1 σπασμένα παιδιά φτιάχνουν γαμάτη σταυροβελονιά

Ο Φαντασμένιος δεν ξέρει από μπιτ αλλά αυτό εδώ είναι μια σταυροβελονιά pan panικών θεμάτων, ένας χαμός από Αμπελόκηπους και κλεμμένα διαστημόπλοια. Κυλάει αβίαστα, ευχάριστα, την μία σου σκάει την μπάλα στη μούρη, την άλλη σου πετάει το πιο σέξι ενδεχομένως που ακούστηκε ποτέ, ε ναι είναι η αγάπη.

 Έχει αρχή, μέση και τέλος, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, θα μπορούσε το τέλος να είναι οι ατελείωτες πυγολαμπίδες, σαν την φαντασίωση που είχε ο μικρός φαντασμένιος ότι υπάρχει ένα μιλκο που δεν τελειώνει ποτέ, αλλά τελικά μείναμε στα 6:35, μόνο. Θα μπορούσε το τέλος να ήταν μετά τα κορε υδρικα μπασίματα στο αυτά τα πράγματα θέλουνε χρόνο. Το αυτά τα πράγματα θέλουν χρόνο είναι τόσο τέλειο που δεν σου πάει να του φωνάξεις "εντάξει ρε Παναγιώτη και άλλοι αγαπήσαμε αλλά δεν γράψαμε 111 τραγούδια, κάπου φτάνει". 

Δεν φτάνει όμως και είναι καταπραϋντικό το πραγματικό τέλος, μέχρι να νιώσεις καλά. Και όλα αυτά αφού πρώτα σου έχει περάσει τη σούβλα (εδώ κολλάει και η μπάλα στην μούρη) με το Μαμά, Μπαμπά το οποίο ακολουθεί σαν σφαλιάρα το Νιώσιμο. Η αρχή θα μπορούσε να ήταν το burialικο Μέσα Στα Σύννεφα αλλά τελικά η αρχή είναι το Γιγάντιο Χνούδι διότι έπρεπε να ξεκαθαριστεί ότι δεν ξέρει τι θέλει να φτιάξει αλλά ξέρει τι θέλει να χαλάσει. Μεγάλες κουβέντες θα πει κάποια, που δεν έχει δει τις συναυλίες του Pan Pan. 

Ο Φαντασμένιος δεν ξέρει από μπιτ αλλά αυτό εδώ είναι μια γερή δόση ελπίδας, όλα μπορούν να χαθούν και να καταρρεύσουν αλλά αυτός ο δίσκος θα μείνει. Αυτός ο δίσκος θα μείνει γιατί μια μελωδική μελαγχολική γραμμή, γαμεί, ζητάει εγγραφή, Στέρεο Νόβα εξυμνεί, ομολογεί, ανάγκη επιτακτική, να τα πει, δεν είναι απλά μια φωνή, είναι κραυγή, του Καρέτσα η ντριπλα η κλειστή,  εδώ μιλάμε για το μέλλον. γιο.

 

~~~~~~~ο~~~~~~~

 

1. Pan Pan - Υπεραστική Μουσική
2. Decius - Vol. II (Splendour & Obedience)  
3. Insecure Men - A Man For All Seasons 
4. Mogwai - The Bad Fire
5. Horsegirl - Phonetics On and On 
6. Sharp Pins - Radio DDR
7. The Moonlandingz - No Rocket Required
8. Under Ether - Loose like feather
9. Prolapse - I Wonder When They Going To Destroy Your Face
10. Prins Obi - The Secret Life of Mara Gibb
11. M(h)aol - Something Soft 
12. 93MillionMilesFromTheSun -  Let Go
13  Dwarfs of East Agouza - Sasquatch Landslide
14. BRNDA - Total Pain
15. Steve Querlat - Swallow
16. Ethel Cain - Perverts
17. Floral Image -  Gone Down Meadowland
18. Peter Harris Fritz Catlin Lee Scratch Perry - Mercy
19. The Cords - The Cords
20. Marley Mackey & Saul Adamczewski - The Coward 

2 Κορυβαντιώντες

Τι έχουμε εδώ; Στο εξώφυλλο είναι φυσικά ο Βαγγέλης Μαρινάκης ο οποίος ξεκίνησε το έργο του (sic) διώχνοντας τον παιχταρά Σισέ, σε χρόνο ρεκόρ έκανε την παράγκα του Κόκκαλη να μοιάζει με ταινία του Μπομπ Σφουγγαράκη, αγόρασε εφημερίδες, κανάλια, ραδιόφωνα, τον Πειραιά, θέατρα, e-shop,  αγόρασε και άλλες ομάδες στο εξωτερικό, έγραψε στίχους, αγόρασε δέκα θέατρα, αγόρασε εσένα, αγόρασε τον άλλο ενδεχομένως να έχει αγοράσει και αυτό το μπλογκ. 

Αν έκανε κάποιος ένα διάγραμμα (σαν αυτό που είχαν στο Yanqui U.X.O. οι Godspeed) που θα έδειχνε τις σχέσεις εξάρτησης με τον κύριο Βαγγέλη είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κατέληγε σε όλους τους ανθρώπους που ζουν σε αυτή τη χώρα.

Οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή τη χώρα, κάποιες φορές εκδηλώνουν την αλληλεγγύη τους  στον Παλαιστινιακό λαό, είναι υπέρ της ισότητας, στέκονται κατά του ρατσισμού, κατά του Πούτιν, υπέρ της Ουκρανίας ή κατά της Ουκρανίας και υπέρ του Πούτιν και υπέρ του Ιράν, σίγουρα κατά της Αμερικής αλλά υπέρ του Μάρκ Τζέικομπς, κατά του Τραμπ, υπέρ των Idles, κατά της της θρησκείας, υπέρ της περιφοράς επιταφίου, κατά του Μλαντένοβιτς, όχι στο βιομηχανικό κρέας, ναι στις φωτισμένες κολοκύθες, ναι στα φανταστικά τσιπάκια, ναι στη μαγειρίτσα, όχι στη ζάχαρη, όχι στον Σεφερλή, ναι στον Παπασημακόπουλο, και όλα αυτά με μια σιγουριά τόσο μεγάλη που φαίνεται από το φεγγάρι. Στο έργο παίζει για πρώτη φορά σοβαρά το ερώτημα "θα αντέξει η Ευρώπη;", ω ναι εδώ μιλάμε για σοβαρή παρακμή οπότε ιδανικές συνθήκες για δεύτερο μέρος Decius "Splendour and Obedience". 

Οι βετεράνοι της acid house/techno Liam και Luke May (Trashmouth records), o Quinn Whalley των Warmduscher μαζί με τον διάολο Lias Saoudi (αν χρειάζεται να τον γκουγκλάρεις για τον Φαντασμένιο είσαι στο ίδιο επίπεδο με τους ψηφοφόρους του Άδωνι) κυκλοφόρησαν το σάουντρακ της πτώσης του δυτικού πολιτισμού. Απόγονοι του Τραϊανού Δέκιου διώκουν τους Χριστιανούς κορυβαντιόμενοι. Ο Κορύβας (ανιψιός του Δάρδανου) έστειλε στη μάνα του, Κυβέλη, κάτι περίεργα δαιμόνια, κάτι παράξενους χθόνιους μισόθεους που χόρευαν ακατάπαυστα χτυπώντας κρόταλα ή ό,τι άλλο έβρισκαν πρόχειρο και έκαναν όργια που δεν θα τα τολμούσε ούτε δεσπότης*.

Οι Decius είναι ό,το πιο χθόνιο και βέβηλο έχει ο δυτικός πολιτισμός, είναι τα ναρκωτικά που οι μανούλες φοβόντουσαν ότι θα πέσουν στο ποτό μας, είναι ο ήχος από τις αντιθέσεις μας, είναι η τυπική ανατολίτικη κατάσταση που λέγεται έκσταση (στάση εκτός), δηλαδή το πρόσκαιρο πέταγμα της ψυχής έξω από το σώμα*.  

 

* με πλάγια γραφή είναι αποσπάσματα από τους λαούς των Βαλκανίων του Β. Ραφαηλίδη

 

3 Σας γαμάει ο Saul. Σας γαμάει.

 

Αν δεν έχει χάσει το μέτρημα ο Φαντασμένιος, αυτός είναι ο 2ος δίσκος του κύριου Saul Adamczewski στην φετινή φανταλίστα. Ως Insecure Men είχε πιάσει κορφή το 2018 με ένα κομψοτέχνημα της avant pop που κυκλοφόρησε λίγο μετά την αποτοξίνωση του. Ο ίδιος δήλωνε τότε πως η διαδικασία της ηχογράφησης ουσιαστικά ήταν μέρος της θεραπείας του.  

