:( | Malcolm Μiddleton live στο rodeo | να ζει κανείς ή να μη ζει;

Δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι δυνατό να διαβάζεις αυτό το ποστ σε αυτό το blog και να μη ξέρεις ποιος είναι ο Malcolm Middleton. Δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι δυνατό να ξέρεις τον Malcolm Middleton, να έχεις ακούσει αυτό και αυτό, και να μην πηγαίνεις να τον δεις να παίζει live την περασμένη παρασκευή.

Παρασκευή και 13 στο ροντέο μαζεύτηκαν 81 άτομα. Με την εξής σύνθεση:
73 Φακίνοι, μαυροντυμένοι, βαμμένοι, όλα κομπλέ.
8 Μαλκολμικοί: Ένα ζευγαράκι, δυο κορίτσα, δυο συμπαθητικοί τύποι, ο Γιώργος και ο φαντασμένιος.
Γιατί έτσι ρε παιδιά; Που είναι οι αλτέρνατιβ δημοσιογράφοι; Πιθανόν οι μισοί ήταν κουρασμένοι από την Beyonce και οι άλλοι μισοί είχαν πρόσκληση μόνο για το shoegaysing της Κυριακής.

Γιατί να γράψει ο φαντασμένιος για τη συναυλία; Ενδιαφέρει κανένα; Ίσως να ενδιαφέρει μόνο τον φαντασμένιο. Όπως τότε, χρόνια πριν...

..Μια φόρα και ένα καιρό, δηλαδή το Μάρτιο του 2007 αγοράσαμε εισιτήρια για τη συναυλία των Bright Eyes στο Λονδίνο. Έτσι νομίζαμε καθώς πέσαμε θύματα απάτης του διαδικτύου. Χάσαμε τότες τα καλά μας τα λεφτά, τους Bright Eyes στα πάνω τους, ενώ είχαμε και τον φαντασμένιο να μας πρήζει γιατί έχασε την support εμφάνιση του Malcolm Middleton.

---------------o---------------

Προσεχώς στα ακραία μουσικά φαινόμενα: Ανταπόκριση από το live του Middleton. Έχει ο Malcolm κατάθλιψη; Πόσες γυναίκες του την έπεσαν μετά τη συναυλία; O φαντασμένιος γράφει πως πέρασε το απόγευμα πριν τη συναυλία και τι ποτό είχε στο φλασκί του.

Pic via flickr

έτσι έτσι! πες τα ρε Malcolm..

Λοιπόν ο άντρας ο σωστός ο καραμπουζουκλής πρέπει να έχει την μπάκα του, τη φαλακρίτσα του, το μουσάκι του, να είναι ολίγον κάφρος, ενίοτε κυνικός και άμα λάχει να αυτοσαρκάζεται κιόλας. Τέτοιοι άντρες τη σήμερον ημέρα σπανίζουν, ενώ αν κρατάνε κιθάρα το πιο πιθανό είναι να ακούνε σε ονόματα όπως Malcolm ή Aidan.

To 2007 ήταν η χρονιά του Malcolm Middleton. Ο καταπληκτικός του δίσκος Brighter Beat αγαπήθηκε από τους κριτικούς, τον κόσμο, αλλά και από τον fantasmenio, ενώ παράλληλα έμεινε στην επικαιρότητα χάρις την προσπάθεια του να είναι τα Χριστούγεννα στο #1 των UK charts με αυτό εδώ το τραγούδι. Φυσικά και δεν τα κατάφερε αλλά αν υπήρχε νόμπελ ειρωνείας, θα το είχε στο τσεπάκι.

