02 October 2017

acid mothers temple and the ωνασουγαμήσω στο fuzz (23/09)

 
Θα μπορούσε ετούτο το ποστ να έχει ως βασικό θέμα τη μαλακία που σας δέρνει και πήγατε και γεμίσατε τα μπουζούκια για να δείτε τον Jaar, αφήνοντας κοτζαμ Acid Mothers Temple με τους 300 του αηντααααα. Όχι μωρέ, ούτε καν, μια χαρά είναι ο Jaar, εσείς όμως είστε πολύ μαλάκες, μαλάκες με κεφαλαία γράμματα. Άντε είχε καύσωνα, έπαιζε παντού και πάντα, πώς να τον αποφύγεις, άντε να το δεχτεί ο Φάντα να πάτε μια φορά στον Φοίβο. Αλλά στον Kiwanuka ρε; Δηλαδή ακούσατε το δίσκο του σας άρεσε και θέλατε να πάτε στο λαηβ; Τι σκατά έχετε πάθει ρε; Ναι η κρίση, μεγάλο γαμήσι σίγουρα, αλλά όχι και στον Κιβανούκα ρε, δηλαδή εκεί είναι μόνο για να περνάς απέξω με τη μύτη στο θεό και να χώνεις τα καυστικότερα στους μαλάκες που πλήρωσαν εισιτήριο. Πρώτα τα βάλατε με τη γλουτένη, τώρα σας φταίει η αδρεναλίνη. Τι έχετε πάθει μωρέ; 
Τι λέγαμε; Α, οι γιαπωνέζοι έπαιξαν για πλάκα σε όλους τους τόνους της ψυχεδέλειας, άφησαν απέξω μόνο τα οριεντάλ τους. Τι κρίμα που δεν το έχει με τα ναρκωτικά ο Φαντασμένιος και πάει χαμένος ο χαμός από το μπάσο και τα ντραμς, ή μήπως, ρε μπας και, ρε μπας και έχει κάτι μέσα το ποτό; Νιώθει να φεύγει ο Φαντασμένιος, νιώθει να του φεύγει το μυαλό και από κοντά φοβάται μη του φύγει και το αφτί γιατί ο γεροτρελογιαπωνέζος δεν τα τσιγκουνεύεται τα ντεσιμπέλ. Δεν είναι απλά πράγματα αυτά, δεν είναι η συναυλία των Acid Mothers Temples And The Melting Paraiso UFO σαν να πηγαίνεις για καφέ ή σαν να βγάζεις το σκύλο βόλτα ή σαν να πίνεις ένα ποτήρι νερό ή σαν να πηγαίνεις στο λαηβ του Κιβανουκα. Αηντααααααααα

17 September 2017

shoegaze will never die, but you will | slowdive fuzz 09/09/17

Διάβαζε ένα άρθρο ο Φαντασμένιος το οποίο έλεγε πως όσοι ανατριχιάζουν εξαιτίας της μουσικής διαφέρουν εγκεφαλικά από αυτούς που δεν παίρνουν χαμπάρι. Η διαφορετική δομή εγκεφάλου έχει ως αποτέλεσμα να νιώθουν τα συναισθήματα με μεγαλύτερη ένταση. Δυο μέρες πριν τη συναυλία των Slowdive στο fuzz ο Φαντασμένιος έριξε μια ματιά στα setlist που παίζουν και του σηκώθηκε ό,τι σηκώνεται. Μια ανατριχίλα να. Βασικά ήταν τόσο ονειρεμένο το setlist που και ο ίδιος να το έκανε δεν θα το πετύχαινε έτσι. Αν είχε και δεύτερο encore με το Falling Ashes, θα ήταν ένα καλό βράδυ για να πει κάποιος αντίο από αυτό τον γαμημένο κόσμο. Με την καλή έννοια και όχι με αυτή της απόδρασης όπως θα λογιζόταν αν για παράδειγμα βουτούσε κάποιος από την γαμημένη ταράτσα του Φοίβου.
Και μόνο αυτό αρκεί για να καταλάβει κάποιος τι ήταν η συναυλία των slowdive. Εναλλακτικά θα μπορούσε ο Φάντα απλά να γράψει το setlist συνοδευόμενο με τη σημείωση πως όποιος πιστεύει πως το 4ο δισκάκι τους δεν είναι το καλύτερο να πάει σε γιατρό να δει τον εγκέφαλο του μπας και του τον εφτιάξουνε διότι προφανώς είναι από τους ελαττωματικούς που δεν τους σηκώνεται η τρίχα. Σε κάθε περίπτωση η εμφάνιση τους είχε μια φοβερή ροή καθώς οι νέες συνθέσεις έδεναν αρμονικά με τις παλιές. Αν είχαν εκτελέσει πιο ζωηρά τα πρώτα τραγούδια του set και ιδιαίτερα το εναρκτήριο slomo θα ήταν πολύ πιθανό ο Φαντασμένιος να έμπαινε σε διάσταση εξωπραγματικών εμπειριών τύπου mbv.
Οι Slowdive δικαίως δικαιώνονται παίζοντας αγνό παρθένο shoegaze (είναι και από τους ελάχιστους της σκηνής που δέχονται και χρησιμοποιούν τον όρο). Από κάτω όπως είναι λογικό θα χρειαζόταν ο υπερυπολογιστής της NASA για να μετρήσει τα ένσημα αν και ο Φαντασμένιος παρατήρησε κάμποσους που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν αποφάσιζαν οι Slowdive να πέσουν σε λήθαργο. Ανεξαρτήτου ηλικίας ήταν φανερό πως οι εγκέφαλοι που ένιωθαν ήταν περισσότεροι των απλών.
Πριν από δύο χρόνια και μία μέρα ο Θάνος Ανεστόπουλος έλεγε από τη σκηνή της τεχνόπολης "ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε". Στα τελευταία 40 δευτερόλεπτα του When The Sun Hits ή τις στιγμές μετά από κάθε κλιμάκωση στο Golden Hair ή σε ολόκληρο το 40 days ο Φαντασμένιος έζησε τη ζωή που θέλησε να ζήσει. Και μπορεί ο Φαντασμένιος να μην είναι των ενεργειών, των τσάκρων και λοιπών μάμπο-τζάμπο, αλλά άντε τώρα να μη σου μπουν ιδέες όταν συμπίπτουν ημερολογιακά τόσο σημαδιακές/κομβικές βραδιές.