Στο μεσοδιάστημα o Saul ξανακύλησε και τον έδιωξαν από τους Fat White Family. Η Domino αρνήθηκε να κυκλοφορήσει το επικό Adventures in Limbo το οποίο για κάποιους μήνες υπήρχε μόνο στο youtube. Σε ένα από τα συχνά του παραληρήματα στο ινσταγκραμ παραπονιόταν γιατί η Fat Possum δεν κυκλοφορούσε τον δεύτερο δίσκο των Insecure Men. Οι σχολιαστές του διαδικτύου κατέληγαν στο συμπέρασμα πως οι δύο εταιρείες φοβόντουσαν ότι θα έσκαγαν καταγγελίες εις βάρος του αν κυκλοφορούσαν κάτι. 

Χωρίς φίλους και λεφτά, με μόνη συντροφιά τα οπιούχα υποκατάστατα και με την έτσι και αλλιώς ευαίσθητη ψυχική υγεία του στα χειρότερα της, έφτασε στο σημείο να θεωρεί τον θάνατο ως μια αναμενόμενη εξέλιξη. Κάπου εκεί έκανε το πιο απλό, ζήτησε βοήθεια από τη μητέρα του. Στο σπίτι της πέρασε τα πρώτα επώδυνα στάδια της αποτοξίνωσης και στη μούρη σας μπάσταρδοι! Η δευτέρα (ή τρίτη) παρουσία είναι γεγονός. Με τον καιρό τα βρήκε με τους Fat White (αμην) και είχε μια σύντομη παθιασμένη σχέση. Στα μουσικά έκανε κάμποσα λάηβ και κυκλοφόρησε το In Limbo και το αδερφάκι του ως The Coward (στο φετινό 20) . 

Το Α Man For All Seasons ηχογραφήθηκε μέσα στο 2025. Στο Time Ιs a Ηealer προς στο τέλος σκάει ένας βόμβος που θα μπορούσε να συνοψίζει όλα όσα πέρασε, ακολουθούν γέλια και όποια κατάλαβε, κατάλαβε. To μαύρο και άραχνο Graveyard (Of Our Love)  και το γλυκύτατο Alien είναι για τον χωρισμό του. Το Tulse Hill Station είναι η περιοχή που ζούσε σε ένα άθλιο διαμέρισμα την εποχή που ήταν ένα βήμα πριν το τέλος. Τότε έκανε παρέα μόνο με εθισμένους στους οποίους συνήθιζε να παίζει με μια ακουστική κιθάρα, όταν αυτοί έγνεφαν θετικά κράταγε τη μελωδία. Ενδιαφέρουσα μεθοδολογία για να γραφτεί ένας δίσκος που απογειώνεται αν της πετάξεις μια αποτοξίνωση και έναν χωρισμό.

Ηχητικά το άλλοτε σούπερ ταλέντο της βρετανικής μουσικής το έχει ρίξει στην κάντρι (λόγω της μαμάς του) αλλά και σε πιο περίεργα βομβοειδή. Για όσες από εσάς το λέει η καρδούλα σας μπορείτε να πέσετε με τα μούτρα στην playlist που έχει ανεβάσει στο youtube με τίτλο "deep bog sound 2".  Εκεί έχει από Coil έως Μακεδονίτικα αλά Mahmut Muzafer και από László Moholy-Nagy έως Horaţiu Rădulescu. Οι Βαλκανικές αναφορές υπάρχουν και στο εξώφυλλο το οποίο είναι εμπνευσμένο (sic) από την γνωστή φωτογραφία του Σέρβου εγκληματία πολέμου Αρκάν. Εντάξει ο τύπος έχει διδακτορικό στην αυτοκαταστροφή, σιγά μην φοβηθεί ότι θα τον κράξουν τύποι που μετράνε τις θερμίδες και αγχώνονται μην βρεθούν με παλιά έκδοση IOS. Αυτοί έτσι και αλλιώς νεοναζί τον ανεβάζουν φασίστα τον κατεβάζουν. 

Ο φαντασμένιος σκέφτεται πως ο πρώτος δίσκος είχε την φάτσα της Μέρκελ στην μια μεριά του βινυλίου και γελάει ειρωνικά, εντωμεταξύ από πίσω παίζει ο τεράστιος ύμνος Cleaning Bricks που έχει γράψει μαζί με τον Nathan Saudi (όποια ρωτήσει που παίζει αυτός να πάει το ποντίκι πάνω δεξιά και να πατήσει το x, και αηντε) και γελάει τόσο δυνατά και τόσο ειρωνικά που του πέφτει ένα μπροστινό δόντι. 

 

4 η καλύτερη μπάντα που δεν διαλύθηκε ποτέ

Οι Mogwai κάνουν αυτό που κάνουν οι Mogwai. Στο δεκάλεπτο περίπου του νέου τους δίσκου, έχουν ξαμολήσει το Hi Chaos και ξέρεις από την πρώτη κιόλας ακρόαση ότι τα καταφέραμε και φέτος. Κυρίες και κύριοι στο #4 της Φανταλίστας η καλύτερη μπάντα που δεν διαλύθηκε ποτέ. 

 

Ακολουθεί σε επανάληψη το λαηβ ρηβιου από εκείνη την Πέμπτη, που ο ουρανός θρυμματίστηκε (ή κάτι τέτοιο) με μια τεράστια έκρηξη που θα χώρεσε μέσα στη σπηλιά. (sic)

 

Κόκκινα φώτα

Ο Martin ίσα που ακουμπάει το τομ του, ο Stuart χαϊδεύει τις χορδές, ο Barry γυρίζει τον ροοστάτη της έντασης πάνω στην κιθάρα του, μια γαλήνη σαν τα ηλιοβασιλέματα που στήνει στις παραστάσεις του ο Παπαϊωάννου σαν μια ωδή στην "καλύτερη ώρα", έως εκείνο το δευτερόλεπτο που  πατάει το πετάλι, εμφανίζεται μια λευκή λάμψη και ταυτόχρονα απελευθερώνεται στο Floyd ο πιο όμορφος θόρυβος που υπάρχει στη γη. Mogwai Fear Satan. Κάθε κύτταρο του Φαντασμένιου νιώθει την απόλυτη ευτυχία, ο ήχος είναι τέλειος, του σκάει με δύναμη στον κορμό του, αλλά δεν τον ενοχλεί. Το ήξερε ότι αυτό θα συμβεί, αυτή είναι η 9η φορά, αλλά και πάλι το σοκ είναι το ίδιο. Τα επόμενα δευτερόλεπτα, η συμπυκνωμένη χαρά εκτονώνεται και δυστυχώς αντικαθίσταται από τη γνωστή πια μετά Mogwaική κατάθλιψη.

 

Choose a Band

Για τους Φαντασμένιους τούτου του κόσμου τα πράγματα είναι απλά. Δουλεύουν, βλέπουν τον Παναθηναϊκό, πάνε στο μπαρ, πάνε διακοπές, πάνε στο πατρικό, πάνε σε κοινωνικές εκδηλώσεις, όλα τα παραπάνω τα συνοδεύουν συνήθως από γερές δόσεις μεμψιμοιρίας και ειρωνείας. Μια φορά στο τόσο έρχεται η ανακοίνωση για συναυλία των Mogwai και ξαφνικά το μέλλον αποκτά ένα ορόσημο και κάπως έτσι όλα τα γύρω γύρω δεν τους ενοχλούν τόσο πολύ. Δεν υπάρχει ερώτημα για το αν θα πάνε οι Φαντασμένιοι, η σχέση εδώ είναι όμοια με τον Iggy Pop και τους ήρωες του Trainspotting. Το ερώτημα είναι πως σχεδόν γεμίζουν το Floyd ντεμοντέ μπάντες τύπου Mogwai.  Μάλλον δεν έπιασαν τόπο τα ποστ στο fb από τους σοφούς γέροντες που αρνούνται το 202κάτι να ακούσουν Mogwai και ποστ ροκ. Υπάρχει μια αλλαγή στη σύνθεση των ανθρώπων που πάνε σε συναυλίες, ο μέσος ορος υλικίας έχει πέσει, οι γνωστοί 300 του 2010 έχουν παραδώσει σκυτάλη. Ίσως αυτά τα παιδιά να γεννήθηκαν λίγο μετά τη συναυλία τρόμο στο Ark το 2003 ή το καλοκαίρι της αγάπης και το rockwave του 2004. 

 

Θανάσης Μήνας revisited #345 

Αλλά να κάπου στην άκρη του μπαρ αχνοφαίνεται ο Θανάσης Μήνας, οπότε θα αρπάξει την ευκαιρία ο Φαντασμένιος για να παραθέσει λίγες γραμμές από ένα κείμενο του για τους Mogwai το 1999 στο Ποπ και ροκ. 