Φέτος κυκλοφόρησε το Sleight of Heart το οποίο αρχικά προοριζόταν για mini άλμπουμ με ότι ξέμεινε από το Brighter. Τελικά έχουμε ένα κανονικό δίσκο με 3 διασκευές (μια εκ τον οποίον το Stay της Μαντόνας). Μετά τις περσινές "υπερβολές" ο Malcolm αποφάσισε να ρίξει τους τόνους και έτσι τα τραγούδια χαρακτηρίζονται από λιτές ενορχηστρώσεις βασισμένες σε ακουστική κιθάρα και δευτερευόντως στο πιάνο του Burns (βλ. Mogwai). [σημείωση fantasmeniou: τι έγραψα πάλι ο πούστης! ούτε συντάκτης του Ε να ήμουν!].
Λοιπόν ο δίσκος δεν είναι όσο καλός όσο το Brighter ΑΛΛΑ και πάλι έχει αρκετά στοιχεία ώστε να κολλήσεις. Αυτοσαρκασμό θες; "I hate everything i make/ this is shit and being shit is great". Ατάκα να πεις στον καφέ θες; "Staying in is the new going out". Θες ατάκα που θα σε γλιτώσει από τα σε αγαπώ - με αγαπάς; "Love is rain in Glasgow/ Love is a lie/ Love is for TV and movie stars/Love is for songs played on slow guitars". Έτσι έτσι! πες τα ρε Malcolm..

-------------//-------------

Και μια δήλωση του καλλιτέχνη για το τέλος: "It’s strange reading reviews of my records, on paper I’m like this completely miserable, depressive alcoholic bastard"

indie losers

Προειδοποίηση: Για την κατανόηση των παρακάτω απαιτείται η καλή γνώση των φράσεων: "Where's Fluffy?" και "Cosby sweater".

Άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω. Αισθήματα αγαλλίασης και ανακούφισης τον κατέκλυσαν. Είχε μόλις αποδράσει από μια μικρή κόλαση με κουστουμαρισμένους καλογυαλισμένους καθωσπρέπει ανθρωπάκους με ολίγη από σεβασμό στο Θεό και υπέρκοροι από κοινωνικό συμβιβασμό. Η δυνατή βροχή που έπεφτε θα τον ξέπλενε μέχρι να φτάσει στη στάση για το λεωφορείο. Αντί για το λεωφορείο όμως θα περάσει το αμάξι με με την πρώην του. Η αδύναμη στιγμή αυτής και ο αδύναμος κόσμος αυτού οδήγησαν σε σεξ. Λίγο μετά βρέθηκε στο σπίτι. Στάθηκε μια στιγμή και κοίταξε προς τη δισκοθήκη του. Ήθελε να ακούσει κάτι χαρούμενο με μικρή δόση δράματος, κάτι αστείο αλλά όχι γελοίο, κάτι που θα μπορούσε να είχε γράψει ο ίδιος. Μέχρι ο Malcolm να πει το πρώτο ρεφρέν του Red Travellin' Socks ακούμπησε το κουρασμένο του κορμί στη δερμάτινη πολυθρόνα.

Καθώς ο δίσκος έπαιζε, θυμήθηκε εκείνο το ατελείωτο βράδυ που μετά από σειρά γεγονότων κατέληξε να οδηγεί το αγαπημένο του Yugo με την πρώην του στη θέση του συνοδηγού. Η αδύναμη στιγμή αυτής και ο αδύναμος κόσμος αυτού όλα έδειχναν πως θα οδηγούσαν σε σεξ. Πως αλήθεια βρήκε τη δύναμη να την παρατήσει; Μετά από όσα είχε υποφέρει, πως κατάφερε να την εγκαταλείψει τη στιγμή που το σεξαπίλ της έμοιαζε ακαταμάχητο; Αν ήταν σε ταινία τα Ballad of Fuck All, Made Up Your Mind, και κυρίως το απίστευτο Kiss at the Station του Malcolm θα είχαν καθοριστικό ρόλο στην πλοκή...

----------------ο----------------

Για indie losers ή μη ο Malcolm Middleton κυκλοφόρησε έναν ακόμα πολύ καλό δίσκο. Για σοβαρές κριτικές εδώ, εδώ και εδώ.