09 September 2017

το καλοκαίρι του Φαντασμένιου | Saristra 2017

Είναι κάμποσα χρόνια που γίνονται αυτά τα καλοκαιρινά indie φεστιβαλ στα νησιά αλλά ο Φαντασμένιος δεν είχε την τύχη να βρεθεί σε κάποιο. Να είναι καλά όμως ο κομμένος χιαστός και έχετε την χαρά να διαβάζετε ποστ για το Saristra 2017! Τυχερούληδες.
Το φετινό φεστιβάλ ήταν ιδιαίτερο, καθώς το line-up ήταν σχεδόν ονειρικό. Ονειρικό για στρυφνούς τύπους σαν τον Φαντασμένιο που θέλουν την άνεση τους και δεν καταδέχονται να σπρώχνονται για ένα ποτό με νεαρούς που έχουν καπνογόνο στην κωλότσεπη και περιμένουν να ακούσουν το κλαρίνο να βαράει μαζί με την κιθάρα για να ανεμίσουν το πλαστικό μπουκαλάκι με το τσίπουρο. Η απουσία κάποιου εμπορικού ονόματος είχε ως αποτέλεσμα να μην έχει πολύ κόσμο και να ακούγονται ατάκες "πάμε στο πανηγύρι στα Τσουτσουνάτα, δεν τραβάει εδώ". Ναι, είναι ένα ακόμα ελιτίστικο παραλήρημα του Φαντασμένιου.  Το μπλογκ ετούτο είναι δέκα ετών, οπότε και 20 χρονών να το ξεκίνησε ο Φάντα είναι σίγουρο πως δύσκολα του κολλάς δίπλα τη λέξη νέος. Ως σοφός πια μπλογκερ δεν θα γκρινιάξει για την κοινωνικοπολιτικοπολιτισμική κατάσταση του τόπου- είναι πια στο στάδιο της αποδοχής- έτσι είναι και έτσι θα παραμείνει για όσο ζει. 
Μόνοι μας τα λέμε, μόνοι μας τα ακούμε, μόνοι μας τα νιώθουμε σε ένα φεστιβάλ που έπαιξε το καλύτερο συγκρότημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, οι Bedouin. Στη λαηβ τους εμφάνιση  έριξαν τροχιοδεικτικές που φαίνεται να δικαιώνουν τον Φαντασμένιο που περιμένει από αυτούς τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς. Καλύτερος; Ε θα είναι ο δίσκος που θα βαράει όπως πρέπει. Τι όπως πρέπει; Ε θα είναι το μουσικό ντεπόν για τον πονοκέφαλο από τις δεσμεύσεις για 500 χρόνια πλεόνασμα.
Μια χαρά ήταν και η εμφάνιση του Prins Obi and the hair Warriors, για όποιον δεν έχει δει τους Baby Guru. Βασικά μια χαρά ήταν και για όσους έχουν δει τους Baby Guru ωστόσο είναι δύσκολο (αν και σούπερ άδικο για τον Obi) να μη γίνει η σχετική σύγκριση. Ενδεχομένως η παραπάνω πρόταση να είναι για τον πούτσο, αντιθέτως δώστε βάση στην επόμενη. Ο Prins Obi είναι τόσο ευφυής που αξίζει να τον παρακολουθεί κανείς όπως και να παίζει, ό,τι και να παίξει.
Τα ίδια ισχύουν και για τον λάρυγγα που έπαιξε με σπασμένο πόδι. Και μόνο αυτό αρκεί. Ο larry gus με σπασμένο πόδι, τι άλλο να ζητήσει κανείς; Εκπληκτικός για ακόμη μια φορά, δικαιώνει τον Φαντασμένιο που τον θεωρεί έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες του 21ου αιώνα. Βασικά τον σπουδαιότερο. Πολυεπίπεδος πανικός σε ένα εγκαταλελειμμένο χωριό στην Κεφαλλονιά.
Πάντως η καλύτερη εμφάνιση ήταν μάλλον αυτή των Victim of Society σε φάση τα όμορφα χωριά όμορφα κουφαίνονται. Κάπως αποπροσανατολιστικό υφολογικά ήταν το encore τζαμάρισμα με τους Prins Obi & The Dream Warriors στη διασκευή του Sister Ray, αλλά μπρος στους velvets να πάει να γαμηθεί το ύφος. Το 90% των παρευρισκόμενων θα έδιναν τουλάχιστον ένα νεφρό τους για να ζούσαν ένα λαηβ των Velvets σοδειάς 1969.
Το βραβείο ευχάριστης έκπληξης παίρνει ο Montero (Ariel Pink των φτωχών).
Το φεστιβάλ έκλεισε ιδανικά με τον προστατευόμενο των mogwai, κυρ Pye Corner Audio. Μια πολυτέλεια* για την ελληνική αλτερνατίβα καθώς ο κυρ Technician είναι σίγουρα στη λίστα των δέκα καλύτερων της ηλεκτρονικής μουσικής.

*μαζί με την εμφάνιση των fat white family με ντάλα ήλιο στο rockwave
 

31 August 2017

το καλοκαίρι του Φαντασμένιου | Οι Mogwai, οι Arcade Fire

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το καλοκαίρι. Ένας σκασμός λεφτά για να κολυμπάμε παρέα με τσούχτρες σε κατουρημένο νερό, να μας τρώνε τα κουνούπια, να μας βαράει ο ήλιος στο κεφάλι, να γεμίζουμε άμμο το αμάξι, για να λέμε μια δυο μέρες που οι συνθήκες είναι σχετικά καλές πως τώρα είναι η καλύτερη ώρα για μπάνιο. Το μόνο καλό είναι πως υπάρχει φρέσκο παγωτό και είναι πιο εύκολο το πάρκινγκ στην Αθήνα. Στα της μουσικής ο Φαντασμένιος δεν άκουσε πολλά νέα πράγματα, όχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί μονοπωλεί τα ακουστικά του ο περίφημος δίσκος της χρονιάς δεκαετίας. Ο οποίος σίγουρα δεν είναι ο τελευταίος των Arcade Fire. Θα μπορούσε αν όλα τα τραγούδια στέκονταν στο ύψος του σπουδαίου put your money on me το οποίο είναι σαν τη φωτεινή πλευρά του rip των Portishead. Αχ Geoff. Τα έλεγε ο Φαντασμένιος από το ρηφλεκτορ, αλλά ποιος τον ακούει τον Φαντασμένιο;

Απογοήτευση και από τον δίσκο που κυκλοφορούν αύριο οι Mogwai. Προσπάθησε αρκετά ο Φαντασμένιος με αυτό το δίσκο, καθώς νόμιζε πως οι καλοί σκοτσέζοι δεν υπήρχε περίπτωση να αμαυρώσουν το καλό όνομά τους με αδιάφορη κυκλοφορία. Στην πρώτη ακρόαση ο Φαντασμένιος πίστεψε πως φταίνε τα ακουστικά, στη δεύτερη σκέφτηκε πως κατέβασε λάθος δίσκο ή πως τα τραγούδια είναι μαϊμού Mogwai. Δεν. Ωστόσο η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και ο Φαντασμένιος προσπάθησε και πάλι να το ακούσει, δεν μπορεί, κάτι θα έχουν να πουν, πάντα έχουν κάτι να πουν, είναι και χαζός ο Φαντασμένιος δώστου άλλη μία μπας και πάρεις χαμπάρι ρε, αλλά τίποτα τίποτα τίποτα. Μετά από 10 λεπτά δημιουργεί μια αίσθηση άνοστης βαρεμάρας. Παίζει και να μην υπάρχει αυτό, αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει. Ακόμα και οι τίτλοι είναι σούπα. Τι Old Poisons ρεεε; Το Coolverine είναι το μόνο τραγούδι που σώζεται, αλλά θα ήταν το πιο αδύναμο σε οποιαδήποτε από τις τελευταίες τους κυκλοφορίες. Γαμώ των Dave Fridmann μου γαμώ, ακούγονται σαν μπάντα που θα γράψει το NME πως είναι οι νέοι Radiohead ή σαν πρόχειρο side project των Twilight Sad. Υπάρχει μια υποψία -βλέπε 20 Size- πως το πάνε προς το Rock Action αλά 2 Rights make 1 Wrong, όμως με τις υποψίες δεν κάνουμε δουλειά και στην τελική περνάνε τα χρόνια  και έχει βγει και ο δίσκος της δεκαετίας εικοσαετίας οπότε δεν θα κάτσουμε να σκάσουμε κυρ Mogwai που βγάλατε τον μακράν χειρότερο δίσκο της ως τώρα αψεγάδιαστης πορείας σας. Ε μα. Τσάμπα το ταξίδι στην Αμερική για να το γράψετε, αντί να εμπνευστείτε από το αντιτραμπικό κίνημα και να βάλετε φωτιά στους ενισχυτάς κυκλοφορείτε ένα δίσκο που είναι σαν να τον ηχογραφήσατε με το χειρότερο τζετ λαγκ. Ενδεχομένως όλα αυτά να είναι μπούρδες και για όλα να φταίει το καλοκαίρι, ενδεχομένως ε.

