4 η καλύτερη μπάντα που δεν διαλύθηκε ποτέ

Οι Mogwai κάνουν αυτό που κάνουν οι Mogwai. Στο δεκάλεπτο περίπου του νέου τους δίσκου, έχουν ξαμολήσει το Hi Chaos και ξέρεις από την πρώτη κιόλας ακρόαση ότι τα καταφέραμε και φέτος. Κυρίες και κύριοι στο #4 της Φανταλίστας η καλύτερη μπάντα που δεν διαλύθηκε ποτέ. 

 

Ακολουθεί σε επανάληψη το λαηβ ρηβιου από εκείνη την Πέμπτη, που ο ουρανός θρυμματίστηκε (ή κάτι τέτοιο) με μια τεράστια έκρηξη που θα χώρεσε μέσα στη σπηλιά. (sic)

 

Κόκκινα φώτα

Ο Martin ίσα που ακουμπάει το τομ του, ο Stuart χαϊδεύει τις χορδές, ο Barry γυρίζει τον ροοστάτη της έντασης πάνω στην κιθάρα του, μια γαλήνη σαν τα ηλιοβασιλέματα που στήνει στις παραστάσεις του ο Παπαϊωάννου σαν μια ωδή στην "καλύτερη ώρα", έως εκείνο το δευτερόλεπτο που  πατάει το πετάλι, εμφανίζεται μια λευκή λάμψη και ταυτόχρονα απελευθερώνεται στο Floyd ο πιο όμορφος θόρυβος που υπάρχει στη γη. Mogwai Fear Satan. Κάθε κύτταρο του Φαντασμένιου νιώθει την απόλυτη ευτυχία, ο ήχος είναι τέλειος, του σκάει με δύναμη στον κορμό του, αλλά δεν τον ενοχλεί. Το ήξερε ότι αυτό θα συμβεί, αυτή είναι η 9η φορά, αλλά και πάλι το σοκ είναι το ίδιο. Τα επόμενα δευτερόλεπτα, η συμπυκνωμένη χαρά εκτονώνεται και δυστυχώς αντικαθίσταται από τη γνωστή πια μετά Mogwaική κατάθλιψη.

 

Choose a Band

Για τους Φαντασμένιους τούτου του κόσμου τα πράγματα είναι απλά. Δουλεύουν, βλέπουν τον Παναθηναϊκό, πάνε στο μπαρ, πάνε διακοπές, πάνε στο πατρικό, πάνε σε κοινωνικές εκδηλώσεις, όλα τα παραπάνω τα συνοδεύουν συνήθως από γερές δόσεις μεμψιμοιρίας και ειρωνείας. Μια φορά στο τόσο έρχεται η ανακοίνωση για συναυλία των Mogwai και ξαφνικά το μέλλον αποκτά ένα ορόσημο και κάπως έτσι όλα τα γύρω γύρω δεν τους ενοχλούν τόσο πολύ. Δεν υπάρχει ερώτημα για το αν θα πάνε οι Φαντασμένιοι, η σχέση εδώ είναι όμοια με τον Iggy Pop και τους ήρωες του Trainspotting. Το ερώτημα είναι πως σχεδόν γεμίζουν το Floyd ντεμοντέ μπάντες τύπου Mogwai.  Μάλλον δεν έπιασαν τόπο τα ποστ στο fb από τους σοφούς γέροντες που αρνούνται το 202κάτι να ακούσουν Mogwai και ποστ ροκ. Υπάρχει μια αλλαγή στη σύνθεση των ανθρώπων που πάνε σε συναυλίες, ο μέσος ορος υλικίας έχει πέσει, οι γνωστοί 300 του 2010 έχουν παραδώσει σκυτάλη. Ίσως αυτά τα παιδιά να γεννήθηκαν λίγο μετά τη συναυλία τρόμο στο Ark το 2003 ή το καλοκαίρι της αγάπης και το rockwave του 2004. 

 

Θανάσης Μήνας revisited #345 

Αλλά να κάπου στην άκρη του μπαρ αχνοφαίνεται ο Θανάσης Μήνας, οπότε θα αρπάξει την ευκαιρία ο Φαντασμένιος για να παραθέσει λίγες γραμμές από ένα κείμενο του για τους Mogwai το 1999 στο Ποπ και ροκ. 

"Οι Mogwai δίνουν την εντύπωση μιας μοντέρνας συμμορίας, που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμη να τα βάλει με τους πάντες και τα πάντα. Όταν ο μεγάλος Stanley Kubrick σκιαγραφούσε την περσόνα του Malcolm McDowell και των υπόλοιπων Droogs στο αξεπέραστο "Clockwork Orange" ίσως μια αντίστοιχη παρέα να είχε στο μυαλό του."