παρασκευή και 13 στο rodeo

Ο σπουδαίος Σκότος καλλιτέχνης περνάει μια μεταβατική περίοδο. Μετά από 5 δίσκους ο Malcolm αποφάσισε να σχηματίσει συγκρότημα. Κανονικό συγκρότημα, που σημαίνει πως αποκλείεται η περίπτωση επανένωσης των Arab Strap. Ο φαντασμένιος υποψιάζεται πως ο Middleton θα προσπαθήσει να γίνει μέλος των Καουρισμακικών Leningrad Cowboys. Όπως και να έχει, για δυο χρόνια τουλάχιστον δεν προβλέπεται νέα κυκλοφορία με τυπικά συστατικά Malcolm Middleton. Πως θα γελάμε τώρα όταν μας παρατάνε τα παλιοθήλυκα;;

------------ο------------

2007 2008 2009

Daft lo-fi electro pop

Ο νέος δίσκος των Swans είναι καλός. Θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος δίσκος των  Black Heart Procession όταν τραγουδάει ο Gira, και σίγουρα ο χειρότερος των Godspeed όταν δεν τραγουδάει. Βασικά γιατί να γράψει για τους Swans ο Φαντασμένιος; Γιατί; ΓΙΑΤΙ; Σάμπως  δεν είναι τεράστιος μαλάκας ο Gira; Λες και δεν έχει έξω 200 βαθμούς υπό σκιά. Πάμε παρακάτω. Πάμε για δισκάκια που μπορούν να σας βγάλουν από δύσκολες θέσεις αυτό το καλοκαίρι, για μουσικές που είναι σαν νερό μισό από βρύση και μισό από ψυγείο.

Όσο μαλάκας είναι ο Gira, άλλο τόσο συμπαθής είναι ο Malcolm Middleton για τον Φαντασμένιο. Ο ψυχικά επιβαρυμένος Σκώτος πρώην Arab Strap κυκλοφόρησε τον πιο απρόσμενο δίσκο της ως τώρα καριέρας του. Το Summer of 13' είναι ένας  ηλεκτροποπ δίσκος. Με κάμποσα από τα κλισέ που δηλώνει η ταμπέλα, βλέπε βοκοντερ και σαμπλ από Αφρικανούς μπαρμπάδες που τραγουδάνε γιο γιο κλπ. Ρε τι έπαθε ο Malcolm; Πάντως το καλοκαίρι του 2013 ήταν η χρονιά που όλος ο πλανήτης κούναγε κωλαράκι με το get lucky (ρίμα). 

Μένοντας σε φίλους του blog, πάμε στη δεύτερη κυκλοφορία της γκρουβι συνιστώσας των Baby Guru τον κύριο King Elephant. Το mini lp έχει τον άκρως κατατοπιστικό περιγραφικό τίτλο Music for Advertisements και θα το βρείτε εδώ. Η μουσική του King Elephant έχει κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα που ηχητικά είναι δύσκολο να τα περιγράψει ο ασχετίδης Φαντασμένιος αλλά συναισθηματικά ας πούμε πως είναι μια προσπάθεια χαράς με ένα πικρό ειρωνικό μορφασμό. Δεν είναι και λίγες οι φορές που το King Elephantινο αποτύπωμα είναι κάτι παραπάνω από εμφανές στις καλύτερες συνθέσεις των Baby Guru.

Αν έχει μια απορία ο Φαντασμένιος σχετικά με τον King Elephant είναι τι μπορεί να ακούει από τη σύγχρονη μουσική. Ακούγοντας το Empty θα μπορούσε ο Φάντα να υποθέσει πως το καλοκαίρι του 13 τα βράδια κούναγε το κωλαράκι με get lucky και το πρωί ξύπναγε με Air. Ακούει Four Tet ή το Murmux Jam είναι παιδάκι των Frank Zappa και Sun Ra; Ακούγοντας το We Can Try το μυαλό του Φαντασμένιου πάει στο tiptoes του Daedelus. Να έχει ακούσει Daedalus ο King E; Μπα. Στο Conscience υπάρχει ένα γυρισματάκι αλά Θάνος Καλίρης ή κάτι τέτοιο ενώ στο Yellow Haze of the Sun μέχρι να μπουν τα φωνητικά του Obi η μουσική θυμίζει ταινίες του Ψάλτη. Βέβαια τα πράγματα ξεφεύγουν επικίνδυνα με το Hollow. Μια απίστευτα κολλητική μελωδία και η Χριστίνα στα φωνητικά έχουν σαν αποτέλεσμα ένα τραγούδι που θα έπρεπε να είναι παγκόσμιο χιτ για χρόνια. Χμ και κάπου εδώ σκάει ο πικρός ειρωνικός μορφασμός, όλοι ξέρουμε γιατί δεν έχει γίνει χιτ γαμώ το σύγχρονο μαρκετινγκ γαμώ. Συμπερασματικά το δισκάκι είναι σαφώς ανώτερο από τις χαμηλές προσδοκίες που προτάσσει τόσο ο τίτλος όσο και η αποκλειστικά ψηφιακή διάθεση της κυκλοφορίας.