31 July 2017

rapid eye movement #70

Λογικά κάθε φορά που πληκτρολογεί ένα γράμμα ο Φαντασμένιος κάποιος dj πατάει το play και παίζει το losing my religion, από ένα τρέντι μπαρ στη Τζιά ως το πανεπιστημιακό ραδιόφωνο μιας πόλης της Μαλαισίας.
Τι θα ήταν οι r.e.m. χωρίς το losing my religion; Υπάρχει η πιθανότητα το Low -το τραγούδι που όλοι άκουγαν όσο τους έπαιρνε για να γυρίσουν τη βελόνα στο losing my religion- να θεωρείται το καλύτερο τραγούδι του δίσκου, που ενδεχομένως είναι. Σε κάθε περίπτωση το out of time μπορούσε να τους βάλει στη βιτρίνα της ποπ ροκ μουσικής ακόμα και αν έλειπε το δεύτερο τραγούδι της τρακλιστ. Και δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα Man On The Moon, Drive και Everybody Hurts θα τους εξασφάλιζαν ένα καλό συμβόλαιο που όμως δύσκολα θα έφτανε τα 80 μύρια που τελικά πήραν από τη Warner. 
Πέρα από τα λογιστικά, το losing my religion δίκαια έχει μπει στη λίστα με τα αθάνατα τραγούδια. Είναι εκείνη η σκηνή που η Μπρέντα το ακούει στο ρηπητ επί ώρες προσπαθώντας να χωνέψει την προδοσία από την φερόμενη ως καλύτερη της φίλη Κέλι (σκρόφα) με τον σίγουρα μοιραίο Ντίλαν. Μόνο το losing my religion μπορεί να απορροφήσει τόσο ντέρτι και κάπως έτσι φτάνουμε στη δραστική ουσία του τραγουδιού. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως είναι το πρώτο τραγούδι που έγραψε ο Stipe για τον έρωτα. Επί δέκα χρόνια απέφυγε να γράψει στίχους για τον χιλιοτραγουδισμένο θεό και όταν τελικά αποφάσισε να το κάνει - πατώντας σε ένα απόλυτα remικο ριφ που έπαιξε ο Buck στο μαντολίνο - κατάφερε να κερδίσει την προσοχή κάθε ανθρώπου που το ακούει, από την πρώτη φορά.
Το κακό με αυτά τα "τεράστια" τραγούδια είναι πως η αέναη αναπαραγωγή τους, προκαλεί τουλάχιστον αλλεργικά σοκ στους σπασίκλες μουσικόφιλους, με αποτέλεσμα να τα συχαίνονται ακόμα και οι πιο πιστοί οπαδοί της μπάντας. Ωστόσο στην περίπτωση του losing my religion αρκεί μια ακρόαση αυτής της λαηβ εκδοχής του από το roadmovie του 1995 όπου η μπάντα αλλάζει το τέμπο,  ο Stipe στην πρώτη στροφή λέει πιο κοφτά τη λέξη life, ενώ στη συνέχεια υπάρχουν σημεία που  τραβάει τις καταλήξεις· αρκούν αυτές οι μικρές λεπτομέρειες ώστε ξαφνικά το τραγούδι να αποκτήσει και πάλι την μαγεία των πρώτων ακροάσεων.
 
/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

29 June 2017

ανακοίνωση


Αυτό λογικά είναι και το πρώτο ποστ που γράφεται για το σούπερ γκρουπ από την Πάτρα με μέλη από τους Playground Noise και τους Raining Pleasure. Οι Bedouin είναι από εδώ και πέρα το νέο αγαπημένο συγκρότημα του Φαντασμένιου. Μπορεί ο Φαντασμένιος να έχει ακούσει όλα και όλα επτά λεπτά μουσικής που ενδεχομένως να μην έχουν καμία σχέση με την πρώτη τους κυκλοφορία, εννοείται πως δεν ήταν καν στο πρώτο τους λαηβ για το west side fest3  αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Οι Bedouin είναι το καλύτερο ελληνικό συγκρότημα και μπορεί ο Φαντασμένιος να έχει κάνει κάμποσα αλλά ποτέ δεν σας έχει πει ψέματα. Γίναμε.

24 June 2017

ο θάνατος της ουτοπίας | Cinematic Orchestra στο Νιάρχο, Wand στο 6dogs

 Ας υποθέσουμε πως ο Φαντασμένιος είναι δισυπόστατος, δηλαδή είναι ένας δυαδικός. Έχει μια ουσία (φύση) αλλά δύο πρόσωπα (υποστάσεις). Η μια υπόσταση είναι ο γνωστός Φαντασμένιος που πληρώνει την εφορία και βρίζει την προϊσταμένη του και η άλλη είναι κάτι σαν πνεύμα που φέρει τις Φαντασμένιες αξίες χωρίς να επηρεάζεται από χωροχρονικά συστήματα. Πριν από έντεκα χρόνια οι δυο υποστάσεις είχαν μια κόντρα καθώς ο Φαντασμένιος ήθελε να πάει στο λαηβ των cinematic orchestra αλλά το πνεύμα δεν. Ο Φαντασμένιος σκεφτόταν πως πρέπει να πάει καθώς το συγκρότημα της ninja tune θα μπορούσε να αποτελέσει γέφυρα για το μέλλον, όπου λογικά θα συμμορφωνόταν, θα άφηνε στην άκρη τα κολεγιακά ροκ και θα το γύρναγε στη τζαζ και μαύρα.  Πήγε ο Φάντα αλλά στην πόρτα είδε sold out γεγονός που τον τάραξε, τι sold out ρε; Εδώ είναι Ελλάδα, πόσους έχει μέσα; Δέκα χιλιάδες έχει και είναι sold out; Δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα.

Πάλι καλά που βρέθηκε αυτός ο μεγάλος ευεργέτης ο Νιάρχος -δηλαδή οι Αμερικάνοι φίλοι μας που του έδωσαν δώρο 16 Λίμπερτυ- ή ακόμα πιο σωστά πάλι καλά που υπήρξε ο Ωνάσης που μπορεί να γάμησε ό,τι εργασιακό δικαίωμα υπήρχε, αλλά από τα λεφτά που έκλεψε έγινε η στέγη γραμμάτων και τεχνών και μετά το ίδρυμα Νιάρχος έπρεπε να απαντήσει και έφτιαξε το Ίδρυμα που οι Ευρωπαίοι δεν το έχουν δει ούτε στα όνειρα τους. Το Νιάρχος είναι σαν αυτόνομο κρατίδιο, απέξω είναι ΕΛΛΑΔΑ και μέσα είναι Ευρώπη, ΕΥΡΩΠΑΡΑ. Μπορεί απέξω να γίνεται ο κακός χαμός με το πάρκινγκ, το ένα αμάξι πάνω στο άλλο και όλα μαζί πάνω σε πεζοδρόμια, γωνίες, χαμός -και όλα αυτά ενώ το ίδρυμα έχει ελεύθερο πάρκινγκ- αλλά μέσα είναι όλα τέλεια "αγάπη μου νομίζω πως δεν πρέπει να πατάς εκεί", "Ορέστη μάζεψε παιδί μου το χαρτάκι και πέτα το στον ειδικό κάδο" κλπ. Σε αυτό το παραμυθένιο μέρος γίνονται εδώ και ένα χρόνο δωρεάν συναυλίες. Και φεστιβάλ όπως το Summer Nostos και όχι Nosotros όπως νόμιζε στην αρχή ο χαζούλης ο Φαντασμένιος. Ε, στα πλαίσια του Summer Nostos ήρθαν οι cinematic orchestra για δεύτερη φορά. Βέβαια τα χρόνια περάσαν και ο Φαντασμένιος όχι μόνο δεν το έριξε στη τζαζ αλλά τουναντίον μαζί με το Φανταπνεύμα έχουν κυριευτεί από μουσικό παλιμπαιδισμό. Λογικά είναι εκείνη η  Α4 που έγραφε Sold out που τράβηξε τον Φαντασμένιο στο λαηβ αυτό, σε συνδυασμό φυσικά με τον υπερχώρο που γίνεται. 