Αυτά γράφονταν την εποχή που οι Mogwai κυκλοφορούσαν δίσκους που υποχρεωτικά είχαν τη λέξη Young στον τίτλο. Αν διάβαζαν τώρα αυτό το απόσπασμα ενδεχομένως να γέλαγαν, όπως έκαναν στο τελευταίο κρεσέντο του Fear Satan, όπου ο Barry ή έκανε κάτι λάθος ή κάτι μη αναμενόμενο το οποίο ακόμα και οι καλύτεροι Mogwaiολογοι θα χρειαστούν VAR για να το πιάσουν. Οι σχεδόν ανέκφραστοι Mogwai είχαν χαμογελάσει και λίγο πριν, όταν ο κόσμος ανταποκρινόμενος στη θέα της παλαιστινιακή σημαίας στον ενισχυτή του Stuart, φώναξε το σχετικό σύνθημα. 

 

Do you like concerts? 

Το πράγμα εδώ φάνηκε από νωρίς. Φοβερός ήχος από τα πρώτα δευτερόλεπτα του God Gets You Back, χαμός στο Hi Chaos που λογικά θα είναι από τα τραγούδια του Bad Fire που θα μπαίνει για πολλά χρόνια στα σετλιστ και ακολουθεί μια wait for it...  μυθική εκτέλεση του Summer. Μετά ο κόσμος απλά παραδόθηκε και με απόλυτη σιωπή παρακολούθησε με το στόμα ανοιχτό - σε μια σπάνια εμφάνιση στα ελληνικά τους σετλιστ - το Cody.  Έκλεισαν το κυρίως σετ με το Lion Rumpus που θα το γράψει ο Φαντασμένιος και πέστε να τον φάτε, του θυμίζει την έκτη αίσθηση της Χριστίνας Κολέτσα, και αυτό δεν είναι κακό.  

Τελικά, όπως έγραψε και ο αγαπημένος λογαριασμός, 3 γκολάκια στη Σκωτία στην μπάλα και άλλα 14 στο Floyd από τους Σκωτσέζους και είμαστε μια χαρά. Και θα είμαστε μια χαρά διότι ο νεαρός Alex Mackey (που το 2016 αντικατέστησε τον John Cummings) φόραγε ζακέτα Robe di Kappa, το οποίο για τον Φαντασμένιο είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι Mogwaiκης διαιώνισης. 

 

~~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~~

 

Bonus top-5 2025 λαηβ

 

1. The Last Last Drive

2. Fontaines DC

3. The fucking Warmduscher

4. Sunn O)))

5. New Candys (ω ναι, πέταξαν κοτζαμ Mogwai έξω από την 5άδα)

 

Το Σάββατο, ο ουρανός θα θρυμματιστεί (ή κάτι τέτοιο) με μια τεράστια έκρηξη που θα χωρέσει μέσα στη σπηλιά. Mogwai στο Floyd 9/10

 

Κόκκινα φώτα

Ο Martin ίσα που ακουμπάει το τομ του, ο Stuart χαϊδεύει τις χορδές, ο Barry γυρίζει τον ροοστάτη της έντασης πάνω στην κιθάρα του, μια γαλήνη σαν τα ηλιοβασιλέματα που στήνει στις παραστάσεις του ο Παπαϊωάννου σαν μια ωδή στην "καλύτερη ώρα", έως εκείνο το δευτερόλεπτο που  πατάει το πετάλι, εμφανίζεται μια λευκή λάμψη και ταυτόχρονα απελευθερώνεται στο Floyd ο πιο όμορφος θόρυβος που υπάρχει στη γη. Mogwai Fear Satan. Κάθε κύτταρο του Φαντασμένιου νιώθει την απόλυτη ευτυχία, ο ήχος είναι τέλειος, του σκάει με δύναμη στον κορμό του, αλλά δεν τον ενοχλεί. Το ήξερε ότι αυτό θα συμβεί, αυτή είναι η 9η φορά, αλλά και πάλι το σοκ είναι το ίδιο. Τα επόμενα δευτερόλεπτα, η συμπυκνωμένη χαρά εκτονώνεται και δυστυχώς αντικαθίσταται από τη γνωστή πια μετά Mogwaική κατάθλιψη.

 

