Αρκετός κόσμος κράζει τα ακραία μουσικά φαινόμενα και τον Φαντασμένιο γιατί σε κάθε ποστ βάζει και μια εκπομπή του. Ε πάρτε δυο..
18 Ιουλίου 2014
15 Ιουλίου 2014
The Brian Jonestown Fucking Massacre λαηβ στην Αθήνα
Η ωμή αλήθεια
Ο Φαντασμένιος ξέρει πως τουλάχιστον οι μισοί που πήγαν χτες στο φαζ, είχαν περάσει όλη την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2004 ψάχνοντας δισκάκια και πληροφορίες για τους Brian Jonestown Massacre. Πάνε σχεδόν 10 χρόνια από εκείνη τη νύχτα πρεμιέρας που είχε προβληθεί στον κατάμεστο Απόλλωνα το Dig! Σε εκείνο το σαββατιάτικο ποτό ακούστηκαν πολλά "ναι μωρέ τους ξέρω, από τον Μήνα" αλλά το συννεφάκι από πάνω έγραφε "πόσες μπαντάρες υπάρχουν που δεν έχω ιδέα πως υπάρχουν;". Το Dig! ήταν η ταινία που από τη μία έκανε γνωστούς τους BJM αλλά από την άλλη τους κόλλησε την ταμπέλα του περίεργου, του γραφικού. Πριν διαγνωσθεί (εκ της οθόνης) ο μαρκ-η-σμιθισμός βαριάς μορφής του Anton, αυτός πρόλαβε στο δεύτερο μισό των 90s να κυκλοφορήσει τόσα όμορφα τραγούδια που για να τον φτάσει ο ο Jack White θα χρειαστεί ακόμα δυο ζωές.
Στη μετά-DiG εποχή και ενώ ο Anton το ρίχνει στους πειραματισμούς παντός είδους, ο νεαρός τότε Φαντασμένιος ανακάλυπτε πως η νέα αγαπημένη του μπάντα είχε ξεκινήσει με shoegaze. Οι BJΜ από ένα από όλα τα συγκροτήματα περνάνε στα αγαπημένα, στα έχω όλους τους δίσκους, σε αυτά που θα αποτελέσουν τη μουσική υπόκρουση για τις μεγάλες καταστροφές και τις στιγμές που κοκκινίζουν όλα. Κάπως έτσι γεννιόνται τα μεγάλα απωθημένα.
10 χρόνια Φαντασμένισμοι
Πώς άραγε να είναι λαηβ σκεφτόταν ο νεανίας Φαντασμένιος. Έχουν τόσα πολλά καλά τραγούδια που θα μπορούσαν να παίζουν δυο ώρες, να είναι σαν best of, να είναι τέλεια, και ας μην παίξουν τα ένα-δυο πιο αγαπημένα. Σιγά μην παίζει τα παλιά. Και σιγά μην τα παίζει τόσο καλά. Και σιγά μην έρθει στην Ελλάδα. Και σιγά που θα έχει κόσμο αν έρθει. Και σιγά που δεν θα καεί από τα ναρκωτικά. Και ο τύπος έχει τέλεια αίσθηση του χιούμορ, άκου εκεί τίτλος "automatic faggot for the people"!
Ακόμη περισσότερη ωμή αλήθεια
Ο θεραπευμένος καθαρός πια Anton δεν θυμίζει σε τίποτα τον αλητάμπουρα του Dig! Μοιάζει πιο πολύ με την καρτουνίστικη αλά Simpsons εκδοχή του. Έπαιξε γεμάτες δυο ώρες ένα σετ μπεστ οφ με ολίγην από καινούργια. Η μπάντα εκτέλεσε τα παλιά αγαπημένα τραγούδια άψογα και αυτό είναι πολύ λογικό καθώς τα περισσότερα από αυτά είχαν ηχογραφηθεί σχεδόν λαηβ (το thank god for mental illness γράφτηκε σε μια μέρα!). Δεν έκανε κανένα χατίρι στον Φαντασμένιο, έτσι για να μη σβήσει εντελώς το απωθημένο και είπε ένα ανέκδοτο με το οποίο δεν θα γελάγανε ούτε οι τηλεθεατές του Αντ1. Γέμισε το φαζ και εκτός από τους γνωστούς 300 που περιφερόμαστε, είχε πολλούς νέους που άκουσαν λέει ένα τραγούδι σε μια σειρά στην τηλεόραση. Και αυτό είναι καλό διότι πρέπει να είναι πολύ καθοριστικό να είναι το πρώτο ή δεύτερο λαηβ που βλέπεις αυτό. Ελπίδα.
