φανταδεκαοκτώ

Τις τελευταίες δυο φορές που ο Anton Newcombe δεν το πολυέψαξε  με το εξώφυλλο τα πήγε μια χαρά. Το 2014 με το +-EP και φέτος με το νέο δισκάκι που εκτός από εξώφυλλο δεν έκανε καμία προσπάθεια και με τον τίτλο. Ο 18ος δίσκος έχει τίτλο The Brian Jonestown Massacre και κάτα κάποιο τρόπο αυτό είναι ταιριαστό καθώς μοιάζει σαν ένα  best of ή πιο σωστά σαν μια υπεύθυνη δήλωση "εγώ ο Anton Newcombe δηλώνω υπεύθυνα πως είμαι καθαρός, πως δεν θα ξαναπειραματιστώ με την ηλεκτρονική μουσική, αυτός εδώ ο δίσκος και μόνο αυτός ορίζει τους BJM.."

#19 | φανταλίστα για τα 10s

Καλοκαίρι του 2011 μπιτ δε χιτ με μουσικοκουβένετες στην ταράτσα του bios. Ξεκινήσαμε από το "έβγαλε νέο δίσκο, το άκουσα μια φορά και βαρέθηκα" και λίγο πριν ξεκινήσουν τα σχολεία είχαμε αναλύσει κάθε δευτερόλεπτο του αριστουργήματος. Εδώ το mini-cast από την Blogovision2011 (το έσβησε το mixcloud για να μη γίνει διάσημος ο φάντα).

φανταδεκαεννιά

Η πρώτη προδοσία της χρονιάς. Οι βασιλιάδες του απόκοσμου ήχου επέστρεψαν με τον πιο προσιτό δίσκο τους τουτέστιν θα μπορούσε να είναι a place to bury strangers, μωρέ θα μπορούσε μέχρι και interpol να ήταν αν έτρωγε καμιά δεκαριά χυλόπιτες στα 25 ο Banks. To Lords of Tressehorn είναι ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια που έχουν γράψει αν και η λέξη ομορφιά έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτά που γίνονται από το 3:11 και μετά. Ναι η παραγωγή, ναι είναι όλα κόκκινα, ναι η παραμόρφωση, η παραμόρφωση αχ αυτή η παραμόρφωση πόσο γκαυλα θα ήταν να δέσει κάποιος τον Μπακογιάννη σε μια καρέκλα και να του το βάλει τέρμα στα ακουστικά ε.

#20 | φανταλίστα για τα 10s

Βασικά αυτό δεν θα το βάλει στη λίστα με τα καλύτερα της δεκαετίας ούτε η μάνα του καλλιτέχνη. Δεν θεωρείται σημαντικός δίσκος, δεν έχει επηρεάσει κανέναν και είναι μάλλον απίθανο να αναθεωρηθεί η αξία του μετά από χρόνια. Δε ξέρει ο Φαντασμένιος, δεν είναι σίγουρος αλλά και δεν τον νοιάζει, δεν υπάρχει περίπτωση να πέσει το μάτι του στο δίσκο και να μη θέλει να τον ακούσει. το 20 εδώ.

φανταείκοσι

Ξεκινάει η τρέλα.  Στο #20 της φανταλίστας για τους δίσκους του 2019 το One Step Behind των Garcia Peoples. Ο δίσκος ξεκινάει με σαξόφωνο, θα μπορούσε να είναι μια πιο σκληρή εκδοχή της μουσικής για το the man with the movie camera, χωρίς να το καταλάβεις το έχουν γυρίσει σε kraut και πάνω που κοιτάς μη χάλασε το μαραφέτι και παίζει από μόνο του κάνα χαμένο Can κάνει γκανγκ η κιθάρα και τι έγινε ρε παιδιά, αυτοί παίζουν prog, αλλά με μια κίνηση αλά Πλατινί σκάνε και τα φωνητικά και τώρα πια με βεβαιότητα ακούγεται ένα φολκ ροκ ανθεμ και εντάξει με τέτοιο χαμό 8 μίλια ψηλά τριπ τριπ τριπ γίνονται και άλλα πράγματα αλλά τώρα όλα μοιάζουν φυσιολογικά μέχρι που κάνει πάλι ένα γκρανγκ η κιθάρα και τρεχάτε ποδαράκια μου με το κεφάλι ντάγκλα ΤΙ ΠΟΡΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΡΕ ΣΑΣ ΡΕΕΕΕ και 32 λεπτά τραγούδι αποφάσισαν να τα γαμήσουν όλα στα τελευταία πέντε δευτερόλεπτα. Αυτά. Το δεύτερο τραγούδι του δίσκου είναι σαν θάλαμος αποσυμπίεσης και κάπως έτσι ο δίσκος κλείνει και τυπικά.