Choose a Band

Για τους Φαντασμένιους τούτου του κόσμου τα πράγματα είναι απλά. Δουλεύουν, βλέπουν τον Παναθηναϊκό, πάνε στο μπαρ, πάνε διακοπές, πάνε στο πατρικό, πάνε σε κοινωνικές εκδηλώσεις, όλα τα παραπάνω τα συνοδεύουν συνήθως από γερές δόσεις μεμψιμοιρίας και ειρωνείας. Μια φορά στο τόσο έρχεται η ανακοίνωση για συναυλία των Mogwai και ξαφνικά το μέλλον αποκτά ένα ορόσημο και κάπως έτσι όλα τα γύρω γύρω δεν τους ενοχλούν τόσο πολύ. Δεν υπάρχει ερώτημα για το αν θα πάνε οι Φαντασμένιοι, η σχέση εδώ είναι όμοια με τον Iggy Pop και τους ήρωες του Trainspotting. Το ερώτημα είναι πως σχεδόν γεμίζουν το Floyd ντεμοντέ μπάντες τύπου Mogwai.  Μάλλον δεν έπιασαν τόπο τα ποστ στο fb από τους σοφούς γέροντες που αρνούνται το 202κάτι να ακούσουν Mogwai και ποστ ροκ. Υπάρχει μια αλλαγή στη σύνθεση των ανθρώπων που πάνε σε συναυλίες, ο μέσος ορος υλικίας έχει πέσει, οι γνωστοί 300 του 2010 έχουν παραδώσει σκυτάλη. Ίσως αυτά τα παιδιά να γεννήθηκαν λίγο μετά τη συναυλία τρόμο στο Ark το 2003 ή το καλοκαίρι της αγάπης και το rockwave του 2004. 

 

Θανάσης Μήνας revisited #345 

Αλλά να κάπου στην άκρη του μπαρ αχνοφαίνεται ο Θανάσης Μήνας, οπότε θα αρπάξει την ευκαιρία ο Φαντασμένιος για να παραθέσει λίγες γραμμές από ένα κείμενο του για τους Mogwai το 1999 στο Ποπ και ροκ. 

"Οι Mogwai δίνουν την εντύπωση μιας μοντέρνας συμμορίας, που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμη να τα βάλει με τους πάντες και τα πάντα. Όταν ο μεγάλος Stanley Kubrick σκιαγραφούσε την περσόνα του Malcolm McDowell και των υπόλοιπων Droogs στο αξεπέραστο "Clockwork Orange" ίσως μια αντίστοιχη παρέα να είχε στο μυαλό του."

Αυτά γράφονταν την εποχή που οι Mogwai κυκλοφορούσαν δίσκους που υποχρεωτικά είχαν τη λέξη Young στον τίτλο. Αν διάβαζαν τώρα αυτό το απόσπασμα ενδεχομένως να γέλαγαν, όπως έκαναν στο τελευταίο κρεσέντο του Fear Satan, όπου ο Barry ή έκανε κάτι λάθος ή κάτι μη αναμενόμενο το οποίο ακόμα και οι καλύτεροι Mogwaiολογοι θα χρειαστούν VAR για να το πιάσουν. Οι σχεδόν ανέκφραστοι Mogwai είχαν χαμογελάσει και λίγο πριν, όταν ο κόσμος ανταποκρινόμενος στη θέα της παλαιστινιακή σημαίας στον ενισχυτή του Stuart, φώναξε το σχετικό σύνθημα. 

 

Do you like concerts? 

Το πράγμα εδώ φάνηκε από νωρίς. Φοβερός ήχος από τα πρώτα δευτερόλεπτα του God Gets You Back, χαμός στο Hi Chaos που λογικά θα είναι από τα τραγούδια του Bad Fire που θα μπαίνει για πολλά χρόνια στα σετλιστ και ακολουθεί μια wait for it...  μυθική εκτέλεση του Summer. Μετά ο κόσμος απλά παραδόθηκε και με απόλυτη σιωπή παρακολούθησε με το στώμα ανοιχτό - σε μια σπάνια εμφάνιση στα ελληνικά τους σετλιστ - το Cody.  Εκλεισαν το κυρίως σετ με το Lion Rumpus που θα το γράψει ο Φαντασμένιος και πέστε να τον φάτε, του θυμίζει την έκτη αίσθηση της Χριστίνας Κολέτσα, και αυτό δεν είναι κακό.  

Τελικά, όπως έγραψε και ο αγαπημένος λογαριασμός, 3 γκολάκια στη Σκωτία στην μπάλα και άλλα 14 στο Floyd από τους Σκωτσέζους και είμαστε μια χαρά. Και θα είμαστε μια χαρά διότι ο νεαρός Alex Mackey (που το 2016 αντικατέστησε τον John Cummings) φόραγε ζακέτα Robe di Kappa, το οποίο για τον Φαντασμένιο είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι Mogwaiκης διαιώνισης. 

 

Arab Strap doing what Arab Strap does / As Days Get Dark

Την περασμένη εβδομάδα οι Mogwai ήταν #1 στην Αγγλία, ανακοινώθηκε νέος δίσκος gybe και στα ηχεία του Φαντασμένιου παίζει ο νέος δίσκος των Arab Strap. Θα μπορούσε να είναι μια ακόμα φαντασμενίαση περί ουτοπίας ή ένα φλασμπακ στο 1999 με μπόλικο ποστ ροκ και γκουμομπασινάδες που ντάξει κλαην μαην ούτε τότε δεν είχαν χτυπήσει ταυτόχρονα αυτοί οι τρεις. Αλλά όχι, είναι 2021, το λέει και το κινητό "Greece 2021". Δεν έχουμε ουτοπία έτσι, ουτοπία θα ήταν να έγραφε "Fantasmenios 2007-...", και γιατί όχι; Το fantasmenios.blogspot.gr έχει πια χιλιάδες χιτς κάθε μέρα και είναι πιο επιδραστικό από ποτέ - #1 οι Mogwai λέμε. 

