ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΣΤ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΛΑΚΙΑ * ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ * ΔΕΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ (E)

Καλοκαίρι χωρίς επαναλήψεις δεν γίνεται. Για εσάς τους πέντε που επιμένετε αυγουστιάτικα να έρχεστε εδώ, πάρτε σε επανάληψη ένα ποστ για το αγαπημένο τραγούδι από τους αγαπημένους Guided By The Voices:

Διάολε! Υπάρχεις εε;; Το ποστ αυτό γράφεται 4 το πρωί. 15 Σεπτεμβρίου. Το άνωθεν βιντεάκι ο φαντασμένιος θέλει να το ανεβάσει 2 χρόνια τώρα αλλά μια το ένα μια το άλλο το άφηνε στην άκρη. Ξαναέπεσε σε αυτό σήμερα καθώς χάζευε τους σελιδοδείκτες του, και αποφάσισε να το ποστάρει τώρα. Φώτα - ήχος - κλακέτα, φύγαμε λοιπόν..

Γνωριστήκαμε το 1999. Ίσουν σε εκέινο το φοβερό τετραπλό cd μαζί με τους Mogwai, τους Boards of Canada, την Cat Power τους Yo La Tengo και αλλούς αγαπημένους (btw thanx Αναστάση). Το 4πλό CD είχε το γενικό τίτλο everything is nice και βγήκε με αφορμή τα 10 χρόνια της Matador Records. ΣΤΟΠ ΣΤΟΠ ΣΤΟΠ!!!!

Διάολε!!! Αν το 1999 ήταν 10, φέτο είναι 20! Πότε κυκλοφόρησε η συλλογή άραγε; Απ: 14 Σεπτεμβρίου 1999! Διάολε!!! Διάολε, δεν είναι δυνατό! Μόλις ανάγκασες τον φαντασμένιο να γράψει το πιο άχρηστο ποστ όλων των εποχών. Ας είναι τουλάχιστον λίγοι αυτοί που έχασαν την ώρα τους (45 δευτερόλεπτα περίπου) διαβάζοντας την πιο άχρηστη πληροφορία της χρονιάς.

Από την άλλη βέβαια αν κάποιος δεν είχε ακούσει ποτέ το The Official Ironmen Rally Song των Guided by the Voices τότε τα γενέθλια της Matador γίνονται και πάλι η αφορμή. Απα πα πα πα.. ρεκόρ χαζομάρας λέμε.

--------------o--------------

Αν έχετε διαβάσει πιο άχρηστη πληροφορία παρακαλώ επικοινωνήστε με τη γραμματέα του φαντασμένιου στο fantasmenios[at]gmail[dot]com. Ο φαντασμένιος πάντα απολαμβάνει να διαβάζει άχρηστα νέα ή ειδήσεις.

καλό καφροκαίρι

Τι είναι η τέχνη; Κάποιος κάνει κάτι και το παρουσιάζει στον κόσμο. Το κάνει γιατί κάτι θέλει να πει. Και όσο περισσότερο κρυπτογραφεί το μήνυμα του τόσο γκαβλώνει ο λαός που βρίσκει τη λύση. Αν δεν υπάρχει μήνυμα ή αν αυτό είναι τόσο καλά κρυμμένο που δεν γίνεται να αποκαλυφθεί τότε το έργο πάει στα τάρταρα της δηθενιας. Βεβαίως υπάρχει και η περίπτωση που ο δέκτης δεν τις παίρνει τις νότες αλλά έχει προαποφασίσει ότι τις γουστάρει ή τις μισεί.

Όλα είναι σχετικά λοιπόν, όπως συμβαίνει με τη δισκάρα των boredoms vision creation newsun (1999) που οι κάποιοι ακούνε θόρυβο, ενώ ο φαντασμένιος απολαμβάνει τις αναρχικές φασαριόζικες μελωδίες σε τυφωνικούς αλά καμικαζι ρυθμούς. Το κεφάλι φεύγει από το σώμα, το μυαλό φεύγει από το κεφάλι, και από το μυαλό φεύγει η λογική. Η απόλυτη πώρωση. Μετά από αυτό τι; Μα φυσικά όλοι οι δίσκοι των Black Dice. Οι οποίοι για τους κάποιους είναι σαν ληγμένο χάπι αλλά για τον Φαντασμένιο είναι φυσικά... ...Η απόλυτη πώρωση (θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει - ζήτω οι beach boys). Στη συνέχεια ολίγη ποπ. Η μοναδική ψυχοποοοοοοοπ των Animal Collective του στυλ, τι θέλω; Τα αστέρια θέλω. Κανονικά εδώ θα έπρεπε να αναφερθούν οι They Came From The Stars I Saw Them αλλά τους αξίζει κάτι περισσότερο από δυο γραμμές και ένα λινκ.