Λοιπόν -με εξαίρεση μικρά λάηβ όπως αυτό του King Elephant που είχε γίνει ψηλά στο φάρο- στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ο Φαντασμένιος δεν έχει καταφέρει ποτέ να παρακολουθήσει συναυλία. Γιατί θα τον ρωτήσουν πενήντα άτομα "ποιοι είναι αυτοί που παίζουν;", σκυλιά, γατιά, παιδιά πετάγονται από παντού και φυσικά ο μισός κόσμος κουνάει το κινητό στον αέρα ψάχνοντας τον άλλο μισό "που είσαι; είμαι στην 3η ελιά φέρε μπύρες και χαρτάκια από το περίπτερο όχι από μέσα". Πως να πάει έτσι το βλέμμα στη σκηνή; Και εδώ έρχονται οι Cinematic Orchestra. "Τι σκατά κάνουμε εδώ ρε Φαντασμένιο;" λέει το Φανταπνεύμα. "Αυτή η μουσική δεν έχει ίχνος βρωμιάς, όλα είναι τόσο easy σαν εμετός από φιδέ, ok γούστα είναι αυτά και ο καθένας ας ακούει ό,τι θέλει αλλά ρε Φαντασμένιο δεν πρέπει να έχεις δει κάτι πιο βαρετό, καλά κάνεις και κοιτάς το drone. Και να σου πω κάτι Φαντασμένιο αν αυτό το λαηβ γινόταν στο gagarin με 15 ευρώ εισιτήριο δεν θα πήγαινες, έτσι είναι, ήρθες για την φάση, τέτοιος είσαι. Και μη τολμήσεις να πας στον Καμάσι στο γκάζι, γιατί τότε ξέχασε το φανταπνεύμα". Έτσι είναι, καλά τα λέει το πνεύμα, ο κόσμος ενδιαφέρεται κυρίως για το πού θα πάει και δευτερεύοντως για το τι θα δει, αν για παράδειγμα οι Wand αντί για το Six Dogs έπαιζαν στο Μπαγκειον ή το κάθε Μπάγκειον ενδεχομένως να μάζευαν πενταπλάσιο κόσμο. Πέρα από τα λογιστικά η ουσία είναι πως οι Wand γάμησαν και θα γάμαγαν οπουδήποτε, εκτός φυσικά από το Νιάρχος που δεν μπορεί να γίνει σοβαρό λαηβ, καθώς η αύρα των ξέμπαρκων συνεπαίρνει και τις μπάντες (δεν έχετε καμία ελπίδα κύριοι Yo La Tengo). Όσο για τους Cinematic Orchestra ο Φαντσμένιος λέει αντίο για πάντα, τα λέμε σε μια άλλη ζωή και τα cd τους την γλίτωσαν προς το παρόν χάρη στην απεργία της ΠΟΕ ΟΤΑ.

06 June 2017

νεοπαλιοροκ | Besnard Lakes six dogs 01/06

Παρατηρώντας τα line-up των μεγάλων φεστιβάλ του εξωτερικού ο Φαντασμένιος είναι σίγουρος πως η indie κιθαριστική μουσική αν δεν έχει πεθάνει σίγουρα ψυχορραγεί. Εμπορικά, καθώς όποιος ψάξει και νέες μπάντες θα βρει και δισκάρες θα ακούσει. 
Κάπως έτσι έρχονται για λαηβ Πέμπτη βράδυ οι Besanrd Lakes και είναι όλα χαλαρά λες και το Αθηναϊκό κοινό χόρτασε όλο το χειμώνα να βλέπει μπάντες από την βόρεια Αμερική. Ενδεχομένως πριν από δέκα χρόνια αυτό το λαηβ θα γινόταν σε μεγαλύτερο χώρο.  Και για να ολοκληρωθεί αυτή η μαρκετινγκ ανάλυση του εβεντ ας καταγραφεί πως το κοινό είχε μέσο όρο ηλικίας σε φάση έχω προλάβει τις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις, ενώ αθροισμένες οι ώρες που έχουν περάσει σε λαηβάδικα ξεπερνούν τα χρόνια του Neil Young. Χαμός με τα υπονοούμενα.
Τι να γράψει τώρα Φαντασμένιος για ένα αντί χιπι χιπι λαηβ που όσοι πήγαν είναι σίγουρα πιο σοφοί από αυτόν; Εκ του ασφαλούς λοιπόν και για αρχειακούς λόγους να πει ο Φαντασμένιος πως με αυτή τη συναυλία οι Besnard Lakes από φτωχοί Arcade Fire ή πιο σωστά από απομίμηση Band of Horses έγιναν το συγκρότημα που μπορεί για δυο ώρες να παίζει φοβερή ονειροκιθαριστική μουσική, και που τον ανάγκασε να αφήσει τον Lamar στην άκρη για να μελετήσει τους τέσσερις δίσκους που άδικα είχε υποτιμήσει. Με αυτά και με αυτά όποτε γνωρίζει ο Φαντασμένιος κάποια/ον και είναι λίγο διστακτικός για το τι και πως, πολύ απλά θα λέει "ήσουν στους besnard lakes; ήσουν; ωραία είμαστε φίλοι".
 

02 June 2017

baby KUru | Ganja

KU είναι το ορθόδοξο αναλογικό πρότζεκτ του Δημήτρη Παπαδάτου που εις αλλά ηλεκτροπειραματικά εμφανίζεται ως Jay Glass Dubs και The Hydra. Για να είναι ειλικρινής ο Φαντασμένιος δεν ξέρει και ούτε έψαξε να μάθει τι μπορεί να σημαίνει "KU", αλλά το γράμμα U, υπάρχει δυο φορές στο Baby Guru, με τους οποίους έγραψε και αυτό το δισκάκι, στο στούντιο τους, σχεδόν παράλληλα με τα σέσιονς για το δικό τους IV.