φανταείκοσι

 Ήρθε η ώρα για ακόμα μια φανταλίστα και για ακόμη μια blogovision. Φέτος τερματίζοντας τη χαζομάρα -μέχρι την επόμενη φορά φυσικά- ο Φαντασμένιος θα κάνει κριτική στην κριτική. Η αλήθεια είναι πως με το πέρασμα στην ηλεκτρονική εποχή ο Φαντασμένιος το έκοψε το διάβασμα. Αφού ο δίσκος είναι εκεί στο πιάτο γιατί να κάτσει να διαβάσει την κάθε μαλακία του κάθε μαλάκα. Και για αυτό το fantasmenios.blogspot.gr είναι το πιο γαμάτο μπλογκ που υπάρχει. Διότι ο μέσος όρος παραμονής στο μπλογκ είναι τρία δευτερόλεπτα, που σημαίνει πως οι αναγνώστες του είναι τόσο σωστοί που δεν το διαβάζουν.

Στο #20 είναι ο Malcolm Middleton με το δίσκο του Bananas. Και επειδή το καλό κονσεπτ από το πρωί φαίνεται δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά στο δίσκο στα ελληνικά. Βασικά στην πρώτη σελίδα αποτελεσμάτων υπάρχουν με το ζόρι πέντε κριτικές για το δίσκο, όλες από Αγγλία. Κρίμα διότι μετά από τον μακρύ πειραματισμό με διάφορα σχήματα επιτέλους ο Middleton επέστρεψε στο σινγκερ σονγκραητερ στιλ που ο Φαντασμένιος απολάμβανε τα πρώτα χρόνια. Εντάξει είναι καφριλα να απολαμβάνεις τον πόνο του άλλου, διότι εδώ αυτή είναι η περίπτωση, ωστόσο ως μια μικρή ανταπόδοση δέξου φίλε Malcolm την πρώτη και μοναδική σου εμφάνιση σε λίστα με τους δίσκους της χρονιάς. Η θέση είναι βυσματική καθώς στην πραγματικότητα ο δίσκος είναι για το 13, αλλά μια που το 13 πέφτει Σάββατο που δε διαβάζει κανείς, μια που το 20 το διαβάζουν χιλιάδες, είπε ο Φαντασμένιος να κάνει το σχετικό μοντάρισμα.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε 28 Σεπτεμβρίου διάολε και αυτό είναι μάλλον το καλύτερο τραγούδι του. 

βραβείο λίγο πριν τη δευτέρα παρουσία

Μεγάλη μέρα η Κυριακή που ζυγώνει. Θα μείνει στην ιστορία για μια ολόκληρη γενιά. Η μέρα που επιτέλους θα γίνετε οι γονείς σας και με τη βούλα. Αυτές τις στιγμές, που οι μεγάλες ιδέες, ελπίδες και προτάσεις φαίνεται να μονοπωλούν, διάλεξαν τα ακραία μουσικά φαινόμενα για να απονείμουν το βραβείο "χρυσός Malcom Middleton της χρονιάς". Να θυμίσουμε πως το βραβείο θεσπίστηκε το 2007 όταν ο σπουδαίος Σκώτος κάθισε στο #1 της τότε λίστας. Το 2008 το βραβείο μοιράστηκαν οι Moffat και Middleton, το 2009 ο Malcom Middleton, το 2010 δεν δόθηκε βραβείο γιατί ο Φαντασμένιος είχε πεθάνει, το 2011 το ξεχάσαμε, το 2012 η αναβίωση του θεσμού βρήκε νικητή τον Darren Hayman και πέρσι θριάμβευσε ο Steve Mason.