Επίλογος με μια νέα κυκλοφορία που σέβεται κάθε αγγλικό χαρακτήρα που αποτυπώθηκε στο παρόν κείμενο. Πρόκειται για τους Psychedelic Horseshit και το δίσκο τους Laced (fat cat 2011). Ντάξει "Psychedelic Horseshit". Τι να προσθέσει κανείς;

------------ο------------

Δύσκολο ποστ. Ο φαντασμένιος κουράστηκε και μην περιμένετε νέα του για ένα μήνα. Και για κλείσιμο μια φράση που του έλεγε ο σοφός παππούς του "κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρι .."

κακό όνειρο #6 | Mogwai - The Mogwai Young Team

Ένας από τους δυο δίσκους της λίστας που θα μπορούσε να μαντέψει ακόμα και κάποιος που έχει διαβάσει μισό ποστ. Τι είναι οι Mogwai;
Είναι η δήλωση που κάνανε για τα support λαιβ στους τότε (1998) μεγάλους και τρανούς Manic Street Preachers (Από ένα αρχαίο ποπ&ροκ):

"Οι περισσότεροι φαν των Manic Street Preachers που δεν μας είχαν ξανακούσει, έδειχναν ενοχλημένοι, ή ακόμα και τρομοκρατημένοι. Έτσι, μας είχε γίνει έμμονη ιδέα να ανεβαίνουμε πάνω στη σκηνή και να τους φοβίζουμε, να τους χαρίζουμε τα 45 πιο δυσάρεστα λεπτά της ζωής τους!"

----------------ο----------------

Έως την 21/10/11 απαγορεύονται απεργίες, επαναστάσεις, πόλεμοι, χρεοκοπίες, λιμοί, σεισμοί και καθετί που μπορεί να αποτρέψει τη κάθοδο των Μοgwai στην Αθήνα. Οι οποίοι μάλλον έχουν βάλει στοίχημα πως θα παίξουν σε όλα τα λαιβάδικα της Αθήνας. Την 5η αυτή φορά θα δοκιμάσουν τα όρια των ηχείων του fuzz.

The Clean | Μια αγάπη για το καλόκαίρι

Η ιστορία των clean είναι περίεργη. Σχηματίστηκαν το 1978 στη Νέα Ζηλανδία και πέρασαν τη δεκαετία του 80 κυκλοφορώντας κάμποσα σινγλάκια, δυο ep, δυο συλλογές, και ένα live άλμπουμ. Μόλις το 1990 και έπειτα από μακρά ανενεργή περίοδο κυκλοφόρησαν τον πρώτο κανονικό δίσκο (Vehicle). Η χάρη τους έφτασε και στα 00s με δυο καταπληκτικά δισκάκια, τα Getaway (2001) και Mister Pop (2009).
Η μουσική τους πλέει στο ίδιο πέλαγο με συγκροτήματα από την Ωκεάνια που τη δεκαετία του 80 χρησιμοποίησαν τις ακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες με μετα-πανκ διάθεση, στοχεύοντας σε όμορφες μελωδίες και ευχάριστη φασαρία (βλ. The Go-Betweens).
Η προ 00s πορεία τους αποτυπώθηκε στο απολαυστικό διπλό δίσκο Anthology (2002). Εκεί εκτός από το πρώτο τους single Tally-Ho, υπάρχουν κάμποσα τραγούδια που έκαναν τον φαντασμένιο να αναρωτηθεί "τι σκατά έκανα το 2002; Πως έχασα αυτή τη δισκάρα;" Μια μόνο ακρόαση του Diamond Shine αρκεί για να δικαιολογηθούν οι δηλώσεις θαυμασμού και σεβασμού του Stephen Malmous. Το outside the cage είναι η απόδειξη πως δεν είναι μόνο οι Υο La Tengo που αγαπάνε παράφορα τους Velvet Underground. Οι Clean είναι νέο κύμα, κολεγιακό ροκ, χαμηλή πιστότητα, νεανική ανεμελιά, χυλόπιτες, Ramones, Modern Lovers, Kinks, ταξίδι με το αμάξι, αφόρητη ζέστη.
Ναι φίλε αναγνώστη σωστά αναρωτιέσαι αν το anthology είναι περίπτωση Where 'd You Learn To Kiss That Way? (βλ. Field Mice). Κατέβηκε; Άντε καλές ακροάσεις.