Καμία ελπίδα για τον μαλάκα που πέταγε τα μπουκάλια στη σκηνή γιατί ήθελε να δει λαηβ μια σκηνή του Dig. Τέλος μια ειδική μνεία στον θεούλη που είχε φυλάξει ένα μαγικό χαπάκι από το 1978 και αποφάσισε να το πάρει στο λαηβ των BJM. Να τον έχει καλά ο Έλβις!
14 Ιουλίου 2014
Ο Σοβαρός Πιγκουίνος ξαναχυπά
Το καθιερωμένο πια καλοκαιρινό mixtape του Σοβαρού Πιγκουίνου για τα ακραία μουσικά φαινόμενα. Για το σπίτι, το γραφείο, την παραλία, για το δρόμο, για μετά το φαΐ και πριν τον ύπνο. [λινκ για νταουνλοουντ]
~εδώ το mixtape του Πιγκουίνου για το λαηβ της χρονιάς
10 Ιουλίου 2014
rapid eye movement #28
Θυμάται ο Φαντασμένιος το ΠΟΠ & ΡΟΚ στα τέλη των 90s. Κάπου στις πρώτες σελίδες υπήρχε μια ενότητα με τίτλο desert island discs. Την επιμέλεια είχε φυσικά ο λιστομανιακός Γιάννης Πετρίδης. Εκεί λοιπόν δημοσιεύονταν λίστες με τους αγαπημένους δίσκους των αναγνωστών, ενώ τονισμένες σε πλαίσιο βρίσκονταν οι λίστες από γνωστούς Καλλιτέχνες. Σε κάποιο από τα τεύχη (σε αυτό με τους πυξ-λαξ στο εξώφυλλο;) υπήρχε η λίστα με τους 10 αγαπημένους δίσκους του M . Stipe. Τρέχα γύρευε πού, πότε και σε ποιον έδωσε τη λίστα ο Stipe, αλλά δεν έχει σημασία.
~Η λίστα ήταν σούπερ γιατί είχε 2 δίσκους των Wire! Να ήταν το Pink Flag στο νο1; Σε κάθε περίπτωση όταν εκατομμύρια μουσικόφιλοι βασανίζονται για να χωρέσουν όλους τους έρωτες σε δέκα δάχτυλα ο Stipe καταδικάζει τους ψυχαναγκασμούς και σχηματίζει με δυο wire δάχτυλα το σήμα της νίκης. Τι άλλα; Είχε το horses της Patti Smith (αν διαβάζεις το post μετά το 2016 βλ. rapid eye movement #76) και μπορεί να είχε και Stooges. Σίγουρα είχε Velvets και μάλιστα το 3ο και όχι την μπανάνα και σε περίπτωση που είστε αφηρημένοι να σας θυμίσουμε πως διαβάζετε φαντασμένιο.
Η πιο αναπάντεχη και ταυτόχρονα αξέχαστη επιλογή, η πληροφορία που είναι αποθηκευμένη στο πιο γερό εγκεφαλικό κύτταρο, το κύτταρο το σένιο, αυτό που θα αφήσει τελευταίο τον Φαντασμένιο, είναι το Fellini's Satyricon Soundtrack. Με ένα σμπάρο δυο τριγόνια τουτέστιν και Φελινικός και Nino Rotaικός. Πόσο κουλ πια; Πόσο; Αρκετά για να προσδιορίζεται το κουλνες σε βαθμούς M. Stipe.
/το παρόν ποστ είναι μέρος του
διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα
αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά
μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /
30 Ιουνίου 2014
στο βούρκο με τους Dead Horse One
Ίσως να είναι το μουντιάλ, ίσως να είναι η σκόνη από την Αφρική, μπορεί να είναι και κάτι άλλο, αλλά το σίγουρο είναι πως κανείς δεν ενδιαφέρεται. Λάσπη. Τις προάλλες ο Φαντασμένιος έβαζε τραγούδια σε ένα από τα μπαρς του κέντρου. Χάλια αλλαγές, μια-δυο φορές κόλλησε και το σύστημα αλλά ο κόσμος εκεί. Λάσπη. Έπρεπε να ακουστεί ένα δυνατό LETS GET, LETS GET ROCKED για να γυρίσουν ένας-δυο και να πουν "ρε Φαντασμιξ τι βάζεις;". Λάσπη.