"Οι Mogwai δίνουν την εντύπωση μιας μοντέρνας συμμορίας, που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμη να τα βάλει με τους πάντες και τα πάντα. Όταν ο μεγάλος Stanley Kubrick σκιαγραφούσε την περσόνα του Malcolm McDowell και των υπόλοιπων Droogs στο αξεπέραστο "Clockwork Orange" ίσως μια αντίστοιχη παρέα να είχε στο μυαλό του."

Αυτά γράφονταν την εποχή που οι Mogwai κυκλοφορούσαν δίσκους που υποχρεωτικά είχαν τη λέξη Young στον τίτλο. Αν διάβαζαν τώρα αυτό το απόσπασμα ενδεχομένως να γέλαγαν, όπως έκαναν στο τελευταίο κρεσέντο του Fear Satan, όπου ο Barry ή έκανε κάτι λάθος ή κάτι μη αναμενόμενο το οποίο ακόμα και οι καλύτεροι Mogwaiολογοι θα χρειαστούν VAR για να το πιάσουν. Οι σχεδόν ανέκφραστοι Mogwai είχαν χαμογελάσει και λίγο πριν, όταν ο κόσμος ανταποκρινόμενος στη θέα της παλαιστινιακή σημαίας στον ενισχυτή του Stuart, φώναξε το σχετικό σύνθημα. 

 

Do you like concerts? 

Το πράγμα εδώ φάνηκε από νωρίς. Φοβερός ήχος από τα πρώτα δευτερόλεπτα του God Gets You Back, χαμός στο Hi Chaos που λογικά θα είναι από τα τραγούδια του Bad Fire που θα μπαίνει για πολλά χρόνια στα σετλιστ και ακολουθεί μια wait for it...  μυθική εκτέλεση του Summer. Μετά ο κόσμος απλά παραδόθηκε και με απόλυτη σιωπή παρακολούθησε με το στόμα ανοιχτό - σε μια σπάνια εμφάνιση στα ελληνικά τους σετλιστ - το Cody.  Έκλεισαν το κυρίως σετ με το Lion Rumpus που θα το γράψει ο Φαντασμένιος και πέστε να τον φάτε, του θυμίζει την έκτη αίσθηση της Χριστίνας Κολέτσα, και αυτό δεν είναι κακό.  

Τελικά, όπως έγραψε και ο αγαπημένος λογαριασμός, 3 γκολάκια στη Σκωτία στην μπάλα και άλλα 14 στο Floyd από τους Σκωτσέζους και είμαστε μια χαρά. Και θα είμαστε μια χαρά διότι ο νεαρός Alex Mackey (που το 2016 αντικατέστησε τον John Cummings) φόραγε ζακέτα Robe di Kappa, το οποίο για τον Φαντασμένιο είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι Mogwaiκης διαιώνισης. 

 

~~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~~

 

Bonus top-5 2025 λαηβ

 

1. The Last Last Drive

2. Fontaines DC

3. The fucking Warmduscher

4. Sunn O)))

5. New Candys (ω ναι, πέταξαν κοτζαμ Mogwai έξω από την 5άδα)

 

5 Τόσο Όσο, Πάρα Πολύ

Είσαι γαμάτη, είσαι εντελώς γαμάτη, κάθε σου κύτταρο είναι πιο κουλ από δέκα Στηβ ΜακΚουίνηδες, είσαι όμορφη, έξυπνη, πετυχημένη, ξέρεις τι θέλεις και ξέρεις πώς να το πάρεις. Στο δρόμο, βασικά δεν δίνεις δεκάρα για το τι γίνεται στον δρόμο, στην τσάντα σου έχεις πάντα Sonic Youth, Kleenex, πρώιμους Clinic, τον ισραηλινό βιρτουόζο του σύγχρονου ροκεντρολ Charlie Megira και φουλ του φουλ Deerhoof. Το βράδυ πριν κοιμηθείς βλέπεις Hacks, έχεις χιούμορ και είσαι άνετη. Επίσης δεν περίμενες τα χίπι χίπι σαητ για να μάθεις τις Horsegirl, τις ξέρεις από το 2022 που τις είχε στο  #3 ο αγαπημένος στου μπλογκερ. 

Ο αγαπημένος σου μπλόγκερ είναι κομπλεξικός, δύστροπος, κουτσομπόλης, αφελής με ιμοσιοναl IQ επιπέδου μέδουσας, αλλά είναι μανούλα ο μπαγασάκος όταν πρόκειται για αγνό παρθένο Indie. Ο φετινός δίσκος των Horsegirl, Phonetics Οn and Οn, έχει πιο καθαρές κιθάρες και προσεγμένη παραγωγή σε σχέση με το ντεμπούτο τους (Versions Of Modern Performance). Και εδώ όμως η καρδούλα του είναι η ίδια, ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. Τραγούδια με γερές μελωδίες χωρίς πολλές σάλτσες, ενορχήστρωση, στίχοι, ερμηνεία, όλα είναι τόσο όσο, τουτέστιν εδώ έχουμε έναν θρίαμβο του Less is More.

Less is More από το Σικάγο, όπως ακριβώς και ο τσίφτης ο Sharp Pins στο #6! Και κάπως έτσι, αγαπημένη αναγνώστρια, έχουμε την εμφάνιση μιας ακόμα συνιστώσας στη Φανταλίστα.

6 Kai Slater πάντα σε πίστευα

Ο κόσμος καταστέφεται αλλά ο Φαντασμένιος νιώθει μια χαρά, μια χαρά! Λίγο πριν το top-5 της Φανταλίστας, ένας δίσκος μέσα στη χαρά, το power pop Radio DDR των Sharp Pins. Ακούγεται κάμποσο όλο αυτό, αλλά Sharp Pins  είναι απλά το προσωπικό σχήμα του εικοσάχρονου Kai Slater από το Σικάγο. Ο Slater παίζει και στους Lifegueard, όχι ότι τους ξέρετε ή ότι σας νοιάζει απλά ήθελε να το γράψει ο Φαντασμένιος για να δείτε ότι η φανταλίστα 2025 δεν έχει μόνο δίσκους περί του Fat White Family παρεακίου. Ο τίτλος οφείλεται στον συγκάτοικο του Slater που κάποια στιγμή έφερε στο σπίτι εφημερίδες και περιοδικά από την ανατολική Γερμανία. Ο νεαρός μουσικός ενθουσιάστηκε με την αισθητική και στο επόμενο ταξίδι του στο Βερολίνο (όπου μένει ο πατέρας του) επισκέφτηκε το μουσείο της DDR. Εκεί έμαθε για τον ραδιοφωνικό σταθμό DDR και του ανέβηκε και άλλο ο ενθουσιασμός και έτσι πήρε το σήμα και το έβαλε στο εξώφυλλο. Ναι ναι ναι ξέρει πολύ καλά ο Φαντασμένιος τι σκέφτεσαι αγαπητή αναγνώστρια. Για εσένα είναι η ζωή Kai Slater! Τι ανάγκη έχεις εσύ; Ε μα. 

Ο Slater είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση πιτσιρικά. Όταν δεν ξανα-ανακαλύπτει λεπτό λεπτό την βρετανική εισβολή των 60s, τους R.E.M. των 80s (κυρίως) ή δεν περνάει ξεπατικωτούρα όλο το καλό lo-fi από τον Ariel Pink εως τους Guided By Voices (κυρίως) ασχολείται με το φανζιν του. Ω ναι, ο τύπος είναι τοοοοοοσο χιψτερ που τρέχει το φανζιν hallogallo. Εκεί έχει θέματα από την αλτερνατιβ σκηνή της πόλης του (πχ τις Horsegirl) έως τους Limbo District από την Αθήνα της Γεωργίας που σύμφωνα με τον M. Stipe είναι το καλύτερο συγκρότημα που δεν έχεις ακούσει. Εντωμεταξύ λίγο οι ευφάνταστες περιγραφές των τευχών, λίγο οι 2000 ιδέες που φαίνεται να έχει το DDR, λίγο ότι πριν από ένα μήνα έβγαλε ακόμα 547 τραγούδια στον δίσκο Balloon Balloon Balloοn, μάλλον εδώ έχουμε να κάνουμε με το γουοντερκιντ της αμερικάνικης ποπ κουλτούρας. Θα ήταν τέλειο ένας τύπος που στηρίζει το PCRF (Palestinian Children's Relief Fund) να πάρει παραμάζωμα την αμερικάνικη σόου μπιζ. Ναι ναι ναι ο Φαντασμένιος φαντάζεται λες αγαπητή μου, αλλά μπορείς να βρεις ένα τραγούδι στο DDR που δεν εκπέμπει έμπνευση;;

 

7 κολλώδη, σιχαμένα ποπ τραγούδια από ένα ημί-φανταστικό συγκρότημα

Οι Moonlandingz είναι ο Dean Honner των Add N to X και ο Adrian Flanagan που μαζί με τον Honner τρέχουν και το παρανοϊκό προτζεκτ των Eccentronic Research Council. Το Johnny Rocket, Narcissist & Music Machine... I'm Your Biggest Fan που είχαν κυκλοφορήσει οι ERC το 2015 είναι ένα διαμάντι της μετά μουσικής, της μη μουσικής, της αντι-μουσικής και πάει λέγοντας. Σκέτη μαγεία. Ο Johnny Rocket του τίτλου είναι ο Lias Saudi των ποιων άλλων; The Fat White Family! Ο Lias είναι το τρίτο μέλος και μπροστάρης των The Moonlandingz. Και κάπου εδώ οι κακεντρεχείς και εμπαθείς θα πουν πως αρκεί να βήξει κάποιος από το παρεάκι των fat whites για να μπει στην φανταλίστα. Ενδεχομένως. 