Βεβαία η ιστορία συνεχίζεται. Βλέποντας το κάτωθι κλιπ από τον προπέρσινο δίσκο ο φανταμένιος σκέφτηκε να σβήσει όλα τα ποστ που ανάρτησε το 2009. Τι σκατά έκανα το 2009;

---------o---------

Τους διασκεύασαν οι MGMT, τους αντιγράφουν οι Art Brut αλλά στα ακραία μουσικά φαινόμενα έφτασαν χάρις σε ένα sms. Thanx Γιώργο!

εμπρός λαέ, σήκωσε τα χέρια | moby στο ejekt 2011

Η σύγχρονη Ελλάδα είναι το ομπαμικό πασοκ που ψήφισαν κάμποσοι νεοαγανακτισμένοι. Δύσκολο να σκεφτεί ο φαντασμένιος κάτι πιο εκνευριστικό. Ίσως η φάτσα του Σταύρου Θεοδωράκη. Επιτηδευμένη σοβαρότητα, μια δόση θλίψης και μια δόση βλακείας. Όλα σε ένα βλέμμα. Πόσο γαμάτος είμαι σκέφτεται ο Σταύρος και συνεχίζει να σφίγγεται.

Βέβαια το πασοκ έφτιαξε δρόμους, μετρό, τραμ, ολυμπιακά ακίνητα, για να μπορεί λαός και φαντασμένιος να πηγαίνουν στο Ejekt γρήγορα εύκολα άνετα. Όλα ήταν φανταστικά και θα άγγιζαν το ιδανικό αν ερχόντουσαν οι δεν πληρώνω και άνοιγαν τις πόρτες. Τελικά ο φαντασμένιος ξεπουλήθηκε για 17 mojito στους χορηγούς και μπήκε όπως μπαίνουν αυτοί που πληρώνονται για να γράφουν αυτά που εδώ μπορεί ο λαός να διαβάζει ΤΣΑΜΠΑ.

Στα του φεστιβάλ οι Vaccines έπαιξαν με ενέργεια αλλά μην παραξενευτείς αν κάποτε δεις εδώ γραμμένη τη φράση "Vaccines; Δεν τους θυμάμαι. Είχαν έρθει επί καπιταλισμού;".
Οι Blackfield δυστυχώς γλίτωσαν από τους δεκάδες κινδύνους που παραμονεύουν πάνω στη σκηνή (ηλεκτροπληξία, πτώση προβολέα, αδέσποτα μπαλόνια χορηγού κλπ) οπότε θα συνεχίσουν τον σκορπιονισμό (scorpionism).

Σε αυτό το σημείο ο φαντασμένιος πρέπει να πει πως και ο Moby σκορπιονίζει. Και για αυτό το λόγο τον σνομπάρει η εναλλακτική αθενς. Η απουσία της αλτ αθενς φάνηκε εντόνως όταν ο καλλιτέχνης έπαιξε το new dawn fades όπου τα shazam και τα soundhound πήραν φωτιά. Σκέψου λαέ πόσο ατιμωτική θα ακουγόταν η φράση "είναι διασκευή από αυτόν που λέει το love will tear us apart" το 1996 στο rock of gods! Anyway η αλτ άθενς έμεινε σπίτι και καλά να πάθει γιατί ο Moby ήταν συγκλονιστικός. Αποφασισμένος να διασκεδάσει και τον τελευταίο θεατή έδινε την εντύπωση πως ήταν διατεθειμένος ακόμα και να κατέβει από τη σκηνή και να πάρει πίπα από 20000 κόσμο αν αυτό κρινόταν αναγκαίο για την εκπλήρωση του στόχου του. Στα της μουσικής τα γνωστά. Καλή ρέηβ, κλασική moby soul electronica στηριγμένη στη θεά μαυρούκο Joy Malcolm. Από το Go! στη διασκευή του rehab και στα τραγούδια του play που κάνουν την τρίχα κάγκελο έως το απόλυτο τριποξεβίδωμα του feeling so real. Αυτό είναι. feeling so real..

