί με τα idm εργαλεία του να παίξει bossanova. Τσεκ δις.
 

17 March 2015

Ex Hex στο 6 dogs (11/03)

 Όταν πριν από πολλά χρόνια ο νεαρός Φαντασμένιος έδινε 6.700 δρχ. για το Dig Me Out δεν μπορούσε να ξέρει πως αγοράζει ένα κλασικό δίσκακι. Τότε πίστευε πως τα λεφτά πάνε σε ένα σχεδόν underground δίσκο με τσιμπημένη τιμή. Στο σήμερα ή πιο σωστά την Τετάρτη 11 Μαρτίου και ενώ έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες από την επική επιστροφή των Sleater-Kinney έπαιξαν λαηβ στην Αθήνα οι Ex Hex. Οι οποίες Ex Hex είναι οι Sleater-Kinney των φτωχών. Με την καλή έννοια, καθώς είναι αρκούντως καλές για να συγκριθούν με τις Sleater-Kinney. Στην πραγματικότητα ο δίσκος που κυκλοφόρησαν πέρσι (Rips, Merge Records) θα ήταν καλοδεχούμενος ακόμα και αν έφερε την υπογραφή των Sleater-Kinney. Βέβαια ο παραπάνω συλλογισμός πάει περίπατο ακούγοντας το δίσκο που τελικά κυκλοφόρησαν οι Sleater-Kinney (No Cities to Love, Sub Pop). Ο δίσκος είναι αν όχι καλύτερος σίγουρα σε ευθεία γραμμή με τα αριστουργήματα που κυκλοφόρησαν πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια. Η κυκλοφορία αυτή μπορεί να επαναφέρει στο προσκήνιο την αλά 90s κιθαριστική ποπ με lo-fi στοιχεία (φορέθηκε με την ταμπέλα indie rock).  Μουσική που βασίζεται στις μελωδίες, την ένταση, την ανεμελιά, φτιαγμένη για indie clubs. Είναι η κλασική περίπτωση, δεν θα σου αλλάξει τη ζωή αλλά περνάς καλά. Ακριβώς όπως ήταν και το λαηβ των Ex Hex.  Και καθότι στο ποστ ρηβιου για τις Ex Hex οι λέξεις Sleater-Kinney γράφτηκαν 521 φορές, στο Βερολίνο υπάρχει ήδη αποστολή για να τις δει λαηβ και να γράψει τα του λαηβ στα ακραία μουσικά φαινόμενα (εδώ δεν σταματάει το ρεπορτάζ).

~~~~~~ο~~~~~~

Κανονικά το ποστ ήταν να ανέβει χωρίς φωτογραφία ως διαμαρτυρία για τους αχόρταγους φωτογράφους που δεν άφησαν νανοδευτερόλεπτο του λαηβ  αφωτογράφητο. Αλλά ήταν τόσο του στυλ και της πόζας οι Ex Hex που σχεδόν δικαιολογείται το φόρτωμα των καρτών μνήμης. Κλείνοντας ο Φαντασμένιος θέλει να δηλώσει υπεύθυνα πως πλέον το Six Dogs είναι το καλύτερο μέρος για λαηβ με 70-100 άτομα. Και καθώς υπάρχουν κακεντρεχείς που θα πουν πως ο Φαντασμένιος τα παίρνει:


09 March 2015

η εκπομπή μετά το νέο ποστ (και πριν το πάρτι)

Όποιος πατήσει το play που κρύβει το προγούλι του Andy Stott θα ακούσει την εκπομπή του περασμένου Σαββάτου (δείγμα δωρεάν). Αυτό το Σάββατο θα είναι το 24ο (συνεχόμενο) που τα ακραία ραδιοφωνικά φαινόμενα θα ακουστούν από τον server του poplie. Την παρασκευή ο poplie.eu έχει πάρτι (λινκ), οπότε στην εκπομπή εκτός από τις γαμάτες μουσικές θα υπάρχει και όλο το καυτό ρεπορτάζ. Χαμός. 

05 March 2015

νέο ποστ | Kholba - Gelo seco

Αρκετός κόσμος σταματάει στο δρόμο τον Φαντασμένιο για να τον ρωτήσει "γιατί δε γράφεις για κάνα δίσκο; μόνο για τα λαηβ που πήγες θα γράφεις; μας το παίζεις μούρη;" Και ο Φαντασμένιος απαντά "φίλε δε θες να γράψω για δίσκους".