Οι Moonlandingz ξεκίνησαν το 2017 ως συνέχεια στην ουσία των ERC και κατά τα λεγόμενα τους,  σχηματίστηκαν ως ημι-φανταστική μπάντα με σκοπό να γράψουν κολλώδη, σιχαμένα ποπ τραγούδια φτιαγμένα για να προσφέρουν παρηγοριά και τιμωρία τους μήνες που ακολούθησαν την ψηφοφορία για το Brexit και την πρώτη νίκη του Τραμπ. Επτά χρόνια μετά το ντεμπούτο τους ο Τραμπ είναι στη δεύτερη νίκη και στο νησί οι πληγές του brexit κοντεύουν να σαπίσουν, οπότε κυρίες και κυρίες δεύτε λάβετε την παρηγοριά του Νο Rocket Required. 

Εδώ έχουμε έναν Lias σε διαολεμένη φόρμα να έρχεται σερί από το περσινό δίσκο των fat whites, την αναγνώριση για το σπουδαίο βιβλίο του και το σημαντικότερο όλων δεύτερο δίσκο και τουρ με τους Decius. Η φόρα του Lias από τους  Decius σε συνδυασμό με την απουσία της κιθάρας του έτερου fat white, Saul Adamczewski πάνε την πειραγμένη ποπ των Moonlandingz σε άλλο επίπεδο. 

O δίσκος ξεκινάει με το Some People’s Music στο οποίο ο  Spud του Trainspotting (Ewen Bremner) θέτει το πλαίσιο του No Rocket Required, ξεκινάει με το πώς μπορεί να δράσει θετικά η μουσική για να πάρει ανάποδες και στο τέλος να το γυρίσει βρίζοντας και φωνάζοντας για την κακή μουσική που μας πασάρουν. Σε συνέντευξη τους στο Juno ο Flanagan λέει "Νομίζαμε ότι θα φεύγαμε και όταν επιστρέφαμε, συγκροτήματα όπως οι IDLES δεν θα υπήρχαν πια, αλλά είναι ακόμα εδώ. Ακόμα υποκλίνεστε σε αυτή την απαίσια, γαμημένη μουσική!" Οι Moonlandingz δεν είναι απλοί προβοκάτορες, έχουν τραγούδια που θα έπρεπε να είναι σε όλα τα τσαρτς, όπως για παράδειγμα το Roustabout στο οποία τραγουδάει και η Nadine Shah.

Η δεύτερη πλευρά ξεκινάει ύπουλα με τη συνεργασία τους με τον Iggy Pop (και αυτός άρρωστος με  fat whites, σπρώχνει όσο μπορεί στην εκπομπή του στο BBC radio 6), και το All Out of Pop το οποίο ο Lias έγραψε μαζί με τον Sean Lennon. Στο επόμενο τραγούδι  (Yama Yama) τα πράγματα αρχίζουν να ξεφεύγουν, δεν υπάρχουν όρια τα πάντα μπορούν να συμβούν, το Stink Foot με την Jessica Winter κάποια στιγμή θα γίνει ύμνος για όλα τα κλαμπ και με το The Krack Drought Suit (Pts1-3) βάζουν τους Daft Punk στο πλυντήριο και κλείνουν με ένα ποίημα. ΟΤΙ ΝΑ ΝΑΙ.

8 είπα τώρα ό,τι θέλει ας γίνει

Under Ether, υπό αιθέρα, ενδεχομένως σημαίνει μεθυσμένος, σε νάρκωση, σε κατάσταση μέθης, σε κατάσταση σύγχυσης, αποκομμένος από την πραγματικότητα, σε κατάσταση ονείρου, ψυχεδέλειας, μέσα σε νέφος, με διάθεση φυγής. Under Ether είναι και το σχήμα μια παρέας μουσικών που έχουν περάσει από διάφορες Indie μπάντες και σύμφωνα με το bandcamp τους παίζουν μαζί από το 2014. Το Loose like a feather είναι ο πρώτος τους δίσκος. Για όποια δεν το έχει καταλάβει πέντε πράγματα έχουν σημασία για να μπει ένας δίσκος στην Φανταλίστα. Να έχει σχέση με το fat white family παρεάκι, να έχει φιλική σχέση με τον Φαντασμένιο, να είναι αποδεδειγμένα παραγκωνισμένος από όλους, ο ήχος του να είναι ντεμοντέ και να έχει τραγούδια τραγουδένια. Ναι, κάποια από τα παραπάνω επικαλύπτονται. Οι under Ether πιάνουν με ευκολία 4/5. 

Αν κλείσεις τα μάτια ενώ παίζει ο δίσκος θα νομίζεις ότι είσαι στα σκαλάκια του Decadance ή σε συναυλία των Puressence. Μπορεί να βρεθείς και μπροστά στο περίπτερο της πλατείας Εξαρχείων και να χαζεύεις fanzines. Τα πράγματα σοβαρεύουν ωστόσο με το που ξεκινάει το William Burroughs στην θεωρητικά δεύτερη πλευρά του δίσκου. Μια γερή δόση ονειρικού και φαντασιακού, πανέμορφη μελωδία, ερμηνεία, αντανακλαστικά θα ψάξεις να βρεις το cd για να δεις αν γράφει 4AD από πίσω. Ή creation καθώς στο κορυφαίο τραγούδι του δίσκου (Loving Hopeless Causes) η κιθάρα στο τέλος είναι τόσο όμορφη που Slowdive συναισθήματα θα σε κατακλύσουν και ενδεχομένως να σκεφτείς τι όμορφα που θα ήταν αν το ένα λεπτό του κρεσέντο γινόταν 45 λεπτά στην λαηβ εκδοχή του. Σε έναν δίκαιο κόσμο το Loose like a feather θα έπαιζε όλη τη μέρα στα ραδιόφωνα και ο Φαντασμένιος θα γκρίνιαζε ότι δεν δεν μπορεί να ακούει άλλο την διασκευή τους στο Συ μου χάραξες πορεία του Καλδάρα (Unforgiving).

Στον πραγματικό κόσμο οι Under Ether επικεντρώθηκαν τόσο στη μουσική που ξέχασαν πως το 2025 σημασία έχει ο αλγόριθμος, ο οποίος θέλει κουλ φατσούλες, κουλ καρδούλες. Κοίτα λίγο το εξώφυλλο αγαπητή αναγνώστρια και σκέψου ότι αυτός ο δίσκος κυκλοφόρησε στην καρδιά του καλοκαιριού. Η ανάλαφρη σαν πούπουλο διάθεση τους, το πόσο δεν τους νοιάζει,  φτάνει τα όρια του γοητευτικού.

 

9 το θέλαμε; ΝΑΙ το είχαμε ανάγκη; ΝΑΙ

Την προηγούμενη Δευτέρα το κινητό του Φαντασμένιου χτύπαγε λες και ήταν του Αγίου Φαντασμένιου. Λοιπόν κομμένα τα ψέμματα. 18 και 19 Φεβρουαρίου θα έχετε την ευκαιρία αγαπητές φίλες να ζήσετε αυτό. Οι Prolapse έρχονται με φόρα, τον Οκτώβριο έβγαλαν νέο φανταστικό σινγκλ (Swearing For Decoration) το οποίο κάνει τικ σε όλα τα βασικά στοιχεία των Prolapse, δηλαδή, Fallικός ρυθμός, κιθάρες μεγατόνων και η εναλλαγή γυναικείων-αντρικών φωνητικών. Αλλά δεν θα το κάνουμε εδώ χάμου τα νέα Σαββατοκύριακο, αρπάξτε σε επανάληψη τη δισκοκριτική (τεράστιο sic) για το I Wonder When They Going To Destroy Your Face. 

 

Όσο καιρό τα ακραία μουσικά φαινόμενα ήταν διακοπές (sic) ανακοινώθηκε η συναυλία των Decius στο an τον Ιανουάριο του 2006, βγήκε νέο τραγούδι και ανακοίνωση δίσκου από τους αγαπημένους Insecure Men και κυκλοφόρησε - επιτέλους - ο νέος δίσκος των Prolapse. Ο Φαντασμένιος κοιτάει λοξά με βλέμμα Fleabag. 