Δεν είναι απλό που κάποιος αποφάσισε να γράφουν όλα τα κινητά "Ελλάδα 2021"- στην πραγματικότητα επιβεβαιώνει πως αυτή η χώρα είναι σε εμφύλιο 200 χρόνια. 200 χρόνια αυτοί και εμείς, και τώρα αυτοί είναι ξεκάθαρα στα πάνω τους και δεν έχουμε και τον Θόδωρα τον Αγγελόπουλο να μας πετάξει μια τριλογιάρα να τα βλέπουμε μετά από χρόνια και να κάνουμε αναλύσεις για τις χαμένες ευκαιρίες. Περιοδείες Φρειδερικής, υπερπαραγωγές χούντας, Ελλάδα 2021 και συνεχίζουμε. Ευτυχώς που η ιστορική συγκυρία με το παγκόσμιο κοβιντοδράμα μας προσφέρει παλιοποστροκάδικη παρηγοριά.

 

Στην πραγματικότητα θα μπορούσε αυτό το ποστ - το οποίο παρεμπιπτόντως είναι δισκοκριτική για το νέο δίσκο των arab strap - να είναι αντιγραφή επικόλληση  από το προηγούμενο για τους Mogwai, χωρίς φυσικά τη διαπίστωση πως αντιγράφουν τους Smashing Pumpkins. Όχι πως δεν θα είχε ενδιαφέρον κάτι τέτοιο, αλλά οι Arab Strap είναι οι Arab Strap, και οι Arab Strap παίζουν πάντα Arab Strap, δεν αντιγράφουν και δεν αντιγράφονται. Από το σημείο μηδέν έβαλαν τον εαυτό τους στη μουσική το οποίο είναι τέλειο για όλους τους προβληματικούς που έχουν εθιστεί στον σαρκασμό. Και λογικά είναι τέλειο και για τους ίδιους τους Arab Strap που κυκλοφορούν δίσκο μετά από 200 χρόνια με μια άνεση αλά Κούγιας μπρος στο μικρόφωνο "δες πως θα πετάξω τη μεγαλύτερη μαλακία που έχει πει άνθρωπος". 

Με τα χιλιάδες κλικ ήρθε όπως ήταν λογικό και απαίδευτο κοινό, που νομίζει πως τα γράφει μπερδεμένα ο Φαντασμένιος και δεν ξέρουν αν του αρέσει ο δίσκος ή όχι. Βασικά σύμφωνα με τα μηνύματα που λαμβάνει ο Φαντασμένιος ισχύει ο κανόνας "σκέψου το αντίθετο".

Τι σχέση έχουν οι Arab Strap με τα 200 χρόνια της Ελλάδας; Δεν χρειάζεται πάνω από λίγα δευτερόλεπτα για να καταλάβει κάποιος πως Το As Days Get Dark (βλέπουμε κάποια χαμόγελα στο βάθος) είναι ένας ακόμα επικός κωμικοτραγικός δίσκος (κάποιες έχουν σηκωθεί και χειροκροτούν) από τον κύριο κάφρο και τον κύριο λυπημένο. Βέβαια όπως έχει γραφτεί ξανά σε αυτό το Blog, οι δίσκοι των Arab Strap είναι σαν την κυριακάτικη λειτουργία. Είναι πολύ πιθανό να μην πάρεις χαμπάρι τι γίνεται αν δεν την παρακολουθήσεις προσηλωμένη στο βιβλιαράκι. Οπότε η κανονική δισκοκριτική θα γίνει περίπου στο 5ο σκληρό λοκντάνουν. 

Από τις πρώτες ακροάσεις ο Φαντασμένιος σημειώνει την ξηγημένη έναρξη, I don’t give a fuck about the past, our glory days gone by, τα πνευστά στο Another Clockwork Day και τα βιολιά στο Fable of the Urban Fox, ενδεχομένως ό,τι έχει μείνει στο συρτάρι από τον αδικοχαμένο Lucky Pierre. Στο Another Clockwork Day ο Moffat ακούγεται σαν τον Boy και κάπως έτσι λύνεται στο μυαλό του Φαντασμένιου το μεγάλο μυστήριο, "τι σκατά σκεφτόταν αυτός που έβαλε τους Mary and the Boy σαπορτ στους Arab Strap το 2004;" Όλα σιγά σιγά ξεκαθαρίζουν λες να είμαστε στο τέλος.