Αν η λάσπη ήταν μουσική, θα ήταν shoegaze. Μετά από αυτή την πρόταση, κανονικά ο Φαντασμένιος κάνει λογκ αουτ από το μπλογκερ και καταπίνει τον κωδικό. Αυτά παθαίνεις αν βλέπεις κάθε μέρα Μπακόπουλο. Κρίμα λοιπόν για τους Dead Horse One που ξεπέσανε σε τούτο το χαζό ποστ. Τουλάχιστον μπορούν να είναι χαρούμενοι γιατί σε αντίθεση με τον Φαντασμένιο και όλους τους λασπωμένους Φαντασμένιους της γης, τους φώτισε με έμπνευση το 2014. Ναι αυτό το ποστ όσο πάει γίνεται και χειρότερο, οπότε ας μπει μια τελεία σε μια δυο προτάσεις. Οι Dead Horse One κυκλοφόρησαν ένα πολύ καλό Shoegaze δίσκο με αναλογίες 50% Slowdive 30% Ride 12%λοιπά ψυχεδελικά 8%στάνταρ Indie. Στο δισκίον ξεκινάει με αυτό το ονειρικό , σε κάποια φάση υπάρχει τούτο το συμπαθητικό [λινκ], αλλά όλα τα ριπιτ της γης πάνε για αυτό το σπαρακτικό, το ποπ, το απλό, το σπουδαίο, το ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ.
~~~~~~~~ο~~~~~~~~
ράδιο σόου
26 Ιουνίου 2014
rapid eye movement #94
Είναι κανείς εδώ; Αν είναι κάποιος εδώ καλό θα ήταν να ξέρει πως το αγαπημένο συγκρότημα του Φαντασμένιου, ήταν είναι και θα είναι οι REM. Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο αν και δεν επιβεβαιώνεται από ανάλογη συχνότητα σχετικών ποστς. Το πρόβλημα είναι πως καμιά φορά έχεις να πεις τόσα πολλά και θες να τα πεις τόσο καλά που τελικά καταλήγεις να μη λες τίποτα. Για να ξεκολλήσει λοιπόν ο Φαντασμένιος αποφάσισε να δράσει ομοιoπαθητικά. Θα τα γράφει λίγα, θα τα γράφει χάλια και θα τα γράφει συνέχεια. Με άλλα λόγια ξεκινάει ένα διηνεκές αφιέρωμα στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος.
~Οι REM έχουν κάμποσα περίεργα βιντεοκλίπ, αλλά σίγουρα το πιο σούπερ αντιεμπορικό είναι αυτό το Fall on me. Είναι 1986 και θα χρειαστούν πάνω από 15 χρόνια για να γίνουν της μόδας τα αρτι κλιπς. Για να κερδίσουν κάποιο airplay στα MTV του κόσμου, οι REM είπαν στους δημοσιογράφους πως το βιντεοκλίπ είναι ένα έργο του διάσημου αβαντ γκαρντ σκηνοθέτη Ρινκ Γκοντεσταπλ, ο οποίος έστησε και τα πολύπλοκα σκηνικά. Στην πραγματικότητα το κλιπ γύρισε ο ίδιος ο Stipe και εκτός από τα φλου πλάνα ενός σκουπιδότοπου έχει και τους στίχους του τραγουδιού σε μια προσπάθεια να ειρωνευτεί όλους αυτούς που έγραφαν πως δεν καταλαβαίνουν τι τραγουδάει.
13 Ιουνίου 2014
Η μεγαλύτερη μετακίνηση σμαρτφοουν στην Ελλάδα | Plissken 2014
Μετά από πέντε χρόνια ύφεσης κοπήκανε τα τριημεράκια, κοπήκανε και τα φεστιβαλάκια στα εξωτερικάκια. Έτσι στο μοναδικό σοβαρό φεστιβάλ ήταν λογικό να πάνε όλοι. Πιο σωστά όλοι οι Έλληνες που ξέρουν τι είναι το pitchfork. Σχεδόν απαρτία αυτών που λένε όλους τους άλλους χίψτερς (και όλοι οι άλλοι αυτούς χιψτερς), και θα γινόταν ο σούπερ πανζουρλισμός αν το φεστιβάλ είχε ένα πιο εύκολο όνομα καθώς αρκετός κόσμος χάθηκε ρωτώντας εις μάτην ταξί και περίπτερα για το plikssen.