Στον πρώτο κύκλο, το Fleabag σε ένα από τα επίπεδα του ξεσκεπάζει τους κουλ κυνικούς χιουμορίστες. Σε ένα άλλο - πιο κοντά στην επιφάνεια - επίπεδο χτίζει την ιστορία μέσα από φλασμπακ της ηρωίδας με την κολλητή της που έχει πεθάνει. Η ίδια συνταγή ξεπατικωτούρα στο πρόσφατο χιτ The Bear με μπόλικο Σικάγο αλλά και φουλ του φουλ Indie μουσική. Δεν μπορεί όμως να είναι τυχαίο ότι την τιμητική του έχει το Stange Currencies των R.E.M., ένα τραγούδι από το Monster που έχει στο εξώφυλλο μια αρκούδα! 

Οι The Bears πάντως έχασαν με δραματικό αλα Bear τρόπο στο πρώτο τους ματς στη φετινή σεζόν του NFL από τους Minnesota Vikings, δηλαδή την αγαπημένη ομάδα του Μάρσαλ Έρικσεν από το how i met your mother. Πωωωω, τι φοβερή στιγμή σε εκείνο το επεισόδιο όπου έπαιζε συνεχώς το ριφ από το Victoria των Kinks, ένδειξη ότι κάτι θα γίνει με την Βικτώρια. Όταν ο Μόσμπι συνάντησε την Βικτώρια στο τέλος, το ριφ απελευθερώθηκε και έμοιαζε το Victoria το πιο θριαμβευτικό κομμάτι όλων των εποχών. Βέβαια η εκτέλεση των The Fall είναι πολλαπλάσια πιο σηκωτική. Fall και οι Sonic Youth είναι τα κύρια συστατικά των Prolapse έλεγε πολύ εύστοχα στα 90s ο Θ. Μήνας (ο Φαντασμένιος θα αναφέρει τον Μήνα συνεχόμενα σε ποστ του, περισσότερες φορές, από όσες έβαλε 25+ ο Γιάννης με την εθνική στο μπάσκετ). 

Σε περίπτωση που δεν το έχετε πάρει χαμπάρι το παρόν κείμενο είναι μια δισκοκριτική για τον νέο δίσκο των Prolapse και ενδεχομένως τώρα χλευάζετε τον γραφικό φαντασμένιο που γράφει ό,τι να ναι και στο τέλος το παίζει έξυπνος ότι όλα αυτά σε κάποιο επίπεδο σχετίζονται με το Ι Wonder When They're Gonna Destroy Your Face. Θα μπορούσε να γράψει για την τσαχπινιά που κάνουν με το Cacophany No C. που κλείνει το μάτι στο Cacophony No A. του 1997 αλλά πάρτε τον τίτλο εξυπνούληδες και πολύ σας είναι, λέει ο Φαντασμενιος και με ένα υποχθόνιο χαμόγελο κοιτάει λοξά την κάμερα. 

 

10 Realize, Liberte, Fantasieme

Ο Γεώργιος Δημάκης το 2025 κυκλοφόρησε τα Hip Hop του ως Dim Goblin (τον δίσκο Cakes και το EP Muffins), έκανε την  παραγωγή στο EP Eletion της  Άννας Παπαθανασίου (Puta Volcano), το soundtrack της ταινίας του Μιγκέλ Άνχελ Ιμένεζ "Birthday Party" και μαζί με τον Γιώργο Καρναβά ως ΓΑΜΜΑΓΑΜΜΑ κυκλοφόρησαν το πολύ καλό καθόλου τέχνη δηλαδή τα ελληνόφωνα τραγούδια που είχε γράψει ο συνεργάτης του πριν από τριάντα χρόνια. Ε και μαζί με όλα αυτά έβγαλε και μια όπερα/κόμικ, το The Secret Life of Mara Gibb έτσι για να υπάρχει. Αυτά συμβαίνουν αν δώσεις χρόνο στον πιο ταλαντούχο μουσικό σπασίκλα των τελευταίων εκατό χρόνων. Βασικά δεν του έδωσε κανένας χρόνο, μόνος του τον πήρε καθώς ο Prins Obi μάλλον βαρέθηκε να βλέπει στις δισκοκριτικές να τον προσδιορίζουν ως  μουσικόφαρμακοποιό και αποφάσισε να μπει στο μικρό κλαμπ αυτών που θέλουν να ζουν από τη μουσική. Μουσική που δεν είναι μπουζούκια ε. 

Αυτή λοιπόν είναι μια νέα αρχή σαν αυτή που κάνει το Mara Gibb που αποδρά από τα κάτεργα του πλανήτη Bendex και σαν μελισσούλα ταξιδεύει από πλανήτη σε πλανήτη στο απέραντο σύμπαν ψάχνοντας την πραγματική ευτυχία. Το The Secret Life of Mara Gibb συνοδεύεται από το κομικ που έφτιαξε ο  Κώστας Παντούλας, ενώ στο όλο κονσεπτ ο Obi συνεργάστηκε με τον  σκηνοθέτη και σεναριογράφο Nikolai Hamel. 

Εδώ λοιπόν έχουμε μια καραμπινάτη εκπλήρωση απωθημένου με το sci-fi του Obi, θυμάται ο γεροφάντα την ρομαντική ιστορία του Palace in The Sun από το 4 των σγχωρεμένων Baby Guru, εκεί που ένας ερωτευμένος προσπαθεί να φτιάξει μια κάψουλα για να ταξιδέψει στην αγαπημένη  του που είναι στον πλανήτη του Sun-Ra αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει. Το Mara Gibb φαίνεται πιο αποφασισμένο και παρότι προς το τέλος νιώθει νοσταλγία για φίλους και συγγενείς σύντομα καταλαβαίνει πως όλο αυτό είναι τεξτμπουκ κοινωνική πίεση και προχωράει παρακάτω. Τι να λέμε, εδώ πάει και βγάζει όπερα την εποχή που ο αλγόριθμος λέει δώστα όλα σε 3 δευτερόλεπτα. 

Μπράβο ρε Mara Gibb, λάθος, μπράβο Prins Obi. Μουσικά τώρα άντε να βρει κάποιος τι έχει γίνει εδώ χάμου στο μυαλό του. Το πιο πιθανό είναι πως έχει ακούσει εκατό διαφορετικά πράγματα και θα έχει κάνει ένα εκατομμύριο συνδέσεις. Πάντως πέρα από τις Prins Obi σταθερές, δηλαδή την προσήλωση στη λεπτομέρεια και την τραγουδοποιία, το Mara Gibb είναι όσο αβαντ και πειραγμένο χρειάζεται για να υπηρετήσει το επιστημονικής φαντασίας θέμα. Ο Prins Obi, πιο πολύ από σπασίκλας, είναι ο χαμαιλέοντας της ελληνικής αλτερνατιβ. Πέρσι μπορεί να ήταν ένας μικρός Μπράιαν Γουίλσον, φέτος είναι ο Βαγγέλης Παπαθανασίου της Κάτω Κηφισιάς. 

 

11 το ομαδικό τσατ της πολυκατοικίας του Φαντασμένιου

Χέζει η αρκούδα στο δάσος; Bγαίνει ο ήλιος από την ανατολή κάθε πρωί; Έχει ο καφές καφεΐνη; Έχουν τα ακραία μουσικά φαινόμενα τα καλύτερα indie δισκάκια που δεν θα βρείτε πουθενά αλλού; Τα λέγαμε και τον περασμένο Μάιο αγαπητή αναγνώστρια ότι πρέπει οπωσδήποτε να ακούσεις το Something Soft των αγριεμένων M(h)aol. To Something Soft δεν είναι κάτι μαλακό. Εντάξει κάθε μέρα ποστ θα γράψει και καμιά μαλακία ο Φαντασμένιος δεν μπορεί να είναι όλη την ώρα τέλειος για να μην σας λείψει εσάς η διασκέδαση. Ο ήχος είναι το κατά φαντασμένιο καλό indie rock, το κιμ γκορντονικο, με την μελωδία του αλλά και με την βρωμιά του. Ως προς τη θεματολογία, σε αυτή τη συνέντευξη τους έλεγαν πως τα περισσότερα τραγούδια τους είναι για τον φεμινισμό ή τα σκυλιά. Μιλάμε λοιπόν για έναν απολαυστικό, κομφορτ δίσκο σαν το ομαδικό τσατ της πολυκατοικίας του Φαντασμένιου. 