Είναι βέβαιο πως δισκοκριτικές άνω των 300 λέξεων και χωρίς αστεράκια από κάτω δεν αφορούν κανέναν. Αρκεί να σκάσει η πρόταση. Αντί να κάτσει να διαβάσει ο άλλος στον ίδιο χρόνο το έχει κατεβάσει, το έχει ακούσει (χμ) και έχει τη δικιά του γαμάτη γνώμη. Αντίθετα το λαηβ δεν μπορεί να το κατεβάσει. Και για να μην ξεχνιόσαστε το παρόν μπλογκ είναι ένα ημερολόγιο (και μερικές φορές σημειωματάριο).   

Λοιπόν. Τα ακραία μουσικά φαινόμενα σας παρουσιάζουν το δίσκο Gelo seco των Kholba! (λινκ). Το δισκάκι δεν υπαρχει στο discogs, δεν υπάρχει στη wikipedia, δε θα το βρείτε σε κανένα site, παρά μόνο εδώ και στη  σελίδα του experimental etc στο facebook. Δε ξέρουμε ποιοι είναι και τι κάνουν. Στις λίγες πληροφορίες από το bandcamp φαίνεται πως το σχήμα εδρεύει στο Βερολίνο αλλά η ηχογράφηση και το μαστερινγκ έγιναν στο βραζιλιάνικο στούντιο  malakias.
Στο μουσικό κομμάτι μοιάζει με μια πιο αναλογική εκδοχή πειραγμένης ηλεκτρονικής μουσικής αλά Ekoplekz (Four track mind  2014). Αλλά δεν θα το κάνουμε p4k και quietus εδώ μέσα. Αν σας αρέσει η αισθητική της φωτογραφίας κατεβάστε και ακούστε, είναι τσάμπα και μόνο 20 λεπτά.

02 March 2015

Have a Faerie Nice Day | earth στο Κύτταρο 27/02

 Λοιπόν. Αυτό είναι ένα ποστ για τη συναυλία που έδωσαν την παρασκευή οι earth (εδώ ένα παλιό ποστ). Και αυτή είναι η εισαγωγή του ποστ και είναι κάπως αμήχανη και βλακώδης καθότι ο τύπος που γράφει αυτά που του λέει ο Φαντασμένιος είναι μπρος στην οθόνη μια ώρα και δεν μπορεί να βρει μια εντυπωσιακή αρχή. Ούτε καν εντυπωσιακή, μια αρχή να είναι οριακά πρωτότυπη. Αλλά δεν. Οπότε θα αρκεστείτε σε αυτή τη χαζή παράγραφο αντί ενός πραγματικά εμπνευσμένου προλόγου.

Λίγο πριν ξεκινήσει η συναυλία μπορούσε να δει κάποιος έξω από το κύτταρο μέταλλα, γκοθάδες, χιπστερς, πιτσιρίκια, γέροντες του ροκ δίνοντας άλλη διάσταση στο διάσημο ρητό "δείξε μου το κοινό σου να σου πω ποιος είσαι". Η αγωνία του Φαντασμένιου για το είδος και την ποιότητα του λάηβ που θα παρακολουθήσει πήγε στα ύψη όταν είδε τις ανακοινώσεις που έλεγαν πως η συναυλία θα διακοπεί αν κάποιος βγάλει φωτογραφία με φλας. Δηλαδή ένας αρκεί να ξεχάσει να βγάλει το φλας και πάπαλα το λαηβ. Βασικά στην Ελλάδα είμαστε, αποκλείεται να μη κάνει ένας τη μαλακία. 