Τα Bluebird και Tears on tour είναι τραγούδια Philophobia, οι κιθάρες στα Kebabylon και  I was Once a Weak Man, Malcolm Middleton εγώ θα σε αγαπώ και μη σε νοιάζει. Κάπου εδώ να πούμε πως είναι δίσκος που δεν ξεμπερδεύεις εύκολα ε. Το I was Once a Weak Man έχει κανονικό διεγερτικό ρεφρέν και κλείνει με τη φράση "Mick Jagger does it, and he is older than me". Και σκέφτεται ο Φαντασμένιος, πως θα γίνει ρε πούστη μου να τους γαμήσουμε τους άλλους και να βάζουμε πάνω στο κινητό "σας γαμάει ο Λέτο".  "Keep on rolling" λέει ο κύριος κάφρος στο sleeper και από πίσω παίζει η πενιά, και τέλος μια κάποια κάθαρσις με το Just Enough.

φανταένα

 Μόνος του ο Φαντασμένιος και όλοι σας. Έχει κοινά 2/20 με τα συγκεντρωτικά της Blogovision 2018 και το πολύ 2/50 με τις μεγαλολίστες του εξωτερικού. Είναι η μόνη φορά που κοιτάει τη  φανταλίστα και είναι σίγουρος πως όλα είναι εκεί που πρέπει, ενώ όχι μόνο δεν έχει σιχαθεί τη σύγχρονη μουσική αλλά συνεχίζει να ακούει με όρεξη τις επιλογές του. Αυτή είναι η καλύτερη φανταλίστα όλων των εποχών με ένα δίσκο στην κορυφή που μοιάζει να γράφτηκε για αυτήν. Το 2018 ήταν μια άσχημη χρονιά γαμηθηκε κανονικότατα αλλά όπως λένε οι νέοι σε αυτές τις περιπτώσεις αν δεν μπορείς να το αποφύγεις, απόλαυσε το. 

Αυτός είναι ο δίσκος των Insecure Men, με αυτό το εξώφυλλο και με τη Μέρκελ να γυρίζει στις 33 στροφές ενώ παίζει Whitney Houston & I. Οι ειδικοί αυτοί με τους πολλούς φολοερς λένε πως το indie έχει πεθάνει και πως η φάση είναι ξεκάθαρα στο χιπ χοπ και την ποπ. Ο Φαντασμένιος ακούει τέλειες παραγωγές, φανταστικές κωλάρες, έξυπνα αυτοκίνητα, τουρμπο κινητά, σκύβει το κεφάλι και σκέφτεται πως πρέπει κάποια στιγμή να γίνει κουβέντα για το τι είναι η ζωή; Τι ζωή θέλουμε να ζούμε; Μας αρκεί να ζούμε σαν σε βιντεογκεημ μαζεύοντας φρουτάκια και καρδούλες που και που; Ως τότε αν είναι να παίζει ποπ μουσική, ας παίζει αυτή που είναι φτιαγμένη από σκατά για τα σκατά. 

Το Insecure Men κυκλοφόρησε τέλος Φεβρουαρίου αλλά μια ολόκληρη μέρα πριν ο Φαντασμένιος έγραφε πως θα είναι ο δίσκος της χρονιάς κλείνοντας ως εξής: 

"Η ουσία είναι (ενδεχομένως, πάντα ενδεχομένως) πως η επανεκκίνηση του Saul έχει ως αποτέλεσμα έναν υπέροχο ποπ δίσκο που σε κάποιο άλλο περιβάλλον, ίσως σε κάποια φαντασμένια ουτοπία ή μετά από μια αναπάντεχα φοβερή επανάσταση, θα αρκούσε για να ανακηρυχτεί το σκοτεινό του ταλέντο σε κυρίαρχο της  παγκόσμιας τέχνης. "

Βέβαια ήδη έναν μήνα πριν (Γενάρη του 18) έγραφε:

"Ωστόσο όλα αυτά πάνε σούμπιτο για το χρονοντούλαπο της ιστορίας καθώς την τελευταία παρασκευή του μήνα κυκλοφορεί ε π ι τ έ λ ο υ ς το ντεμπούτο των Insecure Men. Για δες καιρό που διάλεξαν οι διάολοι να βγάλουν τον καλύτερο ποπ δίσκο του μήνα της χρονιάς της δεκαετίας, 366 μέρες μετά από εκείνη τη στιγμή που -τι και αν ο Φαντασμένιος δεν άκουσε το κρακ,- η ζημιά είχε γίνει."

Βασικά, ο Φαντασμένιος είχε ήδη αποφασίσει από τον Οκτώβριο του 2017 πως αυτός θα είναι ο δίσκος του αιώνα. Ήταν γραφτό να γίνει παρότι είχε ανακοινώσει νεο δίσκο ο Shields αλλά έκανε άνετα την κεβινσιλτζια νούμερο 960913772 και άφησε τον Φάντα με τον βραχίονα του πικ απ στο χέρι.