Ενδεχομένως να έχουμε να κάνουμε με ένα μουσικό που θέλει να ξεφύγει για λίγο από τον πιο ιδιότροπο κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής παρέα με μια μπάντα που από τη μια θέλει να κάνει τα πάντα, αλλά από την άλλη έχει ασπαστεί φανατικά το less is more οπότε για να ξεμπουκώσει θα έπρεπε να βγάζει ένα δίσκο ανά τρίμηνο. Ένας τύπος που γράφει θεϊκές μελωδίες παρέα με την μπάντα των σπινταρισμένων σπασίκλων. Χμ τι θα γίνει εδώ;
 "Φαντασμένιε χαμός τελειώσαμε και το νέο του KU γαμάει" έλεγε πριν από ένα χρόνο ο Obi και ο Φάντα τον γείωνε "rubicon έχει;", "όχι δεν έχει αλλά" και πετάγεται ένας και τους διακόπτει και μένουμε με το αλλά του Obi στο χέρι. Πράγματι το Ganja δεν έχει τα δυο αθάνατα τραγούδια που είχε το Feathers (rubicon, baby girl), χρειάζεται χρόνο, ακούγεται ολόκληρο εμ χμ αυτό είναι καραμπινάτο deja-vu. Λοιπόν το Ganja δεν έχει rubicon γιατί πολύ απλά είναι ολόκληρο ένα rubicon, οι μελωδίες σπουδαίες μπαρετικές, ενώ η μουσική είναι όπως πρέπει από λιτή (olympic complex) ως του Sun Ra το κάγκελο (A Happening). Μπορείς να ακούς αυτό το δίσκο άνετα, ήρεμα χάρη στις όμορφες μελωδίες και την στρωτή ροή αλλά οι baby gurικες πινελιές από πίσω δεν θα αφήσουν το μυαλό να ρίξει στροφές όσες ακροάσεις και του αφιερώσεις.
O Φαντασμένιος παιδεύτηκε κάμποσο με τούτο το κείμενο διότι πόσες φορές μπορείς να βάλεις σε μια κριτική τις λέξεις όμορφο και μελωδικό; Από την άλλη δε γαμιέται, βάλτε ένα χ σε αυτά που προηγήθηκαν, ακολουθεί η κανονική κριτική για το δίσκο:

Είναι όμορφο, μελωδικό, πανέμορφα μελωδικό και οι άλλοι από πίσω τα γαμάνε όλα, αλλά δεν τα γαμάνε εντελώς, δηλαδή τα γαμάνε όμορφα και είναι τόσο μελωδικά όμορφα, είναι μελωδικά σπαραχτικά μελωδικό και σκάει και ένα χαμογελάκι όμορφο και μελωδικό και μετά παίζει και ένα σχεδόν κενό, αλλά είναι μελωδικό κενό, όμορφο και πάει και πάει, τι καλά που δεν χρειάζεται να πατας το ρηπητ 1 εκ φορές όπως με το rubicon, μωρέ καμιά φορά είναι όμορφα και όταν είσαι εντελώς σκατά, έτσι είναι, και τα τύμπανα στο happening γαμάνε σαν Ιρλανδός βουδιστής, όμορφο, μελωδικό, όμορφο, μελωδικό, όμορφο, μελωδικό, δημοψήφισμα αμέ, όμορφο μελωδικό, τέσσερα, όμορφο, γίγαντας είσαι KU,  μελωδικό, όμορφο, μελωδικό, ο μ ο ρ φ ο, έξυπνες ατάκες στο χώρο, γέλια χαρές, μελωδικό, όμορφο, μελωδικό, όμορφο, μ ε λ ω δ ι κ ο σαν κανένα άλλο ποτέ και πουθενά, ρε το marginalia studio, ρε τι μελωδικές ομορφιές που βγήκαν από εκεί μέσα, είναι το μακρύτερο της τριλογίας;;;; ενδεχομένως ναι.

16 May 2017

νεοwire

 
Κανονικά θα έπρεπε όλο αυτό το μήνα να υπάρχουν εδώ ποστ τύπου λαηβ ρηβιου για west side fest vol 3, Φενεζ, Μπασινσκι και Κορτινι, κυρίως αυτό. Ο μαν όμως εκεί πάνω είχε άλλη γνώμη και έτσι οι μέρες πέρασαν βλέποντας την τριλογία του πολέμου του Αντρέι Βάιντα και διαβάζοντας την Ελλάδα του Χίτλερ του μαλάκα του Μαζάουερ. Για όσους δεν έχουν χρόνο, αλλά αγαπάνε την ιστορία, ας προτιμήσουν τη δεύτερη ταινία της τριλογίας (Κανάλ), ενώ από τον μαλακά Μαζάουερ δώστε σημασία στα πρώτα κεφάλαια και ειδικά αυτά που σχετίζονται με τον λιμό και πετάτε το βιβλίο από το παράθυρο με το που δείτε τη λέξη αντίσταση εκτός αν έχετε μαύρη ζώνη στο ζεν γαμώ τη θεωρία των δύο ακρών γαμώ.
Κόντρα στη φρίκη του πολέμου τα φανταηχεία απασχόλησε κάμποσο ο νέος δίσκος των Wire με τίτλο Silver/Lead. Αν μαζευόταν όλος ο καλός ο κόσμος και έκανε μια λίστα με τις πιο επιδραστικές μπάντες είναι σίγουρο πως οι Wire θα είχαν μια θέση στην εικοσάδα. Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις εμπορικά δεν μπαίνουν σε καμιά λίστα. Θα μπορούσαν ίσως να πάρουν μια γεύση από charts αν στη δεύτερη τους επιστροφή (αρχές των 00s) έβγαζαν το φετινό δισκάκι αντί του σχεδόν πειραματικού δυναμίτη read and burn ep. Ενδεχομένως τότε να σιγόκαιγε ακόμα το καντιλάκι της σπουδαιότητας τους και ο καπνός της φλόγας να μύριζε λίγο hype. Η ιστορία δεν αλλάζει και τελικά αυτό που μένει είναι πως οι Wire φέτος κυκλοφόρησαν τον πιο ευκολοχώνευτο δίσκο του καταλόγου τους, όμως από τη μία το μπραντ νεημ που κουβαλάνε δεν αφορά τα χίπι σαητ, ενώ παράλληλα η στροφή εις τη δημοτική ελλοχεύει τον κίνδυνο να χάσουν την εύνοια και των ολίγων αβαντ ελιτ αρτι, που αποτελούσαν το μόνιμο στήριγμα τους όλα αυτά τα χρόνια. 
Αφήνοντας τον επαγγελματικό προσδιορισμό και περνώντας στο μουσικό κομμάτι, το μινιμαλ ξερό παίξιμο -σήμα κατατεθέν- είναι εδώ ενωμένο δυνατό αλλά την ίδια στιγμή μπορούν να θυμίζουν την παλιοσειρά τους, The Go-Betweens (Diamonds In Cups), έως τα ποστ πανκ ανιψάκια τους Interpol (Sleep On the Wing). Ξεχνώντας μόδες, τάσεις, νούμερα και σουξουμουξου μανταλάκια οι Wire έκαναν ένα δίσκο που ακούγεται ευχάριστα, ολόκληρος, πολλές φορές.