Αχ το τσατ της πολυκατοικίας του Φαντασμένιου, αυτός ο μαγικός χώρος που τα πάντα μπορούν να συμβούν, ξεκινάει ένας να μιλάει για τη χαλασμένη πόρτα του γκαράζ και μπορεί να πάει η κουβέντα από το μεταναστευτικό, την κλιματική αλλαγή, την ηθική κρίση, τον Αλαφούζο, το καλημέρα ζωή, τα πειράματα στο σερν, τον πόλεμο του Βιετναμ, το σκάνδαλο Κεντέρη, την αστυφιλία, την φυσική της 2ας λυκείου, να πέσουν μια δύο μπηχτές και επειδή έχει πάει 9 το πρωί να πεταχτεί κάποιος και να πει ΚΑΛΗΜΕΡΑ, και να αρχίσουν μετά οι καλημέρες να πέφτουν σαν τα επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής του Φραπέ, και τσουπ σήμερα είναι της Αγίας Πελαγίας, Χρόνια πολλά σε όλους, υγεία, καλημέρα, χρόνια πολλά, υγεία, καλημέρα, Αγία Πελαγία, καλημέρα, χρόνια πολλά, επίσης, καλημέρα, καλημέρα, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, Χ Ρ Ο Ν Ι Α Π Ο Λ Λ Α και έχει φτάσει 28η Οκτώβρη και η πόρτα του γκαραζ ακόμα να κατέβει αλλά ας έχουμε δεκαεφτά απόψεις για το αν θα πρέπει να στολιστεί η είσοδος και φυσικά καλημέρες να σκάνε από παντού και βουίζουν όλα στα 180 bpm σαν το τραγούδι Vin Diesel των Mhaol. Ναι έχουν τραγούδι με τίτλο Vin Diesel, καλημέρα. 

 

12 στο βασίλειο της ανυποληψίας

93 εκατομμύρια μίλια είναι η μέση απόσταση της Γης από τον ήλιο. Τόση πρέπει να είναι και η απόσταση του συγκροτήματος 93MillionMilesFromTheSun από την καταξίωση ως ένα από τα καλύτερα Shoegaze συγκροτήματα όλων των εποχών. Και κάπως έτσι ετούτο εδώ το μπλογκ παύλα βασίλειο της ανυποληψίας είναι το μόνο μέρος που συνεχίζει και ασχολείται μαζί τους. Στο #12 της φετινής φανταλίστας είναι το Let Go που κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο του 2024 οι θορυβοποιοί από το Ντονκάστερ. 

Η καρδούλα των 93 είναι οι όμορφες μελωδίες και οι βαριές κιθάρες, κάτι σαν πιο αγριεμένοι Slowdive (το 2017 είχαν βγάλει και ένα EP αφιερωμένο στους slowdive). Στο bandcamp ο μπροστάρης Nick Noble γράφει πως αυτή ήταν η πιο δύσκολη κυκλοφορία της μπάντας, πήρε άπειρο χρόνο για να βγει τελικά μόνο σε ηλεκτρονική μορφή. Στο ενδιάμεσο η μπάντα διαλύθηκε και επανασχηματίστηκε χωρίς ούτε οι ίδιοι να το καταλάβουν. Το μήνυμα κλείνει με τη δήλωση ότι οι 93 θα επιστρέψουν το 2025. Μακάρι τώρα που είμαστε και στην τρίτη παρουσία των My Bloody Valentine ο άγιος Βασίλης να φέρει νέο δίσκο 93 που αυτή τη φορά θα σκάσει ο κεράσης σαν κρότος. 

 

13 να κοιτάς το ταβάνι, τι μπορεί να σου κάνει;

Οι Dwarfs of East Agouza είναι μια μπάντα από το Κάιρο και αποτελείται από τους Maurice Louca, Sam Shalabi και Alan Bishop. Ο φετινός τους δίσκος Sasquatch Landslide κυκλοφόρησε από την constellation records. Όλοι οι δίσκοι φυσικά χρειάζονται προσοχή αλλά εδώ η ανάγκη είναι επιτακτική ομολογεί. Σε συνθήκες χαλί για χάζεμα στο κινητό ο δίσκος των Dwarfs μοιάζει άναρχος, ενοχλητικός με μόνη χρήση μια πιθανή αντικουνουπική δράση.  Αντίθετα με ένα καλό ηχητικό σύστημα, μια ακρόαση κοιτώντας απλά ένα λευκό ταβάνι το όλο πράγμα αρχίζει και βγάζει νόημα. 

Οι τρεις DoEA δεν είναι σίγουρα τυχαίοι, η λίστα με τα προτζεκτ που έχουν συμμετάσχει είναι μεγαλύτερη από τις σιωπές που επικαλέστηκε ο φραπές στην επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Βέβαια το "αρχίζει να βγάζει νόημα" εδώ είναι σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις την αρχή του σύμπαντος, μάλλον το νόημα είναι να αφεθείς και να δεις που θα σε πάνε οι πειραματισμοί μέσα από Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική. 

 

14 ΜΠΡΕΝΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Στο #3 της περσινής απολύτως βιωματικής φανταλίστας, εδώ,  χωρίς καμία διάθεση ειρωνείας ο Φαντασμένιος κατέθεσε την άποψη πως η τηλεοπτική σειρά Beverly Hills 90210 είναι η πιο στρατευμένη σειρά του δημοκρατικού κόμματος της Αμερικής. Λίγους μήνες μετά, μεγάλο κανάλι έβαλε τη σειρά σε πραημ ταημ. Κάποιες βλέπουν την κυκλοφορία του βιβλίου του Τσίπρα ως την επόμενη τελεία που συνδέει μια γραμμή που και λοιπά και λοιπά αλλά το θέμα μας εδώ είναι ότι κάποια στιγμή ο Φαντασμένιος άκουσε στην αγαπημένη του εκπομπή το τραγούδι Peach Pit από μια μπάντα που λέγεται BRNDA. 

BRNDA και Peach Pit = Brenda = αυτά τα μαύρα μάτια που με κοιτάζουνε, χαμήλωσε τα λίγο γιατί με σφάζουνε. Η απόλυτη ομορφιά, το στιλ, το βλέμμα, η θλίψη, τα νεύρα, η επανάσταση, η φράντζα, το losing my religion στο repeat, το μισό χαμόγελο, αχ. Ας είμαστε ειλικρινείς αγαπητή αναγνώστρια, μια μπάντα που έχει πάρει το όνομα της από την θρυλική Μπρέντα και τον εθνικό ύμνο με κλαρίνα να έπαιζε, πάλι θα έμπαινε στην Φανταλίστα. Αλλά ας δούμε τι είναι αυτό το Total Pain.

Ο ήχος είναι, βασικά πως μπορεί να είναι ο ήχος μιας μπάντας που έχει πάρει το όνομα της από μια ηρωίδα τηλεοπτικής σειράς της δεκαετίας του 90; Ε αυτός είναι. Και το θέμα είναι, βασικά ποιο μπορεί να είναι το θέμα ενός δίσκου με τίτλο Total Pain; Ε ναι, αυτό είναι το θέμα. Υπάρχει λοιπόν αυτή η γλυκιά αντίφαση της Indie Art Pop με εναλλαγή γυναικείων και αντρικών φωνητικών που τραγούδι με τραγούδι εξερευνούν τα περί πόνου. 

Το Peach Pit των BRNDA είναι ένα άθλιο μέρος που απλά έχεις ξεμείνει και οι δήθεν φίλοι σου κάνουν ότι τους νοιάζει που διαβάζεις το θεατρικό έργο Fences του August Wilson. Α ρε Μπρέντα πόσο μόνη ένιωθες όταν είχες πωρωθεί με τους καταραμένους Γάλλους ποιητές και είχες το βούρλο την Ντόνα και την ΚΑΡΓΙΑ την Κέλλυ να σε πρήζουν με ετικέτες ρούχων. Πόσο πόνο κουβάλαγες μέσα σου, όπως η ηρωίδα (Jenny) στο πανέμορφο Cool Night όπου το σκηνικό είναι μια συναυλία με μικρές ντόπιες μπάντες. Αχ. 

 

15 όποιος κατάλαβε, κατάλαβε

Το Swallow είναι ο πρώτος δίσκος του μπασίστα των Ride, Steve Queralt. O δίσκος ηχητικά είναι ακριβώς στο σημείο που το ορθόδοξο Shoegaze συναντά το ορθόδοξο ποστ-ροκ. Και όπως είναι αναμενόμενο από τις δύο παραπάνω προτάσεις δεν έχει ούτε ψίχουλο να προσφέρει στο αδηφάγο τέρας της μουσική πρωτοπορίας.  Τι έχουμε εδώ; Έχουμε καλές  έως πολύ καλές συνθέσεις, όμορφες μελωδίες εξαιρετικές εκτελέσεις και μία ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;;; λινκ. Το Messengers στο οποίο συμμετέχει η Verity Susman (των Electrelane) λογικά θα δεν θα γίνει επιτυχία αλλά είναι σίγουρο πως θα αναγνωριστεί και θα πάρει τη θέση που του αξίζει μαζί με όλα τα κλασικά shoegaze διαμάντια όταν επιτέλους η ουνέσκο αναδείξει το μουσικό αυτό είδος σε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Μπράβο κύριε Steve και με αυτά και με αυτά τώρα πια ξέρουμε ποιος είναι σίγουρα αθώος για την brit pop κωλοτούμπα των Ride στα 90s.