Για να είναι υποψήφιος κάποιος καλλιτέχνης πρέπει να είναι σχεδόν ξεχασμένος, αν κάποτε υπήρξε σημαντικός αυτό να ήταν πριν από πολλά χρόνια, και να μην ήταν και πολύ σημαντικός, άντε μέχρι 3 μονάδες της κλίμακας Thom Υorke.

Στις φετινές υποψηφιότητες συναντάμε την επιστροφή στη δισκογραφία του Malcolm Middleton (δεν πρέπει να υπάρχει άλλο Blog στον κόσμο που να έχει γράψει τόσα -πόσα; ΤΟΣΑ - ποστ για δαύτον). Στο δίσκο με τίτλο Spoken Word ο David Shrigley απαγγέλλει και ο Malcolm παίζει μουσικές. Η ομορφιά του δίσκου βρίσκεται στην πρώτη ακρόαση, άντε το πολύ στη δεύτερη. Οπότε αν έχετε σκοπό να το ακούσετε καλό είναι είστε σίγουροι για τη στιγμή που θα το κάνετε, γιατί είναι μαλακία πάνω στην απόλαυση να πρέπει να τσεκάρετε το φαΐ στο φούρνο ή να σας διακόψει ο διαχειριστής για τα κοινόχρηστα. Και σε μια κίνηση που θα θυμίσει σε κάποιους τα παλιά του ιντερνετ, ακολουθεί λινκ σε άλλο μπλογκ! ΛΙΝΚ. Σαν τις καρέτα-καρέτα κατάντησαν τα μουσικά μπλογκ, σε σημείο που δεν θα έκανε εντύπωση στον Φαντασμένιο να διαβάσει πως το Ποτάμι ετοιμάζει πρόταση νόμου για τη σωτηρία των μπλογκς.

Δεύτερος υποψήφιος είναι ο Joel Gion. Ο φαβορίτας που παίζει το ντέφι στους BJM. Αυτός που τσακωνόταν με τον Anton στην ταινία. Ίσα που τον θυμάστε ε; Έβγαλε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο το καλοκαίρι, ο οποίος είναι καλός αλλά χωρίς καμία ελπίδα να αποτελέσει σημαντικό μνημείο της παγκόσμιας μουσικής κληρονομιάς (γίνεται όλο και καλύτερη η υποψηφιότητα, αλλά στην επομένη πρόταση θα απογειωθεί). Για το δίσκο του apple bonkers δεν έχει γράψει τίποτα το pitchfork. Το NME τον πήρε χαμπάρι, αλλά τον έθαψε με 5/10! Φέρτε το φάκελο παρακαλώ να ανακοινωθεί ο νικητής. Και ναι, όπως έχετε ήδη καταλάβει από τη φωτογραφία τον "χρυσό Malcom Middleton της χρονιάς" παίρνει ο Joel Gion. Δόξα και τιμή στους χαμένους και τους ανθυποσημαντικούς. Οι όμορφοι, οι έξυπνοι, οι κουλ, οι ελπιδοφόροι είναι μαλάκες. Don't let the fuckers bring you down.

ένα

Εβδομήντα πέντε πόντοι, seventy five points, soixante-quinze points.. στο Brighter Beat του Malcolm Middleton. Φτάσαμε στο τέλος της ψηφοφορίας των 28 για τα 20 καλύτερα. Οταν κάτι τελειώνει από τη μία είσαι χαρούμενος γιατί πέρασες καλά, άλλα από την άλλη σε πιάνει και η γνωστή μελαγχολία του τέλους. Τα ίδια συναισθήματα παίζουν πολύ και στον κατά fantasmenio καλύτερο δίσκο για το 2007.

Ο fantasmenios σκέφτεται. Πόσες φορές σε βασανίζει μια σκέψη η οποία όμως πιστεύεις πως είναι αδιάφορη ή ανούσια για τον υπόλοιπο κόσμο. Και όταν ανακαλύπτεις πως υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που σκέφτονται το ίδιο με εσένα τότε νιώθεις υπέροχα. Αυτή η διεργασία πολλές φορές λειτουργεί και στη μουσική με αποτέλεσμα την ανάδειξη ενός δίσκου/τραγουδιού/μουσικού σε αγαπημένο.