Καλά Χριστούγεννα.

 ~~~~~ο~~~~~

φανταλίστα 2018

 1.   Insecure Men - Insecure Men
2.   Hamish Kilgour - Finklestein
3.   Beak> - >>>
4.   Prins Obi And The Dream Warriors - Prins Obi And The Dream Warriors
5.   Ice_Eyes - Culture Of Pain
6.   Men - Drift
7.   Efrim Manuel Menuck - Pissing Stars
8.   Cloud - Plays With Fire
9.   Billy Ryder-Jones - Yawn
10.   Breeders - All Nerve
11.   Stephen Malkmus & The Jicks - Sparkle Hard
12.   MGMT - Little Dark Age
13.   Left Outsides - All That Remains
14.   Yo La Tengo - There's A Riot Going On
15.   Czarface & MF Doom - Czarface Meets Metal Face
16.   Khruangbin - Con Todo El Mundo
17.   Puce Mary - The Drought
18.   Orielles - Silver Dollar Moment
19.   Dreamend - Dreamend
20.   Malcolm Middleton - "Bananas

φανταείκοσι

 Ήρθε η ώρα για ακόμα μια φανταλίστα και για ακόμη μια blogovision. Φέτος τερματίζοντας τη χαζομάρα -μέχρι την επόμενη φορά φυσικά- ο Φαντασμένιος θα κάνει κριτική στην κριτική. Η αλήθεια είναι πως με το πέρασμα στην ηλεκτρονική εποχή ο Φαντασμένιος το έκοψε το διάβασμα. Αφού ο δίσκος είναι εκεί στο πιάτο γιατί να κάτσει να διαβάσει την κάθε μαλακία του κάθε μαλάκα. Και για αυτό το fantasmenios.blogspot.gr είναι το πιο γαμάτο μπλογκ που υπάρχει. Διότι ο μέσος όρος παραμονής στο μπλογκ είναι τρία δευτερόλεπτα, που σημαίνει πως οι αναγνώστες του είναι τόσο σωστοί που δεν το διαβάζουν.

Στο #20 είναι ο Malcolm Middleton με το δίσκο του Bananas. Και επειδή το καλό κονσεπτ από το πρωί φαίνεται δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά στο δίσκο στα ελληνικά. Βασικά στην πρώτη σελίδα αποτελεσμάτων υπάρχουν με το ζόρι πέντε κριτικές για το δίσκο, όλες από Αγγλία. Κρίμα διότι μετά από τον μακρύ πειραματισμό με διάφορα σχήματα επιτέλους ο Middleton επέστρεψε στο σινγκερ σονγκραητερ στιλ που ο Φαντασμένιος απολάμβανε τα πρώτα χρόνια. Εντάξει είναι καφριλα να απολαμβάνεις τον πόνο του άλλου, διότι εδώ αυτή είναι η περίπτωση, ωστόσο ως μια μικρή ανταπόδοση δέξου φίλε Malcolm την πρώτη και μοναδική σου εμφάνιση σε λίστα με τους δίσκους της χρονιάς. Η θέση είναι βυσματική καθώς στην πραγματικότητα ο δίσκος είναι για το 13, αλλά μια που το 13 πέφτει Σάββατο που δε διαβάζει κανείς, μια που το 20 το διαβάζουν χιλιάδες, είπε ο Φαντασμένιος να κάνει το σχετικό μοντάρισμα.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε 28 Σεπτεμβρίου διάολε και αυτό είναι μάλλον το καλύτερο τραγούδι του. 

Daft lo-fi electro pop

Ο νέος δίσκος των Swans είναι καλός. Θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος δίσκος των  Black Heart Procession όταν τραγουδάει ο Gira, και σίγουρα ο χειρότερος των Godspeed όταν δεν τραγουδάει. Βασικά γιατί να γράψει για τους Swans ο Φαντασμένιος; Γιατί; ΓΙΑΤΙ; Σάμπως  δεν είναι τεράστιος μαλάκας ο Gira; Λες και δεν έχει έξω 200 βαθμούς υπό σκιά. Πάμε παρακάτω. Πάμε για δισκάκια που μπορούν να σας βγάλουν από δύσκολες θέσεις αυτό το καλοκαίρι, για μουσικές που είναι σαν νερό μισό από βρύση και μισό από ψυγείο.