Εντωμεταξύ στα νέα του Shoegaze, το 2025 επανεμφανίστηκαν με συναυλίες οι My Bloody Valentine. Στο Δουβλίνο κάποιοι γράφουν ότι ξεκίνησαν από τα 115db. Σε κλειστό χώρο. Εντωμεταξύ το 2026 έχουμε συναυλίες Decius, Prolapse και Godspeed. Λες αγαπημένη αναγνώστρια να έχει έρθει η στιγμή για να αλλάξει τις πολύχρωμες τελίτσες ο Φάντα με λευκό φόντο και μαύρα γράμματα; 

 

16 πτώσεις

 Η Ethel Cain γράφει southern gothic μουσική για το τέλος της Αμερικάνικης Αυτοκρατορίας. Αυτός ήταν ο τίτλος μιας παλιότερης συνέντευξης της Cain στο flood και περιγράφει τέλεια το τι γίνεται στο Perverts. Το κακό με το τέλος της αμερικάνικης αυτοκρατορίας είναι ότι μοιάζει να έρχεται αργά, με αποτέλεσμα η αγωνία να κρατάει πολύ και να κάνει πολύ θόρυβο. Ο θόρυβος του Perverts δεν είναι για να τρέμουν οι τζαμαρίες ή να εμφανιστούν τα φαντάσματα των Coil αλλά είναι αρκούντως ενοχλητικός για να σου κάνει ένα κόμπο στον λαιμό, σαν αυτούς που σου σκάλωναν όλο το χρόνο που διάβαζες και άκουγες για αυτά που γίνονταν στην Παλαιστίνη. Η αλήθεια είναι πως ο κόμπος έχει πολύ και από τις αβάσταχτες μελωδίες που περνάνε από το τρία των Portishead ως τους καλύτερους Shoegaze κατακλυσμούς. Το Punish αξίζει σίγουρα να μπει στην Κιβωτό του Νώε. 

Και μιας και το έφερε η κουβέντα στις πτώσεις, θα πρέπει αγαπητή αναγνώστρια κάποια στιγμή να δεις το d'est της Chantal Akerman που λογικά δεν είδες στο 14ο Φεστιβάλ Avant Garde της Αθήνας. Εδώ πρόκειται για ένα πειρατικό ντοκιμαντέρ με λήψεις σε Γερμανία, Πολωνία, Ουκρανία και Ρωσία λίγο μετά την πτώση του τείχους.  Σκέψου αυτές τις στιγμές που είσαι έξω και εκεί που οι άλλοι είδαν ασχήμια αλλά εσύ είδες τον κωδικό, δηλαδή κάτι όμορφο σαν εικαστική εγκατάσταση. Αυτό ακριβώς καταφέρνει και αποτυπώνει σαν lo-fi Αγγελόπουλος  στα 16mm η Άκερμαν. 

 

17 Καραγιάννης Καρατζόπουλος και σπασμένη φλέβα

 

Κάθε φορά που μπαίνει στο μπλογκ ο Φαντασμένιος νομίζει ότι θα βρει όλα τα ποστ με χιλιάδες λέξεις για το πόσο γαμάτη είναι η σπασμένη φλέβα. Εδώ και περίπου δέκα μέρες βλέπει τον ίδιο εφιάλτη. Χτυπάει το κουδούνι, ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα φουριόζος ο Οικονομίδης για να του δώσει συνέντευξη. 

Σε κάποια φάση του λέει ο Φαντασμένιος να μωρέ καλή η ταινία αλλά είναι λίγο μεγάλη και εντάξει το τραγούδι του Λεξ δεν κόλλαγε με τίποτα στο τέλος, όπως θα έλεγες και εσύ "σε βγάζει από την ταινία" καμία σχέση με την καταπληκτική μουσική που Μπάμπη Παπαδόπουλου, και το τέλος θα μπορούσε να ήταν εκεί που τρώνε και η γυναίκα του κοιτάει το κινητό, εντάξει μια άποψη είναι και αυτή, δεν μη νομίζεις. 

Ο Οικονομίδης ξεπαγώνει από το σοκ και τα κάνει όλα λίμπα. Στο τέλος και αφού έχει ισοπεδώσει το φτωχικό του Φάντα παίρνει το λαπτοπ μπαίνει στο μπλογκ και γράφει όλα τα ποστ για την φανταλίστα με θέμα την σπασμένη φλέβα. 2000 λέξεις το ποστ ε, όχι μαλακίες. 

Μέχρι να βγει το όνειρο αληθινό πάμε στο #17 της φανταλίστας όπου έχουμε τον πρώτο δίσκο των Floral Image από το Νορφολκ. To Gone Down Meadowland κυκλοφόρησε από την - σεσημασμένη στα ακραία μουσικά φαινόμενα - ψυχεδελομάνα λονδρέζικη fuzz club records. Πρόκειται για έναν δίσκο της ψυχεδελικής μουσικής με ξεκάθαρη ροπή προς την ντάγκλα, σαν King Gizzard που έχουν πιει όλον τον Lee "Scratch" και το Mercy (βλέπε #18). Με λίγες εξαιρέσεις ο δίσκος θα μπορούσε να ήταν σάουντρακ ταινίας του Τζέημς Πάρις ή οποιασδήποτε ταινίας του 70 έχει τα δικαιώματα η Καραγιάννγης- Καρατζόπουλος. 

ένα πρόχειρο top-5 του Φαντασμένιου θα ήταν: 

Κατηγορώ το Κορμί μου

Ανώμαλο φορτίο

Το Σφάλμα
Μια Γυναίκα με Παρελθόν (σεξομανία)

Καταναλωτική Κοινωνία

Ψυχή και Σάρκα (εσύ και εγώ)
Καυτή Εκδίκησις (sic)

Εντωμεταξύ αυτές είναι εφτά αλλά μακάρι να ήταν αυτό το μόνο μας πρόβλημα. Ούτε ο Οικονομίδης - φυσικά - είναι το πρόβλημα μας, μακάρι η ταινία του να κάνει εκατομμύρια εισιτήρια να πάει ο κόσμος στο σινεμά. Εδώ κανονικά ο Φαντασμένιος θα έγραφε μια κακία για την ταινία του Καζαντζίδη που έκανε χαμό φέτος, ωστόσο δε γαμιέται ρε; Ας πάει να δει και Μάστορα ο κόσμος, πλάκα είχε η ταινία.   

Οι Floral Image κυκλοφόρησαν στο τέλος της χρονιάς και το EP Gone Down Meadowland το οποίο περιέχει τρία τραγούδια που δεν χώρεσαν στο δίσκο και κάποιες λαηβ εκτελέσεις. Από τον δίσκο ο Φάντα διαλέγει το ρολερκοστερικ Tiergarten και από το EP το ανατολιζέ Spiraline.

 

18 οι ιστορικοί του μέλλοντος

 

Εδώ έχουμε μια κυκλοφορία της Dash The Henge Records δηλαδή του σύγχρονου ομφαλού της Γης. Για τις λίγες που δεν ξέρουν την Dash The Henge Records, να πει ο Φαντασμένιος πως πρόκειται για τη δισκογραφική εταιρία του δισκοπωλείου Dash The Henge, συνιδρυτής του οποίου είναι ο Nathan Saudi, γνωστός ως Brian Destiny και μέλος ποιών άλλων; των Fat White Family.   

Το Mercy των Peter Harris, Fritz Catlin και Lee "Scratch" Perry είναι ο πρώτος ρέγγε δίσκος που εμφανίζεται σε φανταλίστα.  Ρέγγε ή dub, όχι ότι καταλαβαίνει ο Φαναντασμένιος τη διαφορά αλλά διαβάζει στο Quietus πως "είναι ένα dub άλμπουμ που όμως δεν ακούγεται σαν κανένα άλλο dub άλμπουμ". Σίγουρα για τον αν-νταμπιασμένο Φαντασμένιο δεν ακούγεται σαν κανένα άλλο δίσκο τελεία. Το άκουσε όταν βγήκε - καθότι Dash The Henge - και στη συνέχεια χωρίς εξήγηση ανά τακτά χρονικά διαστήματα πήγαινε το δάχτυλο από μόνο του και πάταγε το play. Κοίτα να δεις πράγματα ε. 

Τώρα μπορεί όλο αυτό μοιάζει αδιάφορο καθότι είμαστε στο 18 της φανταλίστας, ωστόσο όταν μετά από 150 χρόνια θα αναγνωριστεί ο Φαντασμένιος ως ένας σπουδαίος μπλογκερ - κάτι σαν τον Βαν Γκονγκ των μπλογκ - τότε είναι σίγουρο πως για τούτο εδώ το ταπεινό 18 θα γραφτούν διδακτορικά. Μπας και τα απανωτά στρώματα (layers) θύμισαν στον Φαντασμένιο την εποχή που το κεφάλι του δεν μπορούσε να διανοηθεί την τελειότητα των Animal Collective; Μπας και ο σγχωρεμένος ο Perry κάνει τίποτα μαύρες μαγείες; Είναι τυχαίο ότι ο Φαντασμένιος έχει τόσους μήνες να κράξει για συναυλία; Και για αυτή των Ditz που ήταν έτοιμος με το δάχτυλο στην σκανδάλη ακυρώθηκε; Πάντως ακόμα και αν γίνει το απίθανο και δεν αναγνωριστεί κάποτε το μεγαλείο τούτου του μπλογκ, σίγουρα κάποιος μελλοντικός ντιγκερ θα πέσει πάνω στο Mercy και θα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Και κάπως έτσι ένα δέος το νιώσατε αλλά οκ στο 18 είμαστε δεν είναι και ό,τι πιο τέλειο έχει υπάρξει στη γη ο Γιώργος ο Λέντζας σε δίσκο.  

19 ποπ ποπ ποπ ποπ του του του ποπ ποπ ποπ ποπ

 

Δύο αδερφές από το Γκρίνοκ της Σκωτίας παίζουν την πιο όμορφη κιθαριστική ποπ από της C86 βγαλμένη των Delgados τα ιερά. Ο ομότιτλος δίσκος των The Cords δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούργιο στη μουσική όχι του 2025, αλλά ούτε καν του 1995. Έχει κάμποσα δίλεπτα τουρμποδυναμιτάκια όπως για παράδειγμα το You, υπάρχουν φορές που αμολάνε την αφέλεια στο θεό (I'm Not Sad), φυσικά υπάρχει και το ονειρικό στοιχείο (Yes It's True) αλλά εκεί που θα σε κερδίσουν για πάντα φιλενάδα είναι στα μελωδικά τους, το Weird Feeling και το When You Say Goodbye που κλείνει και τον δίσκο. Θα έκαναν καλή παρέα με τις Grandmas House, αχ μακάρι να πάρει το μουντιάλ η Σκωτία. 

Το κονσεπτ του ποστ ήταν πως θα το έγραφε ο Φαντασμένιος ακούγοντας το νέο της Ροζαλία που μας τα έχετε κάνει ΝΑ; όχι, σαν το κεφάλι του μπικ Σοφο; όχι, σαν όλα τα βουνά του Νεπάλ μαζί; όχι, σαν την μαλακία του Άδωνι; όχι, σαν την αμπαλοσύνη του Μλαντένοβιτς; όχι, σαν το ψώνιο του Φιλιππίδη; όχι, σαν το ντράμα του Μαζόχα; όχι, σαν την φαντασμενίαση του Μίχου; όχι, σαν την ξερολίαση του Καίσαρη; όχι, σαν την αυτοαναφορικότητα του Pan Pan; όχι, σαν την γαματοσύνη των fat white family; όχι, σαν την Γη και την σελήνη μαζί; όχι, σαν την κριντζίλα του Λιάγκα; όχι, σαν την χαζομάρα του Ντόναλντ Τραμπ; όχι, σαν το κακό χιούμορ του Τσιμιτσέλη;  όχι, σαν το πολύ κακό χιούμορ του Ουγκαρέζου; όχι, σαν το χιούμορ του Ουγκαρέζου μαζί με του Τσιμιτσέλη; όχι, όλα τα προηγούμενα μαζί; όχι, όλα τα προηγούμενα μαζί επί δέκα; όχι, σαν την καγκουρίλα της Μαρίνας Σάττι; όχι, σαν το πρόμο για την σπασμένη φλέβα; όχι, σαν τo hype των Idles; όχι, σαν την Ελληναρότητα του θείου Θανάση; σαν το πρήξιμο Ελλήνων που έχουν πάει να δουν Radiohead στο εξωτερικό;  όχι, σαν τη χαζομάρα μπάτσου; όχι; OXI, ούτε αυτό, πάμε σε άλλο επίπεδο, πάμε σε κάτι τόσο μεγάλο που είναι πέρα από κάθε κλίμακα, πάμε στο τεράστια σαν την αθλιότητα των αγγλικών των Ελλήνων δημοσιογράφων; Ναι, ΝΑΙ, τόσο έχετε κουράσει με την Αννα Βίσση της Βαρκελώνης. Kαι σας το λέει ο Φαντασμένιος; Ναι. 

 

20 Σκληρό είναι για σένα να κλωτσάς τα κεντριά.

Κανονικά 1η Δεκεμβρίου ξεκινάει η αντίστροφή μέτρηση για τους δίσκους της χρονιάς. Έλα μου όμως που ο Φαντασμένιος δεν μπορούσε να βρει με τίποτα το #20 για τη λίστα. #1 έχει καραμπινάτο χωρίς φόβο και πάθος, αλλά #20 δεν μπορούσε να βρει με τίποτα. Και δεν είναι απλό το 20, είναι αυτό που θα διαβάσουν όλες. Επίσης δεν έχει νόημα να είναι ένας ακόμα δίσκος, πρέπει να είναι πρόταση, να καταλάβει η άλλη περί τίνος πρόκειται, δεν έχει κανένα νόημα για παράδειγμα να είναι στο 20 της λίστας οι Pulp. Ταυτόχρονα η πρόταση θα πρέπει να έχει και μια κάποια ποιότητα, καθώς αν μπει κάτι που δεν ακούγεται, τότε πάει, τον έχασες τον κόσμο. Όχι πως αυτό το σαητ έχει κάνα πρόβλημα με το να διώχνει τον κόσμο, τα στατιστικά του είναι μικρότερα και από την αξιοπρέπεια του Μητσοτάκη. 

Και κάπως έτσι στο #20 είναι το The Coward του αγαπητικού των ακραίων μουσικών φαινομένων, Saul Adamczewski. Αν δεν ξέρεις αγαπητή φίλη ποιος είναι ο Saul τότε άσε το κινητό, πήγαινε έξω στο μπαλκόνι, χύσε στο κεφάλι σου ό,τι έχουν τα πιατάκια από τις γλάστρες, μπες μέσα στο σπίτι, άνοιξε το ψυγείο, πάρε τυρί κοτατζ πέτα το και αυτό στο κεφάλι σου, πήγαινε μετά στο μπάνιο, πάρε την βολταρεν πέτα την και αυτή στο κεφάλι σου, βρες μετά τον πιο καθαρό καθρέπτη που έχεις, πήγαινε σε απόσταση 50 εκατοστών από αυτόν, κοιτάξου, κοιτάξου με προσοχή. Αυτό που βλέπεις, τίποτα άλλο, τα λέγαμε. 

Το The Coward λοιπόν είναι ένα ακόμα - μινιμαλιστικό ας πούμε - αριστούργημα του αγαπημένου προβοκάτορα σαν συνέχεια του εξαιρετικού Adventures In Limbo. Μαζί του έχει τον Marley Mackey (μέλος των Warmduscher) . Στον δίσκο συμμετέχει και ο Αμερικανός ποιητής, συγγραφέας, τραγουδιστής και δικηγόρος  John S. Hall. Ο Hall είναι ο ιδρυτής των θρυλικών King Missile με τους οποίους κυκλοφόρησε το επικό τεράστιο χιτ Detachable Penis (ψαγμένοι djs κλέψτε ελεύθερα). 

Αυτός ο δίσκος είναι για την παλιά κουλτούρα που πεθαίνει, αν κλείσεις τα μάτια όταν τον ακούς θα δεις καλοντυμένους ανθρώπους με κουστούμια και καπέλα, η ασπρόμαυρη εποχή του μεσοπολέμου αλλά γύρω γύρω υπάρχει παντού η παρακμή, γελωτοποιοί του Μεσαίωνα μέσα στην πρέζα, αγροίκοι, περιθωριακοί κακομούτσουνοι φαφούτηδες , φαρισαίοι υποκριτές που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, παντού αθλιότητα, παντού το αγνό κακό, και σε μια γωνιά είναι ένας περιθωριακός - ας τον πούμε Σαούλ - που γράφει ποίηση και ζωγραφίζει θέματα διαστροφής. Υπέροχο The Coward, και καθόλου υπέροχο αυτό εδώ το ποστ, θα είναι η μόνη δισκοκριτική (τεράστιο sic) για αυτό.