Οι earth, δηλαδή ο Dylan Carlson και δυο άλλοι βγήκαν σε μια απόλυτα τακτοποιημένη σκηνή και έπαιξαν το σχεδόν ένα και απαράλλακτο setlist που  παίζουν στην περιοδεία. Ο μινιμαλισμός κυριαρχεί στη δομή των τραγουδιών, με τους δυο να κρατάνε τον περίπου ίδιο αργό ρυθμό και τον Carlson με την κιθάρα του να χρωματίζει τον ήχο. Μη φανταστεί κανείς κάνα ουράνιο τόξο, με δυο τρία χρώματα την κάνει τη δουλειά ο Carlson. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο οι όποιοι αυτοσχεδιασμοί ακούγονται σαν λάθη. Η κιθάρα παίζει αργά αλλά δυνατά με την αντίφαση αυτή να τοποθετεί τους earth στο ράφι με τους πρωτοπόρους. Ξεπερνώντας το προφανές ο Φαντασμένιος διέκρινε πως το παίξιμο του κυρ Dylan ήταν  καθαρό και προσεγμένο (σαν τα ρούχα του). Ο Carlson αφήνει τα τραγούδια να αναπνεύσουν, με δυο ριφ δημιουργεί συνθέσεις που κρατάνε πάνω από δέκα λεπτά. Ο χρόνος δεν έχει σημασία. Μοιάζει σαν το μουσικό ανάλογο του κινηματογράφου του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Και όπως ο Θόδωρας έτσι και ο Dylan μοιάζουν να τους ενδιαφέρει πρωτίστως το "έργο" και μετά ο θεατής. Έτσι εξηγείται η παραξενιά με τα φλας και οι παρατηρήσεις του μπασίστα στα παιδιά που μιλούσαν στην πρώτη σειρά.

Τελικά το λαηβ ήταν αρκετά "τεχνικό" (ικανοποιημένοι όσοι έμαθαν τους earth από το wire), οριακά δυνατό (τα μέταλλα κλαίνε τα λεφτά τους), πολύ καθαρό (κακή τύχη για τους stone-άδες), με μια υποψία μόνο σκότους (κλάμα και οι γκοθάδες), και χωρίς κουλ φατσούλες στο κοινό (χαμένοι και οι χίπστερς). Βέβαια το βράδυ θα μείνει αξέχαστο για το θέμα των φλας και φυσικά για την ξεχωριστή φιγούρα του ανθρώπου που κάποτε  αγόρασε το όπλο με το οποίο αυτοκτόνησε ο Κομπέην και εμφανίστηκε  με κιθάρα του είχε πάνω μια σημαία της Αγγλίας, μια τίγρη και τη φράση του τίτλου του ποστ. Τι μπορεί να σκέφτεται αυτός ο άνθρωπος;

13 February 2015

ice_eyes

 Στην αρχή έμοιαζε με παιχνίδι. Κάθε Παρασκευή ή Σάββατο έγραφαν ένα τραγούδι, με το που τελείωναν το έστελναν με μεηλ και μετά βγαίναμε μέχρι να κλείσουμε όλα τα μπαρ. Εγώ την επόμενη έπρεπε να ξυπνήσω να κατεβάσω το τραγούδι και να το παίξω στην εκπομπή. Το δραματοποιώ λίγο για να δείξω πως και εμείς που δεν κάνουμε κάτι δημιουργικό καμιά φορά υποφέρουμε. Όλα αυτά στα τέλη του 2011.


Το Σάββατο του αη Βαλεντίνου ανήμερα θα πιάσω στα χέρια μου το πρώτο τους δίσκο με τίτλο Quartz (Nutty Wombat Records). Διαβάζω την πρόταση που μόλις έγραψα και σχεδόν δεν το πιστεύω. Φανταστικά πράγματα. Ήδη νιώθω πως βγαίνουμε από την κρίση. Γράφω και σε πρώτο πρόσωπο. Το Σάββατο βράδυ οι Ice_Eyes θα παρουσιάσουν λαηβ τον πρώτο τους δίσκο στο velvet room (λινκ). Επίσης υπάρχει και σε βίντεο ΕΔΩ το τραγούδι με τα παιδάκια (με αυτό κλείνουν τα λαηβ, χαμός).