χωρίς θέληση δεν υπάρχεις - Deerhunter στο Fuzz 21/11

 Ήταν Σεπτέμβρης του 2009 σε ένα λαηβ των crippled black phoenix στο Κύτταρο όταν εφαρμόστηκε - μια από τις ελάχιστες φορές-  ο αντικαπνιστικός νόμος στην Ελλάδα. Ο Φαντασμένιος ήταν παρών και σίγουρος πως είχε γραφτεί και ποστ τότε αλλά δεν το βρίσκει, μπορεί να τα σβήνει η google, μπορεί να μην το είχε γράψει, Φαντασμένιος γαρ. Λίγους μήνες πριν είχε δει για πρώτη φορά τους Deerhunter. Πίστευε τότε πως αυτοί είναι οι νέοι R.E.M. - η μπάντα που θα σώσει το αμερικάνικο indie. Φαντασμένιος γαρ.

10 χρόνια μετά - και κάμποσους αδιάφορους δίσκους μετά - οι Deerhunter ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Μπορεί να φταίει η βροχή, η ανάσταση του αντικαπνιστικού νόμου και το fuzz ήταν μισοάδειο από κόσμο. Άδειοι και οι Deerhunter με το easy listening shogegaίζον σετ τους. Τι να σου κάνει και ο Bradford Cox, το έγραφε και στο μπλουζάκι του "χωρίς θέληση δεν υπάρχεις..". Δεν υπήρχε διάθεση για ο,τιδήποτε, ακόμα και όταν ο Cox άναψε τσιγάρο στη σκηνή, τίποτα από κάτω, ούτε ένας να ακολουθήσει, ούτε ένας να πάρει 1142, τι σκατά έβρεξε; Ταβόρ; Βασικά, μόνο αυτό το ποστ είναι πιο ανέμπνευστο και αδιάφορο από το λαηβ των deerhunter την περασμένη Πέμπτη.

 

Yeah Yeah Noh

Ανήμερα της γιορτής του ΟΧΙ ο Φαντασμένιος θα ασχοληθεί με τους Yeah Yeah Noh. Βασικά ασχολείται με δαυτους από τότε που τους ανέφερε ο Mick Derrick των Prolapse στο twitter με αφορμή ένα άρθρο στο quietus ή μια ερώτηση για τον πρώτο δίσκο που αγόρασε, μπορεί και τίποτα από όλα αυτά,  δεν έχει σημασία, σημασία έχει πως η εγκυκλοπαίδεια του Internet τους τοποθετεί 15 χρόνια πριν τους Yeah Yeah Yeahs και τους περιγράφει ως "unpop group". Η μπάντα διαλύθηκε τη στιγμή που θα γινόταν γνωστή με την κυκλοφορία των Peel Sessions και οι λέξεις κλειδιά χτυπάνε τον εγκέφαλο του Φαντασμένιου όπως οι λέξεις Μπακούνιν και αναρχία σε λιωμένο από τα τσίπουρα οπαδό του Θανάση. 

Τι να γράψει ο Φάντα για Το Cutting The Heavenly Lawn Of Greatness...Last Rites For The God Of Love; Ο τίτλος, το εξώφυλλο, τα πα πα πα πα στο temple of convenience, το Married Ms New Jersey, το παιχνίδι με την εναλλαγή γυναικείων - ανδρικών φωνητικών στο stealing in the name of the lord και το επικό blood soup όπου τραγουδάει για το μεξικάνικο αλφάβητο. Ζούμε ιστορικές στιγμές. Πως ένιωσες την πρώτη φορά που άκουσες Fall; Είναι το Before Hollywood o καλύτερος δίσκος όλων εποχών; Ακούς μια φορά το χρόνο το Where'd You Learn to Kiss That Way?; Έχεις τα Sense στη βιβλιοθήκη μέσα στη ζελατίνα τους; Είναι το Cutting The Heavenly Lawn Of Greatness...Last Rites For The God Of Love ο καλύτερος δίσκος όλων των εποχών που δεν έχει επανεκδοθεί;