29 April 2017

error 404, το ποστ που αναζητάτε δεν υπάρχει

Είδε ένα όνειρο ο Φαντασμένιος χτες. Ηλιαχτίδες της δωδέκατης μεσημεριανής χτύπησαν τα μάτια του τα οποία μετά κόπων και εκ του δεξιού χεριού σκιαζόμενα αποκάλυψαν το σκηνικό. Ήταν οριζοντιωμένιος στο γρασίδι. Δίπλα είναι μια εκκλησία που βαράνε οι καμπάνες σαν ηλεκτρικές κιθάρες και μια αντρική φωνή σαν της Elizabeth Fraser ψέλνει κάτι αβάσταχτα χαρμολυπητερό. Ο Φαντασμένιος σηκώνεται και με αργή κίνηση μπαίνει μέσα στο ναό. Με το που περνάει την πόρτα ο τόπος σείεται, οι άγγελοι φεύγουν από τις τοιχογραφίες και σαν διάολοι χορεύουν ενώ τα ντουβάρια πάλλονται και είναι όλα τόσο έντονα σαν να βρίσκεσαι πάνω σε περιστρεφόμενο αστέρι που πέφτει στη γη με 1εκ χιλιόμετρα την ώρα. Χαμός. Η φάση κρατάει 5:39 και τότε μια μελωδική γαλήνη επικρατεί. Δεν ξέρει γιατί αλλά ο Φαντασμένιος σκέφτεται τι θα γινόταν αν το 1994 οι Slowdive είχαν μια μηχανή του χρόνου και μπορούσαν να γράψουν ένα δίσκο με υπολογιστές και πετάλια τεχνολογίας 2017. Πέφτει σκοτάδι, και  στην άλλη άκρη διακρίνεται μια άδεια μπάρα. Ο Φαντασμένιος κάθεται στο σκαμπό, ο μπάρμαν του δίνει ποτό και του ζητάει συγγνώμη που κάποτε είχε πει ένα σωρό κακά λόγια για αυτόν χωρίς στην πραγματικότητα να τον ξέρει. Αντί να χρυσώνεις το χάπι, βάλε άλλο ένα, η ζωή συνεχίζεται, βάλε άλλο ένα. 
Είναι ξεκάθαρα ένα όνειρο, δεν μπορεί να συμβαίνουν στα αλήθεια όλα αυτά δηλαδή πως γίνεται τώρα να ακούγεται μια νότα από το εκκλησιαστικό όργανο, να ανάβουν όλα τα φώτα και τα κεριά και από την πόρτα μπαίνουν εκατοντάδες γυναίκες, με χρυσά μαλλιά φυσικά. Τι στον πούτσο είχε μέσα αυτό το ποτό ρε πούστη μου; Μόνο σε όνειρο γίνονται αυτά, όλοι το ξέρουν αυτό. Σκάνε οι μελωδίες από τον ουρανό, όλοι κοιτάνε κάτω, φακ είναι τόσο όμορφη η φάση που για πρώτη φορά ο Φαντασμένιος δεν θέλει να γυρίσει το χρόνο πίσω, στην πραγματικότητα νομίζει πως δεν χρειάζεται πλέον χρόνος. Όπως έχεις καταλάβει φίλε Φαντασμένιο είσαι παρόν σε μια κηδεία, λέει ο μπάρμαν. Σε λίγα λεπτά λευκός θόρυβος και μελωδίες θα ηχήσουν δυνατά, στο κέντρο του δωματίου είναι το κουτί με την τέφρα της νοσταλγίας πήγαινε πάρ'το και βγες έξω. Μια μελωδία στο πιάνο. Χωρίς να γίνει έκρηξη το κουτί ανατινάζεται και καθώς πέφτουν οι στάχτες ο Φαντασμένιος ξυπνάει. Έχετε οκτώ λεπτά να σας μιλήσω για τους σωτήρες μας τους Slowdive; 

19 April 2017

ολ RITE

Αντικειμενικότητος συνέχεια, με ακόμα ένα συγκρότημα που δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσετε εδώ κακό λόγο, ακόμα και αν γράψουν τον νέο ύμνο του Ολυμπιακού. Όπως έχετε ήδη καταλάβει γιατί είστε τσακάλια ο Φαντασμένιος γράφει για τον νέο δίσκο των The You And What Army Faction με τίτλο RITE. 
Για τα δεδομένα μιας μπάντας που οι περασμένες κυκλοφορίες μοιάζει να μην καταλαβαίνουν από 33 ή 45 στροφές, από πίσω μπρος και από κανονικά και ανάποδα το νέο δισκάκι μπορεί να χαρακτηριστεί από ποπ ως easy listening. Η φάση εδώ είναι πέρα για πέρα αληθινή οπότε δεν κάνει εντύπωση πως όχι μόνο δεν κρύβουν τις 90s εμμονές τους αλλά τις υπογραμμίζουν με τη συμμετοχή στο δίσκο ενός ήρωα της εποχής, τον Δημήτρη Ιωάννου (Bokomolech). 
Οι Faction λοιπόν παρουσιάζουν τις πιο ορθόδοξες συνθέσεις της ως τώρα πορείας τους και σε συνδυασμό με την επίσης καθαρή παραγωγή - με εξαίρεση φυσικά τα φωνητικά ε, μη τα γαμήσουμε και όλα - δεν θα ήταν υπερβολή να μιλάμε για έναν δίσκο με πολύ όμορφο εξώφυλλο και εννιά κανονικά τραγούδια. Μένοντας στο θέμα της παραγωγής ο Φαντασμένιος πιστεύει πως ακούγονται εντελώς αντι-Albini, καθώς αν στους δίσκους του 90s πατριάρχη έχεις την αίσθηση πως είσαι μέσα στο στούντιο, ακούγοντας το RITE μάλλον ψάχνεις τους Faction σε ένα κουτί 15 μέτρα κάτω από τη γη. Και μια χαρά είναι εκεί κάτω, δεν είναι να μπλέκεις από πολύ κοντά με τον κιθαριστικό χαμό που κάνουν.
Αν θέλετε νεημ ντροπινγκ πάρτε στυλό και γράψτε, Fraternity, Swans από ημίχρονο, Body Horror, Fugazi στανταράκι, Slave Magik, δύσκολο αλλά Nirvana, στο Degeneration Magic και αυτό οριακό αλλά το μοτίβο είναι pop gybe και στο I See You Stalking Me στο μπάσο, στο μπάσο (μισό λεπτό να διαβάσει ο Φαντασμένιος τα κρεντιτς) στο μπάσο περιέργως δεν είναι η Κιμ Ντιλ, Pixies; Χαμός. Η ψυχούλα του δίσκου βέβαια είναι αρκετά Sonic Youth (και γιατί να μην είναι ε) με πιο χαρακτηριστικό το i'll be Johhny Castle, you be Cancer.
Ενδεχομένως και αυτό το ποστ να είναι αχρείαστο καθώς ο δίσκος στοχεύει σε ένα ιδιαίτερο έθνος ανθρώπων (όχι με την έννοια της ελιτ) οι οποίοι σίγουρα δεν περίμεναν τον Φαντασμένιο δυο μήνες για να πέσουν μέσα στη δίνη του. Στην απίθανη περίπτωση που έχει μείνει κάνας ξέμπαρκος, τότε κλικ και καλά ξεμπερδέματα.

30 March 2017

Αντικειμενικότης μηδέν | Baby Guru IV

 Baby Guru IV. Δηλαδή αυτός είναι ένας ευφάνταστος τίτλος από τις μουσικές ιδιοφυΐες της Αθήνας; Ρε μπας και οι εμμονές τους (του Prins Obi κυρίως) με το κλασικό ροκ των 70s έχουν γίνει δίνη που τους τραβάει στην καταστροφή; Όπου καταστροφή ίσον να πάψουν να είναι ιν, φασέοι ή όπως αλλιώς το λένε οι νέοι. Βασικά με αυτό τον τίτλο προσπάθησαν να ρίξουν άκυρο σε ερωτήσεις τύπου "τι σημαίνει Marginalia;" αλλά μάλλον αυτό τους γύρισε μπούμερανγκ και έτσι όλοι τους ρωτάνε τι σημαίνει Baby Guru. Ε έτσι τους λένε, και τέσσερα γιατί είναι τέσσερις πια, γιατί είναι ο τέταρτος δίσκος γιατί βγήκε 28/02/2017 δηλαδή 2+8+0+2+2+0+1+7=22 άρα 2+2=4 άσε που η μπάντα είναι στη φάση δύο και ο δίσκος έχει 8 κομμάτια άρα 8/2=4. Έτσι είναι και  όταν φτάσουν τους 12 δίσκους θα χρησιμεύει ως σημείο αριθμητικής αναφοράς. Και όχι μόνο. Το δισκάκι θύμισε στον Φαντασμένιο μια παλιά ιστορία.