Ο Malcolm Middleton μέλος των πρόσφατα διαζευγμένων arab strap κυκλοφόρησε φέτος τον τρίτο του δίσκο A Brighter Beat. Το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου, όπως δήλωσε ο ίδιος είναι το αγαπημένο του και το καλύτερο που έχει γράψει ποτέ. Το τραγούδι είναι γραμμένο για αντικοινωνικούς τύπους σαν τον Middleton που προτιμούν να μένουν σπίτι. O καλλιτέχνης δήλωσε σχετικά:

“It comes from my own point of view, as somebody who sometimes doesn’t feel like doing anything and who when I feel like that can’t motivate myself at all. It is anti-motivational, but it also motivational in the sense that it is fun to think that a lot of people are feeling the same. It is not just me who is going through that”.

Οι arab strap έχουν χαρακτηρισθεί ως οι βασιλιάδες της κλάψας με αγαπημένα θέματα το ποτό και τις κατεστραμμένες σχέσεις. Κάπου εκεί κινήθηκε ο Middleton στον πρώτο του δίσκο 5:14 fluoxytine seagull alcohol john nicotine. Το επόμενο βήμα ήταν μια έκπληξη στα αφτιά του fantasmeniou που περίμενε και πάλι ένα δίσκο του στιλ ακουστική κιθάρα, κλάμα και στο τσακίρ κέφι κάνα καθαριστικό ξέσπασμα με τη βοήθεια κάποιου φίλου (βλ. mogwai). Ο fantasmenios έπεσε μέσα στην πρόβλεψη του όσο ο Γεωργίου πριν από κάθε ματς της εθνικής στο EURO 2004.

Ο δίσκος ήταν χαρούμενος, σχεδόν pop με πολλές ιδέες ανατροπές και γκολ στο 90 με το απίστευτο a new heart που έκλεινε το δίσκο. Συνέχεια/απάντηση σε αυτό έρχεται με το επίσης ξεσηκωτικό we`re all going die που ανοίγει το Brighter Beat. Η συνέχεια είναι ανάλογη, καθώς οι ιδέες δεν λείπουν στον καινούργιο δίσκο που ηχογράφησε στο νέο studio των mogwai παρέα με τη μικτή Σκοτίας: τον Barry Burns των Mogwai, τον Jenny Reeve των Reindeer Section, τον Paul Savage των Delgados και τον Mick Cooke των Belle and Sebastian. Με τραγούδια βγαλμένα από τις δυσκολίες της ζωής όπως το Fuck it, I Love you και Up Late At Night Again, ο Middleton διαλύει κάθε σκέψη/εικόνα που έχει ο fantasmenios για τύπους που αφήνουν το συγκρότημα τους και συνήθως καταλήγουν σε βαρετούς singers/songwriters που προωθεί σε λωρίδα παραγωγής το uncut κατά δεκάδες σε κάθε τεύχος.

Έχει λοιπόν κάθε δικαίωμα να κλείνει το δίσκο του με το Superhero Songwriters όπου αναφέρεται στον Jackson C. Frank. Είναι όσο πρωτότυπος μπορεί να είναι κάποιος τη σήμερον ημέρα, που θέλει να κάνει ένα προσιτό pop δίσκο για ενήλικες (κατά δήλωση του ίδιου). Το αποτέλεσμα συνοψίζεται στη φράση του Keith Cameron από το Mojo: “This is possibly the most optimistic album about depression ever made”

για υστερόγραφο ένα ευχαριστώ και ένα μπράβο στον gone4sure για την ιδέα και την οργάνωση της ψηφοφορίας.

To εκλογικό σώμα (copy paste από τον mouxlaloulouda): all gone, another day full of dread, big music, cartoon dandy, depecher, driver under influence, dustroad, elafini, enteka, g-sus, H20, indictos, lkrory21, M. Hulot, mediocrityrules, mouxlaloulouda, mixalis e., Mr. Arkadin / homo ludens + fotis vallatos, no heathen, sandman, schottkey, tranzistorer, t-drom, vencerem, zeugolator, μετεωρίτης

malcolm middleton, u r doing it fine brother!