Όσο μαλάκας είναι ο Gira, άλλο τόσο συμπαθής είναι ο Malcolm Middleton για τον Φαντασμένιο. Ο ψυχικά επιβαρυμένος Σκώτος πρώην Arab Strap κυκλοφόρησε τον πιο απρόσμενο δίσκο της ως τώρα καριέρας του. Το Summer of 13' είναι ένας  ηλεκτροποπ δίσκος. Με κάμποσα από τα κλισέ που δηλώνει η ταμπέλα, βλέπε βοκοντερ και σαμπλ από Αφρικανούς μπαρμπάδες που τραγουδάνε γιο γιο κλπ. Ρε τι έπαθε ο Malcolm; Πάντως το καλοκαίρι του 2013 ήταν η χρονιά που όλος ο πλανήτης κούναγε κωλαράκι με το get lucky (ρίμα). 

Μένοντας σε φίλους του blog, πάμε στη δεύτερη κυκλοφορία της γκρουβι συνιστώσας των Baby Guru τον κύριο King Elephant. Το mini lp έχει τον άκρως κατατοπιστικό περιγραφικό τίτλο Music for Advertisements και θα το βρείτε εδώ. Η μουσική του King Elephant έχει κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα που ηχητικά είναι δύσκολο να τα περιγράψει ο ασχετίδης Φαντασμένιος αλλά συναισθηματικά ας πούμε πως είναι μια προσπάθεια χαράς με ένα πικρό ειρωνικό μορφασμό. Δεν είναι και λίγες οι φορές που το King Elephantινο αποτύπωμα είναι κάτι παραπάνω από εμφανές στις καλύτερες συνθέσεις των Baby Guru.

Αν έχει μια απορία ο Φαντασμένιος σχετικά με τον King Elephant είναι τι μπορεί να ακούει από τη σύγχρονη μουσική. Ακούγοντας το Empty θα μπορούσε ο Φάντα να υποθέσει πως το καλοκαίρι του 13 τα βράδια κούναγε το κωλαράκι με get lucky και το πρωί ξύπναγε με Air. Ακούει Four Tet ή το Murmux Jam είναι παιδάκι των Frank Zappa και Sun Ra; Ακούγοντας το We Can Try το μυαλό του Φαντασμένιου πάει στο tiptoes του Daedelus. Να έχει ακούσει Daedalus ο King E; Μπα. Στο Conscience υπάρχει ένα γυρισματάκι αλά Θάνος Καλίρης ή κάτι τέτοιο ενώ στο Yellow Haze of the Sun μέχρι να μπουν τα φωνητικά του Obi η μουσική θυμίζει ταινίες του Ψάλτη. Βέβαια τα πράγματα ξεφεύγουν επικίνδυνα με το Hollow. Μια απίστευτα κολλητική μελωδία και η Χριστίνα στα φωνητικά έχουν σαν αποτέλεσμα ένα τραγούδι που θα έπρεπε να είναι παγκόσμιο χιτ για χρόνια. Χμ και κάπου εδώ σκάει ο πικρός ειρωνικός μορφασμός, όλοι ξέρουμε γιατί δεν έχει γίνει χιτ γαμώ το σύγχρονο μαρκετινγκ γαμώ. Συμπερασματικά το δισκάκι είναι σαφώς ανώτερο από τις χαμηλές προσδοκίες που προτάσσει τόσο ο τίτλος όσο και η αποκλειστικά ψηφιακή διάθεση της κυκλοφορίας.

φανταδέκα με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

 Στο νούμερο 10 ο αγαπημένος μου κινηματογραφιστής Θόδωρος Αγγελόπουλος

The most important place in the world των Bill Wells και Aidan Moffat. Λοιπόν  αυτός ο δίσκος έχει πάρει τον τίτλο που από ένα διαφημιστικό σλόγκαν του IKEA. Η αποδόμηση κάθε στερεότυπου διαμέσου της μουσικής με χιουμοριστική ματιά είναι κάτι που χαρακτηρίζει έντονα τον Aidan Moffat. Από παλιά. Από όταν μαζί με τον Malcolm Middleton φαινόταν πως αυτός ήταν που ζωγράφιζε το σπαστό χαμόγελο μέσα στο σκοτεινό κόσμο των Arab Strap. Είχαν βγάλει ένα δίσκο τότε με τίτλο elephant shoe. Αν πεις elephnat shoe μπρος στον καθρέπτη θα δεις τα χείλη σου να λένε i love you. Φοβερό ε; 

O Bill Wells από την άλλη είναι ένας αυτοδίδακτος μουσικός αλλά με τόσο πλούσια ιστορία στη μουσική σκηνή της Σκωτίας ώστε συχνά προσφωνείται σεβάσμιος. Κοιτώντας κάποιος τα βιογραφικά τους θα πει πως αυτοί οι δυο δύσκολα θα ταιριάξουν. Και όμως η σύμπραξη τους είναι απολαυστική. Δεν ξέρω αν είναι προϊόν των αντιθέσεων τους. Είναι όμορφος αυτός ο δίσκος Φαντασμένιε. Για κάποιον που δεν το έχει ακούσει θα πρότεινα να ξεκινήσει με τα Lock your lambs και The unseen man.