Ήταν κάποτε ένας τύπος μέγας κοινωνικά δυσλεκτικός, που αναγκάστηκε να βγει από την ασφάλεια του μικρόκοσμού του ευρισκόμενος σε μια πόλη που δεν ξέρει κανέναν. Μετά από ένα μήνα όπου δεν μίλησε σε άνθρωπο, απογοητευμένος αποφάσισε να περάσει τον υπόλοιπο χρόνο που θα μείνει σε αυτό το μέρος με μόνη παρέα βιβλία, μουσική, ταινίες και βίντεο γκέημς.  Η ειρωνεία είναι πως τη στιγμή που ήταν απολύτως σίγουρος για την πορεία των πραγμάτων γνώρισε μια παρέα ανθρώπων όπου ο συγχρονισμός αντιλήψεων περί ζωής ήταν τέτοιος που ένιωσε σαν να τους ξέρει χρόνια. Με αυτούς ήταν όλα εύκολα και όλα ωραία, και όπως είναι λογικό σε τέτοιες περιπτώσεις έζησαν κάμποσες σπουδαίες έως ξέφρενες στιγμές μαζί. Ο τύπος έφυγε από την πόλη και η παρέα χάθηκε. Ξεχωρίζοντας τις αναμνήσεις εκείνης της περιόδου είναι πια σίγουρος πως πιο πολύ και από τις λεγόμενες ιστορικές του λείπουν οι απλές στιγμές ηρεμίας όπου μπορεί να μη συμβαίνει κάτι το αξιοσημείωτο ωστόσο όλα μοιάζουν να είναι όπως πρέπει.

Κάπως έτσι είναι το IV, πιθανότατα να είναι ο δίσκος ευθεία γραμμή στην πορεία των Guru, αυτός που θα επιστρέφουν μετά από χρόνο οι ακροατές και θα ξεθάβουν όμορφες στιγμές. Θέλει χρόνο για να ανακαλύψεις την ομορφιά στις απλές γραμμές. Δεν υπάρχουν χιτς ούτε εκπληρώθηκαν οι μετα-Marginalia προφητείες για μεγαλειώδη ποπ. Υπάρχει βέβαια και εδώ το παραδοσιακό πια φαντασμενικό  γλυκό ποπ κομμάτι Nothing Really Bothers (αλά the things you do και behaviour).  Ηχητικά ακολουθούν τα γνωστά Baby Guru στάνταρ ποιότητας με κατεύθυνση less (ψειρισμένο) is more (μπορεί να είναι και το κόκκινο εξώφυλλο αλλά μοιάζει για βαρύ και ασήκωτο more). 

Μπορεί στο οπισθόφυλλο να αναγράφονται οκτώ τίτλοι τραγουδιών, αλλά αυτό είναι σχετικό καθώς μόνο το Oaxaca (The Calvino Song) έχει τρία μέσα. Το παίζουν κάνα χρόνο στα λαηβ οι Guru αυτό το τραγούδι και είναι πραγματικά απολαυστικό το σημείο στο τέλος του δεύτερου μέρους όπου νομίζεις πως ο Obi θα αρχίσει να τραγουδάει χωρίς ανάσα "μη μου πεις το σ 'αγαπώ/ μη μου πεις το σ' αγαπώ" αλλά αντ' αυτού σκάει η τελευταία στροφή που τα κάνουν όλα πουτάνα σε φάση άντε να πέσει και ένα kick out the jams motherfuckers να τελειώνουμε εδώ χάμου. Εκεί μαζί με το Tell Me What You're Made Of, το οποίο είναι και αυτό 3 σε 1 (φάτε σκόνη Tame Impala) διακρίνεται ένας από τους θεματικούς άξονες του δίσκου, ένα παράπονο ή μια κριτική στάση προς την γενικότερη μαλακία της φαστ φουντ ημιμαθούς αποψάρας, ενδεχομένως, πάντα ενδεχομένως. Έχει πλάκα πάντως να τους κράζουν για δηθενισμό αυτοί που θέλουν πέντε ζωες για να πιάσουν τις ώρες που έχουν ασχοληθεί οι guru με τη μουσική.

Το καλύτερο τραγούδι και μάλλον επίκεντρο του IV είναι το Palace in the sun. Η ιστορία του ανεκπλήρωτου έρωτα μιας ενοίκου του παλατιού του βασιλιά ήλιου (Sun-Ra ρε κουρέλια), με έναν θνητό που προσπαθεί να φτιάξει ένα διαστημόπλοιο που θα αντέξει τις ακραίες θερμοκρασίες. Στο Motel Rwanda το οποίο ενδεχομένως να είναι εμπνευσμένο από την ταινία Hotel Rwanda ή την περσινή παράσταση του Milo Rau "Hate radio", φαίνεται να πιάνει τόπο η άσκηση επί της εξότικα στο sunshine special. Αν και ο Φαντασμένιος δεν είναι τόσο φαντασμένιος για να χωνέψει τον γεωγραφικό ακροβατισμό με τα βραζιλιάνικα φωνητικά.

Ενδεχομένως στο IV να είναι γραμμένη η ιστορία της μπάντας, πότε ευθέως συγκινητικά (amarousion), πότε πλαγίως χαμογελαστά can you see the elephant in the room? (Οaxaca, The Calvino Song), περνάει και σε μια καμέο εμφάνιση η πιο baby gurική λέξη amaye (bluebird picknick) ή μπορεί όλα αυτά να είναι μπούρδες γιατί don't tell me that you've read my mind/the only thing you do is satisfly your pride (από το Oxaca, The Calvino Song πάλι).

Το IV μπορεί να μην είναι το αβαντ ψαγμένο πειραματικό αριστούργημα αλλά είναι ο πιο όμορφος δίσκος των Baby Guru. Αν τον ξεπετάξεις στο γρήγορο το πολύ-πολύ να ανακαλύψεις πόσο γαματος είσαι που ξέρεις να διακρίνεις αναφορές στους Greatful Dead.