Ο fantasmenios σκέφτεται. Πόσες φορές σε βασανίζει μια σκέψη η οποία όμως πιστεύεις πως είναι αδιάφορη ή ανούσια για τον υπόλοιπο κόσμο. Και όταν ανακαλύπτεις πως υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που σκέφτονται το ίδιο με εσένα τότε νιώθεις υπέροχα. Αυτή η διεργασία πολλές φορές λειτουργεί και στη μουσική με αποτέλεσμα την ανάδειξη ενός δίσκου/τραγουδιού/μουσικού σε αγαπημένο.

Ο Malcolm Middleton μέλος των πρόσφατα διαζευγμένων arab strap κυκλοφόρησε φέτος τον τρίτο του δίσκο A Brighter Beat. Το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου, όπως δήλωσε ο ίδιος είναι το αγαπημένο του και το καλύτερο που έχει γράψει ποτέ. Το τραγούδι είναι γραμμένο για αντικοινωνικούς τύπους σαν τον Middleton που προτιμούν να μένουν σπίτι. O καλλιτέχνης δήλωσε σχετικά:

“It comes from my own point of view, as somebody who sometimes doesn’t feel like doing anything and who when I feel like that can’t motivate myself at all. It is anti-motivational, but it also motivational in the sense that it is fun to think that a lot of people are feeling the same. It is not just me who is going through that”.

Οι arab strap έχουν χαρακτηρισθεί ως οι βασιλιάδες της κλάψας με αγαπημένα θέματα το ποτό και τις κατεστραμμένες σχέσεις. Κάπου εκεί κινήθηκε ο Middleton στον πρώτο του δίσκο 5:14 fluoxytine seagull alcohol john nicotine. Το επόμενο βήμα ήταν μια έκπληξη στα αφτιά του fantasmeniou που περίμενε και πάλι ένα δίσκο του στιλ ακουστική κιθάρα, κλάμα και στο τσακίρ κέφι κάνα καθαριστικό ξέσπασμα με τη βοήθεια κάποιου φίλου (βλ. mogwai). Ο fantasmenios έπεσε μέσα στην πρόβλεψη του όσο ο Γεωργίου πριν από κάθε ματς της εθνικής στο EURO 2004.

Ο δίσκος ήταν χαρούμενος, σχεδόν pop με πολλές ιδέες ανατροπές και γκολ στο 90 με το απίστευτο a new heart που έκλεινε το δίσκο. Συνέχεια/απάντηση σε αυτό έρχεται με το επίσης ξεσηκωτικό we`re all going die που ανοίγει το Brighter Beat. Η συνέχεια είναι ανάλογη, καθώς οι ιδέες δεν λείπουν στον καινούργιο δίσκο που ηχογράφησε στο νέο studio των mogwai παρέα με τη μικτή Σκοτίας: τον Barry Burns των Mogwai, τον Jenny Reeve των Reindeer Section, τον Paul Savage των Delgados και τον Mick Cooke των Belle and Sebastian. Με τραγούδια βγαλμένα από τις δυσκολίες της ζωής όπως το Fuck it, I Love you και Up Late At Night Again, ο Middleton διαλύει κάθε σκέψη/εικόνα που έχει ο fantasmenios για τύπους που αφήνουν το συγκρότημα τους και συνήθως καταλήγουν σε βαρετούς singers/songwriters που προωθεί σε λωρίδα παραγωγής το uncut κατά δεκάδες σε κάθε τεύχος.

Έχει λοιπόν κάθε δικαίωμα να κλείνει το δίσκο του με το Superhero Songwriters όπου αναφέρεται στον Jackson C. Frank. Είναι όσο πρωτότυπος μπορεί να είναι κάποιος τη σήμερον ημέρα, που θέλει να κάνει ένα προσιτό pop δίσκο για ενήλικες (κατά δήλωση του ίδιου). Το αποτέλεσμα συνοψίζεται στη φράση του Keith Cameron από το Mojo: “This is possibly the most optimistic album about depression ever made”