11 February 2015

από κοντά ο White Fence είναι ίδιος με τον Iggy που χαμογελάει στο εξώφυλλο του lust for life | an 05/02

Είναι φοβερό πράγμα το internet. Αν δεν υπήρχε, τι θα ήταν ο Φαντασμένιος; Θα ήταν ένας κομπλεξικός μαλάκας χωρίς internet που θα κορόιδευε τα περιοδικά του Κωστόπουλου με τα άρθρα για τη φάση που σκάει στην πλατεία Βριλησσίων, θα άκουγε Δασκαλόπουλο στο ράδιο και θα διάβαζε κάνα fanzine. Ενώ τώρα; Τώρα είναι ένας εμπαθής μαλάκας με μπλογκ και κράζει τα παιδιά του Πέτρου και τη φάση με τις φάσεις και τα εκατομμύρια εγώ τους, ακούει τον Δασκαλόπουλο στο ράδιο, και έχει και ετούτον που διαβάζεται σαν fanzine. Όλα μοιάζουν ίδια αλλά αν δεν υπήρχε internet δεν θα είχε γραφτεί αυτή η μαλακία.

Οπότε εν μέσω αφιερωμάτων για ζαμπονοτυρόπιτες και λοιπών ψηφιακών χαζομάρων είναι καλό να εμφανίζεται ένα μερακλίδικο άρθρο για την Hitch Hyke (Popaganda). Αν και ως φαντασμένιοι δεν συμμεριζόμαστε την άποψη του συντάκτη για  δεύτερη εναλλακτική άνοιξη (με πρώτη αυτή που έφερε η Hitch Hyke) και πόσο μάλλον εκ των Mary and the Boy προερχόμενη.
Όσοι θυμούνται τον Καμπούρη να βάζει τις βολές και κατέβασαν πέρσι με χαρά μικρού παιδιού το δισκάκι με τα πρώτα demo των fugazi οφείλουν ένα ποσοστό της "αρρώστιας" τους στην Hitch Hyke. Στα 90s η Hitch Hyke έφτασε τόσο ψηλά στη συνείδηση των μουσικόφιλων ώστε η παρουσία και μόνο του αυτοκόλλητου της πάνω στα δισκάκια ισοδυναμούσε με εγγύηση ποιότητας.
Αλλά αρκετά με τη νοσταλγία. Η ζωή συνεχίζεται, η μουσική δεν σταματάει και κάποια πράγματα που συμβαίνουν τώρα είναι συγκλονιστικά. Αν υπάρχει ένα μπραντ νεημ την σήμερον ημέρα που θέτει υποψηφιότητα για μελλοντικά αφιερώματα είναι η Arte Fiasco. Μπορεί να φαντάζει άκομψη η σύγκριση μιας δισκογραφικής με μια εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών αλλά ο φαντασμένιος σκέφτεται πως και στις δυο περιπτώσεις το καύσιμο είναι η αγάπη για τη μουσική και η διάθεση για τη διάδοση της. Η Arte Fiasco μετά από χρόνια συναυλιών έχει κερδίσει την εκτίμηση των μουσικόφιλων, πολλοί από τους οποίους πάνε στα λαηβ ακόμα και αν αυτά δεν είναι του άμεσου ενδιαφέροντος τους. Και κάπως έτσι μια Πέμπτη βράδυ το συγκρότημα White Fence γεμίζει το an. Με τους γνωστούς θαμώνες αλλά και με αρκετό νέο κόσμο. Αυτό έχει τα προφανή καλά του αλλά και τα κακά του που ξεκινάνε από το μπίρι-μπίρι (ακόμα και στις πρώτες σειρές) ως τον μαλάκα που πέταξε δυο φορές το ποτήρι του στον Tim. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αποβεί καθοριστικό για την πορεία του λαηβ ωστόσο ο κυρ White Fence στάθηκε κύριος και ολοκλήρωσε το σετ χωρίς να ρίξει απόδοση. Αξιοπρεπές λαηβ και ως εκεί καθώς ακόμα και οι πιο έντονες στιγμές του λαηβ δεν μπορούν καν να συγκριθούν με τους χαμούς που έχει κάνει στο an o αη Ty Segall. 
Πολύ καλή ήταν η support εμφάνιση των ψυχεδελιστών Alien Mustangs. Ξεκίνησαν το σετ ως μικροί Brian Jonestown Massacre αλλά προς το τέλος ξέφυγαν σε ένταση, αναγκάζοντας όσους τους παρακολούθησαν να σημειώσουν το όνομα τους. 

~~~~~~o~~~~~~~

Ακολουθεί εκπομπή δείγμα δωρεάν (Κάθε Σάββατο 4-6 στον http://poplie.eu/), για να μην σας λείψει η διασκέδαση και οι husker du (χασκερ χουσκερ ντου) βεβαίως βεβαίως