Χαρούμενοι οι διοργανωτές που είχε κόσμο, χαρούμενοι αυτοί που πούλαγαν τα σουβλάκια 3 ευρώ την πρώτη μέρα και 3,5 τη δεύτερη, χαρούμενοι αυτοί που πούλαγαν την μπύρα στο μεγάλο ποτήρι 3 ευρώ στο main stage και ακόμα πιο χαρούμενοι αυτοί που 100 μέτρα πιο πέρα την έδιναν στην ίδια τιμή αλλά σε μικρό ποτήρι.
Χαρούμενοι οι διοργανωτές που είχε κόσμο, χαρούμενοι αυτοί που πούλαγαν τα σουβλάκια 3 ευρώ την πρώτη μέρα και 3,5 τη δεύτερη, χαρούμενοι αυτοί που πούλαγαν την μπύρα στο μεγάλο ποτήρι 3 ευρώ στο main stage και ακόμα πιο χαρούμενοι αυτοί που 100 μέτρα πιο πέρα την έδιναν στην ίδια τιμή αλλά σε μικρό ποτήρι.
έπαινοι συμμετοχής
Αριστείο στους πρωτοεμφανιζόμενους A Victim of Society που έπαιξαν τόσο δυνατά που ανάγκαζαν σε γρήγορη επιστροφή όσους τους εγκατέλειπαν για το main stage και τους νωθρούς Girls Vs Boys. Νωθρός ήταν ο ήχος γεγονός που επιβεβαιώθηκε στο πιο απαιτητικό λαηβ των wild beasts. Βραβείο τιμιότητας "Τάσος Πάντος" στους 65dos οι οποίοι όσες φορές τους έχει δει ο Φαντασμένιος παίζουν στο 100%. Ιδανικοί συνοδοιπόροι οι Fuck Buttons που κάθε φορά είναι και καλύτεροι. Δεν είναι πως παίζουν καλύτερα, όσο το ότι εμπλουτίζουν το setlist με τα 1-2 επικά τραγούδια του εκάστοτε νέου δίσκου (χαίρε Hidden XS). Και θα μιλάγαμε για το γεγονός της δεκαετίας, άξιο να παραδώσει ο Φαντασμένιος την ακοή του αν μετά από όλα αυτά βγαίνανε και οι Mogwai.
Μια μέρα πριν οι χειμερινοί κολυμβητές παίξουν την κόρη του βουνού για τον Φαντασμένιο
Βραβείο ποζεριάς στον κιθαρίστα των crocodiles. Ειδικό βραβείο Inside Llewyn Davis στον συγκινητικό Damien Jurado. Ο Jurado πήρε και το βραβείο "τι καλά περνάτε εδώ" και για να καταλάβει τη μαλακία που είπε, το βραβείο θα του απονεμηθεί από τον νέο υπουργό πολιτισμού κ. Τασούλα. Απογοήτευση του διημέρου ή πιο σωστά ανεκπλήρωτες οι μεγάλες προσδοκίες για κακό χαμό από τους Wooden Shjips. Είναι που είχαν διαπρέψει στο προηγούμενο μουντιαλ (λινκ), αναγκάζοντας μας τότε σε ανάρμοστο mosh pit, τουτέστιν να σπρώχνουμε κουλ συντάκτες της lifo. Οι Black Lips είχαν παίξει μπρος σε 200 άτομα το 2008 αλλά ας όψεται η μεγάλη επιτυχία των acid babu Jesus στην Αμερική που τους έκανε μάγκες και είχαν τη χαρά να κάνουν όλο το main stage να χοροπηδά στο κλασικό πια Bad Kids. Βραβείο ζεν σε όσους ξημέρωσαν για να δουν τους Mount Kimbie, οι οποίοι ακόμα και με ένα εκατομμύριο προβλήματα στην πλάτη έδειξαν πως ήταν το πιο φρέσκο σχήμα του φεστιβαλ.