-----------------o-----------------

10/10 σε οργάνωση και επιλογή χώρου. Ακόμα και ο καιρός βοήθησε καθώς το ελαφρύ αεράκι ήταν σωτήριο για το λαό που δεν έβαλε κώλο κάτω επί δυο ώρες.

pic (από σαλονίκη) via moby

Τυχαίο;

θα έχουν περάσει και χίλια χρόνια από την τελευταία φορά που αναφέρθηκε σε ετούτο το μπλογκ καινούργιος δίσκος ο οποίος αποθεώθηκε από τους επαγγελματίες κριτικούς τέχνης. Να δεις που θα μας βγει το όνομα. Σαν να το βλέπει ο Φαντασμένιος.. ακραία ελιτίστικα φαινόμενα. Λες και φταίει αυτός που πέρασαν στο ντούκου οι Go team. Όχι μόνο δεν φταίει αλλά διαβάζει και το best new music του pitchfork όπου συνάντησε τους Cults. Ντάξει οι μισοί γνέφουν ειρωνικά του στυλ "τι μαλάκας που είσαι ρε φαντασμένιο, τα τραγούδια των Cults ήταν από πέρσι της μόδας στα μπλογκς" και οι άλλοι μισοί βαριούνται ακόμα και να πατήσουν το λινκ. Και τι να πει ο Φαντασμένιος για τους Cults που δεν έχουν ακούσει οι πρώτοι ή που θα στείλει στα κατεβαστήρια τους δεύτερους; Μια προσωπική εμπειρία ίσως. Μια μεγάλη αλήθεια. Όταν ο Φαντασμένιος ακούει Cults δεν βρέχει, δεν κάνει δηλώσεις ο ΓΑΠ, δεν πωλείται ο Σισέ, δεν έχουν νεύρα οι γείτονες.

------------o------------

Και αφού είμαστε μέσα στη χαρά άρπατη και την απίστευτη πρωταπριλιάτικη εκπομπή όπου ο Σεκσφους διαβάζει τη γένεση

pic via Man Alive!

interpol | 07-06-2011 | Αθήνα

Πάει και αυτό το απωθημένο. Ντάξει με τέτοια αποθέωση κάθε χρόνο εδώ θα είναι. Περίεργο βράδυ. Αντί για το θέατρο πέτρας, το Λυκαβητό, ή τους βράχους της Μερκούρη μέσα στη ζέστα 3500 γκαβλωμένοι ίντιδες στα μπουζούκια για να δουν interpol. Και τι ειρωνεία.. γκαβλωμένοι μπρος στο συγκρότημα που έχει ολόκληρο κεφάλαιο στο βιβλίο με τίτλο "ποζεροκ". Τέτοιοι είναι οι interpol.. χτενισμένοι, καλοντυμένοι, κουλ και κουλ. Και από κάτω το γκαβλωμένο κοινό το οποίο αμήχανα προσπαθούσε να εκφράσει την πώρωση, με χορό και παλαμάκια. Ναι με παλαμάκια. Παλαμάκια παντού, σε λάθος ρυθμό. Ο Φαντασμένιος προς στιγμή νόμισε πως θα φύγουν στη σκηνή και πανεριά με λουλούδια, αλλά τελικά μείναμε στα παλαμάκια και τα σηκωμένα τηλέφωνα (βλ. αναπτήρες στα λάιβ των 80s). Συμπερασματικά παρά το γεγονός ότι οι interpol υστέρησαν εκτελεστικά και παρά τα παλαμάκια ήταν ένα καλό βράδυ σε έναν απίστευτο χώρο. Με bold γράφονται οι αλήθειες. Οι Interpol έχουν 3 δίσκους γεμάτους διαμάντια και έναν τέταρτο που είναι για το μπουτσο και το entertainment stage είναι ότι καλύτερο υπάρχει σε κλειστό χώρο για συναυλίες στην Ελλάδα. Η πώρωση του κόσμου ήταν τέτοια που ανάγκασε τον Banks να φωνάξει "yr fucking great" και να παίξει τέσσερα τραγούδια στο encore. Δεν πάνε τα παλαμάκια στους interpol.

----------ο----------

Φέρτε τους Go team ρε μουνιά!

pic via weeklydig