Σκέφτομαι τους αναγνώστες σου. Με το που είδαν Αγγελόπουλος θα σκέφτηκαν πως αυτός θα γράφει με πέντε κενά ανά λέξη, πως αυτό το ποστ θα είναι χιλιάδες λέξεις με δήθεν ποιητικό λόγο. Αυτοί που τα ξέρουν όλα ας μάθουν πως το 1998 στην ταινία μου "τοπίο στην ομίχλη"  είχαν εμφανιστεί οι last drive. Μάλιστα  το τραγούδι που ακούγεται στην ταινία θα έκανε φοβερή επιτυχία αν κυκλοφορούσε αυτή την εποχή.

βραβείο λίγο πριν τη δευτέρα παρουσία

Μεγάλη μέρα η Κυριακή που ζυγώνει. Θα μείνει στην ιστορία για μια ολόκληρη γενιά. Η μέρα που επιτέλους θα γίνετε οι γονείς σας και με τη βούλα. Αυτές τις στιγμές, που οι μεγάλες ιδέες, ελπίδες και προτάσεις φαίνεται να μονοπωλούν, διάλεξαν τα ακραία μουσικά φαινόμενα για να απονείμουν το βραβείο "χρυσός Malcom Middleton της χρονιάς". Να θυμίσουμε πως το βραβείο θεσπίστηκε το 2007 όταν ο σπουδαίος Σκώτος κάθισε στο #1 της τότε λίστας. Το 2008 το βραβείο μοιράστηκαν οι Moffat και Middleton, το 2009 ο Malcom Middleton, το 2010 δεν δόθηκε βραβείο γιατί ο Φαντασμένιος είχε πεθάνει, το 2011 το ξεχάσαμε, το 2012 η αναβίωση του θεσμού βρήκε νικητή τον Darren Hayman και πέρσι θριάμβευσε ο Steve Mason.

Για να είναι υποψήφιος κάποιος καλλιτέχνης πρέπει να είναι σχεδόν ξεχασμένος, αν κάποτε υπήρξε σημαντικός αυτό να ήταν πριν από πολλά χρόνια, και να μην ήταν και πολύ σημαντικός, άντε μέχρι 3 μονάδες της κλίμακας Thom Υorke.

Στις φετινές υποψηφιότητες συναντάμε την επιστροφή στη δισκογραφία του Malcolm Middleton (δεν πρέπει να υπάρχει άλλο Blog στον κόσμο που να έχει γράψει τόσα -πόσα; ΤΟΣΑ - ποστ για δαύτον). Στο δίσκο με τίτλο Spoken Word ο David Shrigley απαγγέλλει και ο Malcolm παίζει μουσικές. Η ομορφιά του δίσκου βρίσκεται στην πρώτη ακρόαση, άντε το πολύ στη δεύτερη. Οπότε αν έχετε σκοπό να το ακούσετε καλό είναι είστε σίγουροι για τη στιγμή που θα το κάνετε, γιατί είναι μαλακία πάνω στην απόλαυση να πρέπει να τσεκάρετε το φαΐ στο φούρνο ή να σας διακόψει ο διαχειριστής για τα κοινόχρηστα. Και σε μια κίνηση που θα θυμίσει σε κάποιους τα παλιά του ιντερνετ, ακολουθεί λινκ σε άλλο μπλογκ! ΛΙΝΚ. Σαν τις καρέτα-καρέτα κατάντησαν τα μουσικά μπλογκ, σε σημείο που δεν θα έκανε εντύπωση στον Φαντασμένιο να διαβάσει πως το Ποτάμι ετοιμάζει πρόταση νόμου για τη σωτηρία των μπλογκς.

Δεύτερος υποψήφιος είναι ο Joel Gion. Ο φαβορίτας που παίζει το ντέφι στους BJM. Αυτός που τσακωνόταν με τον Anton στην ταινία. Ίσα που τον θυμάστε ε; Έβγαλε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο το καλοκαίρι, ο οποίος είναι καλός αλλά χωρίς καμία ελπίδα να αποτελέσει σημαντικό μνημείο της παγκόσμιας μουσικής κληρονομιάς (γίνεται όλο και καλύτερη η υποψηφιότητα, αλλά στην επομένη πρόταση θα απογειωθεί). Για το δίσκο του apple bonkers δεν έχει γράψει τίποτα το pitchfork. Το NME τον πήρε χαμπάρι, αλλά τον έθαψε με 5/10! Φέρτε το φάκελο παρακαλώ να ανακοινωθεί ο νικητής. Και ναι, όπως έχετε ήδη καταλάβει από τη φωτογραφία τον "χρυσό Malcom Middleton της χρονιάς" παίρνει ο Joel Gion. Δόξα και τιμή στους χαμένους και τους ανθυποσημαντικούς. Οι όμορφοι, οι έξυπνοι, οι κουλ, οι ελπιδοφόροι είναι μαλάκες. Don't let the fuckers bring you down.