Πολλά gigabyte φεστιβάλ
Τα παιδιά της διοργάνωσης υπερευγενικά, τα μέρη για να αράξεις σούπερ, το κλαμπ στεητζ αντί για boiler room ήταν smoke room, οι τουαλέτες δράμα, άπειρες φωτογραφίες, δεν είχε τσάμπα παγωτά και το βραχιολάκι ήταν άνετο. Στα εισιτήρια δεν είχε ουρά, αλλά είχε στις προσκλήσεις (η μεγαλύτερη μετακίνηση ρηβιουερς στην Ελλάδα). Μια χαρά ήταν και μακάρι να γίνεται κάθε χρόνο γιατί η επόμενη και καλά προχώ επιλογή είναι οι Simple Minds.
Αριστείο στους πρωτοεμφανιζόμενους A Victim of Society που έπαιξαν τόσο δυνατά που ανάγκαζαν σε γρήγορη επιστροφή όσους τους εγκατέλειπαν για το main stage και τους νωθρούς Girls Vs Boys. Νωθρός ήταν ο ήχος γεγονός που επιβεβαιώθηκε στο πιο απαιτητικό λαηβ των wild beasts. Βραβείο τιμιότητας "Τάσος Πάντος" στους 65dos οι οποίοι όσες φορές τους έχει δει ο Φαντασμένιος παίζουν στο 100%. Ιδανικοί συνοδοιπόροι οι Fuck Buttons που κάθε φορά είναι και καλύτεροι. Δεν είναι πως παίζουν καλύτερα, όσο το ότι εμπλουτίζουν το setlist με τα 1-2 επικά τραγούδια του εκάστοτε νέου δίσκου (χαίρε Hidden XS). Και θα μιλάγαμε για το γεγονός της δεκαετίας, άξιο να παραδώσει ο Φαντασμένιος την ακοή του αν μετά από όλα αυτά βγαίνανε και οι Mogwai.
Μια μέρα πριν οι χειμερινοί κολυμβητές παίξουν την κόρη του βουνού για τον Φαντασμένιο
Βραβείο ποζεριάς στον κιθαρίστα των crocodiles. Ειδικό βραβείο Inside Llewyn Davis στον συγκινητικό Damien Jurado. Ο Jurado πήρε και το βραβείο "τι καλά περνάτε εδώ" και για να καταλάβει τη μαλακία που είπε, το βραβείο θα του απονεμηθεί από τον νέο υπουργό πολιτισμού κ. Τασούλα. Απογοήτευση του διημέρου ή πιο σωστά ανεκπλήρωτες οι μεγάλες προσδοκίες για κακό χαμό από τους Wooden Shjips. Είναι που είχαν διαπρέψει στο προηγούμενο μουντιαλ (λινκ), αναγκάζοντας μας τότε σε ανάρμοστο mosh pit, τουτέστιν να σπρώχνουμε κουλ συντάκτες της lifo. Οι Black Lips είχαν παίξει μπρος σε 200 άτομα το 2008 αλλά ας όψεται η μεγάλη επιτυχία των acid babu Jesus στην Αμερική που τους έκανε μάγκες και είχαν τη χαρά να κάνουν όλο το main stage να χοροπηδά στο κλασικό πια Bad Kids. Βραβείο ζεν σε όσους ξημέρωσαν για να δουν τους Mount Kimbie, οι οποίοι ακόμα και με ένα εκατομμύριο προβλήματα στην πλάτη έδειξαν πως ήταν το πιο φρέσκο σχήμα του φεστιβαλ.
Πολλά gigabyte φεστιβάλ
Τα παιδιά της διοργάνωσης υπερευγενικά, τα μέρη για να αράξεις σούπερ, το κλαμπ στεητζ αντί για boiler room ήταν smoke room, οι τουαλέτες δράμα, άπειρες φωτογραφίες, δεν είχε τσάμπα παγωτά και το βραχιολάκι ήταν άνετο. Στα εισιτήρια δεν είχε ουρά, αλλά είχε στις προσκλήσεις (η μεγαλύτερη μετακίνηση ρηβιουερς στην Ελλάδα). Μια χαρά ήταν και μακάρι να γίνεται κάθε χρόνο γιατί η επόμενη και καλά προχώ επιλογή είναι οι Simple Minds.
~~~~~~~~~~~ο~~~~~~~~~~~
σχετική εκπομπή
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