~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~

Το βράδυ στο gagarin παίζουν οι Baby Guru, σαν σήμερα πριν από δέκα χρόνια ο Φαντασμένιος ανέβασε το πρώτο ποστ σε ετούτο το μαλακισμένο μπλογκ και στο μυαλό του έχει κλειδώσει  η σκηνή που ο Paterson συναντά το κοριτσάκι ζωγράφο ποιήτρια. Χαμός

27 March 2017

Ο Φανταδίσκος | No Haya Fanta

Ακραία μουσικά φαινόμενα 9 χρόνια 11 μήνες 25 μέρες 20 ώρες 56 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα. Δίπλα στο πληκτρολόγιο μια ζουμπρόβκα και στα ακουστικά ο Φανταδίσκος. Είναι μια στιγμή που στην φαντασμένια παλέτα των συναισθημάτων υπάρχει ευτυχία, χαρά, ίσως συγκίνηση αλλά σε καμία περίπτωση νοσταλγία για τα χρόνια που περάσαν. Μόνο ένα τατς μοναξιάς σκάει αλλά αυτό είναι μόνιμο κατάλοιπο από το ξεκίνημα των ακραίων μουσικών φαινομένων. Σίγουρα είναι αντικουλ, αρκετοί θα πουν θλιβερό αλλά δε γαμεί είναι η αλήθεια, χάρη σ' αυτό εδώ το διαδικτυακό ημερολόγιο ο Φαντασμένιος γνώρισε πολλούς σπουδαίους ανθρώπους και έζησε κάμποσες όμορφες στιγμές. 
Ένας από αυτούς είναι ο τύπος που βγάζει περίπου 125 δίσκους το χρόνο ως No Haya Banda. Ο No Haya Banda ας τον λέμε  Κυριάκο για συντομία ζήτησε από τον Φαντασμένιο μια λίστα τραγουδιών με σκοπό να τα διασκευάσει όπως αυτός νομίζει και να προκύψει έτσι ο Φανταδίσκος. Ο Φαντασμένιος επέλεξε 16 κομμάτια τα οποία μπορεί υπό τον τίτλο ακραία μουσικά φαινόμενα να βρίσκουν στέγη, αλλά μάλλον θα προκαλούσαν πονοκέφαλο σε έναν νορμάλ μουσικό. Έχουμε και λέμε:

~το αλά brit pop χιουμοριστικό Don't Marry Her (The Beautiful South)
~το χαοτικό (Star) των τρελών Boredoms
~το πανζουρλιστικό You're the Doctor του Αη Ty Segall (βοήθειά μας)
~οι συναισθηματικές βόμβες Powerful Lovin' (Fergus & Geronimo) και A Lot of Love (Steve Mason)
~το μελωδικό έπος Hatch The Plan (Andy Stott)
~το απόκοσμο Cropsey (Have a Nice Life)
~το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών, Tracy (Mogwai)
~το σπαρακτικό End (Bokomolech)
~το Swan των Cheatahs (γιατί το άκουγε ο Φάντα στο ρηπιτ την ημέρα που έστειλε τη λίστα)
~το ενδεικτικό της σειράς τραγουδιών με την ταμπέλα "τι κομματάρα είναι αυτή" keep it in a Motion (Guided By Voices)
~το κολλητικό Perverted Undertone (Prefuse 73)

Τα πήρε αυτά ο Κυριάκος, τα διασκεύασε/ρεμίξαρε ανά δύο(!) και εδώ μπορείτε να ακούσετε το αποτέλεσμα. ΕΔΩ
 Η αρχική ιδέα του Φαντασμένιου ήταν να γράψει ένα ποστ ανά τραγούδι αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν άνισο σε σχέση με την απίστευτη δουλειά του Κυριάκου. Δηλαδή στο χρηματιστήριο της έμπνευσης θα χρειαζόταν 1εκ ποστ σε τούτο το μπλογκ για να πιάσουν το μισό της αξίας του a lot of cars (δηλαδή το a lot of love παρέα με το tracy). Είναι απίστευτος o τύπος, ταλαντούχος, έξυπνος, μαλάκας αλλά αληθινά αντισυμβατικός, ούτε που τον ένοιαξε που επί ένα χρόνο είχε τον δίσκο ο Φαντασμένιος και δεν τον έδινε σε κανέναν. 
9 χρόνια 11 μήνες 25 μέρες 22 ώρες 13 λεπτά και 51 δευτερόλεπτα, ο Φαντασμένιος πατάει ενδεχομένως το πιο γλυκό "publish".

19 March 2017

Reckoning - rapid eye movement #108

Όπως είναι ευρέως γνωστό ο Φαντασμένιος αναγνωρίζει τη δισκογραφία των R.E.M. μέχρι και το δίσκο Reveal. Το ερώτημα που τίθεται σήμερα στα πλαίσια της σειράς ποστ rapid eye movement είναι το εξής, ποιος είναι ο χειρότερος δίσκος των rem; Κατά την αναγνωρισμένη από τον Φαντασμένιο περίοδο φυσικά.  
Την δύσκολη απάντηση την έχετε ήδη στις οθόνες σας και αν για το μουσικό μέρος μπορεί να υπάρξει κάποια συζήτηση στο θέμα της εικόνας ο Φαντασμένιος είναι κάθετος, το Reckoning έχει ένα κακό εξώφυλλο. O δεύτερος δίσκος των r.e.m. κυκλοφόρησε ένα χρόνο αμέσως μετά το murmur. Η πρώτη μεγάλη τους περιοδεία με το murmur έχει ως αποτέλεσμα ο ήχος του νέου δίσκου να μοιάζει με λαηβ ηχογράφηση (reckoning δεν είχαν πει και οι Greatful Dead τον λαηβ δίσκο τους;). Σφιχτός ρυθμός, καθαρά φωνητικά με ελάχιστες προσθήκες στη μίξη, και μια γενικότερη αίσθηση πως παίζουν οι τέσσερις τους σε ένα άδειο δωμάτιο. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται κάπως lo-fi αλλά περιέργως δεν είναι (με εξαίρεση τον μικροφωνισμό στο 2:00 του little america). Ο δίσκος μοιάζει να είναι out of time (προς τα μπρος) ακόμα και όταν πρόκειται για την αρχική έκδοση και όχι την deluxe remastered του 2000κάτι. Είναι ίσως το σημείο που κερδίζουν ακόμα και τους new wave ήρωές τους, για παράδειγμα το Porcupine των Echo & The Bunnymen δεν μπορεί να κρύψει ούτε μήνα από την ηλικία του (έτος παραγωγής 1983).
Ο χειρότερος δίσκος των r.e.m. έχει μια φονική τριάδα - So. central rain (I'm sorry), Pretty Persuasion και Time after Time - που δίνει κάποιο δίκιο σε όσους τον θεωρούν τον καλύτερο ή ένα από τους καλύτερους της μπάντας. Το κλασικό So. central rain (I'm sorry) είναι το στερεοϊσομερές του Apologist από το Up, το Pretty Persuasion έχει μια ακαταμάχητη μελωδία και θα ήταν η σίγουρη η επιλογή του Φαντασμένιου αν έπρεπε να επιλέξει ένα τραγούδι από το δίσκο για το best of, ενώ το Time after Time είναι μια χαρά κομμάτι και αφήστε τον Malkmus να λέει στο unseen powr of the picket fence πως είναι το λιγότερο αγαπημένο του. Μια χαρά τραγούδι είναι και ιστορικής σημασίας καθώς το το ριφ που παίζει ο Buck μετά το ρεφρέν το ακούμε και πάλι μετά από χρόνια και πιο πομπώδες στο turn you inside-out, ενώ όταν ο Stipe φωνάζει hey στο 3:32 σημειώνεται η πρώτη στιγμή μεγαλειώδους ντερτιού της μπάντας. 
Μια που είναι μόλις ο δεύτερος δίσκος, μια που το γράψανε γρήγορα και μοιάζουν συνθετικά να το ψάχνουν, το μάλλον άνευρο camera έγινε το σπουδαίο the flowers of Guatemala (στο Lifes Rich Pageant). Κάπως έτσι σκάει και το alternative country/americana/πες το όπως θες (don't go back to) Rockville και σκέφτεται ο Φαντασμένιος πως αν δεν υπήρχαν οι R.E.M. ίσως από τη δεκαετία του 90 να είχε απαγορευτεί στους φλώρους να κρατάνε κιθάρα και θα ακούγαμε μουσική μόνο από αλήτες μάγκες σούπερ ιδιότροπες ψωνάρες.   

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /