16 May 2017

νεοwire

 
Κανονικά θα έπρεπε όλο αυτό το μήνα να υπάρχουν εδώ ποστ τύπου λαηβ ρηβιου για west side fest vol 3, Φενεζ, Μπασινσκι και Κορτινι, κυρίως αυτό. Ο μαν όμως εκεί πάνω είχε άλλη γνώμη και έτσι οι μέρες πέρασαν βλέποντας την τριλογία του πολέμου του Αντρέι Βάιντα και διαβάζοντας την Ελλάδα του Χίτλερ του μαλάκα του Μαζάουερ. Για όσους δεν έχουν χρόνο, αλλά αγαπάνε την ιστορία, ας προτιμήσουν τη δεύτερη ταινία της τριλογίας (Κανάλ), ενώ από τον μαλακά Μαζάουερ δώστε σημασία στα πρώτα κεφάλαια και ειδικά αυτά που σχετίζονται με τον λιμό και πετάτε το βιβλίο από το παράθυρο με το που δείτε τη λέξη αντίσταση εκτός αν έχετε μαύρη ζώνη στο ζεν γαμώ τη θεωρία των δύο ακρών γαμώ.
Κόντρα στη φρίκη του πολέμου τα φανταηχεία απασχόλησε κάμποσο ο νέος δίσκος των Wire με τίτλο Silver/Lead. Αν μαζευόταν όλος ο καλός ο κόσμος και έκανε μια λίστα με τις πιο επιδραστικές μπάντες είναι σίγουρο πως οι Wire θα είχαν μια θέση στην εικοσάδα. Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις εμπορικά δεν μπαίνουν σε καμιά λίστα. Θα μπορούσαν ίσως να πάρουν μια γεύση από charts αν στη δεύτερη τους επιστροφή (αρχές των 00s) έβγαζαν το φετινό δισκάκι αντί του σχεδόν πειραματικού δυναμίτη read and burn ep. Ενδεχομένως τότε να σιγόκαιγε ακόμα το καντιλάκι της σπουδαιότητας τους και ο καπνός της φλόγας να μύριζε λίγο hype. Η ιστορία δεν αλλάζει και τελικά αυτό που μένει είναι πως οι Wire φέτος κυκλοφόρησαν τον πιο ευκολοχώνευτο δίσκο του καταλόγου τους, όμως από τη μία το μπραντ νεημ που κουβαλάνε δεν αφορά τα χίπι σαητ, ενώ παράλληλα η στροφή εις τη δημοτική ελλοχεύει τον κίνδυνο να χάσουν την εύνοια και των ολίγων αβαντ ελιτ αρτι, που αποτελούσαν το μόνιμο στήριγμα τους όλα αυτά τα χρόνια. 
Αφήνοντας τον επαγγελματικό προσδιορισμό και περνώντας στο μουσικό κομμάτι, το μινιμαλ ξερό παίξιμο -σήμα κατατεθέν- είναι εδώ ενωμένο δυνατό αλλά την ίδια στιγμή μπορούν να θυμίζουν την παλιοσειρά τους, The Go-Betweens (Diamonds In Cups), έως τα ποστ πανκ ανιψάκια τους Interpol (Sleep On the Wing). Ξεχνώντας μόδες, τάσεις, νούμερα και σουξουμουξου μανταλάκια οι Wire έκαναν ένα δίσκο που ακούγεται ευχάριστα, ολόκληρος, πολλές φορές.

29 April 2017

error 404, το ποστ που αναζητάτε δεν υπάρχει

Είδε ένα όνειρο ο Φαντασμένιος χτες. Ηλιαχτίδες της δωδέκατης μεσημεριανής χτύπησαν τα μάτια του τα οποία μετά κόπων και εκ του δεξιού χεριού σκιαζόμενα αποκάλυψαν το σκηνικό. Ήταν οριζοντιωμένιος στο γρασίδι. Δίπλα είναι μια εκκλησία που βαράνε οι καμπάνες σαν ηλεκτρικές κιθάρες και μια αντρική φωνή σαν της Elizabeth Fraser ψέλνει κάτι αβάσταχτα χαρμολυπητερό. Ο Φαντασμένιος σηκώνεται και με αργή κίνηση μπαίνει μέσα στο ναό. Με το που περνάει την πόρτα ο τόπος σείεται, οι άγγελοι φεύγουν από τις τοιχογραφίες και σαν διάολοι χορεύουν ενώ τα ντουβάρια πάλλονται και είναι όλα τόσο έντονα σαν να βρίσκεσαι πάνω σε περιστρεφόμενο αστέρι που πέφτει στη γη με 1εκ χιλιόμετρα την ώρα. Χαμός. Η φάση κρατάει 5:39 και τότε μια μελωδική γαλήνη επικρατεί. Δεν ξέρει γιατί αλλά ο Φαντασμένιος σκέφτεται τι θα γινόταν αν το 1994 οι Slowdive είχαν μια μηχανή του χρόνου και μπορούσαν να γράψουν ένα δίσκο με υπολογιστές και πετάλια τεχνολογίας 2017. Πέφτει σκοτάδι, και  στην άλλη άκρη διακρίνεται μια άδεια μπάρα. Ο Φαντασμένιος κάθεται στο σκαμπό, ο μπάρμαν του δίνει ποτό και του ζητάει συγγνώμη που κάποτε είχε πει ένα σωρό κακά λόγια για αυτόν χωρίς στην πραγματικότητα να τον ξέρει. Αντί να χρυσώνεις το χάπι, βάλε άλλο ένα, η ζωή συνεχίζεται, βάλε άλλο ένα. 
Είναι ξεκάθαρα ένα όνειρο, δεν μπορεί να συμβαίνουν στα αλήθεια όλα αυτά δηλαδή πως γίνεται τώρα να ακούγεται μια νότα από το εκκλησιαστικό όργανο, να ανάβουν όλα τα φώτα και τα κεριά και από την πόρτα μπαίνουν εκατοντάδες γυναίκες, με χρυσά μαλλιά φυσικά. Τι στον πούτσο είχε μέσα αυτό το ποτό ρε πούστη μου; Μόνο σε όνειρο γίνονται αυτά, όλοι το ξέρουν αυτό. Σκάνε οι μελωδίες από τον ουρανό, όλοι κοιτάνε κάτω, φακ είναι τόσο όμορφη η φάση που για πρώτη φορά ο Φαντασμένιος δεν θέλει να γυρίσει το χρόνο πίσω, στην πραγματικότητα νομίζει πως δεν χρειάζεται πλέον χρόνος. Όπως έχεις καταλάβει φίλε Φαντασμένιο είσαι παρόν σε μια κηδεία, λέει ο μπάρμαν. Σε λίγα λεπτά λευκός θόρυβος και μελωδίες θα ηχήσουν δυνατά, στο κέντρο του δωματίου είναι το κουτί με την τέφρα της νοσταλγίας πήγαινε πάρ'το και βγες έξω. Μια μελωδία στο πιάνο. Χωρίς να γίνει έκρηξη το κουτί ανατινάζεται και καθώς πέφτουν οι στάχτες ο Φαντασμένιος ξυπνάει. Έχετε οκτώ λεπτά να σας μιλήσω για τους σωτήρες μας τους Slowdive; 

19 April 2017

ολ RITE

Αντικειμενικότητος συνέχεια, με ακόμα ένα συγκρότημα που δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσετε εδώ κακό λόγο, ακόμα και αν γράψουν τον νέο ύμνο του Ολυμπιακού. Όπως έχετε ήδη καταλάβει γιατί είστε τσακάλια ο Φαντασμένιος γράφει για τον νέο δίσκο των The You And What Army Faction με τίτλο RITE. 
Για τα δεδομένα μιας μπάντας που οι περασμένες κυκλοφορίες μοιάζει να μην καταλαβαίνουν από 33 ή 45 στροφές, από πίσω μπρος και από κανονικά και ανάποδα το νέο δισκάκι μπορεί να χαρακτηριστεί από ποπ ως easy listening. Η φάση εδώ είναι πέρα για πέρα αληθινή οπότε δεν κάνει εντύπωση πως όχι μόνο δεν κρύβουν τις 90s εμμονές τους αλλά τις υπογραμμίζουν με τη συμμετοχή στο δίσκο ενός ήρωα της εποχής, τον Δημήτρη Ιωάννου (Bokomolech). 
Οι Faction λοιπόν παρουσιάζουν τις πιο ορθόδοξες συνθέσεις της ως τώρα πορείας τους και σε συνδυασμό με την επίσης καθαρή παραγωγή - με εξαίρεση φυσικά τα φωνητικά ε, μη τα γαμήσουμε και όλα - δεν θα ήταν υπερβολή να μιλάμε για έναν δίσκο με πολύ όμορφο εξώφυλλο και εννιά κανονικά τραγούδια. Μένοντας στο θέμα της παραγωγής ο Φαντασμένιος πιστεύει πως ακούγονται εντελώς αντι-Albini, καθώς αν στους δίσκους του 90s πατριάρχη έχεις την αίσθηση πως είσαι μέσα στο στούντιο, ακούγοντας το RITE μάλλον ψάχνεις τους Faction σε ένα κουτί 15 μέτρα κάτω από τη γη. Και μια χαρά είναι εκεί κάτω, δεν είναι να μπλέκεις από πολύ κοντά με τον κιθαριστικό χαμό που κάνουν.
Αν θέλετε νεημ ντροπινγκ πάρτε στυλό και γράψτε, Fraternity, Swans από ημίχρονο, Body Horror, Fugazi στανταράκι, Slave Magik, δύσκολο αλλά Nirvana, στο Degeneration Magic και αυτό οριακό αλλά το μοτίβο είναι pop gybe και στο I See You Stalking Me στο μπάσο, στο μπάσο (μισό λεπτό να διαβάσει ο Φαντασμένιος τα κρεντιτς) στο μπάσο περιέργως δεν είναι η Κιμ Ντιλ, Pixies; Χαμός. Η ψυχούλα του δίσκου βέβαια είναι αρκετά Sonic Youth (και γιατί να μην είναι ε) με πιο χαρακτηριστικό το i'll be Johhny Castle, you be Cancer.
Ενδεχομένως και αυτό το ποστ να είναι αχρείαστο καθώς ο δίσκος στοχεύει σε ένα ιδιαίτερο έθνος ανθρώπων (όχι με την έννοια της ελιτ) οι οποίοι σίγουρα δεν περίμεναν τον Φαντασμένιο δυο μήνες για να πέσουν μέσα στη δίνη του. Στην απίθανη περίπτωση που έχει μείνει κάνας ξέμπαρκος, τότε κλικ και καλά ξεμπερδέματα.

30 March 2017

Αντικειμενικότης μηδέν | Baby Guru IV

 Baby Guru IV. Δηλαδή αυτός είναι ένας ευφάνταστος τίτλος από τις μουσικές ιδιοφυΐες της Αθήνας; Ρε μπας και οι εμμονές τους (του Prins Obi κυρίως) με το κλασικό ροκ των 70s έχουν γίνει δίνη που τους τραβάει στην καταστροφή; Όπου καταστροφή ίσον να πάψουν να είναι ιν, φασέοι ή όπως αλλιώς το λένε οι νέοι. Βασικά με αυτό τον τίτλο προσπάθησαν να ρίξουν άκυρο σε ερωτήσεις τύπου "τι σημαίνει Marginalia;" αλλά μάλλον αυτό τους γύρισε μπούμερανγκ και έτσι όλοι τους ρωτάνε τι σημαίνει Baby Guru. Ε έτσι τους λένε, και τέσσερα γιατί είναι τέσσερις πια, γιατί είναι ο τέταρτος δίσκος γιατί βγήκε 28/02/2017 δηλαδή 2+8+0+2+2+0+1+7=22 άρα 2+2=4 άσε που η μπάντα είναι στη φάση δύο και ο δίσκος έχει 8 κομμάτια άρα 8/2=4. Έτσι είναι και  όταν φτάσουν τους 12 δίσκους θα χρησιμεύει ως σημείο αριθμητικής αναφοράς. Και όχι μόνο. Το δισκάκι θύμισε στον Φαντασμένιο μια παλιά ιστορία.

Ήταν κάποτε ένας τύπος μέγας κοινωνικά δυσλεκτικός, που αναγκάστηκε να βγει από την ασφάλεια του μικρόκοσμού του ευρισκόμενος σε μια πόλη που δεν ξέρει κανέναν. Μετά από ένα μήνα όπου δεν μίλησε σε άνθρωπο, απογοητευμένος αποφάσισε να περάσει τον υπόλοιπο χρόνο που θα μείνει σε αυτό το μέρος με μόνη παρέα βιβλία, μουσική, ταινίες και βίντεο γκέημς.  Η ειρωνεία είναι πως τη στιγμή που ήταν απολύτως σίγουρος για την πορεία των πραγμάτων γνώρισε μια παρέα ανθρώπων όπου ο συγχρονισμός αντιλήψεων περί ζωής ήταν τέτοιος που ένιωσε σαν να τους ξέρει χρόνια. Με αυτούς ήταν όλα εύκολα και όλα ωραία, και όπως είναι λογικό σε τέτοιες περιπτώσεις έζησαν κάμποσες σπουδαίες έως ξέφρενες στιγμές μαζί. Ο τύπος έφυγε από την πόλη και η παρέα χάθηκε. Ξεχωρίζοντας τις αναμνήσεις εκείνης της περιόδου είναι πια σίγουρος πως πιο πολύ και από τις λεγόμενες ιστορικές του λείπουν οι απλές στιγμές ηρεμίας όπου μπορεί να μη συμβαίνει κάτι το αξιοσημείωτο ωστόσο όλα μοιάζουν να είναι όπως πρέπει.

Κάπως έτσι είναι το IV, πιθανότατα να είναι ο δίσκος ευθεία γραμμή στην πορεία των Guru, αυτός που θα επιστρέφουν μετά από χρόνο οι ακροατές και θα ξεθάβουν όμορφες στιγμές. Θέλει χρόνο για να ανακαλύψεις την ομορφιά στις απλές γραμμές. Δεν υπάρχουν χιτς ούτε εκπληρώθηκαν οι μετα-Marginalia προφητείες για μεγαλειώδη ποπ. Υπάρχει βέβαια και εδώ το παραδοσιακό πια φαντασμενικό  γλυκό ποπ κομμάτι Nothing Really Bothers (αλά the things you do και behaviour).  Ηχητικά ακολουθούν τα γνωστά Baby Guru στάνταρ ποιότητας με κατεύθυνση less (ψειρισμένο) is more (μπορεί να είναι και το κόκκινο εξώφυλλο αλλά μοιάζει για βαρύ και ασήκωτο more). 

Μπορεί στο οπισθόφυλλο να αναγράφονται οκτώ τίτλοι τραγουδιών, αλλά αυτό είναι σχετικό καθώς μόνο το Oaxaca (The Calvino Song) έχει τρία μέσα. Το παίζουν κάνα χρόνο στα λαηβ οι Guru αυτό το τραγούδι και είναι πραγματικά απολαυστικό το σημείο στο τέλος του δεύτερου μέρους όπου νομίζεις πως ο Obi θα αρχίσει να τραγουδάει χωρίς ανάσα "μη μου πεις το σ 'αγαπώ/ μη μου πεις το σ' αγαπώ" αλλά αντ' αυτού σκάει η τελευταία στροφή που τα κάνουν όλα πουτάνα σε φάση άντε να πέσει και ένα kick out the jams motherfuckers να τελειώνουμε εδώ χάμου. Εκεί μαζί με το Tell Me What You're Made Of, το οποίο είναι και αυτό 3 σε 1 (φάτε σκόνη Tame Impala) διακρίνεται ένας από τους θεματικούς άξονες του δίσκου, ένα παράπονο ή μια κριτική στάση προς την γενικότερη μαλακία της φαστ φουντ ημιμαθούς αποψάρας, ενδεχομένως, πάντα ενδεχομένως. Έχει πλάκα πάντως να τους κράζουν για δηθενισμό αυτοί που θέλουν πέντε ζωες για να πιάσουν τις ώρες που έχουν ασχοληθεί οι guru με τη μουσική.

Το καλύτερο τραγούδι και μάλλον επίκεντρο του IV είναι το Palace in the sun. Η ιστορία του ανεκπλήρωτου έρωτα μιας ενοίκου του παλατιού του βασιλιά ήλιου (Sun-Ra ρε κουρέλια), με έναν θνητό που προσπαθεί να φτιάξει ένα διαστημόπλοιο που θα αντέξει τις ακραίες θερμοκρασίες. Στο Motel Rwanda το οποίο ενδεχομένως να είναι εμπνευσμένο από την ταινία Hotel Rwanda ή την περσινή παράσταση του Milo Rau "Hate radio", φαίνεται να πιάνει τόπο η άσκηση επί της εξότικα στο sunshine special. Αν και ο Φαντασμένιος δεν είναι τόσο φαντασμένιος για να χωνέψει τον γεωγραφικό ακροβατισμό με τα βραζιλιάνικα φωνητικά.

Ενδεχομένως στο IV να είναι γραμμένη η ιστορία της μπάντας, πότε ευθέως συγκινητικά (amarousion), πότε πλαγίως χαμογελαστά can you see the elephant in the room? (Οaxaca, The Calvino Song), περνάει και σε μια καμέο εμφάνιση η πιο baby gurική λέξη amaye (bluebird picknick) ή μπορεί όλα αυτά να είναι μπούρδες γιατί don't tell me that you've read my mind/the only thing you do is satisfly your pride (από το Oxaca, The Calvino Song πάλι).

Το IV μπορεί να μην είναι το αβαντ ψαγμένο πειραματικό αριστούργημα αλλά είναι ο πιο όμορφος δίσκος των Baby Guru. Αν τον ξεπετάξεις στο γρήγορο το πολύ-πολύ να ανακαλύψεις πόσο γαματος είσαι που ξέρεις να διακρίνεις αναφορές στους Greatful Dead.

~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~

Το βράδυ στο gagarin παίζουν οι Baby Guru, σαν σήμερα πριν από δέκα χρόνια ο Φαντασμένιος ανέβασε το πρώτο ποστ σε ετούτο το μαλακισμένο μπλογκ και στο μυαλό του έχει κλειδώσει  η σκηνή που ο Paterson συναντά το κοριτσάκι ζωγράφο ποιήτρια. Χαμός

27 March 2017

Ο Φανταδίσκος | No Haya Fanta

Ακραία μουσικά φαινόμενα 9 χρόνια 11 μήνες 25 μέρες 20 ώρες 56 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα. Δίπλα στο πληκτρολόγιο μια ζουμπρόβκα και στα ακουστικά ο Φανταδίσκος. Είναι μια στιγμή που στην φαντασμένια παλέτα των συναισθημάτων υπάρχει ευτυχία, χαρά, ίσως συγκίνηση αλλά σε καμία περίπτωση νοσταλγία για τα χρόνια που περάσαν. Μόνο ένα τατς μοναξιάς σκάει αλλά αυτό είναι μόνιμο κατάλοιπο από το ξεκίνημα των ακραίων μουσικών φαινομένων. Σίγουρα είναι αντικουλ, αρκετοί θα πουν θλιβερό αλλά δε γαμεί είναι η αλήθεια, χάρη σ' αυτό εδώ το διαδικτυακό ημερολόγιο ο Φαντασμένιος γνώρισε πολλούς σπουδαίους ανθρώπους και έζησε κάμποσες όμορφες στιγμές. 
Ένας από αυτούς είναι ο τύπος που βγάζει περίπου 125 δίσκους το χρόνο ως No Haya Banda. Ο No Haya Banda ας τον λέμε  Κυριάκο για συντομία ζήτησε από τον Φαντασμένιο μια λίστα τραγουδιών με σκοπό να τα διασκευάσει όπως αυτός νομίζει και να προκύψει έτσι ο Φανταδίσκος. Ο Φαντασμένιος επέλεξε 16 κομμάτια τα οποία μπορεί υπό τον τίτλο ακραία μουσικά φαινόμενα να βρίσκουν στέγη, αλλά μάλλον θα προκαλούσαν πονοκέφαλο σε έναν νορμάλ μουσικό. Έχουμε και λέμε:

~το αλά brit pop χιουμοριστικό Don't Marry Her (The Beautiful South)
~το χαοτικό (Star) των τρελών Boredoms
~το πανζουρλιστικό You're the Doctor του Αη Ty Segall (βοήθειά μας)
~οι συναισθηματικές βόμβες Powerful Lovin' (Fergus & Geronimo) και A Lot of Love (Steve Mason)
~το μελωδικό έπος Hatch The Plan (Andy Stott)
~το απόκοσμο Cropsey (Have a Nice Life)
~το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών, Tracy (Mogwai)
~το σπαρακτικό End (Bokomolech)
~το Swan των Cheatahs (γιατί το άκουγε ο Φάντα στο ρηπιτ την ημέρα που έστειλε τη λίστα)
~το ενδεικτικό της σειράς τραγουδιών με την ταμπέλα "τι κομματάρα είναι αυτή" keep it in a Motion (Guided By Voices)
~το κολλητικό Perverted Undertone (Prefuse 73)

Τα πήρε αυτά ο Κυριάκος, τα διασκεύασε/ρεμίξαρε ανά δύο(!) και εδώ μπορείτε να ακούσετε το αποτέλεσμα. ΕΔΩ
 Η αρχική ιδέα του Φαντασμένιου ήταν να γράψει ένα ποστ ανά τραγούδι αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν άνισο σε σχέση με την απίστευτη δουλειά του Κυριάκου. Δηλαδή στο χρηματιστήριο της έμπνευσης θα χρειαζόταν 1εκ ποστ σε τούτο το μπλογκ για να πιάσουν το μισό της αξίας του a lot of cars (δηλαδή το a lot of love παρέα με το tracy). Είναι απίστευτος o τύπος, ταλαντούχος, έξυπνος, μαλάκας αλλά αληθινά αντισυμβατικός, ούτε που τον ένοιαξε που επί ένα χρόνο είχε τον δίσκο ο Φαντασμένιος και δεν τον έδινε σε κανέναν. 
9 χρόνια 11 μήνες 25 μέρες 22 ώρες 13 λεπτά και 51 δευτερόλεπτα, ο Φαντασμένιος πατάει ενδεχομένως το πιο γλυκό "publish".

19 March 2017

Reckoning - rapid eye movement #108

Όπως είναι ευρέως γνωστό ο Φαντασμένιος αναγνωρίζει τη δισκογραφία των R.E.M. μέχρι και το δίσκο Reveal. Το ερώτημα που τίθεται σήμερα στα πλαίσια της σειράς ποστ rapid eye movement είναι το εξής, ποιος είναι ο χειρότερος δίσκος των rem; Κατά την αναγνωρισμένη από τον Φαντασμένιο περίοδο φυσικά.  
Την δύσκολη απάντηση την έχετε ήδη στις οθόνες σας και αν για το μουσικό μέρος μπορεί να υπάρξει κάποια συζήτηση στο θέμα της εικόνας ο Φαντασμένιος είναι κάθετος, το Reckoning έχει ένα κακό εξώφυλλο. O δεύτερος δίσκος των r.e.m. κυκλοφόρησε ένα χρόνο αμέσως μετά το murmur. Η πρώτη μεγάλη τους περιοδεία με το murmur έχει ως αποτέλεσμα ο ήχος του νέου δίσκου να μοιάζει με λαηβ ηχογράφηση (reckoning δεν είχαν πει και οι Greatful Dead τον λαηβ δίσκο τους;). Σφιχτός ρυθμός, καθαρά φωνητικά με ελάχιστες προσθήκες στη μίξη, και μια γενικότερη αίσθηση πως παίζουν οι τέσσερις τους σε ένα άδειο δωμάτιο. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται κάπως lo-fi αλλά περιέργως δεν είναι (με εξαίρεση τον μικροφωνισμό στο 2:00 του little america). Ο δίσκος μοιάζει να είναι out of time (προς τα μπρος) ακόμα και όταν πρόκειται για την αρχική έκδοση και όχι την deluxe remastered του 2000κάτι. Είναι ίσως το σημείο που κερδίζουν ακόμα και τους new wave ήρωές τους, για παράδειγμα το Porcupine των Echo & The Bunnymen δεν μπορεί να κρύψει ούτε μήνα από την ηλικία του (έτος παραγωγής 1983).
Ο χειρότερος δίσκος των r.e.m. έχει μια φονική τριάδα - So. central rain (I'm sorry), Pretty Persuasion και Time after Time - που δίνει κάποιο δίκιο σε όσους τον θεωρούν τον καλύτερο ή ένα από τους καλύτερους της μπάντας. Το κλασικό So. central rain (I'm sorry) είναι το στερεοϊσομερές του Apologist από το Up, το Pretty Persuasion έχει μια ακαταμάχητη μελωδία και θα ήταν η σίγουρη η επιλογή του Φαντασμένιου αν έπρεπε να επιλέξει ένα τραγούδι από το δίσκο για το best of, ενώ το Time after Time είναι μια χαρά κομμάτι και αφήστε τον Malkmus να λέει στο unseen powr of the picket fence πως είναι το λιγότερο αγαπημένο του. Μια χαρά τραγούδι είναι και ιστορικής σημασίας καθώς το το ριφ που παίζει ο Buck μετά το ρεφρέν το ακούμε και πάλι μετά από χρόνια και πιο πομπώδες στο turn you inside-out, ενώ όταν ο Stipe φωνάζει hey στο 3:32 σημειώνεται η πρώτη στιγμή μεγαλειώδους ντερτιού της μπάντας. 
Μια που είναι μόλις ο δεύτερος δίσκος, μια που το γράψανε γρήγορα και μοιάζουν συνθετικά να το ψάχνουν, το μάλλον άνευρο camera έγινε το σπουδαίο the flowers of Guatemala (στο Lifes Rich Pageant). Κάπως έτσι σκάει και το alternative country/americana/πες το όπως θες (don't go back to) Rockville και σκέφτεται ο Φαντασμένιος πως αν δεν υπήρχαν οι R.E.M. ίσως από τη δεκαετία του 90 να είχε απαγορευτεί στους φλώρους να κρατάνε κιθάρα και θα ακούγαμε μουσική μόνο από αλήτες μάγκες σούπερ ιδιότροπες ψωνάρες.   

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /